แสงแดดอ่อน ๆส่องใบหน้านวล ดวงตาเรียวหงส์ปรือตามองเตียงไม้ที่ถูกขัดเป็เงาผ้าม่านสีขาวกั้นบังตาไว้ พร้อมกับกลิ่นหอมของสมุนไพร
“คุณหนู..ท่านเป็เช่นไรบ้างเ้าคะ”เยี่ยนฟางยกเอามือกุมกระหมับก่อนจะค่อย ๆ ยกเรียวขาที่ดูเหมือนจะอ่อนแรงลงเตียงมองดูสิ่งรอบ ๆ ตัวราวกับสิ่งแปลกประหลาด
//ที่นี่คือ...// ความสงสัยพุ่งตรงขึ้นมาภาพห้องโถงกว้างข้าวของเครื่องใช้ถูกจัดวางไว้เป็ระเบียบ เด็กสาวสองนางนั่งหมอบอยู่กับพื้นห้องแววตาเรียวหรี่มองไม่แน่ใจว่าตอนนี้ตัวเองเป็อะไรรู้สึกแทบไร้เรียวแรง
//นี่เกิดอะไรขึ้นกับฉันกันฉันกำลังฝึกว่ายน้ำอยู่นี่?// เว่ยเยี่ยนฟางหญิงสาววัยสามสิบต้น ๆพนักงานบัญชีบริษัทเล็ก ๆ ในเมืองปักกิ่งเธอรับสอนพิเศษเป็ครูสอนว่ายน้ำโรงเรียนหนึ่งใกล้ที่พักตัวเองแต่ก่อนที่เธอจะสลบไปคือเธอกำลังว่ายไปช่วยเด็กคนหนึ่งที่ลงไปเล่นสระผู้ใหญ่ ด้วยความใเธอรีบลงไปช่วยและรู้สึกว่าแขนขากับไร้เรียวแรง เธอคิดว่าคงเป็ตะคริวแต่ไม่คิดว่าภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือผู้ชายสวมชุดสีขาวปักลายัเขาได้ช่วยเธอไว้
“คุณหนู...ท่านอย่าเพิ่งลุกไปที่ใดเลยเ้าคะ”ร่างบางดันกายลุกจากเตียงไม้ก่อนเดินสำรวจรอบ ๆแต่เรือนนี้ก็กว้างใหญ่จนเธอรู้สึกกลัว ไหนจะสายตาที่กำลังมองมาที่เธอมากมายทั้งชายและหญิงจนเธอไม่กล้าที่จะเข้าไปถามพวกเขาเ่าั้เสียงหญิงสาวคนหนึ่งร้องเรียกเธอจากด้านหลังแต่เธอใช่จะสนใจทันทีที่เห็นประตูบานใหญ่ด้านหน้าเธอก็รีบวิ่งไปหมายจะเปิดออกเพื่อดูให้แน่ใจ
“ว้าย!! ตายแล้วคุณหนูไม่ได้นะเ้าคะ...ใครก็ได้มาช่วยห้ามคุณหนูที”คนตัวเล็กที่วิ่งมายื้อแขนเรียวของเธอไว้
“ฉันจะกลับบ้าน”เยี่ยนฟางหันมาบอกพร้อมกับน้ำตาที่เริ่มปริ่มเธอรู้สึกใจคอไม่ดีเพราะไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหน และเหตุใดตัวเธอจึงมาอยู่ที่นี่กัน
“ที่นี่ก็จวนของคุณหนูไงเ้าคะคุณหนูจะไปที่ใดได้อีก” เยี่ยนฟางพลิกฝ่ามือมองฝ่ามือเล็กเรียวที่ดูเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง น้ำเสียงที่ไม่คุ้นเคยจนจิตใจเธอเริ่มหวั่นกลัวขึ้นมา
//ฝัน...นี่ฉันฝันแน่ ๆ //มือเรียวยกตบแก้มตัวเองเบา ๆ พร้อมกับหวังจะปลุกให้ตัวเองตื่นจากฝันที่น่ากลัว
“คุณหนู..อย่าเ้าคะ ฮือ ฮือ คุณหนู” หญิงสาวข้างๆ เริ่มร้องไห้ดูหวาดกลัวในท่าทางเธอ
“ที่นี่ที่ไหน?” เยี่ยนฟางถามอีกครั้ง
