ข้าอยากเป็นเพียงภรรยาคนป่าไม่ใช่ชายาองค์ชาย

บทที่ 51 ข้าจะสอนเจ้าเอง

เฉินเฉินดึงแขนเสื้อของเฉินเฉิงเยี่ยเบา ๆ ส่ายไปมาไม่หยุด พลางเรียกพี่ชายของตน

“เด็กบ้า! ใครให้เจ้าวิ่งเข้ามาในห้องของข้า!”

เฉินเฉิงเยี่ยเพิ่งตื่นนอน ก็ผลักน้องชายออกไปทันที

“พี่ใหญ่ ท่านสัญญาแล้วว่าจะสอนข้าอ่านหนังสือนะ!”

เฉินเฉิงเยี่ยหัวเราะเยาะ “คนอย่างเจ้านี่น่ะเหรอ จะเรียนรู้อ่านหนังสือได้? เจ้ารู้หรือไม่ว่าชื่อของตนเองมีความหมายว่าอย่างไร?”

เฉินเฉินไม่เข้าใจคำพูดของพี่ชาย ทำได้เพียงส่ายหัวอยู่ตรงนั้น

เฉินเฉิงเยี่ยยิ้มเจ้าเล่ห์ จึงกล่าวต่อว่า “เฉินเฉิน หมายถึงฝุ่น เจ้าว่าฝุ่นมันมีประโยชน์อันใดหรือไม่? ท่านแม่เกลียดเจ้า ท่านไม่ให้เจ้าเรียนหนังสือหรอก! ต่อจากนี้ เจ้าก็จะเป็นได้แค่คนต่ำต้อย”

เฉินเฉินไม่เข้าใจที่พี่ชายพูด ได้ยินแค่ว่าต่อไปเขาจะเป็นคนต่ำต้อย

เขาจึงตอบกลับเสียงดัง “ไม่ใช่อย่างนั้นนะ ท่านพ่อบอกแล้วว่าจะส่งข้าไปเรียนหนังสือ ในอนาคตจะได้สร้างชื่อเสียงให้ตระกูล”

เฉินเฉิงเยี่ยยกยิ้มมุมปาก “คนอย่างเจ้ายังคิดจะไปเรียนหนังสืออีกเหรอ? น่าขันสิ้นดี”

เฉินเฉินยืนน้ำตาคลอเบ้าอยู่ตรงนั้นอย่างน่าสงสาร 

เฉินเฉิงเยี่ยหัวเราะเย้ยหยัน “หากเจ้าอยากเรียนหนังสือก็ย่อมได้ เพียงให้ข้าตีเจ้าหนึ่งครั้ง ข้าจะสอนเจ้าหนึ่งคำ ว่าอย่างไร?”

เฉินเฉินร้องไห้เสียงดัง “ข้าจะไปฟ้องท่านพ่อว่าท่านจะตีข้า!”

เฉินเฉิงเยี่ยโกรธจัด เขาเตะร่างเล็กของเฉินเฉินทีหนึ่ง แล้วก็ต่อยเตะอย่างไม่ยั้ง!

เสียงร้องไห้โวยวายของเฉินเฉินได้ปลุกเฉินเถียนเถียนที่นอนหลับสนิทอยู่ในโรงเก็บฟืนให้ตื่นขึ้นมา

เมื่อแยกแยะที่มาของเสียงอย่างละเอียดแล้ว เฉินเถียนเถียนก็เข้าใจสถานการณ์ทันที

คงเป็นฝีมือของเฉินเฉิงเยี่ยแน่ ๆ เขาตกลงกันว่าจะสอนเฉินเฉินอ่านหนังสือ แต่กลับใช้โอกาสนี้มารังแกน้องชาย!

เฉินเถียนเถียนที่ยังมีความรู้สึกยุติธรรมอยู่จึงรีบวิ่งไปที่นั่นทันที แล้วเตะประตูที่แง้มอยู่ให้เปิดออก

เป็นจริงอย่างที่คิด เฉินเฉิงเยี่ยกำลังเตะต่อยเฉินเฉินอยู่!

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

เฉินเถียนเถียนตะโกนเสียงดัง ทำให้เฉินเฉิงเยี่ยหยุดลงมือ

เมื่อเฉินเฉินเห็นพี่สาวที่มาปกป้องตน ก็รีบคลานไปซ่อนอยู่ข้างหลังพี่สาวทันที

“เฉินเฉิงเยี่ย ใครสอนเจ้าให้ทารุณน้องชายตัวเองแบบนี้?”

