S Family Love Story

Seen xx Daofhan 20

“แม่สวัสดีครับ” คนข้าง ๆ เอ่ยทักผู้หญิงคนหนึ่งที่มายืนรอรับที่หน้าบ้าน ใบหน้าทั้งสองละม้ายคล้ายกันจนแทบจะเหมือนแฝด ซีนยกมือไหว้คนตรงหน้าซึ่งฉันเองก็รีบยกมือไหว้ตามเช่นเดียวกัน

“สวัสดีค่ะสุดหล่อ ไกลไหมจากที่บ้านน้องมาบ้านเรา”

“ไม่เท่าไหร่ครับ ไนท์นี่แม่เราเอง แม่เอม แม่ครับนี่ดาวฝันครับ แฟนผม” ซีนเอ่ยแนะนำฉันกับผู้ใหญ่ตรงหน้า ที่กำลังใช้สายตาเอ็นดูจ้องมองฉันอยู่

“สวัสดีค่ะคุณน้า”

“เรียกแม่เถอะลูก ต่อไปให้เรียกเหมือนพี่ซีนเขานะ” แม่เอมส่งยิ้มให้ทั้งยังเดินเข้ามาจับมือฉันพาเดินเข้าไปในบ้าน โดยมีซีนและดาวเหนือเดินตามหลังเข้ามา ระหว่างเดินเข้าบ้านท่านก็แนะนำส่วนต่าง ๆ ของบ้านให้ฉันได้รู้จักไปด้วย

“แม่! พี่มาถึงหรือยังครับ” เสียงร้องตะโกนถามดังจากชั้นสองของบ้านพร้อมกับเสียงวิ่งตึงตัง

“ซอลระวังล้มลูก อย่าวิ่ง” แม่เอมเอ่ยห้ามคนที่กำลังวิ่งลงบันไดด้วยท่าทีแสนจะตื่นเต้น

“พี่ไนท์สวัสดีครับ” ซอลวิ่งมาหยุดตรงหน้าฉันพร้อมกับยกมือไหว้เอ่ยทักทาย น่ารักจังเลยเด็กคนนี้ แม้จะดูทโมนโทนไปบ้างแต่ทุกอย่างคืออยู่ภายในความมีมารยาท พี่น้องบ้านนี้เป็นเหมือนกันหมดเลย

“สวัสดีค่ะ รีบไปไหน?” ฉันถามกลับ

“ผมได้กล้องตัวใหม่มาจะเอามาอวดพี่ซีนกับเหนือ”

“พ่อเขาเพิ่งซื้อให้น่ะลูก ไป ๆ เราไปนั่งกัน” แม่เอมชวน ปล่อยให้หนุ่ม ๆ ทั้งสามยืนคุยกันอยู่อย่างนั้น

“พี่ซีนเขาไปอยู่ด้วยหนูอึดอัดไหมลูก” แม่เอมถามเสียงนุ่ม มือก็ยกลูบผมฉันด้วยความแผ่วเบา แววตาแสนจะอบอุ่นที่กำลังจ้องมองฉันนั้นทำให้รู้สึกอุ่นในใจไม่น้อย ถ้าแม่อยู่ด้วยกันแม่คงจะมองฉันด้วยสายตาแบบนี้เหมือนกันกับที่แม่เอมมองฉันอยู่ตอนนี้สินะ คิดถึงแม่จัง

“ไม่ค่ะแม่ แต่แม่คะ? ทำไมถึงเรียกซีนว่าพี่ล่ะคะ” ฉันสงสัยมากเลยล่ะ ไม่ว่าจะเป็นเมื่อวานที่เจอกับคุณซีพี่ชายของซีน เขาก็เรียกฉันว่าน้องและเรียกซีนว่าพี่ เหมือนมองว่าซีนเป็นพี่ฉันอย่างนั้นเลย

“เจ้าลูกชายแม่น่ะสิ เวลาพูดถึงหนูก็พูดว่าน้องอย่างนั้น น้องอย่างนี้ กลายเป็นว่าที่บ้านแทนตัวหนูว่าน้องกันหมดเลยลูก พี่ซีนกับน้องดาวฝัน น้องไนท์ หึ พ่อเขาบอกว่าลูกชายแม่น่ะคลั่งรักหนู” ท้ายประโยคแม่เอมโน้มเข้ามากระซิบอย่างตั้งใจแกล้ง

