รัชสมัยถังคือยุคสมัยที่แผ่นดินัสว่างไสวด้วยแสงไฟแห่งอารยธรรมและความมั่งคั่ง บ้านเมืองรุ่งเรืองถึงขีดสุด วิถีชีวิตของผู้คนสะท้อนผ่านความหรูหราของแพรพรรณและเสียงดนตรีที่ดังก้องตามเหลาอาหารทั่วทุกหัวระแหง ทว่าท่ามกลางความศิวิไลซ์ของเมืองหลวง กวางโจวกลับเป็อีกหนึ่งโลกที่เปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันแตกต่าง
กวางโจว คือเมืองท่าที่มิเคยหลับใหล ตั้งอยู่ริมชายฝั่งที่สายน้ำจูเจียงพัดพาเอาความร่ำรวยจากโพ้นทะเลเข้ามาสู่แผ่นดิน วิถีชีวิตที่นี่เต็มไปด้วยความพลุกพล่านของพ่อค้าต่างชาติชาวเปอร์เซียและอาราเบีย เสียงะโเจรจาพาทีผสมปนเปไปกับกลิ่นเครื่องเทศที่โชยมาตามลม ท้องถนนปูด้วยหินกว้างขวางเรียงรายด้วยร้านรวงล้ำค่า เป็เมืองที่ความโลภและความดีงามเดินปะปนกันอยู่ในเงาของต้นนุ่นที่ชูช่อแดงสะพรั่ง
และท่ามกลางความวุ่นวายนี้เอง มีสถานที่หนึ่งที่ตั้งตระหง่านเป็ที่พึ่งของเหล่านักเดินทางและพ่อค้าทั่วหล้า... “สำนักคุ้มกันภัยเจิ้นเหว่ย”
สำนักเจิ้นเหว่ยมีชื่อเสียงเลื่องลือในฐานะสำนักคุ้มกันภัยอันดับหนึ่งแห่งแดนใต้ ปัจจุบันนำโดย กัวฉงเฟิง ยอดฝีมือฉายา "หอกคุณธรรมฟ้าคำรณ" ผู้มีวรยุทธแกร่งกล้าและมีสายสัมพันธ์กว้างขวาง ทั้งยังเป็ที่เคารพรักของชาวยุทธฝ่ายธรรมะในฐานะผู้ยึดมั่นในสัจจะและคุณธรรมอย่างเคร่งครัด สำหรับคนในกวางโจว สำนักเจิ้นเหว่ยคือสัญลักษณ์ของความปลอดภัย สินค้าชิ้นใดที่มีป้ายชื่อสำนักนี้ประดับอยู่ ย่อมเป็ที่ครั่นคร้ามแก่เหล่าโจรป่าและชาวยุทธฝ่ายอธรรมจนมิมีใครกล้ากล้ำกราย
ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเหมือนจะสงบเงียบ ข่าวลือสายหนึ่งกลับแพร่สะพัดไปทั่วยุทธภพประดุจไฟลามทุ่ง... “คดีฆ่าล้างตระกูลไป๋”
ข่าวการสังหารหมู่อย่างโเี้ที่เมืองเล็กๆ ทางตอนเหนือ ก่อให้เกิดคลื่นความโกรธแค้นในหมู่ชาวยุทธฝ่ายธรรมะเป็อย่างมาก ตระกูลไป๋ผู้ทรงคุณธรรมกลับถูกถอนรากถอนโคนด้วยน้ำมือของมารหน้ากากขาวและพรรคพวก ทั่วทั้งแผ่นดินต่างพากันสาปแช่งและออกตามหาตัวฆาตกรใจอำมหิต
แต่ทว่า... หลังจากเหตุการณ์ในคืนเืนั้น มารหน้ากากขาวกลับหายตัวไปประดุจควันไฟที่สลายไปในอากาศ แม้จะมีเหล่ายอดยุทธบางส่วนพยายามควานหาตัวหรือตามแกะรอยเพียงใด ก็มิพบร่องรอยใดๆ ทิ้งไว้ให้เห็นแม้แต่น้อย ความเงียบงันของศัตรูยิ่งทำให้บรรยากาศในยุทธภพตึงเครียด ราวกับว่ามีพายุใหญ่ที่กำลังตั้งเค้า
