ผมหยิบแก้วที่อยู่บนโต๊ะขึ้นมาแล้วใช้โมเดลลิ่ง จากนั้นแก้วก็เปลี่ยนรูปร่างไปทันที พอผ่านไปประมาณสามสิบวินาทีฟิกเกอร์ของาาที่สง่างามน่าเกรงขามสูงประมาณสิบเิเก็เสร็จสมบูรณ์
“ก็นะทำแบบนี้ ล่ะครับ”
ผมส่งฟิกเกอร์ที่ทำเสร็จแล้วให้าาเพราะว่ามีตัวจริงมายืนอยู่ตรงหน้าก็เลยทำออกมาได้สมจริงจนถึงรายละเอียดเล็ก ๆถึงมันจะตกแตกได้ง่าย ๆ เพราะทำมาจากแก้วก็เถอะ
“นะนี่มันสุดยอดเลย คนที่ใช้เวทมนตร์คล้าย ๆ กันได้ที่อาณาจักรก็มีอยู่หรอก......แต่ก็ไม่ได้ละเอียดขนาดนี้......”
อาณาจักร......อาณาจักรลีฟลีสน่ะเหรอ? อาณาจักรข้าง ๆ สินะ เวทไร้ธาตุเปล่าคือเวทเฉพาะตัวถึงจะไม่มีเวทมนตร์ที่เหมือนกัน แต่คนที่ใช้เวทมนตร์คล้าย ๆกันได้ก็อาจจะมีอยู่พอสมควร
ผมมองาาที่กำลังชื่นชมฟิกเกอร์สะท้อนแสงอาทิตย์ระยิบระยับจากนั้นก็ใช้แก้วใบอื่นเริ่มสร้างของอีกสองอย่าง ครอบครัวก็ต้องมีให้ครบคนจริง ๆล่ะนะ
ผ่านไปครู่หนึ่งฟิกเกอร์ขององค์ราชินีกับเ้าหญิงก็เสร็จสมบูรณ์ผมส่งฟิกเกอร์แต่ละตัวให้กับเ้าตัว ทั้งสองคนจึงรับสิ่งนั้นไปด้วยท่าทางดีใจหลังจากที่จ้องมองฟิกเกอร์ของแต่ละคนเสร็จ พวกเขาก็นำทั้งสามตัวมาวางเรียงบนโต๊ะพอครบสามคนแล้วกลายเป็ภาพที่ดูดีจริง ๆ ด้วย
“แหมได้รับของที่แสนวิเศษมาแล้วสิ”
“เดิมที่ก็เป็แก้วของที่นี่อยู่แล้วล่ะครับกลับกันต้องขอโทษมากกว่าที่ไม่เหลือแก้วไว้ให้ใช้น่ะครับ”
ผมก้มหัวให้าาพอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นหน้าของดยุคที่ทำท่าว่าอยากได้เหมือนกันเป็คนที่เข้าใจง่ายดีแฮะ
“......ของครอบครัวดยุคเอาไว้คราวหน้าจะทำให้นะครับ”
“จริงเหรอ!? แหม โทษทีนะ!”
ถ้ายังไงก็จะสร้างล่ะก็เอาไว้เป็ตอนที่เ้าตัวซูกับท่านเอเลนอยู่ด้วยมันจะง่ายกว่าน่ะนะ
ระหว่างที่กำลังยิ้มเจื่อนๆ ให้กับความ้าของดยุค ปัง! คุณชาร์ลล็อตพุ่งพรวดเข้ามาในห้องพร้อมหอบของหลายๆ อย่างมาด้วย
เธอเข้ามาใกล้ผมด้วยหน้าตาน่าสยดสยองแล้วกางอะไรบางอย่างที่เขียนไว้บนกระดาษหนังแพะออกมาตรงหน้าผม
“อะอ่านนี่ออกรึเปล่าคะ!?”
คุณชาร์ลล็อตค่อยๆ เข้ามาใกล้ผม อะไรกันครับเนี่ย มันน่ากลัวนะครับ!
