เนื่องด้วยสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจมันมากมายแล้วบางส่วนมันก็เกี่ยวกับสุนีย์ด้วย ไทเกอร์จึงคิดจะถามสุนีย์เพื่อเอาคำตอบ
"เป็อะไรหรือเปล่าคะคุณหนู?"
"ไม่เป็ไร…เจอตัวก็ดีแล้ว แม่ป่วยเป็อะไร?" สุนีย์เริ่มแปลกใจเพราะคำพูดที่ไทเกอร์ใช้นั้นมันดูห่างเหินและดูต่างจากเดิมมากๆ คำพูดมันดูห้วนๆเหมือนคนกำลังโมโหอะไรสักอย่าง
"ป้าไม่ทราบค่ะ"
"โกหก!!ยาในถ้วยนั้นล่ะคือยาอะไร จะเอาไปให้แม่ใช่ไหม!"
"ใช่ค่ะ…นี่เป็ชาจีนที่คุณหญิง..เพล้ง!!! ว้าย!คุณหนูจะทำอะไรคะ!!" ไทเกอร์ไม่ได้ฟังที่สุนีย์พูดให้จบเขาเลือกที่จะปัดถ้วยชานั้นหล่นลงพื้น พร้อมกับกระชากมือสุนีย์อย่างเเรง ถึงตอนนี้สุนีย์รู้แล้วว่าทั้งสีหน้า ท่าทางและแววตาของไทเกอร์นั้นมันได้เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
"คิดจะหวังสูง มันก็ยากหน่อยนะ ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาแม่แข็งแรงมาโดยตลอด เเต่พอมาดื่มชาที่ป้าชงให้แม่ก็อาการแย่ลงทุกวันๆ..นี่อยากขึ้นมาเป็คุณนายบ้านนี้จนต้องวางแผนลอบฆ่าแม่ผมเลยหรอ!!"
"คุณหนูพูดเื่อะไรคะ ป้าไม่เคยคิดที่จะมาแทนที่คุณหญิงเลยนะคะ"
"ถ้าไม่ได้คิดแล้วจะตอบตกลงแม่ไปทำไม ว่าจากนี้ต่อไปป้าจะอยู่ในฐานะเมียอีกคนของพ่อ ผมได้ยินพ่อกับแม่คุยกันทั้งหมดแล้ว ป้าเลิกตอแหลตีหน้าซื่อซักทีเถอะ ผมเห็นแล้วจะอ้วก!!"
"คุณหนูปล่อยเถอะค่ะ ป้าเจ็บนะคะ"
"นี่คงหวังสบายเอาง่ายๆเลยสินะ หรือว่าเื่ที่แม่ผมป่วยก็เป็ความตั้งใจอีกอย่างหนึ่งของป้าเหมือนกัน คงอยากให้แม่ผมตายเร็วๆเพื่อที่ป้าจะได้ฮุบสมบัติทุกอย่างรวมถึงพ่อผมด้วยสินะ คิดผิดจริงๆที่ไว้ใจงูเห่าอย่างป้า!!"
"คุณหนูกำลังเข้าใจผิด ป้าไม่เคยคิดแบบนั้นเลยนะคะ ส่วนเื่ที่ป้าจะมาเป็ภรรยาอีกคนของคุณท่านอันนี้ป้าไม่ทราบจริงๆ มันต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่ๆค่ะ"
"เข้าใจผิดหรอ ได้!! งั้นป้ามานี่ ผมจะพาป้าไปถามพ่อกับแม่เอง!!คราวนี้จะได้รู้ซักทีว่าใครกันแน่ที่ผิด!!" ไทเกอร์ลากแขนสุนีย์ขึ้นไปชั้น 2 เพื่อไปคุยกับเดชาและนภาให้เข้าใจ เเต่ทว่าเมื่อไปถึงไทเกอร์ก็ต้องพบกับเื่ที่น่าใยิ่งกว่าเมื่อเห็นเดชากำลังนั่งร้องไห้จับมือนภาไว้ไม่ห่าง ภาพที่ไทเกอร์เห็นคือ พ่อนั่งจับมือแม่ที่กำลังหลับอยู่ ไทเกอร์ลากเเขนสุนีย์พุ่งเข้ามาในห้อง ก่อนจะสบัดเเขนจนเธอล้มลงไปกับพื้น เดชาเห็นเข้าก็รู้สึกใที่ลูกชายของเขาทำแบบนั้นกับคนในบ้าน
"นี่แกทำอะไร ทำแบบนั้นกับป้าสุนีย์ได้ยังไง!"
