เช้าวันใหม่มาเยือน ผู้คนทั้งหลายในสำนักต่างตื่นขึ้นมาเพื่อทำตามหน้าที่ของตน มู่ไป๋อันและหลงชุนต๋า ต่างช่วยกันตระเตรียมน้ำสำหรับอาบและอาหารให้แก่หลี่ซูเม่ย ตัวหลี่ซูเม่ยเองก็ต้องรีบทำทุกอย่างให้เสร็จก่อนเวลาที่นัดกับพ่อบ้านไห่เอาไว้
เมื่อถึงเวลานัด พ่อบ้านไห่ได้นำทางหลี่ซูเม่ยไปยังเรือนพักของท่านเ้าสำนัก มู่ไป๋อันกับหลงชุนต๋าไม่ได้ไปกับหลี่ซูเม่ยเพราะมู่ไป๋อันพาหลงชุนต๋าไปวัดระดับพร์ตามที่ได้บอกไว้เมื่อวานเย็น
ระหว่างทางไปเรือนพักของท่านเ้าสำนักนั้นเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ บรรยากาศร่มรื่น เงียบสงบเป็อย่างมาก
เรือนพักของท่านเ้าสำนักมีพื้นที่กว้างขวาง ด้านหลังเรือนพักมีป่าเหมยอยู่ดูแล้วสวยงามยิ่งนัก สองข้างของเรือนพักมีศาลาขนาดใหญ่อยู่กลางสระน้ำ สระน้ำทั้งสองมีดอกบัวมากมายหลากหลายสีสันเบ่งบานอยู่
ในเรือนพักของท่านเ้าสำนัก มีห้องโถงไม่กว้างมากนักอยู่ส่วนหน้าของเรือน หลี่ซูเม่ยเห็นว่าท่านเ้าสำนักนั่งอยู่ตรงกลาง นางจึงเข้าไปคารวะ "ศิษย์คารวะท่านอาจารย์เ้าค่ะ"
ท่านเ้าสำนักพยักหน้ารับก่อนจะบอกให้นางเข้าไปหา "ซูเม่ย มาหาอาจารย์ตรงนี้มา อาจารย์มีเื่จะพูดคุยกับเ้า"
"เ้าค่ะ" หลี่ซูเม่ยตอบรับก่อนจะเดินเข้าไปหาท่านเ้าสำนัก
เมื่อหลี่ซูเม่ยเดินไปนั่งข้างๆท่านเ้าสำนักเรียบร้อยแล้วท่านเ้าสำนักจึงถามหลี่ซูเม่ยว่า "อาจารย์รู้มาว่าระดับพร์ของเ้าคือสีเขียวใช่หรือไม่"
"ใช่เ้าค่ะ" หลี่ซูเม่ยตอบ
"โดยปกติแล้ว ผู้ที่มีตราสัญลักษณ์เป็รูปสัตว์ประจำแคว้นจะมีระดับพร์สีทอง ดังนั้นอาจารย์จึงสงสัยว่าพลังที่แท้จริงของเ้าอาจถูกอะไรบางอย่างยับยั้งเอาไว้
พรุ่งนี้อาจารย์จะพาเ้าไปยังหอทดสอบประจำแคว้นเพื่อให้ผู้าุโประจำแคว้นช่วยตรวจสอบ และพาเ้าไปหาคนผู้หนึ่ง คนผู้นี้อยากพบเ้ามาก พอได้ยินว่าอาจารย์รับศิษย์คนใหม่ก็ส่งจดหมายมาวันละหลายฉบับเน้นย้ำให้รีบพาเ้าไปพบ
ส่วนวันนี้พวกเราไปคุยกันต่อที่ศาลากลางน้ำกันเถอะ ที่นั่นบรรยากาศดีกว่าที่นี่เยอะเลยละ" ท่านเ้าสำนักบอกหลี่ซูเม่ยก่อนจะเดินจูงมือนางออกไปยังศาลากลางน้ำที่อยู่ข้างเรือนพักของท่าน
ที่ศาลากลางน้ำ บรรยากาศเย็นสบายกว่าในเรือนมากนัก ท่านอาจารย์นั่งลงก่อนจะบอกให้หลี่ซูเม่ยนั่งลงข้างๆแล้วพูดขึ้นว่า "เมื่อเ้าเข้าใจพื้นฐานของทักษะเ่าั้แล้ว เ้าต้องเรียนรู้ด้วยตนเองจากตำราในหอตำรา หากเ้าอ่านตำราแล้วไม่เข้าใจ เ้าสามารถขอคำชี้แนะจากอาจารย์หรือศิษย์พี่ของเ้าได้ทุกเมื่อ ศิษย์พี่ทั้งสี่ของเ้าก็เรียนรู้สิ่งเดียวกันกับเ้าเช่นกัน
ทุกเดือนอาจารย์จะติดตามผลของการฝึกฝนและการเรียนรู้ของเ้า โดยศิษย์ทุกคนจะต้องเข้ารับการทดสอบตามวันและเวลาที่ข้าได้กำหนด หากศิษย์คนไหนไม่ผ่านการทดสอบ อาจารย์จะมีบทลงโทษเตรียมไว้ให้ตามความเหมาะสมของแต่ละคน
สำหรับสิ่งที่เ้าต้องเรียนรู้ใน่หนึ่งปีนี้คือพื้นฐานในการใช้พลัง การเย็บปักถักร้อย การทำอาหาร การแพทย์ การร้องเพลง ร่ายรำ เล่นพิณ การอ่านเขียนอักษร วาดภาพ แต่งกลอน การเล่นหมากล้อม การสร้างและทำลายค่ายกล
