อู๋หงถิงนอนขดตัวด้วยความหดหู่ในใจสาวใช้เพิ่งจะนำ อาหารมาวางไว้ อาหารในวันนี้ต่างจากเมื่อวานนิดหน่อย มีของกินเพิ่มมาอีกหนึ่งอย่าง แสดงถึงความโกรธของ เ้าของบ้านลดลง หรือว่าแม่ครัวอาจสงสารอู๋หงถิงหรือว่าบางที่อาจเป็สาวใช้เองที่สงสาร จึงเพิ่มอาหารให้แต่ อู๋หงถิงไม่อยากคิดให้รกสมอง สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือฆ่าหวาเซียงอ๋อง ผู้ที่มีใบหน้าหล่อเหลาแต่สายตาเ็าผู้นั้นเสียให้เร็วที่สุดเพื่อแม่และน้อง
ประตูเปิดออก ร่างสูงที่อยู่ในห้วงความคิดปรากฏตรงหน้า อู๋หงถิงเพียงแค่ปรายตามองก่อนจะหลุบตาต่ำเหมือนเดิม
“ออกมาข้างนอก”
“ท่านอ๋องท่านไม่…..มัดชายารองไว้หรือไรหากว่านางคิดจะทำร้ายท่านอีก”บ่าวรับใช้คนสนิทนามเสี่ยวกุน เอ่ยปากเตือนกล้าๆ กลัวๆ รอยยิ้มหยันที่ริมฝีปาก
“ไม่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกมาจากตรงนั้น หรือว่าจะให้เสี่ยวกุนลากเ้าออกมา”อู๋หงถิงไม่แม้แต่จะมองหน้าคนพูดขยับกายจากแท่นนอนชั่วคราวที่ทำจากไม้ไผ่โสโครกเอาไว้วางของเหลือใช้ ร่างสูงหันหลังก้าวออกไป
“ตามข้ามา”อู๋หงถิง ก้าวขาตามไปในทันที เสี่ยงกุนตามหลังไปอีกคน
เดินนำมาจนถึงเรือนหลังใหญ่ ที่ทอดยาวกว้างขวางข้างหน้า มีทางขึ้นเป็บันไดสามขั้น เหนือบันไดขึ้นไปเป็ ระเบี่ยง ทางเดิน ข้างๆ กันนั้นมีดอกไม้ที่แผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุม อู๋หงถิงหาได้มาชมความงามของดอกไม้บัดนี้นางกำลังคิดว่าจะฆ่าคนผู้นี้ได้อย่างไร จะฆ่าแบบไหนในเมื่อู๋หงถิง ประเมินกำลังตัวเองว่าตัวเล็กสูงแค่อกของเขาจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนไปฆ่าแกงเขาคงต้องคิดหาวิธีนานหน่อยให้เขาตายเพื่อน้องและมารดา
ตัวเรือนมีห้องสามห้องติดกัน ตรงกลางเป็ห้องนอนของ หลี่กวางหวาด้านขวาถูกประดับตกแต่งอ่อนช้อยสบายตาเป็ห้องของเหอซ่างเซี่ยน ชายาเอกผู้ ผายผอมและขี้โรค
ร่างสูงเดินมือไพล่หลัง เสี่ยวกุนวิ่งเหยาะๆ ไปเปิดประตูห้องทางซ้าย
“ห้องของเ้า”เหลือบมองใบหน้าที่เหมือนกับลูกกวางระวังภัย ทว่างดงามอย่างที่เขาเคยเห็นในครั้งแรก หวาเซียงอ๋องยิ้มหยันไม่มีผลต่อเขาแต่อย่างใดใบหน้างดงาม มีประโยชน์ใดกัน
ร่างบอบบางของ เหอซ่างเซี่ยนเดินมาโดยมีสาวใช้พยุงอยู่ข้างกายถึงสองคน
“น้องหญิง”ยิ้มแบบที่คิดว่าอ่อนโยนที่สุด อู๋หงถิงเพียงแค่เหลือบตามอง
“ยินดีต้อนรับ สู่จวนอ๋องเื่ที่แล้วมาแล้วอย่าใส่ใจต่อไปนี้ ตั้งใจปรนนิบัติท่านอ๋อง ในเมื่อเป็ครอบครัวเดียวกันแล้ว”ยิ้มจริงใจจน อู๋หงถิงอดยิ้มตามเสียไม่ได้ในเมื่อกิริยาอ่อนโยนของนางยากที่จะปฏิเสธ
“เ้าจะออกมาต้องไอเย้นทำไมกันกลับเข้าไปข้างในเสีย”แววตาห่วงใยชัดเจนของหวาเซียงอ๋อง
