เสียงความตายดังก้องอยู่ภายในใจความฝันอันเรือนลางปราศจากการฆ่าฟันมันมิได้มีความหมายสำหรับตอนนี้
เสียงร้องขอชีวิตและความตายของคนมากมายดังก้องในความฝัน จักพรรดิ์ซีซวนทรงตื่นจากการหลับใหลในยามดึง เป็อีกคืนที่พระองค์ต้องนอนฝันร้ายเช่นนี้
ใบหน้าเรียบนิ่งหอบหายใจเข้าออกอย่างหน้าใจหายทุกอย่างมันคือความฝัน ความฝันที่แม้แต่ตัวของพระองค์เองก็ยังรักษามิหาย จนสุดท้ายด้วยอาการหลับไม่ลงเนื่องจากฝันร้ายจึงได้ออกไปข้างนอกแทน โดยมีเหล่าองครักษ์ติดตามออกไป
ในความมืดมีสตรีนางหนึ่งก้าวเดินเข้าไปในพระราชสำนักด้วยความหวาดหวั่นนางถูกขายเข้ามาในวังหลวงแห่งนี้ด้วยความที่ครอบครัวไม่มีใครเหลือรอด ตัวนางเองก็ถูกจับมาขายให้วังหลวงแต่งองค์ทรงเครื่องเหมือนบุรุษ
หัวหน้าขันทีเหลียนอู้ ถึงแม้จะอายุมากแล้วแต่ตัวคนแก่ผู้นี้ก็ทำหน้าที่ดีเสมอหลังจากองค์จักพรรดิซีซวนขึ้นครองราชบัลลังก์ ทุกอย่างในวังหลวงเปลี่ยนไปเสียทุกอย่างไม่มีอีกแล้วขุนนาง ไม่มีอีกแล้วพระสนมหรือพระมเหสีที่คอยถ่วงดุลอำนาจ
มีเพียงองค์จักพรรดิแต่เพียงผู้เดียวที่มีอำนาจสูงสุดในตอนนี้ เหล่าแม่ทัพนายกองมีหน้ามี่ทำตามบัญชาขององค์จักพรรดิ ส่วนฐานอำนาจต่างๆไปในวังต่างถูกถอนรากถอนโคนเสียหมดสิ้น
เป็การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญให้กับแคว้นจินหลง ตนที่เป็หัวหน้าขันทีต้องทำหน้าที่คัดเลือกขันทีเข้าวังหลวงให้ดีที่สุด โดยไม่ต้องมาปวดหัวกับผู้ที่เข้ามาด้วยเส้นสายเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
"คนต่อไปเข้ามา"
ผู้คนที่พร้อมจะเป็ขันทีต่างหมดความเป็ชายพวกเขาเหล่านี้พร้อมที่จะทำหน้าที่ขันทีให้ดีที่สุด
แต่ทางอิงฮวานางถูกบังคับมาให้เป็ขันทีคนที่จับนางมาขายติดสินบนให้กับคนที่จะตัดความเป็ชาย แต่แล้วอย่างไรยังไงนางก็มิอาจจะรอดจากการตรวจสอบตรงหน้าอยู่ดี จนเวลาผ่านจนถึงคิวของนางอิงฮวาทำหน้าอึดอัดนางไม่ยอมถอดเสื้อผ้าเด็ดขาด
"ถอดเสื้อผ้า"
เมื่อเข้ามาหัวหน้าขันทีตรงหน้านางมิได้สนใจอันใดมากแต่มือบางกลับมิกล้าแม้แต่จะปลดอาภรณ์นางเป็สตรีจะถอดเสื้อผ้า ได้อย่างไร
"ข้าบอกเ้าให้ถอดเสื้อผ้า!"
หัวหน้าขันทีเลียนอู้ตะคอกใส่จนมือบอบบางที่สั่นงกพยายามจะปลดอาภรณ์ออก
"หัวหน้าขันทีขอรับเกิดเื่ใหญ่แล้วขอรับ"
เสียงขันทีอีกคนรีบวิ่งมาหาด้วยความตื่นตระหนกขันทีอีกคนกระซิบให้หัวหน้าทันที ก่อนหัวหน้าขันทีจะรีบร้อนวิ่งออกไป โดยไม่ลืมให้ขันทีผู้ที่วิ่งมาทำหน้าที่แทน
"เ้าตรวจเสร็จหรือยัง?"