“จวนแม่ทัพหลี่เ้าค่ะ”
“แม่ทัพหลี่”
//นี่ฉันอยู่ที่ไหนกันแน่แล้วฉันมาทำอะไรที่จวนแม่ทัพ แล้วแม่ทัพภาคไหนกันทำไม ไม่เห็นจะคุ้นเลย//เธอพยายามนึกหาข้อมูลจากสมองน้อย ๆ แม้จะดูคุ้นแต่เธอก็ไม่แน่ใจว่าทำไมคนของกองทัพถึงได้สร้างบ้านพักซะโบราณเลย
“แล้วฉันชื่ออะไร” เยี่ยนฟางกลืนน้ำลายแห้ง ๆ ลงคออย่างฝืดเคืองราวรอคำตอบ
“คุณหนูหลี่ เยี่ยนฟางเ้าคะ”น้ำเสียงคนตรงหน้าเน้นย้ำราวกับให้เธอได้สติ แต่เธอจะได้สติอย่างไรในเมื่อเธอไม่ใช่หลี่เยี่ยนฟาง แต่เธอคือ เว่ยเยี่ยนฟาง
//นิยาย...เหมือนนิยายเล่มก่อนที่เสี่ยวอู๋เอามาให้ฉัน//เธอนึกถึงนิยายเื่หนึ่งที่เป็เื่ราวความรักของหนุ่มสาว ที่แย่งชิงอำนาจความรัก ที่มี ตัวร้ายชื่อหลี่เยี่ยนฟาง คล้ายกับเธอ เสี่ยวอู๋บอกว่าหนังสือเล่มนี้ เขาเห็นว่ามีชื่อตัวละครเหมือนกับเธอเขาเลยหยิบมาให้อ่าน ซึ่งมันก็เป็นิยายเล่มหนึ่งที่ค่อนข้างดีแต่จะติดไปที่ตัวร้ายที่คอยกลั่นแกล้งและอาฆาตแค้นนางเอกเสียส่วนใหญ่รวมทั้งการแกร่งแย่งชิงอำนาจทำให้เป็นิยายที่รสชาติเข้มข้น
เยี่ยนฟางเดินกลับมายังห้องที่เธอวิ่งออกมาก่อนจะเดินวนไปมองกระจกทองเหลืองซึ่งสามารถมองเห็นเป็เพียงเงาไม่ชัดเจนเหมือนกระจกในยุคสมัยเธอแม้จะไม่ชัดเจนแต่เธอก็รู้ได้ทันทีว่าสตรีที่นั่งอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ตัวเธอเลย หากนี้เป็ปาฏิหาริย์ก็คงเป็ปาฏิหาริย์ที่น่ากลัวเพราะตัวร้ายอย่างหลี่เยี่ยนฟาง เป็นางร้ายที่น่ากลัวมาก ๆทั้งยังยอมให้ตัวเองเป็ข้อแลกเปลี่ยนกับตัวร้ายอย่างเฉิงจางิ่ทำข้อสัญญาร่วมกันเพื่ออำนาจและคนรักทำร้ายนางเอกอย่างเหลียงหนิงอันแม้หลี่เยี่ยนฟางจะมีนิสัยร้ายกาจแต่รูปร่างน่าตานางก็เป็ที่ร่ำลือไปทั่วว่าเป็หนึ่งสาวงามล่มเมืองได้เยี่ยนฟางคิดหาวิธีที่จะต้องแก้ไขเื่ราวของตัวละครก่อนก่อนที่นางจะต้องตายโดยได้รับโทษเนรเทศออกเมืองเพราะหวังไปทำร้ายองค์หญิงพระชายาเอกรัชทายาทอย่างเหลียงหนิงอัน
//คิด..ฉันต้องคิดก่อนซิ..เหอ...ให้ตายเหอะนี่เราเป็อะไรกันแน่// เสียงสู้รบในสมองของเธอทำให้ศีรษะน้อย ๆของเธอเหมือนกับจะะเิ
“นอน..ฉันต้องนอนก่อน”เยี่ยนฟางลุกออกจากหน้าแผ่นกระจกทองเหลืองประคองร่างตัวเองที่ดูเหมือนจะไร้เรียวแรงไปยังเตียงนอนตรงข้ามสาวใช้สองนางคอยประคองเธออย่างระวัง
“คุณหนูเพิ่งฟื้นอย่าฝืนมากเลยเ้าคะ”
“เพิ่งฟื้น?”
