“ท่านพ่อ ท่านแม่ เ้าคะ ลูกได้ส่งคนไปติดต่อทางพรรคเหมันต์ ให้เขาจัดคนมาคุ้มครองน้องลี่เหยาแล้วนะเ้าคะ ทางหัวหน้าพรรคเหมันต์รับปากลูกแล้ว ว่าจะปิดเื่น้องลี่เหยาเป็ความลับอย่างดี ในอีก3วันท่านพ่อให้น้องลี่เหยาเตรียมตัวเดินทางได้เลยเ้าค่ะ”
หวังเฟิงเฟิงรีบแจ้งข่าวพ่อแม่บุญธรรมตามที่วางแผนให้กับหัวหน้าพรรคเหมันต์ หลีหยวน
นางกับหลีหยวนได้รู้จักกันเมื่อ3ปีที่แล้ว ที่นางได้บังเอิญไปช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ตอนนั้นหลีหยวนกำลังถูกไล่ฆ่าจากคนในพรรคของเขาเอง ที่หักหลังจนเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด
โชคดีที่หวังเฟิงเฟิงไปพบเขาโดยบังเอิญ นางเลยให้ความช่วยเหลือ หาหมอมารักษาแล้วยังให้ที่ซ่อนตัวอยู่เรือนเล็กด้านหลังจวนราชครูที่ห่างไกลผู้คน เมื่อหมอมารักษาอาการเขาจนหายดีแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมจากไปเลย ยังคงแวะเวียนแอบมาหานางหลายครั้ง ด้วยความผูกพันจนทำให้หลีหยวนตกหลุมรักหญิงสาวที่ดูอ่อนหวานคนนี้แทบถอนตัวไม่ขึ้น ยอมทำทุกอย่างเพื่อนาง
พอหวังเฟิงเฟิงได้ทราบความจริงว่าตนไม่ใช่ลูกสาวของราชครูหวัง แต่เป็แค่ตัวแทนหวังลี่เหยา เพื่อหลอกลวงคนอื่นว่านางคือหวังลี่เหยา พวกเขา้าให้หวังลี่เหยาปลอดภัยจากคนที่หวัง่ชิงตัว นางก็ร้องไห้เสียใจอย่างหนัก เขาทนมองสตรีที่เขารักจะต้องทุกข์ใจไม่ได้ หลีหยวนเลยรับปากจะช่วยเหลือทุกอย่าง รวมถึงการฆ่าปิดปากคนที่รู้ชาติกำเนิดที่แท้จริงของหวังเฟิงเฟิงทั้งหมด เพื่อให้นางหายกังวลใจว่าใครจะดูถูกนางเมื่อได้รู้ความจริง
เขาส่งคนในพรรคของเขาให้จัดการงานนี้ทั้งวางยาพิษให้ดูเหมือนค่อยๆ ป่วยตายไปเอง ทั้งทำเหมือนมีโจรมาปล้นทรัพย์ เพื่อไม่ให้ใครจับได้จนทำให้นางในดวงใจต้องลำบาก
“ขอบใจมากเฟิงเออร์ลูกรักแม่ขอบใจเ้ามากจริงๆ” ฮูหยินหวังจับมือหญิงสาวไว้แน่นตาแดงก่ำจากการร้องไห้มาหลายวัน
“ขอบใจอะไรกันเ้าคะ ท่านแม่ ลี่เหยานางก็เป็น้องสาวของลูกเหมือนกัน ถึงเราจะไม่ค่อยได้คุย หรืออยู่ด้วยกันนัก แต่เราก็เป็ครอบครัวเดียวกัน ลูกสงสารน้องที่ต้องหลบซ่อนอยู่ในค่ายกลมาตลอด ต่อไปหากลูกสมรสกับองค์ไท่จื่อหนานกงอี้ ลูกจะไปรับน้องกลับมาอยู่กับเรานะเ้าคะ”
นางกอดเอวมารดา ตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หลุบสายตาลงเพื่อเก็บซ่อนความรู้สึกเกลียดชังที่ข้างในเอาไว้
“พ่อจะเพิ่มองครักษ์อีก20คนไปช่วยด้วย เพื่อความมั่นใจอีกทางนึง”
ราชครูหวังพูดด้วยสีหน้ากังวลใจว่าจะเพียงพอที่จะดูแลบุตรสาวที่เป็ที่รักหรือไม่
“อย่าเลยเ้าค่ะท่านพ่อ หากว่าท่านทำแบบนั้น จะต้องมีคนสังเกตเห็นแน่เ้าค่ะ น้องลี่เหยาจะเป็อันตรายได้นะเ้าคะ”
นางรีบเอ่ยด้วยความใกลัวจะผิดแผนที่วางไว้
“ท่านพ่อวางใจเถอะเ้าค่ะ หลีหยวนเป็สหายลูกเค้ารับปากจะดูแลน้องลี่เหยาอย่างดีส่งน้องให้ถึงมือท่านลุงเหออย่างปลอดภัยแน่นอนเ้าค่ะ”
'ใช่สิ ส่งศพมันให้ถึงมืออย่างปลอดภัยอย่างไงล่ะ'
นางคิดในใจตามที่ตกลงกันเอาไว้กับหลีหยวน โดยคนของเขาแสร้งจะทำทีพานางไปส่งที่เขาเหลียงซาน ทำเหมือนปกป้องนางจนถึงเขตชายแดนแคว้นหนาน แล้วให้มือสังหารอีกกลุ่มจะมา่ชิงตัวลี่เหยา จนเกิดเหตุไม่คาดฝัน นางถูกทำร้ายจนเป็เหตุให้นางเสียชีวิต ต่อไปนางก็จะได้เป็ลูกสาวหนึ่งเดียวของจวนราชครูที่มีคุณสมบัติที่เหมาะสม จะสมรสเป็ไท่จื่อเฟยของหนานกงอี้
“งั้นก็เอาตามที่เฟิงเออร์ว่า พ่อฝากด้วยนะลูกตอนนี้พ่อขยับตัวแทบไม่ได้เลย สายลับมีอยู่แทบทุกที่ คอยจับตาดูพ่ออยู่ตลอดเวลา หากว่าพ่อเป็อะไรไปพ่อขอฝากแม่กับน้องเ้าด้วยนะลูก”
ราชครูหวังเอ่ยกับบุตรสาวด้วยสีหน้าอ่อนโยน รู้สึกภูมิใจในตัวนางยิ่งนัก
“พ่อกับแม่จะไปหาเหยาเอ๋อร์ลูกจะไปด้วยหรือไม่?”
“ไม่ดีกว่าเ้าค่ะท่านพ่อลูกจะไปเตรียมของให้น้องก่อนเดินทาง เวลาเดินทางจะได้ไม่ลำบากเ้าค่ะ”
“งั้นเดี๋ยวแม่กลับมาช่วยนะลูกเฟิงเอ๋อร์”
"เ้าค่ะ ท่านแม่"
ฮูหยินหวังส่งยิ้มให้หวังเฟิง นางเองรู้สึกดีกลับลูกสาวบุญธรรมคนนี้ยิ่งนัก นางไม่เคยเสียใจเลยั้แ่รับหวังเฟิงเฟิงมาเป็บุตรบุญธรรม นางทั้งอ่อนหวานเรียบร้อย แล้วยังจิตใจงดงามอีกด้วย ทุกวันเดินไปที่ไหนก็ได้รับแต่คำชื่นชม
3K
