ฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายจริงๆ

คำขอบคุณของเย่ฉิงเอ๋อร์
“เฉินเอ๋อร์ลูกยังมีเม็ดยาอมตะอยู่อีกสองเม็ดใช่ไหม?” หลังรู้ที่มาที่ไปของเม็ดยาอมตะแล้ว เจี่ยซิ่นก็ถามออกมาอย่างคาดหวัง
เย่กู่เฉินพยักหน้า เขารู้อยู่แล้วว่าแม่ของเขาจะต้องถามแน่ นี่เป็นเหตุผลว่าทำไม เขาถึงได้โกหกว่าได้มาสี่เม็ด
เขารู้ว่าแม่ของเขาจะต้องถามและนำมันไปรักษาขาของเย่ฉิงเอ๋อร์แน่นอน
“แม่ขอหนึ่งเม็ดได้ไหม ขาของฉิงเอ๋อร์...” เจี่ยซิ่นลังเลอยู่ครู่หนึ่งก็พูดเสียงเบา เธอรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของเย่กู่เฉินกับเย่ฉิงเอ๋อร์ค่อนข้างที่จะเลวร้าย เลยกลัวว่าเขาจะไม่ให้เม็ดยาไปรักษาขาของเย่ฉิงเอ๋อร์
เย่กู่เฉินถอนหายใจ แม้ว่าความสัมพันธ์ของเขากับเย่ฉิงเอ๋อร์จะไม่ดี แต่เขาก็ไม่ได้ใจร้ายถึงกับจะไม่ช่วยเหลือเธอ
ไม่ว่ายังไง เธอก็เป็นพี่สาวของเขา จากชีวิตที่ไม่เคยมีพี่สาวมาก่อน ในเมื่อมีแล้ว ช่วยเธอสักหน่อยก็ไม่เสียหาย
เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง และสร้างเม็ดยาอีกสองเม็ด จากนั้นนำมันมาวางลงบนฝ่ามือของแม่เขา
“นี่เป็นเม็ดยาอมตะทั้งหมดที่ผมมี เม็ดหนึ่งแม่ให้เย่ฉิงเอ๋อร์ อีกเม็ดแม่ก็ให้พ่อแล้วกัน”
“ให้พ่อของลูก?” เม็ดที่ให้เย่ฉิงเอ๋อร์นั้น เธอพอเข้าใจ แต่อีกเม็ดให้เย่ฉูเหวินนั้นทำให้เธองุนงง
เย่กู่เฉินลุกขึ้น เดินไปถึงหน้าประตู ก่อนหันมองและยิ้มให้แม่ของเขา “แม่สาวขนาดนี้ คงไม่อยากร่วมเตียงกับชายวัยกลางคนแก่ๆ ใช่ไหมล่ะ ให้พ่อ พ่อจะได้หนุ่มขึ้น และผมก็อยากได้น้องสาวด้วย แม่ต้องมีให้ผมนะ!”
พูดจบเย่กู่เฉินก็รีบเปิดประตู เผ่นออกจากห้องไป
“ลูกคนนี้หนิ!” เจี่ยซิ่นอดไม่ได้ที่จะหน้าแดง แต่เธอก็พบว่าคำพูดของลูกชายเธอสมเหตุสมผล เธออดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าไปมา
แต่แน่นอน เธอก็คิดที่จะมีน้องสาวให้เย่กู่เฉินจริงๆ
“ไปอาบน้ำก่อน ค่อยเอาเม็ดยาอมตะไปให้ฉิงเอ๋อร์” เจี่ยซิ่นพึมพำ เธอย่อมไม่อยากไปในสภาพนี้ จึงคิดที่จะไปอาบน้ำก่อน แล้วค่อยไป
....................................................
เช้าวันรุ่งขึ้น เย่กู่เฉินถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาโดยการเคาะประตูหลายครั้ง เขานั่งหาวอยู่ที่เตียง รู้สึกสงสัยเล็กน้อย จึงลงจากเตียง เดินไปเปิดประตู
ทันทีที่เห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาก็ชะงักไป คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของเขา และเป็นคนเคาะประตูห้องเขา ไม่ใช่ใครที่ไหนเลยนอกจากเย่ฉิงเอ๋อร์
