Ep. 8
สตูดิโอ
"สวัสดีค่า~ คุณน้องมะนาวใช่มั้ยคะ?"
"สวัสดีค่ะ ใช่ค่ะ ฉันชื่อมะนาว เอ่อ..คุณพี่คือ...?" คนที่เข้ามาทักทายฉันก็คือผู้ชายที่ออกตุ้งติ้งหน่อยๆ แต่..เยอะขนาดนี้คงไม่หน่อยแล้วมั้ง เสื้อยืดรัดรูปกับกางเกงขายาวเข้ารูปสีชมพูแบบเป็เซ็ตคู่กัน ไหนจะรองเท้าก็สีเดียวกันอีก แล้วไหนจะผ้าพันคอลายกุหลาบดอกโตทั้งที่อากาศในเมืองไทยแสนจะร้อนตับแลบขนาดนี้
"ตัวจริงสวยกว่าในคลิปอีกอ่ะ~ เรียกคุณพี่พอลลี่ก็ได้ค่า" ดูท่าทางคุณพี่พอลลี่เนี่ยน่าจะชอบสีชมพูมากเลยนะ ฉันเพิ่งสังเกตเห็นเล็บมือของคุณพี่แกก็ทาสีชมพูแป๋นมาเชียว
"คลิป? อ๋อ หมายถึงช่องยูทูปของมะนาวเหรอคะ.."
"เจ๊ดูทุกคลิปเลยล่ะ รีวิวเริศ แต่งหน้าได้ทุกลุค จะสวยแซ่บ สวยหวาน เกาหลี สายฝอ น้องมะนาวคือที่สุดแล้วค่า"
"คงไม่ขนาดนั้นมั้งคะ ฮ่ะๆ แต่ก็ขอบคุณมากนะคะ"
"จ้ะ ปะๆๆ มาแล้วก็เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะคุณน้องขา อุ้ยต๊าย! แขนนุ่มมาก! ผิวคือดีเว่อร์!" คุณพี่แกคว้าหมับที่แขนฉันให้เดินตามเข้าไป ก่อนจะชะงักหันกลับมามองหน้าแล้วยกแขนฉันขึ้นไปสำรวจ พินิจดูด้วยสายตาชื่นชมแถมยังไล้นิ้วลูบวนอยู่ที่แขนฉันจนรู้สึกขนลุกแต่คงไม่ใช่อย่างที่คิดหรอกใช่มั้ย คุณพี่แกออกจะสาวขนาดนี้
ฟอดดด!!
"0_0 คุณพี่คะ!" ฉันเรียกเสียงดังเพื่อดึงสติ ก็คุณพี่พอลลี่แกกำลังหลับตาพริ้มสูดดมแขนฉันอย่างเพลิดเพลินอยู่น่ะสิ จะบ้าไปแล้วหรือไง ขนลุกชะมัด
"อุ้ยตายแล้ว นี่ฉันทำอะไรลงไปเนี่ย โทษทีนะคะคุณน้อง พอดีว่าเจ๊ปลื้มปริ่มน่ะค่ะอยากได้ผิวแบบนี้บ้างผู้หญิงอะไรผิวนุ๊มนุ่มแถมกลิ่นก็ห๊อมหอม กระเทยไทยใจเต้นแรงเลยค่า"
"เอ่อ... อ๋อ ไม่เป็ไรค่ะ ฮ่ะๆ" ฉันส่งยิ้มแห้งก่อนจะบิดแขนตัวเองออกจากมือใหญ่แต่ทาเล็บสีชมพูหวานแหวว ก่อนจะเดินตามคุณพี่พอลลี่ที่เดินบิดสะโพกเข้าไปด้านใน
"นั่งรอก่อนนะคะ เดี๋ยวให้ฝ่ายสไตลิสต์ดูหน้า ผมให้หน่อยเน้าะระหว่างที่รอคุณแพทมาถึง" ฉันพยักหน้ารับแล้วนั่งรออย่างว่าง่าย ถึงแม้ว่าทั้งหน้าและผมฉันจะจัดเต็มมาจากที่บ้านแล้วก็เถอะนะ แต่บางทีมันก็อาจจะยังไม่ค่อยเข้ากับคอนเซ็ปต์ของเขาก็ได้
