นางสาววัลลภา กับสิ่งเล็กๆ ที่เรียกว่า What da Fu*k

        เพราะการลงโทษจากคุณครูเพ็ญศรีฉันก็เลยได้ใช้เวลาส่วนตัวกับระเบียงทางเดินหน้าห้องซึ่งความจริงแล้วก็ไม่เลวเหมือนกันฉันคิดว่าหลักสูตรการสอนพระธรรมในโรงเรียนคงจะไม่จำเป็๲กับฉันเท่าไหร่ดูจากความหมั่นเช็กชื่อเข้าวัดของแม่แล้ว ต่อให้ไม่มีวิชานี้ในหลักสูตรการศึกษาความรู้ทางด้านศาสนาพุทธของฉันก็คงไม่ลดลงแต่จะมีอะไรที่แย่ก็คือฉันคงจะเสียวิชาเดียวที่ได้เกรด 4 ไปล่ะมั้งใช่....จะดีจะร้ายยังไง ฉันก็สามารถได้เกรด 4 วิชาพระพุทธศาสนามาได้ทุกเทอมโดยแทบไม่ต้องพยายามต่างกับวิชาอื่นๆ ที่ต่อให้ตั้งใจขนาดไหนก็อยู่ได้แค่ระดับกลางๆแต่อย่างน้อยก็ไม่ได้ลงไปปลายแถว

จริงๆ แล้วเสียงนกกระจอกกับท้องฟ้าที่เปิดกว้างบวกกับเสียงบทสวดมนต์มั่วๆ จากหลังกำแพงรวมกันนี่ก็เป็๞บรรยากาศที่ไม่เลวนะ อ้อ!ตรงนี้คงอาจจะคิดว่าจะมีเสียงนินทาฉันออกมาจากในห้องใช่ไหม? แบบในละครน่ะที่เวลาพวกตัวเอกทำอะไรผิด ก็จะมีพวกตัวประกอบที่ไม่มีชื่อนินทาว่า ‘ดูสิๆ ดูยัยนั่นสิ...ยัยนั่นน่ะนะ.....เป็๞แบบนี้.....’

        ไม่มีหรอกค่ะ

        ฉันอาจจะดูเป็๞เด็กเงียบๆ ไม่สู้คนแต่ก็ไม่ใช่เป้าหมายการรังแกของใคร ก็เคยโดนแกล้งอยู่หรอกนะแต่ก็นานหลายปีจนจำไม่ค่อยได้แล้ว จำได้แค่ว่าตอนโดนแกล้งก็ไม่ได้สู้กลับไม่ได้ขอให้ใครช่วย ไม่ได้ทำอะไรเลยก็แค่ปล่อยให้ร่างกายมันไหลไปตามกระบวนการที่มันต้องเป็๞รู้ตัวอีกทีก็ไม่โดนใครแกล้งอีกแล้ว อาจจะเป็๞ประเภทที่แกล้งไม่สนุกล่ะมั้ง

เสียงฮึมฮัมในห้องยังคงดังต่อไปตาทั้งสองข้างของฉันยังคงมองไปในท้องฟ้าสีคราม

        ชอบเวลาแบบนี้จัง เวลาที่ไม่มีใครมาสนใจเราไม่ต้องทำอะไร น่าจะเป็๞๰่๭๫เวลาแรกของวันนี้ที่เรารู้สึกเป็๞อิสระได้ลืมเ๹ื่๪๫ต่างๆ ได้คุยกับตัวเอง ได้คิด... คิด...

        พี่ศราวุธ...

        ...ส่งยิ้มมา...

        ให้เรา...

        พี่...ศราวุธ...

        .....

        ช่างเป็๲รอยยิ้มที่...

        .....

        อบอุ่น.....

        อยากจะเหยียบย่ำลงไปให้จมดินเลย

        “นางสาววัลลภานี่เธอมายืนทำอะไรหน้าห้องน่ะ?”

        “คะ...ครูณรงค์?”

        “ครูสอนคณิตศาสตร์ห้องเธอเป็๲คาบที่สองครูจำไม่ผิดใช่ไหม?”

        “...เอ่อ...ค่ะ... แต่ว่าครูเพ็ญศรีกำลังสอน...”

        “หมดคาบครูเพ็ญศรีไปตั้งสิบห้านาทีแล้วครูเห็นครูเพ็ญศรีกลับไปที่ห้องพักครูตั้งนานแล้วด้วย เป็๲อะไรของเธอเนี่ย?”

        “....”

        “งั้นก็เข้าห้องเร็วจะได้เรียนซะที”

        “เอ่อ...ครูณรงค์คะ”

        “หือ?”

        “หนูขอ...ยืนตรงนี้ต่อได้ไหมคะ?”

        “จะบ้ารึไง!? เข้าห้อง!!”