“แม่ครับอย่าเผาผมขนาดนั้นสิ” ซีนเดินเข้ามาทรุดนั่งข้าง ๆ ฉันอย่างรู้จังหวะ จังหวะที่เขากำลังโดนแม่เอมเผาขนอยู่น่ะ แม่เอมหัวเราะน้อย ๆ ก่อนจะถามไถ่คนเป็นลูกชายบ้าง ส่วนเหนือนั่งโซฟาที่ว่างถัดจากซีนรวมถึงซอลที่กำลังโม้อะไรบางอย่างด้วยความตื่นเต้น

“พ่อล่ะครับ”

“ออกไปเอาของ เห็นบอกว่าสั่งของไว้น่ะ”

“แล้วนี่ไปอยู่บ้านน้อง ทำน้องลำบากใจหรือเปล่า” แม่เอมจ้องซีนดุ ๆ เมื่อถามถึงเรื่องนี้อีกครั้ง

“ผมเป็นห่วงนี่ครับ อยากไปดูแลเขาด้วย”

“อย่ารังแกน้องเข้าใจไหม”

“ครับแม่” ฉันเพิ่งเคยเห็นเขาถูกแม่เอมดุ จากผู้ชายตัวโตสุดคูลพอถูกดุกลับกลายเป็นแมวน้อยเลยทันที น่าเอ็นดูเสียจริงพ่อหนุ่มเกมเมอร์สุดคูล

“พี่ซีกับพี่สะใภ้ถึงหรือยังครับ?”

“ถึงแล้วลูก ไปนอนพักกันอยู่ พ่อกลับมาแล้วหรือเปล่าไปดูพ่อให้แม่หน่อย”

“ครับ ซอลลุกไปด้วยกัน” ซีนยกมือลูบผมฉันก่อนจะผละออกห่าง ลุกเดินออกไปนอกห้องรับแขก ที่นี่ไม่ได้ดูเหมือนวังอย่างที่กลัว แต่กลายเป็นบ้านจัดสรรขนาดใหญ่เท่านั้น ดูอบอุ่นไม่น้อยเลยล่ะ อาจเป็นเพราะครอบครัวใหญ่ทำให้บ้านต้องใหญ่ตามเพื่อที่คนในบ้านจะได้ไม่รู้สึกอึดอัด ฉันเพิ่มรู้ก่อนออกมาไม่นานว่าตอนนี้พี่ชายคนโตของซีนอย่างคุณซีแยกบ้านออกไปอยู่กับภรรยาแล้ว

“น้องไนท์ แม่เรียกแบบนี้ได้ไหมลูก”

“ได้ค่ะแม่” ฉันส่งยิ้มให้ท่าน

“เดี๋ยวแม่ให้คนเอาของว่างมาเสิร์ฟนะ หนูรอที่นี่ก่อนนะลูก แม่จะเข้าไปดูในครัว”

“ให้หนูช่วยไหมคะ” ฉันอาสาอย่างตั้งใจ แต่ก็ได้รับเพียงรอยยิ้มเอ็นดูจากผู้ใหญ่เท่านั้น

“คนดีของแม่ หนูไม่ต้องทำก็ได้ลูก เดี๋ยวแม่ออกมาหานะคะ”

“ค่ะ” แง ซีนจะตีหรือเปล่าถ้าฉันจะบอกว่าแอบดีใจและใจเต้นแรงตึกตักที่แม่เอมพูดแบบนั้น ไหนจะน้ำเสียง สายตานั่นอีก ท่านดูอบอุ่นมากจนฉันหวนคิดถึงแม่ตัวเอง ในช่วงเวลาที่เราได้อยู่ด้วยกัน

“พี่ไนท์”