วันก่อนฉันได้คุยกับคุณแพทเ้าของแบรนด์น้ำหอมที่เคยติดต่อฉันไปแล้วล่ะ และวันนี้เราจะเริ่มถ่ายงานกัน รู้สึกตื่นเต้นอย่างที่สุด ไม่ใช่ว่าฉันไม่เคยถ่ายอะไรแบบนี้หรอกนะ อย่างรีวิวลิปสติก รองพื้นหรือพวกบลัชออน อะไรแบบนี้และอีกเยอะแยะมากมายมันก็พอจะเคยผ่านมาบ้าง แต่นี่มันงานใหญ่มากเลยนะ สตูดิโอก็ไม่ใช่เล็กๆอย่างที่ฉันเคยทำมา แต่ที่นี่คือทีมงานแบบแน่นมาก นอกจากถ่ายน้ำหอมของฉันแล้วก็เหมือนจะมีนางแบบคนอื่นๆมารอถ่ายรีวิวสินค้าอย่างอื่นด้วย
"อ้าว คุณแพทมาแล้ว มอร์นิ่งค่าคุณแพท พอลลี่กำลังให้ช่างเติมหน้าให้น้องมะนาวอยู่พอดีเลย น้องเครื่องหน้าเป๊ะมาก คุณแพทนี่ตาถึงจังเลยนะคะที่หาน้องมะนาวมาเป็พรีเซนเตอร์น้ำหอมตัวใหม่ได้" ฉันได้ยินทุกอย่างที่คุณพี่พอลลี่พูดนะแต่ดันมองไม่เห็นอะไรสักอย่างเลยนี่สิ จะไหว้สวัสดีทักทายคุณแพทยังทำไม่ได้เลยก็กำลังหลับตาให้คุณพี่ช่างแต่งหน้ากรีดอายไลเนอร์ให้อยู่ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่ได้ยินเสียงคุณแพทจะพูดตอบอะไรเจ๊พอลลี่เลยหรือว่าเขาจะออกไปแล้ว เสียงคุณพี่พอลลี่เองก็เงียบไปด้วยแล้วนี่ หรือว่าจะพากันเดินออกไปดูงานส่วนอื่นแล้ว ตอนนี้คงเหลือแค่ฉันกับพี่ช่างแต่งหน้าที่ยังคงทำอะไรกับตาฉันอยู่ไม่เสร็จสักที แต่ฉันก็ต้องเผลอขยิบเปลือกตาแน่นเพราะรู้สึกถึงลมที่เป่ารดเบาๆลงบนเปลือกตา แหม..คุณพี่ช่างแต่งหน้านี่ก็นะ นี่มันยุคสมัยไหนกันแล้วแค่กรีดอายไลน์เนอร์ยังมัวมาเป่าลมอยู่อีก ทำไมไม่รู้จักซื้อของแพงๆที่แบบกรีดปุ๊บแห้งปั๊บมาใช้ล่ะ มีให้เลือกเยอะแยะหลากหลายแบรนด์หลายยี่ห้อ แบบที่ไม่แพงก็มีนะ ฉันละอยากจะแนะนำคลิปของฉันที่ทำรีวิวอายไลน์เนอร์ถูกและดีให้พี่แกดูจริงๆเลย กรีดแล้วมามัวเป่าลมอยู่ ไหนจะรอแห้งอีก มันเสียเวลานะคะน้องมะนาวคนนี้จะบอกให้
"เอ่อะ พี่คะ คือว่า... อุ้ย!!" แต่พอลืมตาขึ้นฉันก็ต้องขยับหน้าหนีอย่างรวดเร็วเพราะใที่เจอหน้าคุณแพทก้มลงมาอยู่ใกล้แบบระยะประชิดจนปลายจมูกเราเกือบจะแตะกันอยู่แล้ว