ในตอนนี้ เธอไม่ได้นั่งอยู่บนวีลแชร์แล้ว เธอยืนด้วยขาของตัวเอง ดูเหมือนว่าเจียซิ่นจะมอบเม็ดยาอมตะให้เธอแล้ว ไม่อย่างนั้น เธอขาของเธอคงจะไม่หาย สามารถยืนได้ด้วยตัวเองแบบนี้อย่างแน่นอน
“มีธุระอะไร?” เย่กู่เฉินมองเย่ฉิงเอ๋อร์อยู่ครู่หนึ่งก็ถาม
เย่ฉิงเอ๋อร์ยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่ แต่สีหน้ายังคงเย็นชาอย่างเห็นได้ชัด
“ขอบคุณ” เธอพูดเสียงเบา ก่อนที่จะหมุนตัวเดินจากไป
เย่กู่เฉินยืนนิ่งอึ้ง บนใบหน้าปรากฏความงุนงง สรุปแล้ว เย่ฉิงเอ๋อร์ปลุกเขาขึ้นมาเพื่อพูดขอบคุณแค่นี้?
เขารู้สึกร้องไห้ไม่ได้หัวเราะไม่ออกอยู่บ้าง อย่างไรก็ตาม เขาต้องยิ้มออกมาเล็กน้อย คำขอบคุณของเย่ฉิงเอ๋อร์ใช่ว่าเธอจะพูดออกมาง่ายๆ
ผู้หญิงคนนี้มีนิสัยเย็นชา มั่นใจในตัวเองสูง หากว่าไม่ใช่เรื่องสำคัญจริงๆ เธอจะไม่พูดคำว่าขอบคุณออกมาอย่างแน่นอน
เย่กู่เฉินส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ก่อนที่จะกลับเข้าห้องไปอาบน้ำและเปลี่ยนชุด วันนี้เป็นวันเปิดเรียน เขาจะไม่ไปไม่ได้
แต่ถึงเขาจะไป เย่กู่เฉินก็ไม่คิดที่จะเดินตามรอยของเย่กู่เฉินคนเดิม ที่ในวันเปิดเรียน เขาจะได้พบกับสวีหยุนหนิง หนึ่งในนางเอกและเริ่มเป็นหมาเลียตั้งแต่นั้น
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เดินตามรอยของเย่กู่เฉินคนเก่า แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะอยากรู้ว่าสวีหยุนหนิงมีหน้าตายังไง
ในนิยายผลงานต้นฉบับที่เขาเคยได้อ่านมา ผู้เขียนบรรยายถึงตัวตนของสวีหยุนหนิงสวยราวกับนางฟ้านางสวรรค์ เพื่อเป็นการยืนยันว่าเป็นความจริงหรือไม่ เขาจำเป็นที่จะต้องไปดูด้วยตาของตัวเอง
เย่กู่เฉินใช้เวลาอาบน้ำและเปลี่ยนชุดอยู่ครึ่งชั่วโมง จากนั้นเขาก็ออกจากห้องลงไปข้างล่าง เขาพบว่าการได้ใช้ชีวิตที่หรูหราอยู่ในคฤหาสน์แบบนี้ก็ไม่เลวนัก มันดีกว่าชีวิตก่อนหน้านี้ของเขามาก ที่เอาแต่ต่อสู้ดิ้นรนเพื่อหาเงินสร้างตัว
“นายน้อยใหญ่ นายท่านรอคุณอยู่ที่ห้องรับประทานอาหารค่ะ” เมื่อลงมาถึงข้างล่าง เย่กู่เฉินก็พบกับหัวหน้าแม่บ้านฮุ่ยหรัน เธอบอกกับเขาอย่างสุภาพ
เย่กู่เฉินไม่ได้คิดอะไรมาก เขาไปที่ห้องรับประทานอาหารในทันที
หลังจากเปิดประตูเข้ามาภายในห้องรับประทานอาหาร เขาก็ยิ้มออกมา เมื่อเห็นเย่ฉูเหวินกลายเป็นชายอายุสามสิบกว่า ดูหนุ่มขึ้นมาก แตกต่างจากเมื่อวานที่เป็นชายวัยกลางคนอย่างสิ้นเชิง
“เฉินเอ๋อร์ รีบมานั่ง” เย่ฉูเหวินที่เห็นลูกชายเข้ามาภายในห้องรับประทานอาหาร เขารีบโบกมือเรียกในทันที
ด้านข้างเขา มีภรรยาของเขาเจียซิ่นนั่งอยู่ ความจริงเขาเตรียมใจที่จะสูญเสียภรรยาไปตลอดกาลแล้ว แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะเปลี่ยนไปชนิดที่เขาคิดไม่ถึง ภรรยาของเขาหายดี ทั้งยังสาวขึ้นมาก
