หลังเลิกเรียนพวกเขานัดซ้อมเบสบอลกันที่สนามในโรงเรียน เรย์โกะห่างหายจากการเล่นเบสบอลไปนาน ั้แ่เรียนมัธยมปลายเธอก็ไม่ได้เล่นมันอย่างจริงจังอีกเลย
“เอาล่ะ วันนี้เราจะวอร์มร่างกายและลองสนามกันเล็กน้อยก่อนนะ” กัปตันฮิโรกิบอกกับทุกคน “ปีนี้เราจะคว้าแชมป์เบสบอลของจังหวัดให้ได้”
“แน่นอนอยู่แล้ว ปีนี้มันต้องเป็ของเรา” โฮชิโนะ ไดจิ พ่อหนุ่มตัวโตพูดขึ้น
“งานอะไรเหรอ” เรย์โกะหันไปถามไดจิ
“อ่อ งานแข่งเบสบอลของโรงเรียนมัธยมปลายระดับจังหวัดน่ะ ทุกปีจะมีการจัดขึ้น่ก่อนจะปิดเทอมฤดูร้อน เราได้รองชนะเลิศมาตลอด เพราะโรงเรียนมัธยมปลายเซชุน มีทีมที่แข็งแกร่งมาก”
“แต่ปีนี้มันต้องเป็ของเรา ฉันจะโค่นเ้าบ้ายูจิโร่ให้ได้” กัปตันฮิโรกิด้วยน้ำเสียงที่มุ่งมั่น
“ยูจิโร่คือใครเหรอ” เรย์โกะถามไดจิ
“ฟูจิฮาระ ยูจิโร่ เป็นักเรียน ม.6 ของโรงเรียนมัธยมปลายเซชุน คู่ปรับตลอดกาลของกัปตันฮิโรกิ คะแนนของสองคนนี้เฉียดฉิวมาก ในแต่ละการแข่งขัน ปีที่แล้วเขานำเราไปแต้มเดียวเอง” ไดจิอธิบายให้ฟัง
“แต่ฉันเริ่มหิวแล้วอ่า เราไปซื้อขนมกันที่มินิมาร์ทก่อนได้ป่าว?” โบตันอ้อนชูยะ เขามองนาฬิกาข้อมือและมันยังมีเวลาเหลืออยู่ก่อนซ้อม
“ฉันให้เวลา 20 นาทีนะ เราจะเริ่มซ้อมกัน” ชูยะพูดขึ้น โบตันเลยชวนทุกคนไปซื้อขนมเหลือเพียงชูยะและกัปตันฮิโรกิที่รออยู่ที่สนาม
เมื่อทุกคนมาถึงมินิมาร์ทก็เห็นชินตะกำลังทำงานอยู่ที่นั่น ไดจิเลยถามเขา
“อ้าว ชินตะ วันนี้มีซ้อมเบสบอลกันนะ”
“ฉันจะเริ่มซ้อมพรุ่งนี้น่ะ วันนี้ไม่มีใครอยู่เฝ้าร้าน ฉันบอกกัปตันฮิโรกิแล้วล่ะ”
“สู้ๆล่ะ ชินตะ เหนื่อยหน่อยนะ” โบตันให้กำลังใจชินตะ เขาเป็เด็ก ม.4 ที่ฐานะทางบ้านค่อนข้างยากจน เขาจึงทำงานหลายอย่างเพื่อส่งตัวเองเรียน
“ดีนะที่นายได้ทุนนักเรียนเรียนดี จึงไม่ต้องรับภาระค่าใช้จ่ายเื่ค่าเล่าเรียนน่ะ” ทานากะ ไคโตะพูดขึ้น
“นายรู้ได้ยังไงว่าฉันได้ทุนเรียนน่ะไคโตะ ฉันเพิ่งจะรู้เื่นี้เมื่อเช้าจากเซ็นเซเองนะ” ชินตะประหลาดใจกับคำพูดของไคโตะ ว่าเขารู้เื่นี้ได้ยังไง
“ฉันได้ยินเซ็นเซพูดน่ะ ว่ามีตัวแทนจากบริษัทนายทุนมามอบทุนการศึกษาให้กับนักเรียนเรียนดีของโรงเรียน มันบังเอิญดีจังนะ ทั้งที่ทุนนี้ ปีหนึ่งมีแค่ครั้งเดียว แต่ปีนี้มีถึงสองครั้ง” ไคโตะหันไปมองฮารุโตะที่ยืนเลือกขนมอยู่กับเพื่อนๆของเขา เ้าตัวเหมือนจะรู้ตัว เลยเฉไฉเปลี่ยนเื่
“ชินตะ รายงานของฉัน ฉันฝากด้วยล่ะกันนะ” ฮารุโตะพูด
“ได้สิ พรุ่งนี้ฉันเอาไปส่งเซ็นเซให้นะ”
“ขอบใจ”
“อะไร นายใช้ให้ชินตะทำการบ้านให้เหรอ มันจะเกินไปมั้ยฮารุโตะ แค่นี้ชินตะก็ลำบากจะแย่อยู่แล้วนะ” โบตันพูดโวยวาย
“ฮารุโตะจ้างชินตะให้ทำการบ้านน่ะ หมอนี่อยากให้เขามีรายได้เยอะๆ” ไคโตะพูดขึ้น ฮารุโตะและชินตะมองหน้าเขาด้วยความประหลาดใจ เพราะเขาคุยกันแค่สองคน ไม่ได้บอกเื่นี้กับใคร ไคโตะเหมือนจะรู้ตัวว่าโดนจับผิดจึงพูดแก้ตัว “ฉันได้ยินนายสองคนคุยกันน่ะ แปลกใจอะไรเหรอ”
“...นายนี่มันน่ากลัวจริงๆ ไคโตะ” ฮารุโตะพูดแบบระแวง
“นั่นสิๆ ฉันเริ่มจะระแวงนายแล้วเนี่ย” ชินตะพูดเสริมพร้อมทำท่าขนลุก
“คนที่นายควรกลัวน่ะไม่ใช่ฉันหรอกนะ คนที่ดูน่าไว้ใจ อาจจะน่ากลัวที่สุดก็ได้” ไคโตะพูดออกมาและเดินไปหยิบขนม เรย์โกะสังเกตเห็นไคโตะ แววตาตอนที่พูดหันมามองเธอ เอาอีกแล้ว หมอนี่พูดจาแปลกๆ อีกแล้ว
“รีบๆซื้อเถอะ เดี๋ยวจะหมดเวลาซะก่อน ฉันี้เีฟังเ้าชูยะมันบ่น” อากิระพูดกับทุกคน ก่อนที่ทุกคนจะรีบหยิบขนมและรีบวิ่งกันไปที่สนามเบสบอล เพราะใกล้เวลาซ้อมแล้ว
1K
