ตอนที่ 17 ทะเบียนบ้าน (1)
เพราะคำพูดนี้ของซย่าเสี่ยวฉาน แม่เฒ่าชุยจึงรีบถามว่า “แม่หนู นี่มันสถานที่อะไรกัน ถึงมีเงินมากขนาดนี้”
ชุยกวงกุ้นพูด “รีบบอกข้าเร็วว่ามันอยู่ที่ใด!”
ซย่าเสี่ยวฉานหัวเราะแล้วพูดว่า “พวกเราไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้านเพื่อเขียนหนังสือสัญญาก่อนดีหรือไม่ กว่าจะรอจนเขียนเสร็จฟ้าก็มืดพอดี ข้าจะขอคนในหมู่บ้านค้างแรมสักหนึ่งคืน แล้วพรุ่งนี้ข้าค่อยพาพวกท่านไปดีหรือไม่”
ชุยกวงกุ้นเอ่ยขึ้นแทบจะในทันทีว่า “ได้ ได้ ไปกันเถอะ”
เมื่อซย่าเสี่ยวฉานพาเ้าเด็กทึ่มเดินออกไปนอกบ้านตระกูลชุย นางก็รีบสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าเต็มปอดทันที มารดามันเถอะ ช่างน่าขยะแขยงยิ่งนัก ในที่สุดก็พ้นจากกลิ่นเหล่านี้เสียที
เมื่อเห็นคนอื่นๆ ออกมาจากบ้าน ชุยเสี่ยวยาก็รีบวิ่งไปหาแม่เฒ่าชุยราวกับหมาหน้าย่นแล้วพูดเอาใจว่า “ท่านย่า ท่านย่าจ๋า! ข้าไม่ไป ข้าจะอุทิศกายดูแลท่านและท่านพ่อ”
ซย่าเสี่ยวหงที่อยู่ข้างๆ น้ำตานองหน้า “เสี่ยวยา เสี่ยวยา ไปกับแม่เถอะลูก รีบตามแม่มาเร็ว”
ชุยเสี่ยวยามองซย่าเสี่ยวหงด้วยสายตารังเกียจ กล่าวว่า “เ้าสินค้ามีตำหนิทำให้ตระกูลเรายากจน รีบไสหัวไป ไม่อย่างนั้นข้าจะเรียกท่านพ่อมาตีเ้าให้ตาย!”
จิตใจของซย่าเสี่ยวหงตอนนี้แหลกสลายเป็ชิ้นเล็กชิ้นน้อย ไม่ต้องพูดว่าเ็ปเพียงใด นางตัวสั่นร่ำไห้อย่างเ็ป เอ่ยว่า “เสี่ยวยา แม่ไม่ทำร้ายเ้าหรอก ฮือๆๆ แม่ไม่ทำร้ายเ้าจริงๆ”
น้ำตาของซย่าเสี่ยวหงไหลออกมาจากใจที่แตกสลาย แต่ชุยเสี่ยวยากลับยิ่งเ็าและถอยห่างราวกับหลีกหนีมูลสุนัข อย่าให้พูดเลยว่าท่าทีดูรังเกียจขนาดไหน “เ้าสินค้ามีตำหนิ รีบไสหัวไป รีบไปให้พ้นๆ ข้า”
ซย่าเสี่ยวฉานคว้ามือของซย่าเสี่ยวหง พูดเสียงเบาข้างหูให้ได้ยินแค่สองคน “พี่หญิง อย่าเพิ่งรีบร้อนไป รอหลังจากที่เสี่ยวยาถูกขายก่อน แล้วพวกเราค่อยซื้อตัวกลับมา ตอนนี้ใช้ประโยชน์จากตอนที่สองแม่ลูกตระกูลชุยที่ยังไม่เปลี่ยนความคิด จัดการเื่พี่ให้แล้วเสร็จไปก่อน”
ซย่าเสี่ยวหงฟังดังนั้น จึงเดินตามซย่าเสี่ยวฉานไปด้วยร่างกายที่สั่นเทา