"ขอโทษที่ทำให้ในะครับ ได้ยินคุณพอลลี่พูดชมคุณมะนาวไม่หยุดเลยจนผมอยากจะมองหน้าคุณชัดๆ ถึงแม้ว่าวันนั้นผมจะเคยเห็นแล้ว แต่พอได้มองใกล้ๆแบบนี้แล้วก็..สวยมากจริงๆด้วยครับ"
"เอ่อ... ฮ่าๆๆๆๆ คุณแพทนี่ตลกจังเลยนะคะ แหม...ใกล้ขนาดนี้มะนาวว่าคงเห็นไปถึงรูขุมขนแล้วก็สิวบนหน้ามะนาวมากกว่ามั้งคะ ฮ่าๆๆ" ฉันพูดแล้วก็หลบตาคุณแพทที่คอยเอาแต่จ้องมองมาด้วยการหันหน้าไปทางคุณพี่พอลลี่กับพี่ช่างแต่งหน้าแล้วก็เห็นว่าตอนนี้เหล่าเจ๊ๆยืนปิดปากตัวเองไว้นิ่งๆจนตัวแข็งเป็เสาหินไปแล้ว ที่ฉันไม่ได้ยินเสียงใครเลยก็คงเป็เพราะแบบนี้เองสินะ
"รูขุมขน สิว อะไรกันคะคุณน้อง หน้าดีขนาดนี้ คุณพี่ดูแค่แว๊บเดียวก็รู้เลยว่าต่อให้หน้าสดหน้าเปลืิอยยังไงน้องมะนาวก็รอดค่ะ ต้องสวยมากแน่นอน"
"คุณแพทมาแล้ว งั้นเราเริ่มถ่ายกันเลยไหมคะ ฝ่ายกล้องก็คงจะพร้อมกันแล้ว ตามเจ๊มาเลยค่ะคุณน้องขา" คุณพี่พอลลี่แกสะบัดผ้าพันคอลายกุหลาบสีชมพูดอกโตหนึ่งทีแล้วจูงมือฉันเดินไป การถ่ายงานมันก็ไม่ได้ยากอะไรขนาดนั้นหรอกนะเพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรก ฉันเองถ่ายรีวิวของมาก็เยอะแน่นอนว่าฉันต้องรู้มุมกล้องของตัวเองเป็อย่างดีว่าหันข้างไหน เอียงหน้ายังไง ก้มหน้าเงยหน้าองศาประมาณไหนถึงจะสวย สินค้าขายอะไรต้องอยู่ตำแหน่งไหนถึงจะเหมาะสม ฉันจัดการมันได้ไม่ยากอะไรเลยแต่ที่เป็ปัญหาคือเื่ตื่นเต้นนี่สิ มีเ้าของแบรนด์มายืนคุมการทำงานด้วยตัวเองแบบนี้มันก็มีแอบประหม่าบ้างอยู่แล้วแหละ
"ดีครับ! สวย! ยิ้มกว้างอีกนิดครับ โอเค!"
แช๊ะ แช๊ะ แช๊ะ!!
"อร๊าย ขนลุก! น้องมืออาชีพมาก ช่างภาพก็คิวทอง คุณกองทัพงานดี โอ้ย! ดีไปหมด ฉันละอิจฉาเมียเขาจริงๆ"
"ดูคุณแพทสิเจ๊พอล ยืนยิ้มไม่หุบเลย"
"พอลลี่ย่ะ! เรียกให้มันดีๆหน่อย อย่าลืมคำท้าย ลี่ ต้องมาเสมอ เข้าใจมั้ยอีฤทธิ์"
"ริชชี่ค่ะเจ๊"
.............................................................................