“ใช่เ้าคะ..ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจู่ ๆเรือที่คุณหนูนั่งไปกับคุณหนูเหลียงก็คว่ำลง” เจียลู่เอ่ย
“เรือ?”
“เ้าค่ะ” สาวใช้นางหนึ่งพยักหน้าส่วนอีกคนก็พยักตาม
//ถ้าเป็ตอนเรือคว่ำ...นั่นแสดงว่าเหลียงหนิงอันก็ยังไม่ได้ตำแหน่ง องค์หญิงพระชายาองค์รัชทายาท//เยี่ยนฟางถอนหายใจออกราวกับยกูเาออกจากอก เพราะอย่างน้อยนี่ก็เป็เพียงเริ่มต้นหลี่เยี่ยนฟางยังไม่ได้ลงมือร้ายกาจขนาดที่ต้องโทษเนรเทศ เยี่ยนฟางหลับตาลงช้า ๆ
กลิ่นหอมของสมุนไพรลอยแตะจมูกเยี่ยนฟางค่อย ๆ ปรือตาขึ้นอีกครั้งเธอเห็นสาวใช้คนหนึ่งกำลังนั่งถือถาดพร้อมวางถ้วยลายหยกใบกลางไว้โต๊ะข้างเตียง
“คุณหนู ดื่มสมุนไพรท่านหมอหรงก่อนเ้าคะ”สาวใช้คนหนี่งส่งยื่นถ้วยยาให้ เยี่ยนฟางเพิ่งสังเกตว่าสาวใช้ของเธอสองคนนี้หน้าตาเหมือนกันราวกับแฝด
//งั้นก็คงเป็ เจียลู่ กับเจียลี่สองพี่น้องที่กำพร้าบิดามารดาแต่กำเนิดแม่ทัพหลี่ซื้อตัวพวกเธอมาเป็เพื่อนเล่นและเพื่อดูแลบุตรีเขาั้แ่วัยเยาว์//แต่เธอไม่แน่ใจว่าคนไหนคือเจียลู่ และเจียลี่นี่ซิ เยี่ยนฟางมองสองคนสลับไปมาเหมือนพวกนางเองก็จะรู้ตัวจึงรีบเอ่ย
“บ่าวชื่อเจียลี่เ้าคะ”
“บ่าวชื่อเจียลู่เ้าคะ”สาวใช้สองนางเอ่ยชื่อไม่พอยังยกมือขึ้นให้เธอดู มันคือปานที่ข้อมือหนึ่งของเจียลู่แต่เจียลี่ไม่มีปาน ทำให้แยกกันได้ เยี่ยนฟางยกยิ้มอย่างอาย ๆจึงรีบยกถ้วยสมุนไพรดื่มรวดเดียวโดยมิได้ถามสาวใช้ก่อนว่าขมหรือไม่นั่นก็ทำให้ใบหน้าเธอในตอนนี้เหย่เกดูน่าตลก
“นี่น้ำตาลก้อนเ้าคะ”เจียลี่ส่งก้อนน้ำตาลอ้อยใส่ปากเธอพร้อมกับจะยกถ้วยไปเก็บที่โรงครัวปล่อยให้เธอได้พักผ่อน ขณะที่เจียลี่กำลังจะเดินไปที่โรงครัวก็พบว่ากู่อี้หานเดินมาด้านหน้าเรือนของหลี่เยี่ยนฟาง
“คุณหนู....คุณหนูเ้าคะ”เสียงหอบพร้อมกับเสียงเรียกของเจียลี่ที่วิ่งตาตื่นมานางเร่งรีบวิ่งกลับมายังเรือนของเ้านาย