ภายในกำแพงสูงตระหง่านของ สำนักคุ้มกันภัยเจิ้นเหว่ย บรรยากาศเต็มไปด้วยความขลังและระเบียบวินัย ลานฝึกยุทธกว้างขวางปูด้วยหินทรายล้างสะอาดตา ศิษย์ในสำนักนับร้อยในชุดเครื่องแบบสีน้ำเงินขรึมกำลังฝึกปรือเพลงหอกและดาบ เสียงอาวุธกระทบกันและเสียงโห่ร้องปลุกใจดังระงมบ่งบอกถึงความแข็งแกร่งของผู้พิทักษ์สินค้าอันดับหนึ่งแห่งแดนใต้ บรรดาศิษย์ที่นี่มิใช่เพียงจ้างมาคุ้มกัน แต่ทุกคนล้วนถูกฝึกสอนให้ยึดมั่นในสัจจะมิต่างจากผู้เป็ประมุข
หลังจากการเดินทางรอนแรมฝ่าความยากลำบากนานนับเดือน ผ่านป่าเขาและเมืองน้อยใหญ่หนีการตามล่าอย่างลับๆ ในที่สุด ไป๋หย่งชิง และ ไป๋หย่งเจิ้ง ก็มาถึงหน้าประตูใหญ่ที่มีรูปปั้นสิงห์ทองเหลืองตั้งตระหง่าน ทันทีที่นางยื่นจดหมายลับของสามีให้ผู้ดูแลประตู ข่าวการมาถึงของแขกผู้สำคัญก็ถูกรายงานถึงหูเ้าสำนักกัวฉงเฟิงทันที และนับว่าเป็เกียรติอย่างยิ่งที่เขาเปิดโถงใหญ่ต้อนรับพวกนางในทันทีโดยมิต้องรอนาน
ภายในโถงไม้ประดู่แกะสลักอย่างวิจิตร กัวฉงเฟิง นั่งอยู่บนตั่งประธานในท่วงท่าที่เปี่ยมไปด้วยบารมี เขาเป็บุรุษวัยกลางคนที่มีร่างกายกำยำล่ำสันประดุจขุนเขา กลิ่นอายกำลังภายในที่แผ่ออกมาเข้มแข็งและมั่นคง สมฉายา “หอกคุณธรรมฟ้าคำรณ” ผู้เป็ที่ยอมรับทั่วหล้า ข้างกายเขามี กัวเทียนอวี้ บุตรชายผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวกับสลักจากหยก ผิวพรรณสะอาดสะอ้านแฝงไว้ด้วยความสง่างาม เทียนอวี้มิได้มีดีเพียงหน้าตา แต่ชื่อเสียงในยุทธภพด้านความกตัญญูและวรยุทธที่ก้าวหน้านั้นโดดเด่นจนผู้คนต่างชื่นชมว่า “ชาติพยัคฆ์ย่อมมิมีลูกเป็สุนัข”
กัวฉงเฟิงมองสตรีหม้ายและหลานชายด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความห่วงใย ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึกที่สั่นเครือเล็กน้อย
“ตอนที่ข้าได้รู้เื่ที่เกิดกับตระกูลไป๋... พูดตรงๆ เลยว่าข้าเสียใจยิ่งนักที่ไม่สามารถไปช่วยน้องไป๋ได้ทันเวลา ฮูหยิน... โปรดอภัยให้พี่ชายผู้นี้ด้วยเถิดที่มาล่าช้าเกินไป”
ไป๋หย่งชิงที่แม้จะยังดูซูบซีดจากการเดินทาง แต่ความสง่างามของนางยังคงสะกดสายตาผู้คน นางประสานมือตอบอย่างสุภาพ "ท่านประมุขกล่าวเกรงใจไปแล้ว ความจริงเื่นี้หาใช่ความผิดของท่านไม่ คนที่โฉดชั่วและควรถูกประณามคือมารหน้าขาวผู้นั้นต่างหาก"
กัวฉงเฟิงถอนหายใจยาว แววตาที่ดุดันบัดนี้ดูเ็ป “ข้ากับน้องไป๋คบหากันมานานจนเหมือนเป็พี่น้องแท้ๆ... ั้แ่รู้ข่าว ข้าแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ ปรารถนาเพียงจะลากตัวมารหน้าขาวผู้นั้นมาลงทัณฑ์ จะใช้หอกของข้าแทงมันสักร้อยทีหมื่นทีให้สาสมกับความโฉดชั่ว ก่อนจะสับมันเป็ชิ้นๆ โยนให้สุนัขกิน!”