เหตุเพราะสองแม่ลูกตระกูลชุยมัวแต่หมกมุ่นเื่เงินทองจนแทบเสียสติ จึงรีบพาซย่าเสี่ยวฉานและคนอื่นๆ ไปที่บ้านหลังหนึ่ง ที่ลานบ้านปูด้วยอิฐกระเบื้อง ผู้ใหญ่บ้านที่นี่ค่อนข้างร่ำรวย น่าจะเป็ครอบครัวที่ร่ำรวยที่สุดในลำธารหยางซู่แล้ว
รอให้ทุกคนเดินเข้ามาพร้อมหน้า ซย่าเสี่ยวฉานรีบพูดกับหญิงชราผู้หนึ่งที่นั่งอยู่ตรงกลางบ้าน นางสวมเสื้อผ้าหยาบๆ ที่ไม่มีรอยปะชุน พลางพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านป้า ข้ามาเพื่อไถ่ตัวพี่สาวกลับไป รบกวนผู้ใหญ่บ้านช่วยเขียนหนังสือสัญญาให้ด้วยเถิด!”
พูดจบนางก็โค้งคำนับ
ดวงตาของหญิงชราผู้นี้เป็ประกาย เอ่ยว่า “แม่นางน้อย เ้าคือน้องสาวของเสี่ยวหงหรือ พวกเ้าสองตระกูลคุยกันเรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่”
ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านก็รู้เื่ภายในบ้านชุยกวงกุ้นมาบ้าง จึงรู้สึกเห็นใจที่ซย่าเสี่ยวหงถูกขาย คิดว่าซย่าเสี่ยวหงจะถูกคนตระกูลชุยทรมานจนตายเสียแล้ว คาดไม่ถึงว่าครอบครัวของนางจะมาไถ่ตัวกลับไป และคนที่มาก็ยังเป็แม่นางน้อยที่รู้ความด้วยอย่างนั้นหรือ
นางแกล้งเป็ประคองซย่าเสี่ยวหง ใน่เวลาไม่กี่อึดใจ ซย่าเสี่ยวหงก็ถือโอกาสนี้รีบยัดเงินครึ่งตำลึงใส่มือนาง
ทันใดนั้น แม่เฒ่าท่านนี้ก็ยิ้มจริงใจเป็อย่างยิ่ง แล้วเอ่ยว่า “ในเมื่อพวกเ้าสองตระกูลคุยกันแล้ว งั้นก็ช่างเถอะ เช่นนั้นข้าก็จะเรียกท่านลุงของพวกเ้ามาเป็พยาน”
หญิงชราเดินเข้าไปเชิญผู้ใหญ่บ้าน ครู่ต่อมา ชายวัยกลางคนสวมชุดที่ทำจากไหมก็เดินออกมา ชายวัยกลางคนผู้นี้ดูสูงส่งและเที่ยงธรรม กล่าวว่า “ตกลงราคากันดีแล้วใช่หรือไม่”
ซย่าเสี่ยวฉานตอบว่า “เ้าค่ะ พวกข้าตกลงกันดีแล้ว สิบตำลึงเงินไถ่ตัวซย่าเสี่ยวหงคืนมา”
“เช่นนั้น ข้าจะเขียนหนังสือสัญญาให้แล้วกัน”
ผู้ใหญ่บ้านท่านนี้เขียนหนังสือสัญญาให้สองฉบับทันที แล้วเรียกให้ซย่าเสี่ยวฉานและแม่ลูกตระกูลชุยมาประทับลายนิ้วมือ รอจนกระทั่งทุกฝ่ายประทับตราเสร็จ ผู้ใหญ่บ้านก็กล่าวว่า “เอาละ เสร็จเรียบร้อยแล้ว ชุยกวงกุ้น เ้าสามารถพาแม่เ้ากลับไปได้”
900