“มีอะไรเจียลี่”ร่างบางบิดกายเล็กน้อยเพราะรู้สึกว่านอนนาน ๆ แล้วจะปวดเมื่อยได้เหมือนกัน
“กู่ซื่อจื่อเ้าค่ะ”
“กู่ซื่อจื่อทำไมเจียลี่”เจียลู่หันมาถามอย่างสงสัย นางมักจะหัวช้ากว่าเจียลี่เสมอ
“นั่นซิ...กู่ซื่อจื่อทำไม”หลี่เยี่ยนฟางหรี่ตามองร่างระหงส์เดินไปเปิดหน้าต่างให้กว้างขึ้นเพื่อสูดกลิ่นอายธรรมชาติที่โชคดียุคนี้ไม่มีรถราวิ่งวุ่นวายทำให้มีอากาสที่บริสุทธิ์แต่แล้วั์ตารูปหงส์ของเธอก็เหลือบเห็นบุรุษหนึ่งที่มีใบหน้าเรียวสวยคล้ายสตรีแต่ก็ดูเคร่งครึมดังบุรุษผู้กล้า สันกรามที่รับกับใบหน้านั้นดูคมสันคิ้วหนาตัดรับกับสันจมูกที่โด่งเธอยืนมองอย่างเคลิบเคลิ้มโดยไม่รู้เลยว่าเขานั้นคือใคร
“คุณหนูอย่าลืมซิเ้าค่ะว่าเื่ที่เรือคว่ำกู่ซื่อจื่อต้องคิดว่าคุณหนูเป็คนทำแน่เพราะคราวก่อนคุณหนูเองก็แกล้งเดินชนคุณหนูเหลียงจนตกสะพานที่ตลาดหน้าหอแดงหมื่นบุปผานะเ้าคะ”เจียลี่ตอบเพราะรู้นิสัยนายตน แต่เยี่ยนฟางยังคงนั่งนิ่งหากบุรุษที่สาวใช้เธอเอ่ยเรียกว่ากู่ซื่อจื่อ นั้นก็แปลว่าเขาก็คือพระรองกู่อี้หานที่เป็คนคอยกีดกันแผนการของ หลี่เยี่ยนฟางอยู่ตลอดแม้ในนิยายจะบอกว่าเยี่ยนฟางมิได้เกรงกลัว กู่อี้หานเพราะพวกเขามักจะทะเลาะกันจนเป็เื่ปกติ แต่ตัวเธอผู้ที่รู้ว่าความจริงของนิยายว่าหลังจากที่หลี่เยี่ยนฟางถูกเนรเทศออกนอกเมืองไปกู่อี้หานได้ส่งคนไปฆ่านางจนตายและทิ้งศพไว้ให้พวกแร้งกากินนั่นทำให้เธอรู้สึกว่าตัวละครพระรองดูน่ากลัวเขากล้าที่จะสั่งฆ่าหรือสั่งเก็บได้หมดถ้าหากใครกล้ายุ่งกับนางเอก
“พวกเ้าแต่งตัวให้ข้าทีเอาสีจืด ๆหน่อยนะแต่งหน้าให้ข้าดูซีด ๆ ด้วย” เยี่ยนฟางรีบบอกให้สองสาวใช้แต่งตัว
เจียลี่และเจียลู่แต่งตัวให้เธอด้วยชุดสีขาวปัดแซมด้วยดอกเหมยเล็กน้อยใบหน้าไล้การประทินโฉมเส้นผมเหยียดตรงถูกปล่อยระแผ่นหลังสีดำขลับเงางามหลังจากที่นั้นเธอก็ให้สาวใช้ทั้งสองประคองตัวเธอออกมาที่เก๋งริมสระข้างเรือนตน