“้เซี่ยนเซี่ยน แค่อยากมาช่วยน้องหญิงจัดห้องหับ” หวาเซียงอ๋องถอนหายใจ
“ข้ามอบสาวใช้ให้นางคนหนึ่ง ฟางหลุนมาคอยรับใช้ชายารอง ส่วนหวางเฟย เ้าไปพักเสีย”
“ท่านพี่ มีสาวใช้ถึงสองคนกำลังดี น้องหญิงอยู่ที่บ้านของนางอาจมีมากกว่านั้น ในเมื่อใต้เท้ากวงมีบุตรีเพียงคนเดียว”
“ช่างนาง เช่นนั้นข้าส่งข่าวที่บ้านตระกูลกวงให้ส่งสาวใช้ข้างกายนางมาเพิ่ม”เหอซ่างเซี่ยนยิ้มบางๆ พยักหน้าช้าๆ สาวใช้พยุงเข้าห้องไปอู๋หงถิง ขยับกายเข้าไปข้างใน หวาเซียงอ๋องคว้าข้อมือไว้ บีบจนรู้สึกเจ็บ อู๋หงถิงหันมองสบตาเขานิ่ง พบแต่แววตาเกลียดชังในนั้น
“ไร้มารยาท หวางเฟย ดีกับเ้าเพียงขอบคุณยังไม่สามารถเอ่ยออกมา”อู๋หงถิง ส่งภาษามือ เหมือนจะบอกว่า ไม่ได้ไม่ขอบคุณแต่พูดไม่ได้ หวาเซียงอ๋องขมวดคิ้ว มือไวเท่าความคิดเอื้อมมือบีบปากอู๋หงถิงแน่น
“ทำไมไม่พูด”
“ท่านอ๋อง เสี่ยวกุนว่ามีอะไรผิดไปแล้ว”
“อะไร”คิดเข้มขมวดเข้าหากัน
“นางเหมือนกับพูดไม่ได้”
“นางไม่อยากพูด นางได้ยินแต่ไม่พูดนางไม่ได้เป็ใบ้เสียหน่อยข้าเคยพบนางในวังหลวงนางพูดจาแคล่วคล่อง”อู๋หงถิงส่ายหน้าไปมา
“ไม่พูดก็ดีเกรงว่าจะเที่ยวเอาเื่ราวที่ข้ากักขังนางไปร้องขอความเห็นใจจากฝ่าา และพ่อของนาง”อู๋หงถิงเบ้ปาก ร่างบางถูกผลักเข้าไปในห้องก่อนที่ประตูจะถูกปิดเสียงดังลั่น
เหอซ่างเซี่ยนใเสียงปิดประตูของหวาเซียงอ๋องสะดุ้งสุดตัว ส่ายหน้าไปมา
“ท่านอ๋องทำรุนแรงกับนางเพียงนี้เช่นไรนางจึงจะภักดี”
“พระชายาเ้าค่ะเขาว่ายิ่งทะเลาะกันลูกยิ่งดก”ถอนหายใจยาว
“ท่านอ๋องกับนางยากจะปรองดอง นางยังเด็ก บางอย่างที่ทำบางที่อาจไม่ตั้งใจ”
“พระชายาใจดีที่สุด แม้กระทั่งมีนางมาร่วมสามียังไม่เคยจะเคืองโกรธกลับส่งเสริมนางหวังให้ท่านอ๋องโปรดปรานแต่บ่าวคิดว่าท่านอ๋อง แม้ตายก็ยังรักพระชายาคนเดียว”
“ข้ากับท่านอ๋องหาใช่ความรักล้วนมีเพียงความผูกพันข้านับวันยิ่งห่าง ท่านอ๋องเอง หลายปีมานี้ไม่ปรากฏรอยยิ้มข้าจึง ขอร้องฝ่าาให้ชายารองให้เขาเสียเพื่อแบ่งเบาข้า แต่เื่นี้ห้ามรู้ถึงหูท่านอ๋องเป็อันขาดว่าทั้งหมดเป็ความคิดของข้า ข้าเองร่างกายอ่อนแอ จะอยู่ปรนนิบัติได้สักกี่วันต่อจากนี้ ชายารองเป็คนของฝ่าาจึงดีหากท่านอ๋องโปรดปรานจึงนับว่านางช่วยสมานรอยร้าวกับฝ่าาได้ดีไม่น้อย ข้าหวังเพียงแค่เสด็จพี่ไม่หวาดระแวงในตัวท่านอ๋องแม้ตายก็หมดห่วง แต่หากข้าตายไปท่านอ๋องกับฝ่าาร้าวฉานข้าเกรงว่าจะตายตาไม่หลับ”
“โถ ...พระชายาท่านช่างดีกับท่านอ๋องเสียจริงไม่เสียแรงที่ท่านอ๋องรักเทิดทูนท่านเหนือใคร”
อู๋หงถิง มองสำรวจรอบๆ ห้องสาวใช้ฟางหลุน เก็บพับผ้าไปมาไม่ได้สนใจว่าอู๋หงถิงจะทำอะไร