"ขอบคุณมากนะครับวันนี้ที่คุณมะนาวให้เกียรติมาเป็พรีเซนเตอร์ของน้ำหอมแบรนด์เรา"
"มะนาวรู้สึกเป็เกียรติมากกว่าค่ะ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณพี่ๆทุกคนด้วย"
"พวกเรายืนดูอยู่หลังกล้อง ทั้งการโพสต์ท่า ทั้งอินเนอร์ จิกกล้องเบอร์แรง ขนลุกสุดๆ ทั้งน้ำหอมทั้งนางแบบปังไม่ไหวเลยค่ะคุณน้องมะนาว เจ๊ละอยากจะร้องกรี๊ดดังๆ"
"ชมเกินไปแล้วค่ะเจ๊ มะนาวว่าเพราะตากล้องมากกว่า มืออาชีพขนาดนี้ ขอบคุณมากนะคะที่ถ่ายให้มะนาวออกมาดีทุกรูปเลย" ฉันยกมือไหว้ขอบคุณทุกคนรวมถึงคุณกองทัพช่างภาพที่แมสทั้งในไทยและต่างประเทศ ถึงอายุจะเข้าเลขสี่แถมลูกสองแล้วแต่ก็ยังงานดีอยู่นะ
"ส่วนหนึ่งก็เพราะน้องเก่งมากต่างหากครับ เสร็จงานแล้วเดี๋ยวผมขออนุญาตเก็บของกลับเลยนะทุกคน" พูดเสร็จแล้วก็แยกออกไปเก็บของส่วนของตัวเองและพวกอุปกรณ์กล้องต่างๆของเขา คุณกองทัพเขาก็ดูวางตัวดี สุขุม สุภาพบุรุษ ไม่เห็นจะเ้าชู้เหมือนที่ฉันเคยเห็นในข่าวเลยนี่นา
"พี่กองทัพคะ มีอะไรให้หนูช่วยมั้ย?" เด็กสาวคนนั้นใครกัน คงไม่ใช่กิ๊กหรอกมั้ง เด็กสมัยนี้ถึงจะโตเร็วแต่ดูๆแล้วอายุคงจะยังไม่เกินสิบสี่สิบห้า ตอนแรกฉันก็นึกว่าเป็หนึ่งในทีมงานแต่คงไม่ใช่แล้วล่ะ ดูท่าทางสนิทสนมกันแบบนั้นน้องเขาน่าจะมากับคุณกองทัพมากกว่า
"หนูพริ้ง ไปนั่งรอก่อนลูก ห้ามแตะต้องอุปกรณ์ทุกอย่างของพ่อแม้แต่ชิ้นเดียว"
"แต่หนูพริ้งอยากช่วยนี่คะ"
"ถ้าไม่ฟังพ่อ ชาบูเย็นนี้ อด!"
"คุณพ่ออ่า~" อ๋อ น้องหนูพริ้งลูกสาวคนโตของเขานี่เอง โตมาแล้วสวยเหมือนแม่ไม่มีผิดเลย
"หนูพริ้งน่ารักนะ ดูท่าจะหวงคุณพ่อน่าดูตามคุมเกือบทุกงานเลย" เสียงซุบซิบของทีมงานดังแว่วมา ก่อนที่คุณกองทัพจะกราดสายตามองเหล่าทีมงานผู้ชายหลายคนที่ยืนมองน้องหนูพริ้งด้วยสายตาเคลิบเคลิ้มจนแต่ละคนต้องรีบก้มหน้าหลบตากันแทบไม่ทัน เพราะสายตาดุๆของคุณพ่อที่หวงลูกสาว
"แล้วนี่คุณมะนาวมายังไงครับ?"
"มะนาวขับรถมาเองค่ะ^^"
"เย็นนี้เราฉลองกันหน่อยมั้ยครับ? พอดีว่าผมจองร้านอาหารไว้ อยากเลี้ยงเพื่อขอบคุณทุกคนที่ตั้งใจทำงานกันอย่างหนัก ไปด้วยกันนะครับ คุณพอลลี่กับทีมงานด้วย"
"เอ่อ คือมะนาวคงไปด้วยไม่ได้ ไม่สะดวกจริงๆ ขอโทษทุกคนด้วยนะคะ"
"คุณมะนาวมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?"