เรื่องนี้แน่นอนว่าทำให้เขาตกใจจนอ้าปาก ตาค้างเป็นเวลานาน แต่หลังจากที่ได้ฟังภรรยาของเขาพูด เขาก็รู้สึกขอบคุณเย่กู่เฉินเต็มหัวใจ
“เฉินเอ๋อร์ มานั่งข้างๆ แม่” เจียซิ่นเองก็พูด เธอกวักมือเรียกลูกชายของเธอด้วยรอยยิ้ม
เรื่องของเย่กู่เฉิง เธอแน่นอนว่ารู้แล้ว แต่เธอไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่นัก แม้ว่าเย่กู่เฉิงจะเป็นลูกชายของเธอ แต่ว่านับตั้งแต่ที่เธอป่วย เย่กู่เฉิงไม่เคยมาหาเธอเลยสักครั้ง จึงทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างแม่ลูกเบาบางลงมาก ชนิดที่แทบจะเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน
เย่กู่เฉินเดินเข้ามานั่งข้างๆ แม่ของเขา ด้านหน้าเป็นโต๊ะอาหาร มีอาหารหน้าตาน่ารับประทานหลายอย่าง
“เฉินเอ๋อร์ พ่อขอบคุณลูกมาก หากไม่ได้ลูกแม่ของลูกคง...” เย่ฉูเหวินพูด น้ำเสียงของเขาจริงจัง
อย่าไรก็ตาม เขาไม่อาจพูดจบ ถูกตัดบทโดยเย่กู่เฉิน “พ่อไม่ต้องคิดมาก มากินข้าวกันเถอะ ผมหิวแล้ว”
ถูกตัดบท เย่ฉูเหวินได้แต่ส่ายหน้าไปมาด้วยรอยยิ้ม จากนั้นทั้งสามคนพ่อ แม่ ลูกก็รับประทานอาหารด้วยกัน บรรยากาศล้วนเต็มไปด้วยความสุข
หลังรับประทานอาหาร เย่กู่เฉินออกจากบ้านในทันที คนขับรถของเขาไม่ใช่หวังฮั่นแล้ว แต่เป็นคนอื่น หวังฮั่นได้ลางานไปหนึ่งปี เพื่อกลับไปอยู่ดูแลภรรยาตามคำพูดของเขา
คนขับรถคนใหม่มีชื่อว่าเฉาหยาง เคยเป็นทหารฝีมือดี หลังปลดประจำการแล้ว ก็มาทำงานให้ตระกูลเย่
“วันนี้เป็นวันเปิดเรียนใช่ไหมครับนายน้อย?” ขณะที่ขับรถ เฉาหยางได้พูดขึ้น
เย่กู่เฉินที่นั่งอยู่ภายในรถ มองเฉาหยางเล็กน้อย ก่อนพยักหน้า “ใช่ วันนี้เป็นวันเปิดเรียน”
“ชีวิตในโรงเรียนคงจะสนุกน่าดูเลยนะครับ” เฉาหยางหัวเราะออกมา และชวนเย่กู่เฉินพูดหลายเรื่อง ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนช่างพูด เพราะพูดจ้อไม่หยุด
เย่กู่เฉินพูดกับเฉาหยางหลายเรื่อง ก่อนที่การพูดคุยจะสิ้นสุดลง เมื่อรถขับมาถึงด้านหน้าโรงเรียนแห่งหนึ่ง
โรงเรียนโหวหยุนซึ่งเป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงมากที่สุดในปักกิ่ง มีแต่เหล่าลูกเศรษฐีเท่านั้นที่สามารถมาเรียนที่นี่ได้
จบบทที่ 7

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 7 : คำขอบคุณของเย่ฉิงเอ๋อร์

นิยายแนะนำ

ฉันไม่อยากเป็นตัวร้ายจริงๆ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 7 : คำขอบคุณของเย่ฉิงเอ๋อร์

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้