ถึงจะกวาดตาไปบนกระดาษหนังแพะพร้อมความกังวลที่ถาโถมเข้ามาแต่ผมก็ไม่เข้าใจสิ่งที่เขียนไว้ด้วยภาษาที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนี่เลยซักนิด
“......อ่านไม่ออกครับนี่มันคืออะไรเหรอครับ?”
“อ่านไม่ออกสินะคะ? ถ้างั้นลองใช้เวทไร้ธาตุทางนี้ได้ไหมคะ?”
คราวนี้เธอแสดงหน้าหนึ่งของหนังสือเล่มหนาที่เอามาด้วยให้ผมดูอันนี้อ่านออกอยู่ เอ่อ
เวทไร้ธาตุ【รีดดิ้ง】? เวทมนตร์ที่สามารถแปลได้ไม่ว่าจะเป็ภาษาแบบไหนสินะเพียงแต่จำเป็ต้องกำหนดรูปแบบภาษาด้วย งี้นี่เอง ถ้าใช้เวทนี้ก็อาจจะอ่านได้สินะ
จะว่าไปถ้ามีเวทนี้ั้แ่แรกล่ะก็ คงไม่ต้องมานั่งเรียนตัวอักษรกับลินเซ่แล้วแท้ ๆ น้า
“คิดว่าอาจจะใช้ได้อยู่นะครับ......แต่รู้รึเปล่าครับว่านี่คือภาษาอะไร?”
“ภาษาภูตโบราณค่ะแทบไม่มีคนที่อ่านแล้วเข้าใจได้อยู่เลยค่ะ”
อืมเอาเถอะ ลองดูละกัน
“【รีดดิ้ง/ ภาษาภูตโบราณ】”
ผมใช้งานเวทมนตร์จากนั้นก็หยิบกระดาษหนังแพะมา แล้วกวาดตาอ่าน ......อุ......ฮึ่ม......
“นี่มัน......”
“อะอ่านออกเหรอคะ!?”
คุณชาร์ลล็อตมองผมด้วยดวงตาเป็ประกายผมจึงมองกลับไปด้วยดวงตาที่หมองคล้ำ
“ขอโทษนะครับ......ก็อ่านออกอยู่หรอกแต่ไม่เข้าใจความหมายเลยครับ......”
“อ่านออก......แต่ไม่เข้าใจ!? มะ หมายความว่าไงคะ!?”
“เอ่อ......‘ดีโคเมนต์ที่ไม่มีสมการซึ่งเป็สิ่งที่มีความหมายสำหรับแก่นเวทนั้นจะเปลี่ยนเอโดสที่เกี่ยวกับสมการโซม่าให้ไปกระแทกกับพลังเวท......’ เขียนไว้หลาย ๆอย่างประมาณนี้น่ะครับ แต่มัน
เกี่ยวกับอะไรนี่ผมก็......”
ไม่เข้าใจเลยการ “อ่านออก” กับ การ “เข้าใจ” มันคนละเื่กันมันเข้าใจยากเกินไปสำหรับหัวอย่างผม
“อ่านออกสินะคะ!สุดยอดเลยค่ะ คุณโทยะ! เท่านี้งานวิจัยก็พัฒนาได้แบบก้าวะโแล้ว......!ขอโทษนะคะ ช่วยอ่านตรงนี้ให้ด้วยได้ไหมคะ!?”
“ดะดะ ดะ เดี๋ยวก่อนสิครับ!”
ผมพยายามดันคุณชาร์ลล็อตที่เข้ามาใกล้อย่างมากออกไปชักจะหายใจแรงขึ้นแล้วนะครับ! เหวอ!
“ชาร์ลล็อตใจเย็นลงหน่อยได้ไหม”
“อ๊ะ!ขะ ขะ ขอโทษค่ะ! เผลอหมกมุ่นเกินไปหน่อย......!”