“หือ ว่าไง?” เหนือขยับมานั่งข้าง ๆ ยื่นหน้าจอโทรศัพท์มาให้ดูเป็นไลน์ของใครสักคนที่ส่งข้อความมาหาซอล เป็นข้อความที่ชวนเข้าร่วมทีมเล่นเกมที่ภายใต้สังกัดสปอนเซอร์ ซึ่งฉันเองก็ไม่มีความรู้ด้านนี้เลยสักนิดเดียว หากจะมีใครที่พอจะให้คำแนะนำน้องไห้ ฉันคงต้องขอรบกวนซีนให้เขาช่วยคุยและให้คำปรึกษาน้อง

“แต่ผมไม่อยากเข้าทีม ผมชอบแบบนี้ เล่นแบบอิสระ” เหนือตอบพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างให้กับฉัน

“คิดดีแล้วใช่ไหม”

“ครับ แบบนี้ก็มีความสุขดี เหมือนที่พี่ซีนทำไง” ฉันพยักหน้าเข้าใจสิ่งที่น้องอธิบาย เราสองพี่น้องคุยเล่นกันสักพักก็มีป้าแม่บ้านเอาขนมและเครื่องดื่มมาให้เราสองพี่น้องไม่ลืมยกมือไหว้ขอบคุณ ก็เกรงใจนี่นาที่คนมีอายุเอาเครื่องดื่มมาให้แบบนี้ แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรกันไปนานกว่านี้เสียงพูดคุยกันก็ดังเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

“นี่เหรอลูกสะใภ้รองพ่อ”

“ครับคนนี้แหละ ไนท์ นี่พ่อซีนนะ พ่อไชน์” เสียงที่ดังขึ้นทำให้ฉันรีบลุกขึ้นยืนและยกมือไหว้ทักทายผู้มีอายุเยอะกว่าทันทีเช่นเดียวกัน

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีลูก นั่งเลย ๆ เดี๋ยวพ่อออกมาคุยด้วย ขอเอาของไปให้ที่ครัวก่อน”

“ค่ะ” ครอบครัวซีนเป็นกันเองดีจัง ต่างจากที่ฉันนึกกลัวแบบลิบลับเลย ทั้งพ่อและแม่เขาต่างใจดีและอบอุ่น ที่สำคัญท่านทั้งสองยังดูหนุ่มสาวกันอยู่เลย ไม่แปลกใจที่ซีนและพี่ชายน้องชายของเขาจะหน้าตาดีกันทั้งบ้านแบบนี้ เพราะเมื่อมาเห็นกับตาตัวเองถึงได้รู้ว่าพ่อกับแม่เขาหน้าตาดีมาก ผิวก็ดี ขาวจนแสบตาไปหมด ลูก ๆ ออกมาเลยดูดีจนหาที่ติไม่ได้

“พรุ่งนี้พี่เว เชิญไปออกรายการอีกนะครับ เขาจะให้ซีนทำอาหารแล้วก็ให้ไนท์ชิม” ซีนเดินมานั่งข้าง ๆ จับมือฉันไว้บีบเล่นเบา ๆ ปากก็เอ่ยบอกคล้ายกับเป็นตารางงานของเขาในวันพรุ่งนี้

“ฮะ? ให้เราชิม”

“แฮ่ ใช่ครับ”

“ไหวเหรอ?”

“เขาให้ทำกะเพราอะ เคยทำอยู่นะพี่ซีเคยสอนอยู่”

“ก็ได้ ๆ แต่เราต้องไปด้วยเหรอ?”

“ใช่แล้ว เขาให้ไปคู่กัน” ซีนขยับเข้ามากอดแขนจากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากด ๆ จิ้ม ๆ อะไรบางอย่างบนหน้าจอจากนั้นถึงได้ส่งมาให้ฉันดูข้อความไลน์ที่เขาคุยกับรุ่นพี่ของเขาที่ชื่อเว อีกฝ่ายชวนไปจริง ๆ ด้วย อ่านจบซีนก็มองฉันอย่างมีความหวังทันทีเช่นเดียวกัน ลูกอ้อนมาเยอะแบบนี้ฉันจะปฏิเสธเขาได้ยังไงกันล่ะ