จากทั้งหมดนี้เ้า มีอันใดที่เ้าเคยเรียนบ้างหรือไม่"
"มีเ้าค่ะท่านอาจารย์ ท่านแม่เคยสอนศิษย์ให้ร้องเพลง ร่ายรำ และเล่นพิณั้แ่ศิษย์อายุ 3 ขวบ ส่วนท่านพ่อเคยสอนศิษย์ให้อ่านเขียนอักษรและวาดภาพตอนศิษย์อายุได้ 2 ขวบ ส่วนที่เหลือศิษย์ยังไม่เคยเรียนเ้าค่ะ"
"ดี พรุ่งนี้บ่ายอาจารย์จะทดสอบทักษะพื้นฐานทั้งห้าอย่างของเ้า ถ้าเ้ามีพื้นฐานที่ดีแล้ว เ้าจะได้มีเวลาไปเรียนรู้ทักษะใหม่ และฝึกฝนทักษะที่เ้าเคยเรียนมาแล้วให้มีความชำนาญมากยิ่งขึ้น ไม่ต้องเริ่มเรียนรู้ใหม่อีกรอบ"
ทั้งสองนั่งคุยกันอีกสักพักก่อนที่ท่านเ้าสำนักจะพาหลี่ซูเม่ยเดินเล่นรอบสำนักและเดินกลับเมื่อถึงเวลารับประทานอาหารกลางวัน
เมื่อกลับมาถึงเรือนพักของท่านเ้าสำนัก ทุกคนต่างอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตาเพื่อมารับประทานอาหารด้วยกัน ตามกฎที่ท่านเ้าสำนักตั้งเอาไว้
หลังพักรับประทานกลางวันเสร็จ หลี่ซูเม่ยจึงมีโอกาสได้สนทนากับศิษย์พี่ทั้งสามคนแบบเป็กันเองเป็ครั้งแรกหลังจากที่ได้ทำความรู้จักกันไปเมื่อวานเย็น แต่ก็พูดกันได้ไม่นานนักเพราะศิษย์พี่ทั้งหลายต้องกลับไปฝึกฝนต่อ นางจึงบอกลาท่านอาจารย์แล้วกลับไปยังเรือนพักของตนเอง
เมื่อกลับมาถึงเรือนพัก มู่ไป๋อันและหลงชุนต๋าต่างรอนางอยู่ในห้องเป็ที่เรียบร้อยแล้ว ผลการวัดระดับพร์และพลังของหลงชุนต๋าออกมาเป็ที่น่าพอใจ 'ระดับพร์สีดำ พลังสีเขียว'
เพื่อเป็การฉลองที่หลงชุนต๋ามีระดับพร์สีดำ หลี่ซูเม่ยจึงบอกพ่อบ้านให้ช่วยบอกห้องครัวให้ทำกับข้าวพิเศษกว่าปกติ และให้ทำผัดเต้าหู้มาเยอะ เพราะผัดเต้าหู้คือของโปรดของหลงชุนต๋านั่นเอง
หลี่ซูเม่ยรู้สึกเสียดายแทนตระกูลหลงเป็อย่างมากที่ไม่รู้ว่ามีคนที่มีระดับพร์สูงเช่นนี้อยู่ในตระกูล ตามที่หลงชุนต๋าเล่าให้ฟังว่าในบรรดาพี่ชายน้องชายของเขา มีเพียงคนเดียวจากทั้งหมดที่มีพร์สีดำ ดังนั้นหากรวมหลงชุนต๋าด้วยก็จะมีสองคนจากสิบคน
เมื่อเฉลิมฉลองเสร็จ พระอาทิตย์กำลังจะลาลับฟ้าซึ่งนางสามารถมองเห็นได้จากหน้าต่างบานหนึ่งในเรือนของนางพอดี นางจึงนั่งบนเก้าอี้สูง เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างเพื่อมองดูพระอาทิตย์ตก ก่อนจะเริ่มคิดถึงเื่ที่ผ่านมา
'ฉันคิดถูกแล้วจริงๆที่ให้สองคนนี้ตามมาด้วย และฉันคิดถูกแล้วที่ยอมตามสือซานกับสือปามายังสำนักแห่งนี้ ผู้คนที่นี่จิตใจดี บรรยากาศรอบๆก็ดี อาหารก็อร่อย อยู่ฟรีแถมได้เงินเดือนอีกต่างหาก555
เห้อ อย่างน้อยการมายังโลกนี้ก็ไม่ได้แย่ไปเสียหมด :)'
---------------------------------------------------------
* มาต่อให้แล้วนะคะสำหรับตอนที่ 06 50% ฝากติดตามตอนต่อไปของไรท์ด้วยน้าา
ขอบคุณค่ะ ♥️
1K
![ห้วงฝันนครา [ไทยพีเรียด]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1689307954_5760453.webp)