“นายหญิง ท่านอายุเท่าไหร่”อยู่ๆ นางก็ถามขึ้น อู๋หงถิงส่งภาษามือ
“นายหญิงท่านไม่อยากพูดหรือว่าไม่เคยพูดหากไม่อยากพูดทำไมท่านถึงเก่งการใช้ภาษามือแต่เดิมข้าเคยได้ยินมาว่า คนเป็ใบ้มักจะพูดไม่ได้เพราะไม่เคยได้ยินแต่บางคนได้ยินแต่ไม่ยอมพูดเพราะสั่งตัวเองไม่ให้พูด เป็เพราะว่าเจอเหตุการณ์ร้ายๆ มาก่อนนายหญิงท่านไม่เคยพูดมาก่อนใช่ไหม”อู๋หงถิงพยักหน้า จำไม่ได้ว่าตัวเองเคยพูดมาก่อนหรือไม่ ความจริงเคยหลายครั้งที่พยายามเปล่งเสียง แต่ก็รู้สึกไม่กล้าสุดท้ายก็เลิกล้มความตั้งใจอู๋หงถิงได้ยินทุกอย่างเข้าใจความหมายของคำพูดแต่พูดไม่ได้ มารดาเองก็เคย สอนให้ออกเสียงแต่อู๋หงถิงกลับได้เพียงแต่ส่งภาษามือกลับไป
“ท่านอ๋องเป็คนอารมณ์ร้อน หากท่านไม่พูดยิ่งเท่ากับยั่วโทสะท่านอ๋องเช่นนั้นบ่าวอยากจะบอกนายหญิงว่าหากท่านพูดได้ก็ให้พูดโต้ตอบท่านอ๋องไปเสียจึงดี”
อู๋หงถิงส่งภาษามือบอกว่า อู๋หงถิงหาสนใจไม่ว่าเขาจะมีโทสะหรือเปล่า สาวใช้ส่ายหน้าไม่มาหากเป็เช่นนี้ ทำไมต้องแต่งเข้าจวนอ๋องด้วยทำไมไม่ปฏิเสธเสียั้แ่แรก
หวาจิ้งอ๋องสาวเท้าเข้ามา ในจวนหวาเซียงอ๋อง
“น้องสาม เพิ่งจะแต่งชายารอง ข้ามีเื่หารือจึงจะต้องมาถึงนี่ คาดว่าน้องสามคงไม่ไปไหนแน่”องค์ชายรองหวาจิ้งอ๋องทักขึ้น เมื่อเห็นหวาเซียงอ๋องนั่งอ่านตำราอยู่ ในศาลาริมน้ำ
“พี่รอง มาถึงนี่ต้องมีเื่สำคัญ”
“ไม่ไม่ไม่ แค่อยากจะมา ดูว่าชายารองของเ้าอยู่สบายดีไหม”หวาเซียงอ๋องขมวดคิ้วนึกโมโหอู๋หงถิง คิดว่านางปากโป้งเล่าเื่เมื่อคืนวันเข้าหอให้คนอื่นฟัง
“ทำไมพี่รองถามแบบนั้น”
“555ชายารอง งามล่มเมืองอีกทั้งหวาเซียงอ๋องของเรารู้ๆ กันอยู่ชายาเอกล้มป่วยเสียนานขาดการปรนนิบัติ พี่รองเลยอยากรู้ว่าชายารอง... ป่านนี้มิโดนสูบลมปราณจนหมดตัวแล้วหรือ555”อารมณ์ขันของหวาจิ้งอ๋องมีมากมายจนบางที คนที่เขาคุยด้วยตามไม่ทัน หวาเซียงอ๋องได้แต่ยิ้มบางๆ
“นางยังอยู่เรี่ยวแรงยังเหลือเฟือ ข้ายังไม่ได้แตะต้องนาง”องค์ชายรอง เลิกคิ้วสูง
“ไม่ดี แน่แบบนี้ เ้าปล่อยตัวเองเสียนาน มิใช่จะตายด้านไปแล้วหรือข้ามียาดี หลายขนาน ไว้จะแบ่งมาให้เ้าหรือว่าจะให้เสี่ยวคุนไปรับมาเคี่ยวให้เ้าดื่มเสียทันทีทิ้งไว้นานอาการย่อมกำเริบ”หวาเซียงอ๋องส่ายหน้าไปมา
“พี่รงอไม่ต้องกังวลข้า กับนาง ยังต้องใช้เวลานางเองไม่ได้เต้มใจแต่งเป็เมียข้าอย่างที่รู้ๆ กัน ส่วนข้าเอง ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติหน้า ก็ยังมีซ่างเซี่ยนในใจเสมอ”
“เฮ้อ เป็สามีภรรยากัน แต่เ้ากับพูดแบบนี้เกรงว่าหากายารองของเ้ามาได้ยินนางคงเสียใจไม่น้อย”หวาเซียงอ๋องได้แต่ยิ้มหยัน อยากจะบอกเหลือเกินว่านางถึงกับจะสังหารเขานางคงไม่มีสักนิดที่จะเสียใจในคำพูดของเขา
1K