“ไปด้วยได้ค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

การไปเจอครอบครัวซีนไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี กระทั่งขากลับเราแวะซื้อของและฉันได้ชานมไข่มุกมาหนึ่งแก้วจากความดื้อดึงของตัวเอง แต่ดูดไปได้เพียงสองสามอึกฉันก็รู้สึกแปลก ๆ พอเคี้ยวไข่มุกถึงได้รับรู้ว่าตัวไข่มุกมันมีรสชาติเปรี้ยวจนแยกออกชัดเจนว่าเสียแน่ ๆ ไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้ายังไงซีนถึงได้หันมามองและเอ่ยดุด้วยซ้ำเสียงที่จริงจังแบบนั้น

“เตือนแล้วนะ แต่ก็ยังดื้อจะซื้อ”

“ฮื่อ! อย่าดุสิ” ฉันรีบอ้อน แต่เหมือนเขาจะยังเคืองอยู่หน่อย ๆ เลยไม่ยอมอ่อนข้อให้อย่างที่เคยเป็น

“ไปคอมเพลนเลย เอาของเสียแบบนี้มาขายให้ลูกค้าได้ยังไง” ซีนต่อว่าอย่างไม่พอใจ

“ไม่เอา เสียก็ทิ้งได้นี่”

“งั้นก็งดชานมไปเลยหนึ่งเดือน ไม่ว่าร้านไหนก็ห้าม”

“ซีนมันไม่เกี่ยวเลยนะ” ฉันเริ่มแย้งทันทีเมื่อได้ยินว่าตัวเองถูกสั่งห้ามแบบนั้น

“นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ไนท์เจอแบบนี้นะ อาทิตย์ก่อนก็ซื้อแล้วก็ต้องทิ้งทั้งที่ยังไม่ได้กิน ก่อนหน้านั้นก็เจออะไรแปลก ๆ ในแก้ว”

“ฮื่อ อย่าดุสิ”

“เฮ้อ ก็เป็นแบบนี้ไงใครจะดุลง เอาเป็นว่าซีนให้งดนะครับ ครบหนึ่งเดือนค่อยมาคุยเรื่องชามนมกันใหม่”

“ซีนอ่า”

“ไนท์ดึงดูดแต่ร้านที่มีปัญหาอะ ไม่อร่อยบ้างล่ะ หวานจนต้องตัดขาบ้างล่ะ เสียบ้างล่ะ”

“ถ้าเราซื้อแล้วมีปัญหา ซีนก็ไปซื้อให้เราไง”

“ซื้อให้แน่ครับ แต่หลังจากนี้หนึ่งเดือน” ซีนยื่นคำขาด ด้วยความที่รู้ว่าเถียงยังไงก็ไม่มีทางชนะฉันจึงยอมเงียบและชวนน้องชายที่นั่งกุมท้องหัวเราะอยู่ด้านหลังคุยแทน

“เย็นนี้ผมสตรีม พี่ไนท์ทำข้าวกะเพราให้ผมได้ไหมอะ” เหนือเอ่ยอ้อน

“ได้อยู่แล้ว เดี๋ยวพี่ทำให้”

“ให้พี่ทำให้ปะเหนือ?” ซีนอาสา

“ไม่เป็นไรพี่ ผมเกรงใจ ให้พี่ไนท์ดีกว่า” เหนือปฏิเสธอย่างขอไปที แต่เป็นอันรู้กันว่ายังไม่มีใครอยากเสี่ยงกับการทำอาหารฝีมือของซีน นอกจากฉันในวันพรุ่งนี้ที่จะต้องไปช่วยเขาชิมอาหาร หวังว่าเขาจะทำเป็นอย่างที่โม้ไว้แล้วกัน

“เล่นอะมังอัสไหมเหนือ พี่เวชวนพี่อยู่”

“เล่นครับ ๆ ผมเล่นด้วย”

“ได้เลย สองทุ่มเนอะ”

“ได้เล้ย!”

===

นาได้ประกาศผู้โ๙คดีในกิจกรรมล่าสุดแล้วนะคะ หากใครที่ได้รับคอมเม้นตอบกลับรบกวนส่งที่อยู่จัดส่งเข้ามาในอินบ็อกด้วยนะคะ ^_^ หากเกินพรุ่งนี้ขออนุญาตตัดสิทธิ์ผู้ที่ได้รับรางวัลค่ะ