“คุณแม่ขาคุณพ่อจับลูกว่ายน้ำทะเลด้วยค่ะ” เสียงลูกสาวที่ร้องบอกอย่างมีความสุขหัวเราะทุกครั้งที่คุณพ่อของแกจับตัวให้ลอยอยู่เหนือน้ำทำให้เธอที่มองดูอยู่ริมหาดยิ้มตามซึ่งตอนนี้เธอกำลังอยู่ในชุดว่ายน้ำแบบวันพีชสีดำที่ขัดกับผิวขาวของเธอยิ่งทำให้น่ามองใครเห็นก็คงไม่เชื่อว่ามีลูกแล้ว
ก่อนหน้านี้ครึ่งชั่วโมงหลังจากเธอปฏิเสธลูกสาวไม่ลงเล่นน้ำด้วยได้ไม่ถึง2 นาทีชายหนุ่มคนเดียวในโต๊ะก็พูดขึ้นมาว่ามีเขาซื้อมาเผื่อว่าเธออยากเล่นน้ำแค่นั้นแหละลูกสาวก็ร้องดีใจก่อนจะชวนคุณพ่อของแกไปเปลี่ยนชุดส่วนเธอเมื่อไม่มีเหตุผลในการปฏิเสธก็ขึ้นไปเปลี่ยนชุดที่ห้องนอนแต่ตอนที่เปิดดูแล้วเห็นชุดว่ายน้ำที่มีทั้ง5 ตัวก็อึ้งไปทันทีไม่ใช่เพราะมันเยอะแต่เพราะแต่ละตัวถ้าเธอไปเดินเลือกที่ร้านเองเธอไม่ซื้อแน่ๆอย่างชุดว่ายน้ำทูพีช 3 ตัว มีสีแดง สีขาว และสีน้ำเงินส่วนอีกสองตัวเป็ชุดว่ายน้ำแบบวันพีชก็จริงแต่ตัวสีเนื้อใส่แล้วแทบไม่ปกปิดเลยเพราะด้านหน้ามีแค่สายเส้นเดียวที่เชื่อมด้านหลังก็เปิดโล่งมีแค่ตัวที่ใส่อยู่นี้ที่รู้สึกว่ามันปกปิดกว่าตัวอื่นๆเพราะด้านหลังวันแหวกแต่ด้านหน้ายังพอปกปิดเธอจึงไปลืมหยิบผ้าพันคอมาผูกที่เอว
หลังจากที่เล่นน้ำจนเหนื่อยนาวินก็พาลูกสาวมานั่งพักที่หญิงสาวนั่งอยู่พร้อมหยิบของว่างมากินและหันไปก่อกองทรายโดยมีฝ้ายลดากับนาวินมองดูด้วยความรักถ้าเขาได้อยู่กับลูกั้แ่เกิดมันคงมีความสุขอย่างนี้สินะ แต่เพราะมันผ่านไปแล้วเขาจึงทำอะไรไม่ได้แต่หลังจากนี้จะไม่ยอมห่างหรือให้ผู้หญิงทั้งสองคนนี้หายไปจากชีวิตเขาอื่นเขาสัญญา
“ฝ้าย”เอ่ยเรียกหญิงสาวที่ั้แ่ลงมาเล่นทะเลก็ไม่สนใจตนแต่น่าจะบอกว่าตลอดที่ได้มีเวลาอยู่ด้วยเธอไม่เคยสนใจเขาเลยมากกว่าชายหนุ่มคิดอย่างเศร้าใจ
“ฝ้ายพี่อยากขอโอกาสแก้ตัวอีกครั้งได้ไหม”ถึงหญิงสาวจะไม่หันมามองหรือขานรับแต่เขารู้ว่าเธอต้องฟังที่พูดอยู่
“ถ้าหมายถึงโอกาสในการเลี้ยงดูลูกคุณกำลังได้รับโอกาสนั้นและตอนนี้ก็กำลังใช้มันอยู่” ตอบโดยการไม่หันไปมองหน้า
“นั่นก็ใช่แต่พี่อยากขอโอกาสให้เรากลับมาเป็เหมือนเดิม” เขาบอกด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย
“พี่รู้ว่าพี่ผิดที่ไม่บอกว่าจริงๆพี่รวยมาก แต่เพราะคิดว่าฝ้ายไม่ได้สนใจตรงนั้นจนลืมไปว่าถึงฝ้ายจะไม่สนใจแต่ก็ไม่ควรปิดบัง” เขาบอกออกไปหวังให้หญิงสาวเข้าใจ