ขันทีตรงหน้าถามก่อนนางจะพยักหน้ารับ ขันทีตรงหน้าเพียงประทับตราบนหลังมือให้นางก่อนจะไล่นางออกไป อิงฮวาด้วยความตื่นเต้นหัวใจเต้นระรัว
นางคิดว่าจะต้องถอดเสื้อผ้าเสียแล้ว หลังจากนั้นจึงเดินไปยังสถานที่พักสำหรับขันทีด้วยเวลาที่ดึกมากแล้ว อิงฮวานางกลับเดินหลงทางเข้ามายังสถานที่ใดก็มิอาจทราบได้
"โอ้ย!"
ด้วยความในางเหยียบเข้ากับผู้ใดก็ไม่รู้ จนบุรุษตรงหน้าที่นอนพักอยู่บนพื้นในสวนพฤกษาแห่งนี้มองมาที่นาง ด้วยความในางแทบจะถอนเท้าออกไปทัน
"เ้าเข้ามาได้ยังไง!"
ซีซวนที่นั่งกุมมือด้วยความเจ็บเขาเพียงนอนอยู่เฉยๆ ทำไมถึงมีใครก็ไม่รู้เข้ามาด้านในสวนพฤกษาแห่งนี้ได้อย่างไร แล้วองครักษ์หายหัวไปที่ใดกันหมด
"ข้าขอโทษข้าแค่หลงทางขอรับ"
เสียงปานหวานน้ำผึ่งกล่าวออกมา ซีซวนที่ค่อยๆมองขึ้นไปจนสบเข้ากับใบหน้าหวานถึงกับผงะ
ได้อย่างไรเหตุใดบุรุษตรงหน้าเขาถึงได้หน้าหวานปานสตรีแถมน้ำเสียงก็เหมือนสตรีแต่นางกลับใส่ชุดบุรุษ
"ท่านรู้จักทางไปที่พักของขันทีไหมขอรับ"
"เป็ขันทีหรอกหรือ?" ซีซวนคิด
ซีซวนที่กำลังมองอย่างไม่วางตาก่อนที่เขาจะหลุดจากภวังค์ร่างสูงยืนขึ้น บุรุษตรงหน้าเขาสูงเพียงคางเท่านั้นหากเป็สตรีก็น่าเชื่ออยู่หรอกแล้วเหตุใดบุรุษตรงหน้าซีซวนกลับหน้าคล้ายสตรี หากไม่ติดว่าคนตรงหน้าเป็ขันทีเขานึกว่านางกำนัลเสียอีก
"แล้วเ้าหลงมาได้อย่างไรขันทีน้อย?"
ซีซวนถามก่อนคนตรงหน้าจะตอบว่านางหลงทางหลังจากตรวจร่างกาย เขาจึงตัดสินใจพานางไปที่พักสำหรับขันที
อิงฮวามองบุรุษที่เดินนำหน้านาง ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ด้วยเหตุใดกันแน่ที่บุรุษผู้นี้ถึงได้มาอยู่ในที่มืดค่ำเช่นนี้
ซีซวนเดินออกจากสวนพฤกษาโดยมีบุรุษร่างเล็กเดินตามมาติดๆ แต่ทว่าองครักษ์หลวงที่เฝ้าอยู่กลับใเสียยิ่งกว่าที่อยู่ๆ ออกมาจากสวนพฤกษากับองค์จักพรรดิได้อย่างไรทั้งๆพวกเขาเฝ้ายามอย่างเข้มงวด
"ฝ่า.."
ไม่ทันได้กล่าวอันใดองครักษ์ต่างได้รับแววตาห้ามปรามแทบจะทันทีเหล่าองครักษ์แทบจะกลืนน้ำลายกันไม่ทัน
"เอาละเ้าจะยืนอยู่อีกนานไหมตามข้ามา"
ซีซวนเดินนำก่อนบุรุษร่างเล็กจะสอบถามว่าเขาเป็ผู้ใดเหตุใดถึงผ่านพวกองครักษ์มาได้ง่ายๆ เขาเลยตอบไปว่าตัวเขาเองเป็แค่หัวหน้าองครักษ์ก่อนจะส่งบุรุษร่างเล็กให้ถึงที่พักสำหรับขันทีฝึกหัด
โดยไม่รู้เลยว่าดวงจันทร์ที่สว่างไสวกำลังนำพรข้อแรกที่เขาได้ขอไว้เมื่อนานมาแล้วมามอบให้ด้วยตัวเอง..
จบตอน..
4K