"พ่อ..ตอบคำถามผมมา!!"
"คำถามอะไร..?"
"ข้อแรก..แม่ป่วยเป็อะไร ข้อสอง……."
"พอ!! ไม่ใช่เื่ของแก..ออกไป!สุนีย์..ฉันต้องขอโทษแทนลูกชายของฉันด้วยนะ"
"พ่อเป็ห่วงความรู้สึกของมันจังเลยนะ แม่ที่นอนป่วยอยู่นี่ล่ะ พ่อเคยสนใจบ้างไหม เเม่..เเม่ครับผมมีเื่อยากจะถามครับ แม่..แม่ตื่นสิครับ!! เอ้ะ! พ่อ!! ทำไมแม่ถึง.."
"แม่แกขอพักผ่อน เพิ่งจะกินยาและหลับไปเมื่อกี้..หยุดสร้างปัญหาแล้วออกไปได้แล้ว แม่แกจะได้พักผ่อน!"
"เเต่แม่เค้าไม่หายใจแล้ว พ่อ!!"
"ว่าไงนะ!!คุณนภา นภา ได้ยินที่ผมเรียกไหม? คุณๆๆ!!"
"เกิดอะไรขึ้นคะคุณท่าน!"
"อย่าเพิ่งถาม..ไปตามหมอมาเร็ว! คุณนภา คุณ!"
"แม่!! แม่ครับ แม่ ฮือฮือ..พ่อ..เกิดอะไรขึ้นกับแม่ครับ แม่!!" เดชาใมากเมื่อรู้ว่าภรรยาที่คุยกับเขาเมื่อครู่นี้หยุดหายใจไปโดยไม่ทราบสาเหตุ ไทเกอร์เองก็ช็อคจนทำอะไรไม่ถูก เขาทำได้แต่ร้องไห้และเขย่าตัวแม่ไปมาเพื่อหวังจะให้แม่ฟื้น เเต่ก็เปล่าประโยชน์ สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าทำให้ไทเกอร์มั่นใจและเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที เขาเดินไปหาสุนีย์พร้อมใช้มือบีบคอสุนีย์อย่างเเรง
"เื่ทั้งหมดที่เกิดขึ้น เธอเป็คนทำมันใช่ไหม คิดหรอว่าจะได้อยู่สุขสบาย ชาติหน้าเถอะ!!ตายซะ!!"
"หยุดนะตาเกอร์!!นั่นแกจะทำอะไร!!"
"พ่อไม่ต้องมาห้ามผม ผู้หญิงคนนี้้าให้แม่ผมตายเพื่อที่ตัวเองจะได้ขึ้นมาเป็เมียของพ่ออีกคน ผมได้ยินเื่ที่พ่อคุยกับแม่หมดแล้ว คิดหรอว่าฉันจะยอม..มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก ตายซะ!!" สุนีย์พูดอะไรไม่ออกเพราะเธอกำลังโดนไทเกอร์บีบคออยู่ เธอทำได้เเค่ขอร้องให้ไทเกอร์ปล่อยเธอ เดชาเห็นว่าสถานการณ์กำลังแย่ลงถ้ายังเป็แบบนี้ สุนีย์จะต้องเป็ศพต่อไปแน่ เขาต้องทำอะไรซักอย่างแล้ว…