จอมเวทหลวงที่กลับมาเป็ตัวของตัวเองได้เพราะคำพูดของาาจึงก้มหน้าที่ถูกย้อมไปด้วยสีแดงแจ๋ลง
“เอาเถอะเพราะรู้ดีอยู่แล้วว่าเ้าวิจัยเวทภูติโบราณมาตลอด ไม่ใช่ว่าจะไม่เข้าใจความรู้สึกนั้นหรอกนะ”
“ก็ใช่สิคะ!จนถึงตอนนี้ กว่าจะถอดความหมายของแต่ละตัวอักษรออกมาให้ถูกต้องได้แล้วต่อให้ใช้เวลาเป็เดือนเป็ปีแต่ก็ยังมีการแปลผิดอยู่อีกแท้ ๆแต่นี่แค่พริบตาเดียวเองนะคะ! คุณโทยะ! ช่วยให้ความร่วมมือในการแปลด้วยเถอะค่ะ!”
เอ๋? ให้มานั่งอ่านของแบบนี้ไปเรื่อยๆ ......? ตลอดเลยเหรอ?
“ไหนๆ ก็พูดถึงแล้ว ของแบบนั้นมีอยู่มากแค่ไหนครับ......?”
“นั่นสินะคะก็มีอยู่นับไม่ถ้วนเลยล่ะค่ะ......อย่างแรกก็ อารายธรรมโบราณพาร์ติโน่ที่เหลืออยู่”
“ครับพอแค่นั้นเลย!”
นับไม่ถ้วนแค่จุดนั้นก็คิดหนักแล้ว ถ้านาน ๆ ทีก็ไม่เป็ไรหรอกแต่ไม่รู้สึกว่าอยากทำงานแบบนั้นเลย! ผมไม่ได้อยากเป็พวกนักแปลด้วยสิ
การปฏิเสธของผมทำให้คุณชาร์ลล็อตทำหน้าอย่างกับโลกจะจบสิ้นถึงจะทำหน้าแบบนั้นก็เถอะน้า......
อ๊ะจริงด้วย
“ขอโทษนะครับฝ่าา ขอใช้แก้วอีกใบหนึ่งได้ไหมครับ?”
“ไม่ขัดข้อง? แต่จะสร้างอะไรอีกแล้วรึ?”
เอ่อส่วนที่เป็แก้วแค่นี้ก็พอแล้ว แต่ส่วนที่เป็โลหะ......เหรียญเงินก็ได้มั้ง
ผมคิดถึงรูปร่างเตรียมไว้แล้วใช้งานโมเดลลิ่งกับแก้วและเหรียญเงินที่หยิบออกมาสร้างกรอบด้วยเหรียญเงิน จากนั้นก็สวมกระจกใสเข้าไปก็เป็อันเสร็จสมบูรณ์
ถึงจะเป็การสร้างแบบง่ายๆ แต่มันก็คือแว่นตา ถึงจะเป็แค่แว่นแฟชั่นเพราะส่วนเลนส์ทำมาจากแก้วธรรมดาก็เถอะมีแค่คุณชาร์ลล็อตคนเดียวที่ใเพราะไม่ได้เห็นผมทำฟิกเกอร์แก้วแต่แค่นี้ยังไม่เสร็จหรอกนะ
คราวนี้ผมเพิ่มผลของเวทมนตร์เข้าไปในสิ่งนี้ด้วย【เอนแชนท์】
“【เอนแชนท์: รีดดิ้ง / ภาษาภูตโบราณ】”
มีแสงเลือนรางเปล่งออกมาจากแว่นตาแล้วซักพักก็หายไป จากนั้นผมก็สวมแว่น แล้วอ่านกระดาษหนังแพะด้วยตัวเอง อืมไม่เป็ไร ผมถอดมันออกทันที แล้วส่งไปให้คุณชาร์ลล็อต
“ลองทำเหมือนอย่างที่ผมทำดูนะครับ”
“เอ๋? ค่ะ......”
คุณชาร์ลล็อตสวมแว่นแฟชั่นตามที่ผมบอกโอ้ เหมาะกว่าที่คิดไว้ซะอีก สาวแว่นแสนสวยถือกำเนิดแล้ว
ผมส่งกระดาษหนังแพะให้คุณชาร์ลล็อต
“ทีนี้ช่วยอ่านเ้านี่ทั้งๆ ที่ใส่มันไว้ด้วยครับ”
“เอ๋? ......‘ดีโคเมนต์ที่ไม่มีสมการซึ่งเป็สิ่งที่มีความหมายสำหรับแก่นเวทนั้นจะเปลี่ยน’ ......อะ อ่านออกแล้วค่ะ! ฉันเองก็อ่านออกแล้ว!”