"นั่นสิคะคุณน้อง ไปด้วยกันสิคะเผื่อโอกาสหน้าได้ร่วมงานกันอีก ทำความรู้จัก สนิทสนมกันไว้ ใช่มั้ยคะเจ๊พอลลี่" ฉันได้แต่ส่งยิ้มเกรงใจให้ทุกคนเพราะฉันได้ตัดสินใจและตั้งใจไว้แล้วจริงๆว่าจะกินมื้อเย็นที่ไหนกับใคร
โรงพยาบาล
"กินนี่หน่อยนะคะ มาค่ะเดี๋ยวมะนาวป้อน" ฉันใช้ส้อมจิ้มชิ้นอกไก่แล้วยื่นไปจ่อปากคนตัวโตที่เอาแต่เบี่ยงหน้าหนี เพราะเขาไม่ชอบกิน อกไก่เป็อะไรที่เขากินยากที่สุด พอๆกับส้มตำปูปลาร้าซึ่งเป็อาหารจานโปรดของฉันเลยล่ะ แต่ฉันก็ไม่ยอมแพ้ถึงเขาจะเอียงหน้าหนีซ้ายขวายังไงฉันก็ตามไปอยู่ดี จนในที่สุดหมอเพ้นท์ก็ต้องอ้าปากรับอกไก่ที่ฉันยัดเยียดป้อนให้ ฉันยิ้มตาหยีให้ก่อนจะยื่นมือไปหยิกแก้มคนหน้าหล่อเบาๆ
"เก่งที่สุดค่ะ เดี๋ยวคืนนี้มะนาวมีรางวัลให้"
"วันนี้ถ่ายงานเป็ไงบ้างครับ เหนื่อยมั้ย?"
"สุดๆเลยค่ะ มะนาวจะขาดใจตายอยู่แล้ว"
"ผมบอกแล้วไงครับว่าถ้าเหนื่อยก็กลับไปพักผ่อนที่ห้อง ไม่ต้องมากินข้าวกับผมที่โรงพยาบาลทุกเย็นก็ได้ ผมไม่อยากให้คุณเหนื่อย" มือหนาวางแหมะลงบนหัวฉันก่อนจะยีผมเบาๆ ฉันจับมือใหญ่เลื่อนมาวางแนบกับแก้มตัวเองแล้วเอียงหน้าจูบฝ่ามือเขาไปหนึ่งทีอย่างรักใคร่
"มะนาวไม่ได้เหนื่อยแต่คิดถึงหมอสุดๆ คิดถึงจนใจจะขาดต่างหาก รักนะคะ" ฉันจ้องเข้าไปสบั์ตาของคนตรงหน้าเวลาที่บอกคิดถึงและเอ่ยคำว่ารักให้เขาฟัง แค่ได้มานั่งกินข้าวกับเขาอย่างนี้ เหนื่ิอยแทบตายยังไงก็หายเหนื่อยได้ และหวังว่าเขาเองก็คงจะรู้สึกเหมือนกันนะ เพราะฉันรู้ว่าในแต่ละวันเขาต้องทำงานหนักขนาดไหน ฉันเลยอยากมานั่งกินข้าวด้วยกัน นั่งมองหน้าเขา แล้วเขาก็มองหน้าฉันเผื่อจะได้หายเหนื่อยบ้างไง
"ผมก็รักมะนาวครับ"
"จริงเหรอคะ?" ฉันจับมือใหญ่เอาไว้แน่นแล้วขมวดคิ้วถามเขาอย่างจริงจัง
"คุณรู้ดีว่าผมพูดจริงหรือโกหก" คราวนี้หมอเพ้นท์เป็ฝ่ายจับมือฉันก่อนจะยกขึ้นไปจรดจูบริมฝีปากอุ่นๆลงบนหลังมือฉันแ่เบา บรรยากาศตอนนี้เริ่มมืดแล้วที่โรงอาหารก็เลยไม่ค่อยมีคนอื่น จะว่าเราอยู่กันแค่สองคนเลยก็ได้เพราะร้านอาหารก็เริ่มปิดไปแล้วทีละร้านๆ เขาก็เลยกล้าสวีทกับฉันแบบนี้น่ะ
"ถ้ารักมะนาวจริง งั้นหมอต้องกินสลัดกับอกไก่ชิ้นนั้นให้หมดนะคะ มาค่ะเดี๋ยวมะนาวหั่นให้^^"
".........."
********* to be continued
ตอนนี้มีเฮียกองทัพกับหนูพริ้งลูกสาวคนสวย จากเื่ กลับมารักครั้งนี้....ไม่มีพลาด Don't leave me โผล่มาแจมด้วยนิดหน่อย เผื่อมีบางคนคิดถึง ฝากติดตามด้วยนะคะ ????????
84K