เฉินเฉิงเยี่ยที่ไม่ยอมให้ใครมากล่าวโทษตน จึงเอ่ยขึ้น

“นังขี้ครอก เจ้าพูดอะไรของเจ้า ในฐานะพี่ชายคนโตก็เปรียบเสมือนพ่อ ข้าจะทุบตีสั่งสอนน้องชายตัวเอง มีอันใดผิดงั้นเหรอ?”

“พี่ชายก็เหมือนพ่องั้นเหรอ? งั้นเจ้าก็โง่เหมือนพ่อด้วยหรือไม่? ทำไมต้องเป็นเจ้าที่มาสั่งสอนด้วย”

เฉินเฉิงเยี่ยหัวเราะเยาะ “เป็นแค่คนต่ำต้อย คิดจะไปเรียนหนังสือ ช่างน่าขันสิ้นดี”

“หึ พูดเหมือนเจ้าไม่ได้มาจากไพร่ชาวนา! ใช้เงินของตระกูลเฉินไปเรียนหนังสือ แต่กลับคิดว่าตระกูลเฉินต่ำต้อยงั้นหรือ?” 

เฉินเฉิงเยี่ยหัวเราะอย่างเย่อหยิ่ง “แล้วอย่างไรเล่า? เฉินผิงอันก็ไม่คัดค้านอันใดนี่”

เฉินเถียนเถียนเห็นว่าพูดกับคนผู้นี้ไปก็ไม่รู้เรื่อง จึงหันหลังลากเฉินเฉินออกไป

แต่เฉินเฉินกลับเอียงหน้ามองพี่สาวของตนเองแล้วกล่าวว่า “พี่สาว ข้าไม่อยากเป็นคนต่ำต้อย ข้าอยากเรียนหนังสือ!”

เฉินเถียนเถียนลากเขาไปที่ลานหน้าบ้านโดยไม่พูดอะไร จากนั้นก็นั่งลงตรงหน้าเขาแล้วพูดอย่างใจเย็นว่า “เฉินเอ๋อร์ หากเจ้าอยากเรียนหนังสือ ย่อมมีวิธีของตัวเองเสมอ ไม่ต้องให้คนที่เลวกว่าสัตว์มาสอนเจ้าหรอก ในเมื่อเขาเป็นคนไม่ดี แล้วจะสอนเจ้าได้อย่างไร? เจ้าต้องรู้ไว้ว่าการอ่านออกเขียนได้เป็นเรื่องรอง สิ่งสำคัญคือต้องเรียนรู้และเข้าใจเหตุผลของชีวิต”

เฉินเฉินพยักหน้า เขาจะจดจำคำพูดของพี่สาวไว้ การเรียนหนังสือก็เพื่อเข้าใจเหตุผล!

“ในเมื่อเจ้าอยากเรียนหนังสือ ข้าจะสอนให้ แต่เจ้าต้องเก็บเป็นความลับ ห้ามบอกใครเด็ดขาด เข้าใจไหม?”

เฉินเฉินกระโดดด้วยความดีใจ จากนั้นก็ลดเสียงลงถามว่า “พี่สาวรู้หนังสือด้วยหรือ?”

เฉินเถียนเถียนนึกขึ้นมาได้ทันที ในยุคนี้กับยุคปัจจุบันห่างกันหลายปีมาก ไม่รู้ว่าตัวอักษรจะเหมือนเดิมหรือไม่ จึงพูดอย่างหนักแน่นว่า “คืนนี้เจ้าไปขอหนังสือจากท่านพ่อสักเล่ม แล้วพรุ่งนี้เอามาให้ข้าดู จะได้รู้ว่าควรสอนเจ้าอย่างไร”

เสี่ยวเถาบอกอย่างลับ ๆ ว่า [ตัวอักษรในยุคสมัยนี้ มีความแตกต่างจากโลกของเจ้า แต่เจ้าก็รู้อักษรจีนโบราณไม่ใช่หรือ?]

