~[[รักร้าย นายจอมโหด]]~
Ep.4
"จัดการมันให้ฉันที อย่าให้เหลือแม้แต่ซาก"
เสียงอะไรแว่วๆลอยเข้าหู ใครบ่นพึมพำอะไรแถวนี้คนกำลังหลับสะบาย งื้อหนังตาไม่ยอมเปิดเลย
"ขอโทษจริงๆนะ ไอ้ตัวเล็กของพี่"
เสียงกระซิบแ่เบาลอยเข้ามายังโสนประสาทแต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่เลย ฟี้~ ฟี้~
กรี๊ดดดด!!!
ฉันกรี๊ดสุดเสียงเมื่อตื่นมา มองดูรอบตัวนี่ไม่ใช่ห้องนอนฉัน นี่ที่ไหน พอตั้งสตินึกย้อนกลับไป เื่บ้าๆตอนนั้นคงไม่เกิดขึ้นหรอกใช่ไหม
~ปึง!!
เสียงประตูเปิดออกมาพร้อมร่างสูงใหญ่ คาเอล เปิดประตูมาสีหน้าตื่นใรีบวิ่งมาหาฉันที่เตียง
"เป็อะไร ฝันร้ายเหรอ"
"นี่ที่ไหน ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่กับนายได้"
"คอนโดฉันเอง ฉันไม่รู้จะพาเธอไปไหนหนิ ที่นี่เหละดีสุดแล้ว"
"จะบ้าเหรอ ทำไมไม่พาฉันกลับบ้าน แด๊ดดี๊รู้ไหมเนี๊ย ตายๆแน่ๆเลย แด๊ดดี๊คงเป็ห่วงแย่แล้ว"
ฉันมองไปยังนาฬิกาตั้งโต๊ะ บอกเวลาว่าตอนนี้เป็เวลาตี3 นี่ฉันยังไม่ได้กลับบ้านเหรอ ฉันมองค้อนคาเอลส่วนเ้าตัวทำได้แค่เกาหัวแกรกๆเท่านั้น สงสัยละอายความโง่ตัวเอง
ออดๆ~~ ออดๆ~~
เสียงออดถี่ยิบใครจะมาตอนนี้หรือว่า
"วาเลน!!"
ทันทีที่คาเอลเปิดประตู เสียงแด๊ดดี๊ก็ดังขึ้นมาทันที
"แด๊ดดี๊!"
ฉันร้องให้นึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้นขึ้นมาทันที ตอนนี้้าแค่คนคอยปลอบฉันที่สุดเมื่อผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมา
"แกทำไรน้องว่ะ! ทำไมน้องถึงร้องให้ขนาดนี้"
อาอคิณชี้หน้าคาเอลอย่างเอาเื่ ส่วนคาเอลยืนนิ่งไม่พูดอะไรสักคำ อย่างน้อยฉันก็น่าจะพูดให้เข้าใจว่าเหตุการณ์เป็ยังไง
"ไม่ใช่คะ คุณอา แด๊ดดี๊คือมัน"
"หนูวาเลนไม่ต้องแก้ตัวให้คาเอลมันเลย อารู้ว่าคาเอลมันเสือผู้หญิงอยู่แล้ว อาแค่ไม่คิดว่ามันจะกล้าขนาดนี้"
"คือไม่ใช่.."
"ผมจะรับผิดชอบน้องเองครับ ถ้าอามารุตยอมอนุญาต ผมขอโทษและยอมรับผิดทุกอย่างครับ"
รับผิดชอบบ้าบอคอแตกอะไรห๊ะ อะไรเนี๊ยบ้าไปแล้วเหรอ แบบนี้แด๊ดดี๊ได้เอาปืนยิงตายสะหรอก
"ดี! กล้าทำกล้ารับ อาไม่ได้คิดอะไรเข้าใจเื่สมัยนี้ดีแต่ถ้าวาเลนเสียใจอีกวันไหนอาจะไม่ยอมแน่"
"เดี่ยวคะ! แด๊ดดี๊เื่มันไม่ใช่แบบนั้นนะคะแด๊ดดี๊ฟังหนูก่อนนะคือ.."
"เื่นี้ให้ทางผู้ใหญ่จัดการละกันนะวาเลนหนูเป็ผู้หญิงจะพูดเื่นี้ไม่ได้นะ เดี่ยวแด๊ดจะจัดการเอง"
โอ๊ย!!! ฉันละอยากจะบ้าเป็โรคมะโนกันไปหมดแล้วเหรอฟังกันบ้างเส่! คาเอลก็ไม่ยอมพูดเลยสักคำบทเป็ไบ้ก็เงียบกริบเลยนะ ใครก็ได้เอาปืนมายิงฉันทิ้งที เอาไม้หน้าสามมาตีซ้ำแถมกระทืบต่ออีก 20ทีให้มันตายรู้แล้วรู้รอด อะไรจะขนาดนี้แทนที่แด๊ดดี๊จะโกรธแล้วสั่งอุ้มคาเอลสะ แต่กลับกลายมาโยนภาระให้ฉันแทน แบบนี้ได้ไง ฉันมองคาเอลด้วยสายตาที่คิดว่าตัวเองทำแล้วน่ากลัวที่สุด จนเขาต้องละอายใจหากแต่หมอนี่กลับแลบลิ้นกลับมาให้ฉันมันน่านัก น่าจริงๆความบริสุทธิ ผุดผ่องต้องมามัวหมองเพราะนายคนเดียว สิ่งที่คิดตอนนี้ถ้ามีปืนหนึ่งกระบอก...
และแล้วเหมือนพระเ้าเป็ใจ ฉันเห็นปืนพกเหน็บที่เอวของแด๊ดดี๊ วินาทีนี้ไม่ต้องคิดอะไรเยอะ ฉันชักปืนออกมาเล็งแล้วลั่นไกทันที
~~ปัง!!~~
307