“คาราวะซื่อจื่อ” หลี่เยี่ยนฟางยอบกายลงแววตาคมมองเขม่นราว โกรธเคืองเขาไม่รีรอเดินเขามากระชากต้นแขนเรียวบางของเธอเต็มแรง
“เ้า!!...เป็เพราะเ้าใช่หรือไม่ที่ตั้งใจให้เรือคว่ำในตอนนั้น”กู่อี้หานสบถออกมาด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นราวกับพื้นน้ำแข็งที่กำลังร้าว
“ข้ามิได้ทำท่านจะเชื่อหรือไม่”เยี่ยนฟางเชิดคางจ้องมองแววตาดุคู่นั้นแม้จะรู้สึกกลัวแต่เธอก็ต้องทำให้เขาเชื่อให้ได้ว่าหลี่เยี่ยนฟางไม่ได้เป็คนทำ
“หึ..ถ้าเ้าไม่ได้ทำแล้วเหตุใดเรือจึงคว่ำหรือเ้ากำลังจะบอกว่าหนิงอันเป็คนทำเช่นนั้นหรือ”เขาสะบัดตัวเธอออกเต็มแรง แต่โชคดีหน่อยที่ยังมีคานกั้นศาลาไว้มิเช่นนั้นเธอคงได้ลงไปแช่น้ำอีกรอบเยี่ยนฟางจำได้ว่าก่อนที่เรือจะคว่ำหนิงอันลุกยืนขึ้นเลยทำให้เรือโคลงเคลง
“ตอนนั้นคุณหนูเหลียงลุกยืน ท่านก็น่าจะเห็น”
“นั่นก็เพราะเ้าบอกจะนั่งที่ตรงหนิงอันนั่งไงล่ะไม่เช่นนั้นหนิงอันจะลุกได้เช่นไร”
//สุดยอด...พระรองเข้าข้างนางเอกสุดๆ//หลี่เยี่ยนฟางจ้องแววตาคมที่กำลังจ้องมองเธอราวกับอยากจะฆ่าเสียด้วยมือของเขาในเวลานั้น เยียนฟางเองก็ไม่วางตาสู้กลับแววตาคมนั่น
//เอาซิ..จะแข่งจ้องตากันก็เอาเลย//กู่อี้หานโมโหทำอะไรเธอไม่ได้ ได้แต่เดินสะบัดไหล่ชนเธอล้มอีกรอบ
“ฝากไว้ก่อนเถอะ..หากเ้ากล้าทำอะไรอันเอ๋อร์อีกละก็ข้าไม่เอาเ้าไว้แน่เยี่ยนฟาง”น้ำเสียงทุ้มสถบอย่างไม่พอใจใบหน้าถมึงทึงปลายตามองมาที่ร่างบางแม้จะรู้สึกแปลกใจเพราะปกตินางจะเป็คนมิให้ผู้ใดได้เห็นใบหน้าที่ไร้เครื่องประทินโฉมไหนจะชุดที่สวมใส่มักจะต้องโดดเด่นอยู่เสมอแต่ตอนนี้กลับดูราวคนป่วย
‘หรือนางจะป่วยจริง’ กู่อี้หานแอบนึก
//คนอะไรงี่เง่าชะมัดแววตามืดบอดสุดท้ายเขาก็ไม่เอาตัวเองด้วยซ้ำ// เยี่ยนฟางนึกบ่นในใจอย่างโมโห หลังจากที่เขากลับไปแล้วเธอจึงเดินกลับมาที่เรือนตนเอง
717
![ข้าคือศิษย์คนสุดท้ายของราชาเนโครแมนเซอร์ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1702627146_34036977.webp)