สีหน้าและท่าทางที่เครียดแค้นชิงชังอย่างเปิดเผยของเขา ทำให้นางรู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก หย่งชิงนึกถึงสามีที่จากไปอย่างโดดเดี่ยว รวมถึงความอัปยศที่นางได้รับจากเฒ่ากูกู่เถิงในป่าคืนนั้น ยิ่งทำให้ความรู้สึกโกรธแค้นในใจของนางพลุ่งพล่านจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว
กัวฉงเฟิงเบนสายตาที่แหลมคมมายังบุรุษหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายมารดา “เ้าคือลูกชายของน้องไป๋งั้นรึ?”
ไป๋หย่งเจิ้งรีบลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม ประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม “ใช่แล้วครับท่านลุงผู้เยาว์ไป๋หย่งเจิ้ง ลูกชายของไป๋เจิ้งฉี คารวะท่านลุงกัวครับ”
กัวฉงเฟิงพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แววตาที่จ้องมองไป๋หย่งเจิ้งนั้นเต็มไปด้วยความชื่นชม “หน้าตาไม่เลว บุคลิกไม่เลว พร์ไม่เลว และพื้นฐานการฝึกยุทธ์ก็ไม่เลวเลย สมกับเป็ลูกชายของน้องไป๋จริงๆ”
ไป๋หย่งเจิ้งรีบประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม “ขอบคุณท่านลุงกัวที่กรุณาชมผู้เยาว์ครับ”
จากนั้นกัวฉงเฟิงหันไปกล่าวกับไป๋หย่งชิงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “อย่างที่ได้บอกไปว่าข้ากับน้องไป๋นั้นรักกันเหมือนพี่น้องแท้ๆ เมื่อเกิดเภทภัยกับครอบครัวของเขา ข้าจะนิ่งดูดายได้อย่างไร ฮูหยิน... จากนี้ไปพวกเ้าสองแม่ลูกพักอยู่ที่นี่ตามสบายเหมือนเป็บ้านตัวเองได้เลย ข้ารับรองว่ามารหน้าขาวนั่นจะไม่กล้ามาเหยียบที่สำนักคุ้มกันภัยแห่งนี้แม้แต่ปลายเล็บ!”