“ส่วนที่พี่หายไปและขาดการติดต่อเป็เพราะว่า”เขาหยุดพูดมองหญิงสาวว่าจะมีปฏิกิริยายังไงจะสนใจในเื่ที่เขากำลังจะพูดหรือเปล่า
“เพราะอะไร ฉันก็อยากรู้เหมือนกัน”หลังจากรอฟังแล้วเขาก็ไม่บอกต่อเธอจึงต้องเอ่ยขึ้นเองและนั้นทำให้คนที่เงียบลงนั้นยิ้มออกมาด้วยความดีใจอย่างน้อยเธอก็ยังสนใจเขาจึงเริ่มแล้วทันที
หลังจากเขาไปส่งเธอที่บ้านเสร็จยังไม่ทันจะขับรถเขาบ้านก็มีเสียงโทรศัพท์เขามาบอกว่ามีเื่ด่วนที่โรงแรมภูเก็ตจึงขับรถกลับภูเก็ตทันทีและด้วนความที่ระหว่างทางฝนตกหนักบวกกับที่เขาขับรถเร็วจึงทำให้เกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้นเมื่อรถของเขาเกิดพลิกคว่ำทำให้เขาได้รับาเ็สาหัสนอนไม่ได้สติอยู่หนึ่งสัปดาห์ตื่นมาอยากโทรศัพท์ไปหาแต่ปรากฏว่าโทรศัพท์พังไม่เหลือชิ้นดีจะไปหาด้วยตัวเองตอนนั้นก็ไม่ได้เพราะต้องทำกายภาพบำบัดใช้เวลาไปถึงสามเดือนเมื่อหายดีแล้วกลับไปหาหญิงสาวก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านแล้ว พยายามตามหาก็ไม่เจอ
เมื่อได้ฟังสิ่งที่เขาเล่าจนจบมีแต่ความเงียบชายหนุ่มกำลังคิดว่าเธอจะเชื่อไหมในขณะที่หญิงสาวกลับคิดว่าเื่ที่เขาบอกคือเื่จริงใช่ไหม เธอเชื่อได้ใช่ไหมแล้วถ้าเกิดเธอให้โอกาสอีกครั้งมันจะไม่กลับไปเป็อย่างที่ผ่านมาใช่ไหมที่มีแค่เธอรู้สึกเสียใจอยู่คนเดียวเมื่อคิดไม่ตกว่าจะเอายังไงดี
“ฉันว่าเรามาเล่นน้ำกันนานแล้วกลับกันเถอะ เดี๋ยวจะป่วยเอา” หญิงสาวเอ่ยเปลี่ยนเื่และมันทำให้คนที่รอฟังคำตอบอยู่นั้นเศร้าใจแต่ก็ทำเป็ไม่เป็ไรพร้อมจะสู้ให้หญิงสาวกลับมารักและเชื่อใจเขาอีกครั้ง
“ครับ พี่ก็ลืมคิดไป” มองลูกสาวที่รอยยิ้มไม่หายไปจากบนใบหน้า
“หนูลนาลูก กลับกันเถอะเอาไว้มาเล่นพรุ่งนี้ต่อ”
“ค่ะ คุณพ่อ”ลุกจากกองทรายตรงหน้าเดินมานั่งตักผู้เป็พ่อ
“ไม่เอาค่ะ คุณพ่อเหนื่อยหนูเดินกลับเองนะคะ” หญิงสาวรู้ทันทีว่าลูกสาว้าอะไรจึงพูดออกไปแต่หนูน้อยกลับทำเป็ไม่สนใจแล้วหันไปมองคุณพ่อด้วยสายตาอ้อนๆส่งยิ้มโชว์ฟันที่มีปุ่มลักยิ้มไปให้
“ไม่เป็ไรครับ แค่นี้เอง เดี๋ยวพ่อให้ขี่หลังกลับ”บอกหญิงสาวพร้อมลุกขึ้นนั่งให้ลูกสาวขี่หลังแล้วเดินไป ฝ้ายลดามองไปแล้วส่ายหน้าในความตามใจลูกของเขาก่อนจะเก็บเขาของแล้วเดินตามไป
2K