แจ๋วสำเร็จล่ะ แว่นแปลภาษา ถือกำเนิดขึ้น ณ ที่นี้แล้ว
ท่าทางแบบนั้นที่กวาดตามองกระดาษหนังแพะใบอื่นที่นำมาด้วยแล้วส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวด้วยความดีใจเนี่ยเป็ท่าทางที่น่ารักมากจนไม่คิดว่าเป็สาวใหญ่แล้วเลยแฮะ
“เผื่อไว้ก่อนผมคิดว่าผลมันน่าจะอยู่ได้เกือบถาวรล่ะนะแต่ถ้าผลมันหายไปเมื่อไหร่ก็บอกได้เลยนะครับ”
“ค่ะ!คะ คือว่า ขอเ้านี่ไปเลยได้ไหมคะ!?”
“เชิญครับผมยกให้”
“ขอบคุณมากเลยค่ะ!”
ไม่ไหวๆ เท่านี้ก็ไม่ต้องเปลี่ยนอาชีพไปเป็นักแปลแล้วล่ะนะ
คุณชาร์ลล็อตพูดทิ้งท้ายไว้ว่าอยากรีบเริ่มงานวิจัยทันทีเลยค่ะ! อย่างมีความสุข แล้วจากไปราวกับสายลม
“ขอโทษนะเวลาหมกมุ่นอะไรทีเด็กคนนั้นจะไม่มองไปที่เื่อื่นเลยน่ะ...... ถึงจะเป็ผู้หญิงที่มีพร์ด้านเวทมนตร์มากที่สุดในอาณาจักรของพวกเราก็เถอะ......”
“แหมตรงนั้นก็เป็จุดดีของเด็กคนนั้นนี่คะ?”
“......เอาเถอะถ้าเธอมีความสุขก็ดีที่สุดแล้วล่ะครับ”
องค์ราชินีหัวเราะคิกคักอยู่ข้างๆ าาที่ทำหน้าเหมือนกำลังลำบากใจ ผมนั่งลงบนเก้าอี้พลางมองเหตุการณ์นั้นแล้วดื่มชาฝรั่งที่เย็นชืดไปเรียบร้อยที่ยังอร่อยอยู่ถึงแม้จะเย็นชืดแล้วคงเพราะเป็ชั้นหนึ่งล่ะมั้ง
จ้อง──……
จ้อง────……
จ้อง─────……
จ้อง────────……
......อืมโดนจ้องมาตลอดั้แ่เมื่อกี้แล้วแฮะ
ใครน่ะเหรอก็เ้าหญิงไงล่ะครับ ผมโดนออดอายสีฟ้าและสีเขียวมรกตจับจ้องไม่วางตาเลยครับอารมณ์แบบ ทาร์เก็ต ล๊อคออน เลยครับ ทำอะไรไม่ดีลงไปแล้วรึเปล่าหว่า......? แถมหน้าของเธอก็เหมือนจะแดงๆ ซะด้วย......
ฟู่หยุดโจมตีด้วยสายตาแล้ว พอผมเหลือบมองไปทางเ้าหญิง ก็พบว่าเธอกำลังนั่งตัวตรงและหันสายตาไปทางองค์าากับองค์ราชินีอยู่
“มีอะไรรึยูมิน่า?”
“ท่านพ่อท่านแม่ หนู ตัดสินใจแล้วค่ะ”
ตัดสินใจอะไรเหรอ? ผมลอบมองด้วยการชำเลืองจากด้านข้างพร้อมกับซดชาฝรั่งที่เย็นชืดแล้วอีกครั้ง
ในที่สุดเธอก็พูดสิ่งนั้นออกมาพร้อมหน้าที่แดงเป็ลูกตำลึง
“กะกับท่านโมจิซึคิ โทยะ ที่อยู่ตรงนี้......นะ หนูรู้สึกอยากแต่งงานด้วยค่ะ!”
พรูด────────!!!
16K
![[จบแล้ว] คุณหนูสี่ สตรีเปื้อนเลือด](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731471996_45211510.webp)