ไป๋หย่งชิงและบุตรชายรีบลุกขึ้นหวังจะกราบขอบคุณอย่างสุดซึ้ง แต่กัวฉงเฟิงกลับรีบโบกมือห้าม “ฮูหยินอย่าได้ทำเช่นนี้! หากท่านเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับสามีท่านเป็เื่จริง ก็ขอให้ท่านอย่าได้เกรงใจไปเลย”
แม้จะถูกห้าม แต่ไป๋หย่งชิงก็ยังคงกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ “ขอบพระคุณท่านประมุขกัวที่มีเมตตาต่อคนสิ้นไร้ไม้ตอกอย่างพวกเรา”
“เดี๋ยวข้าจะให้เทียนอวี้บุตรชายข้าพาทั้งสองคนไปยังที่พัก และหลังจากนี้ข้าจะสั่งให้ช่างในเมืองสร้างป้ายิญญาของสามีท่านให้อย่างดีที่สุด" กัวฉงเฟิงกล่าว ก่อนจะหันไปสั่งบุตรชาย "เทียนอวี้... พาทั้งสองคนไปพักที่เรือนบุปผาโปรย จัดบ่าวรับใช้ดูแลให้พร้อม อย่าให้ขาดตกบกพร่องเป็อันขาด”
กัวเทียนอวี้พยักหน้ารับคำสั่งบิดาอย่างเรียบร้อย
ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินออกไป กัวฉงเฟิงได้หันไปกำชับไป๋หย่งเจิ้งเป็พิเศษ “อาเจิ้ง... ในฐานะที่เ้าเป็ลูกชายของน้องไป๋ เ้าต้องตั้งใจฝึกฝีมือให้มาก เพลงดาบของพ่อเ้านั้นร้ายกาจใช้ได้ แต่หากจะสังหารมารหน้าขาวเพื่อแก้แค้นให้พ่อเ้า... ลำพังแค่เพลงดาบเดิมมันยังไม่พอหรอก ความจริงแล้วหอตำราและหอฝึกวิชาตระกูลกัวไม่อนุญาตให้คนนอกเข้า แต่ในเมื่อข้ากับพ่อเ้าเปรียบเสมือนพี่น้อง ข้าก็จะไม่ถือว่าเ้าเป็คนอื่น อีกไม่กี่วันข้าจะเปิดหอนี้ให้เ้าเข้าไปฝึกวิชา”
ไป๋หย่งเจิ้งตาเป็ประกายด้วยความหวัง "หอตำราตระกูลกัว..."
“ใช่... ที่นั่นเก็บตำราวิชายุทธจากสำนักต่างๆ ในยุทธภพไว้มากมาย แม้จะไม่ครบทั้งหมดแต่มันก็เพียงพอจะทำให้เ้าก้าวหน้าได้อย่างรวดเร็ว”
“ขอบพระคุณท่านลุงกัวที่เมตตา!” ไป๋หย่งเจิ้งประสานมือคำนับด้วยความตื้นตันใจ
กัวฉงเฟิงยิ้มอย่างเมตตาก่อนจะหันไปสั่งลูกชายอีกครั้ง “เทียนอวี้ ทั้งสองคนเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยแล้ว นำทางไปพักผ่อนเถอะ”
กัวเทียนอวี้ก้าวเดินออกมาหาสองแม่ลูกด้วยท่าทางสง่างาม เขาประสานมือคารวะอย่างสุภาพ “ผู้เยาว์กัวเทียนอวี้ ทำความเคารพผู้าุโไป๋ครับ”
ไป๋หย่งชิงยิ้มตอบและพยักหน้าเล็กน้อย ส่วนไป๋หย่งเจิ้งก็ประสานมือตอบกลับ “ผู้น้องไป๋หย่งเจิ้ง จากนี้ขอฝากเนื้อฝากตัวกับพี่กัวด้วย”
กัวเทียนอวี้ยิ้มให้อย่างเป็กันเอง “อย่างที่ท่านพ่อพูด... จากนี้ไปพวกเราเป็คนกันเอง ไม่ต้องเกรงใจอะไรกันทั้งนั้น มีอะไรติดขัด สงสัย หรือ้าให้ข้าช่วยอะไรขอให้บอกได้เต็มที่ เพราะจากนี้พวกเราคือครอบครัวเดียวกันแล้ว”
เขาสบตากับไป๋หย่งชิงแวบหนึ่งด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนจะผายมือเชิญทั้งคู่ "เชิญครับ...”
520
