อลินมาอยู่ในร่างของเหมยอิงได้ 7 วันแล้ว ได้แต่กินนอนอยู่ในห้องไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย เพราะยังทำใจไม่ได้ที่มาอยู่ที่นี้ แต่วันนี้เธอไมไหวแล้ว7วันมานี้เธอต้องกินแต่ข้าวต้มไข่ จนจะอ้วกแล้วตอนนี้ก็ไม่มีคนอยู่ในบ้านสักคนเนื่องจากไปช่วยลงงานแปลงนากันหมด
เมื่อเธอเดินออกมาในครัวก็เห็นว่าที่ครัวไม่มีอะไรเลยนอกจาก ข้าว แป้ง ไข่ 3 ฟอง เกลือน้ำตาล น้ำมัน ซีอิ๊ว เนื้อสักชิ้นก็ไม่มี
"ครอบครัวนี้ดูไม่น่าจะจนขนาดนี้นะดูจากเสื้อผ้าที่อลินใส่อยู่แต่ทำไม่อาหารการกินถึงแย่แบบนี้ละ หรือจะเพราะยัยเหมยอิงเอาไปชื้อเสื้อผ้ามาใส่ เป็ไปได้ " อลินพึมพัมเบาๆ
"ต่อไปนี้ฉันคือเหมยอิง ต้องมีชีวิตอยู่และหาผู้ชายของฉันให้ได้ "อลินบอกกับตัวเองเพื่อให้ยอมรับความจริงนี้ ก่อนอื่นต้องปรับตัวให้เข้ากับที่นี่ให้ได้และต้องทำดีกับนางเอกของเื่ให้มากๆ
เหมยอิงเดินออกมาจากในบ้าน มองไปรอบๆบ้านเห็นมีแปลผักที่แครแกนจะตายแหล่ไม่ตายแหล่ และ คอกหมูที่มีหมูอยู่ 2 ตัว ถัดไปอีกก็มีแต่ป่ากับูเา เธอเลยตัดสินใจเดินเข้าไปดูอะไรในป่าเพื่อจะสามารถหาอะไรอย่างอื่นมากินได้ เดินไปไม่ไกลก็ได้ยินเสียงร้ำไหลเธอเดินตามเสียงน้ำไปอีกไม่ไกลก็เจอกับลำธาร
"^" โอ้ในน้ำมีปลาเยอะแยะเลยมีกุ้งด้วย โชคดีนะเนี่ยวันนี้ไม่ต้องกินไข่แล้ว แล้วทำไมคนที่นี่ไม่เอาไปกินกันนะ ปลาที่นี่ก็ไม่กลัวคนเลยแทบจะเดินไปจับได้เลยด้วยซ้ำ
เหมยอิงได้เดินกลับไปที่บ้านเพื่อไปหาถังน้ำเอามาใส่ปลาและกุ้งเพื่อไปทำอาหารกินเย็นนี้
"ถ้าเย็นนี้ฉันทำอาหารให้ทุกคนกินทุกคนจะใไหมเนี่ยแล้วจะมองว่าฉันประหลาดหรือเปล่า"เหมยอิงพูดกับตัวเองและคิดว่าจะทำอาหารหรือไม่ทำอาหารเย็นดี เธออยากทำอาหารเย็นเองมากแต่ก็กลัวว่าทุกคนในครอบครัวจะเห็นถึงความผิดปกติเพราะร่างนี้ไม่เคยเข้าครัวทำอาหารมาก่อน เพราะว่าเธอทำอะไรไม่เป็ซะอย่าง
แต่สุดท้ายธอคิดว่ามื้อเย็นนี้เธอจะเป็คนทำเองเพราะว่าเธอทนกินข้าวกับไข่ไม่ได้แล้วถ้าใครถามเธอค่อยบอกว่าเธอจำคนอื่นมาแล้วมาลองทำก็แล้วกัน
เมื่อเดินกับมาถึงลำธาร เหมยอิงก็ถอดรองเท้าแล้วเดินลงไปจับปลา ซึ้งปลาที่นี้ไมกลัวคนเลยนอนนิ่งๆให้เธอจับง่ายๆเธอแปลกใจมากแต่ก็ดีได้ไม่เสียเวลาเธอเดินเลือกปลามาได้ 3 ตัว แล้วก็เดินไปจับกุ้งต่ออีก 20 ตัว
"วันนี้ทำต้มยำปลากับกุ้งย่างดีกว่า ต้องใช้อะไรเพิ่มอีกนะ ที่ห้องครัวก็ไม่มีเครื่องปรุงอะไรด้วยสิ มีแค่เกลือ น้ำตาล น้ำมัน แล้วก็ซีอิ๊ว"เหมยอิงพูดขึ้นแล้วก็คิดว่าจะต้องหาอะไรไปปรุงเพิ่ม
"จริงสิต้องใช้ขากับตะไคร้ พริกแล้วก็มะนาวไม่รู้ว่าที่นี่จะมีไหมนะลองเข้าไปดูในป่าสักหน่อยดีกว่า"เหมยอิงเดินเข้าป่าด้านหน้าเพื่อหาของที่้า
เธอต้องอยู่ที่นี่จริงๆใช่ไหมเนี่ย อยากได้อะไรอยากกินอะไรต้องหาเอาไม่เหมือนอยู่ที่โน่นแค่มีโทรศัพท์ก็สั่งได้แล้ว เธอคิดพร้อมกับมองไปรอบๆเดินเข้าป่ามาได้สักพักเธอก็เห็นสิ่งของที่้า
"ป่าที่นี่สมบูรณ์มากเลยนะเนี่ยของกินมีที่นี่เยอะแยะทำไมไม่มาหากันนะ"เธอยังเห็นกอหน่อไม้ที่มีขึ้นอยู่เล็กน้อย เห็ดหูหนู แล้วก็สับปะรด เธอเห็นสับปะรดด้วยแหละมีตั้งหลายลูกนะ
"ว้าววันนี้ฉันจะได้กินผลไม้ด้วย"เหมยอิงเลือกเอาสับปะรดที่สุกไปด้วย 2 หัวที่เหลือเธอรอให้สุกก่อนค่อยมาอีกครั้ง
วันนี้สำรวจแค่นี้ก่อนแล้วกันเธอรู้สึกว่าร่างกายนี้เหมือนไม่เคยทำอะไรเลยเดินเข้าป่ามานิดหน่อยก็เหนื่อยแล้ว เธอเดินเก็บของที่้าแล้วออกจากป่าเดินลงไปเอาปลาที่จับไว้แล้วกลับบ้านเพื่อไปเตรียมทำอาหารเย็น
259
