“มีเชื้อบ้าหรือเปล่าไม่รู้” ปัณภัทร พึมพำ
“คาดว่าทำวัคซีนแล้วค่ะ สะอาดสะอ้านร่างเริง แต่ทำไม ะโใส่พี่ปัณได้ก็ไม่รู้” โยดาเดินมาคลอเคลียมิราส่งเสียงร้องแม้วๆ มิราชี้หน้าโยดา
“เกเรใหญ่แล้วคราวหลัง ไม่ให้มาเที่ยวบ้านพี่เลยถ้าจะเกเรแบบนี้” โยดาทิ้งตัวลงบนตักของนิรา ท่าทีออดอ้อน
มิรายิ้มยกมือขึ้นลูบหัวโยดาเบาๆ
“พี่กลับ ก่อนดีกว่า” มิราหันมองปัณภัทร
“คราวหลัง ไม่ต้องลำบากนะคะพี่ปัณ ..รบกวน..มิราเกรงใจ”
“พี่ แค่...อยากเจอมิรา แค่..คิดถึง ไม่ได้ลำบากอะไรพี่เต็มใจ เราสองคนกลับมาเป็เหมือนเดิมได้ไหม” มิราก้มหน้านิ่งสูดลมหายใจเข้าลึกสุดลึก รู้สึกไขว้เขว
“มิรา ห่วงความรู้สึกของนิราเกรงว่าจะทำให้นิรา เสียใจ”
“มิราก็อย่างนี้ ห่วงแต่คนอื่นมิราเคยห่วงตัวเองบ้างไหม แล้วมิราเคยห่วง......ความรู้สึกพี่บ้างไหม” มิรานิ่งปัณภัทรขยับเข้าใกล้มิราสายตาคาดคั้น โยดาร้องแม้วๆ วนรอบตัวมิรา
“มิรา...มิรา”
“ตอนนี้พี่ กำลังดำเนินการฟ้องหย่านิรา...”
“พี่ปัณพูดแบบนี้แสดงว่านิราไม่ยอมหย่า พี่ปัณอย่าทำร้ายจิตใจนิราเลยมิราขอร้อง ความจริงมิราไม่ได้...” อยากจะบอกเหลือเกินว่ามิราไม่ได้คิดจะกลับไปหาพี่ปัณอีกแต่ก็กลัวว่าจะทำร้ายจิตใจปัณภัทร
“พี่ขอโทษ จะให้พูดกี่ครั้งแม้จะครั้งที่ร้อยก็ยอมพูดเพื่อให้มิราหายโกรธพี่ พี่รู้แล้วว่า ...ในใจของพี่ ไม่เคยลืมมิราได้เลยแม้แต่...วินาทีเดียว” มิราเผลอเงยหน้าขึ้นสบตาปัณภัทร ใจไหวยวบ อย่างน้อยปัณภัทรก็เป็รักแรกของมิรา
โอ้ อกซ้ำยามเขาเฝ้างอนง้อ
ทำอย่างไรละหนอ ขอเถิดหนา
หากจะเลิก..ก็เลิกอย่ากลับมา
หมายจะฆ่ากันให้ตายหรือไรกัน
มิราหันหลังเดินหนีสายตาของปัณภัทร
“ไว้มิราทบทวนเื่ราวต่างๆ อีกครั้งพี่ปัณอย่าเพิ่งกดดันมิราเลยค่ะตอนนี้มิราขอแค่เป็เพื่อนกับพี่ปัณเหลือความรู้สึกดีดีต่อกันดีกว่า” โยดานั่งจ้องมิรานิ่ง
“พี่จะรอ ไม่ว่านานแค่ไหนพี่จะรอ แล้วพี่จะหย่ากับนิราให้เร็วที่สุดเผื่อว่าวันไหนมิราเปลี่ยนใจเราจะได้กลับมาเป็เหมือนเดิม พร้อมกับสิ่งที่เราวาดฝันไว้ด้วยกันพี่สัญญาว่าจะทำทุกอย่างให้มันเป็จริงเพื่อมิรา” มิรายิ้มโรยแรง แทบไร้เรี่ยวแรงจะยืนหยัด คำพูดตอกย้ำถึงเื่ราวในอดีตของปัณภัทร ทำเอาจิตใจของมิราไหวเอน กลีบดอกบัวร่วงหล่นลงพื้น มิราเก็บไปวางไว้บนโต๊ะยกหนังสือเล่มหนาทับไว้ กลิ่นหอมของดอกบัวที่บานโชยมาอ่อนๆ ปัณภัทรหันหลังเดินกลับออกไป
“คุณมิรา อยู่ไหมครับ มีของมาส่ง” มิราเปิดประตูกระจก พนักงานส่งของ ยืนอยู่ข้างหน้า ยื่นส่งกล่องใบเล็กให้มิรา มิราลงลายมือชื่อรับของพลิกกล่องไปมาหาชื่อคนส่งแต่ไม่มี เดินกลับเข้ามาใช้มีดคัตเตอร์กรีด เทปใสที่ติดกล่องออกช้าๆ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอางงงัน ปรอยผมยาว ของใครบางคนถูกใส่ไว้ในกล่อง มิราคว้านหาบางอย่างแล้วก็เจอ กระดาษแผ่นเล็กๆ หยิบขึ้นมาอ่าน