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินเถียนเถียนจึงวางใจ เนื่องจากในยุคปัจจุบัน คุณปู่ของนางเป็นพ่อค้าของเก่า นางจึงคุ้นเคยกับอักษรจีนโบราณทั้งหมดเป็นอย่างดี

แม้ก่อนหน้านี้เฉินเฉินจะตามพี่สาวไปกินข้าวอิ่มหลายมื้อ แต่วันนี้พี่สาวบอกว่าจะสอนหนังสือให้ เขาจึงไม่กล้ารบกวนพี่สาวอีก

แต่เขากลับควบคุมท้องตัวเองไม่ได้ เสียงท้องร้องดังขึ้น ทำให้เฉินเถียนเถียนเข้าใจได้ทันที!

“ผู้หญิงใจร้ายคนนั้นไม่ให้เจ้ากินอะไรอีกแล้วหรือ?”

เฉินเฉินอยากจะโต้แย้งว่าท่านแม่ไม่ใช่ผู้หญิงใจร้าย แต่พอนึกถึงการกระทำที่ตนเองได้รับเมื่อไม่นานมานี้ และสิ่งที่พี่สาวเคยได้รับมาทั้งหมด กลับไม่รู้ว่าจะโต้แย้งอย่างไรดี

“เอาล่ะ ๆ ตามข้ามา”

เฉินเถียนเถียนพาเฉินเฉินหลบเลี่ยงชาวบ้านมาที่ภูเขาอีกครั้ง จากนั้นก็หยิบไก่ป่าครึ่งตัวส่งให้เขา

ความอยากรู้อยากเห็นของเด็กมักจะรุนแรงเสมอ

เฉินเฉินมองดูเสื้อผ้าของเฉินเถียนเถียนด้วยความสงสัย แต่ในเสื้อผ้ากลับไม่มีอะไรเลย

“พี่สาว ใครให้ไก่ป่าท่านมาเหรอ?”

เฉินเถียนเถียนกลับกระซิบที่ข้างหูเขาว่า “เจ้าไม่ต้องสนใจหรอกว่าไก่ป่ามาจากไหน กินเสร็จแล้วรีบกลับไป ห้ามบอกคนในบ้านให้รู้นะ ไม่อย่างนั้น พวกเขาจะไม่ให้ข้าออกมาหาไก่ป่าอีก ต่อไปเจ้าก็จะไม่ได้กินไก่ป่า ข้าก็จะอดตายด้วย”

หัวใจของเฉินเฉินเต็มไปด้วยความกลัว เขาจึงรีบพยักหน้ารัว ๆ

เฉินเถียนเถียนยิ้มแล้วบอกกล่าวว่า “พรุ่งนี้เวลานี้ เจ้าไปขอหนังสือเล่มหนึ่งจากท่านพ่อแล้วมาที่นี่ ข้าจะสอนเจ้าเอง”

เฉินเฉินพยักหน้าราวกับไก่จิกข้าว

“การที่เจ้าอยากเรียนหนังสือนั้นดีมาก แต่วันนี้พี่สาวจะสอนเจ้าเรื่องแรก นั่นคือต้องเรียนรู้ที่จะเป็นคนดีมีเมตตา การอ่านออกเขียนได้ไม่ได้มีไว้เพื่อเอาตัวรอดเท่านั้น ในอนาคตหากเจ้าได้เป็นขุนนางหรือเป็นคนใหญ่คนโต เจ้าก็ควรที่จะรู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น”

“เฉินเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ได้เลวร้าย เพียงแต่ภายใต้การสั่งสอนของแม่เจ้า เจ้าจึงกลายเป็นคนไม่ดี แต่ต้องจำไว้ว่า เจ้าต้องเป็นคนมีเหตุผล ข้าไม่ได้คิดจะปลูกฝังความคิดที่ไม่ดีต่อแม่เจ้า แต่หากเจ้าฟังคำพูดด้านเดียวของแม่ เจ้าก็จะโทษว่าข้าขโมยของกิน ทำให้เจ้าหิวต้องหิวโหย”

“ซึ่งการกระทำเช่นนี้เป็นการไม่แยกแยะถูกผิด เจ้าลองคิดดูว่าข้าจะเจ็บปวดมากเพียงใด”

คำพูดเหล่านี้ทำให้เฉินเฉินน้ำตาคลอ

“พี่สาว ข้ารู้แล้วว่าตัวเองผิดไป ข้าขอโทษ”