“มิรา แกแย่งพี่ปัณไปจากฉัน
แกทำร้ายจิตใจฉัน ฉันกับแกตัดขาดความเป็เพื่อนกันแค่นี้
ถ้ายังไม่เลิกยุ่งกับพี่ปัณ ระวังตัวให้ดี
นิรา
มิราถอนหายใจยาวเหยียดก่อนจะยิ้มหยันให้กับตัวเอง นิราต่างจากมิรา มิราไม่อาฆาตไม่เคย โทษใครถ้าจะโทษใครสักคนก็เป็ตัวเองที่เกิดมาไม่สวย ัก้าวเข้าประตูมา หยิบ กระดาษโน้ตขึ้นมาอ่านก่อนจะขย้ำทิ้ง
“ต่อไปต้องมีคนคอยดูแลแล้วละแบบนี้ ...อันตราย” แวบแรกมิรารู้สึกดีใจที่เห็นหน้าั
“ไม่ต้องลำบาก” มิราพูดไปอย่างที่คิด
“ใครบอกผมจะมาดูแลคุณ ไม่ได้ว่างขนาดนั้น ผมหมายถึงให้คุณหัสนัยเขาดูแลคุณผมอาสา คุยกับเขาเื่นี้เองผมว่าเขาต้อง เต็มใจแน่ๆ” โยดาร้องแม้ว วิ่งมาทิ้งตัวลงบนเท้าของั ัอุ้มโยดาขึ้นมาจ้องหน้า
“แกก็คิดเหมือนที่ฉันคิดใช่ไหมเ้าโยดา... อุ๊ป” รีบหุบปาก มิราหันขวับ นึกแปลกใจว่าทำไมัถึงได้รู้ว่าโยดาชื่อโยดา
“อ๋อ ...คือหน้ามันเหมือน....อาจารย์โยดาเปี๊ยบเลย” เขาแก้ตัวน้ำขุ่นๆ มิรามองหน้าโยดาตอนนี้เองเพิ่งสังเกตว่าจริงอย่างที่ับอก
“ให้ได้แบบนี้สิั” โยดาพึมพำ
“ไม่ต้องลำบากใคร”
“ไม่ได้นะคุณ เขาขู่อาฆาตคุณขนาดนี้”
“ฉันเอ่อ ...มิราคิดว่านิราแค่ขู่”
“พิษรักแรงหึงผมเคยเห็นพวกตุ๊ดตบตีกัน น่ากลัวมากแรงเยอะกว่าผู้ชายอีก คุณยิ่งบอบบางอย่างนี้จะสู้เขาได้เหรอ”
“มิราก็แค่เลิกยุ่งกับ พี่ปัณ”
“คุณเลิกยุ่งกับเขาแต่เขาไม่เลิกยุ่งกับคุณ คุณหนีเขาพ้นเหรอ” ัพูดถูกมิราจะหนีไปไหน
“คุณหัสนัยเขาปกป้องคุณได้....” คำพูดขาดหายไปักลืนน้ำลายลงคอแบบฝืดๆ ก้มหน้ามองพื้นหลบสายตาของมิราและโยดา
มิรายกมือขึ้นเตะหน้าผากของั แ่เบา
“ไข้ขึ้นหรือเปล่าคุณดูแปลกไปนะ” โยดาตะปบ ขากางเกงัแรงๆ
“เปล่าผมแค่...คิดว่าผมเห็นอะไรบางอย่างใน ดวงตาของคุณหัสนัย”
“อะไร” มิราทำเสียงดุไม่ไว้ใจคำพูดของัคิดว่าเขาจะมาไม้ไหนกันแน่
“ผมคิดว่าเขา ปกป้องคุณ....แทนผมได้ แต่ถ้าจะเป็คนอื่นเช่น เฮงก็คงทำไม่ได้ดีเท่าคุณหัสนัยเป็แน่” มิราเผลอยิ้มกับคำพูดว่า..แทนผม...ของั
“คุณเป็ห่วงฉันด้วยเหรอ” ัยักไหล่
“ผมก็พูดไปอย่างนั้น ความจริงก็แค่....กลัวว่าผู้หญิงสวยๆ ยียวนอย่างคุณจะเป็อะไรไปยิ่งหายากๆ อยู่ด้วย” เดินชิดเข้าหามิราจ้องตากลมโตหวานเยิ้ม
“ฮะแฮ่ม” โยดาเผลอกระแอม ตามแบบมานุดมิราและัหันมองพร้อมกัน โยดาทำไม่รู้ไม่ชี้เดินแกว่งหางด้วยความหงุดหงิด ก่อนจะะโขึ้นไปบนโต๊ะที่มิราวางแจกันดอกไม้หลากสีจ้องมาที่ัเหมือนกับจะบอกว่าฉันจับตามองนายอยู่ ัเดินเข้าใกล้มิรา ถอยจนตัวติดโต๊ะ ยกแขนขึ้นค้ำไปบนหัวของมิรา
“คุณไม่ต้องกลัวว่าผมจะห่วงคุณแล้วทำเอาหนุ่มๆ ของคุณเข้าใจผิด ผมัพูดคำไหนคำนั้น ผมดีใจที่คุณ มีนายหัสนัยนั่นดูแล” เจ็บแปลบที่กลางใจัหันหน้าหนีกลัวมิราเห็นแววโกหกในดวงตาคม
4K
![[จบ] สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685097311_48109067.webp)
