บทที่ 27 สร้างกระท่อม
“วางใจเถิด ข้าจะเลี้ยงข้าวท่านอาหญิงก่อนเป็คนแรกเลย”
จินเฟิงยิ้มและรับปาก
ทันทีที่พูดจบเอ้อร์ส่าวก็มาพร้อมกับสามีของนาง
ตามมาด้วยหลิวเถี่ยและภรรยา และนายพรานลิ่วกับภรรยาพร้อมอนุภรรยา…
สุดท้ายผู้คนก็แห่แหนกันมาทั้งหมู่บ้าน
ตอนนี้จินเฟิงไม่จำเป็ต้องทำอะไรเลย เพราะนายพรานลิ่วและหลิวเถี่ยเป็ผู้พาบุรุษในหมู่บ้านไปตัดต้นไม้ ในขณะที่สตรีอยู่ที่บ้านเพื่อตัดแต่งหญ้าที่ลานบ้าน และบิดเชือกป่าน ทุกคนต่างก็ยุ่งไปตาม ๆ กัน
เมื่อมีคนมาช่วยมากมาย บัณฑิตหนุ่มก็ไม่ตระหนี่ เขาขอให้กวานเสี่ยวโหรวหุงข้าวหม้อใหญ่ และนำกระต่ายที่เหลือมาตุ๋นจนเปื่อย
กลิ่นของเนื้อกระต่ายฟุ้งไปทั่วบริเวณ กลุ่มเด็ก ๆ ที่เล่นอยู่ในลานบ้านพากันหยุดวิ่งเล่นและมารวมตัวกันอยู่รอบประตูห้องครัว
เมื่อมีคนมาก ความ้าก็มากตามไปด้วย ยังไม่ทันยามอู่บุรุษที่ออกไปขึ้นเขาก็กลับมาพร้อมกับเกวียนลากต้นไม้เล็ก ๆ นับสิบ มันมีขนาดหนาเท่ากับปากชาม
เมื่อยามอู่มาถึงจินเฟิงขอให้เด็ก ๆ กลับบ้านไปเอาถ้วยชามมา โดยแต่ละคนจะได้ข้าวหนึ่งถ้วยและน้ำต้มเนื้ออีกคนละกระบวย
เด็ก ๆ ไม่เคยกินอาหารเลิศรสเหล่านี้มาก่อน แต่ละคนรอไม่ไหว พวกเขาแทบจะกลืนลิ้นของตัวเอง
...
หลังการรับประทานอาหารกลางวันอันแสนคึกคักเสร็จสิ้น พวกผู้ชายก็เริ่มทำงานอีกครั้ง
พวกเขาตั้งกองฟืนไว้ในสวน ก่อนจะทยอยขนฟืนไปมาเพื่อทำการเผา
ไม้ที่ไหม้เกรียมไม่เพียงแต่ทนต่อแมลงและมดเท่านั้น แต่ยังมีความแข็งแรงทนทานอีกด้วย
หลังจากกลุ่มหญิงสาวนำถ้วยชามไปเก็บไว้ที่บ้านเรียบร้อย พวกนางแต่ละคนก็เดินกลับมาอีกครั้งพร้อมหญ้าคาที่หอบเอาไว้ใต้แขนคนละมัดสองมัด
การสร้างกระท่อมไม่มีอะไรซับซ้อน เพียงแค่นำไม้ที่เผาแล้วปักลงใต้ดินเพื่อทำเป็เสา แล้วมัดคานด้วยเชือก เมื่อได้คานรอบทิศทั้งสี่ก็มุงหลังคาด้วยหญ้าคา จากนั้นจึงโบกโคลนทับไว้้าอีกที
ขนาดฟ้ายังไม่มืด พวกชาวบ้านก็สร้างกระท่อมเสร็จไปหนึ่งหลังแล้ว ตัวกระท่อมมีขนาดยาวประมาณสามจั้ง กว้างหนึ่งจั้ง
ทว่าข้าวที่เหลือนั้นไม่เพียงพอต่อการหุงเป็ข้าวสวย จินเฟิงจึงขอให้กวานเสี่ยวโหรวทำเป็โจ๊กข้าวและทำแป้งจี่อีกหนึ่งตะกร้า
เนื้อกระต่ายตุ๋นถูกกินหมดั้แ่เที่ยง ในหมู่บ้านก็ขาดแคลนเสบียง เมื่อไม่มีผักบริการแขก บัณฑิตหนุ่มก็ขอให้ภรรยาไปซื้อผักป่ามาสองตะกร้า
ผักป่าเหล่านี้หากนำมาปรุงอย่างดี จะกลายเป็อาหารมังสวิรัติแสนอร่อย หากเป็คนรุ่นหลัง ตามร้านอาหารสามารถขายผักเหล่านี้ได้ในราคาหลายสิบหรือหลายร้อยหยวนต่อจาน ทว่าทุกวันนี้ชาวนาไม่มีน้ำมันพอจะจุดตะเกียงด้วยซ้ำ ใครล่ะจะใช้มันอย่างฟุ่มเฟือยในการประกอบอาหาร?
อย่างมากก็แค่โปรยเกลือหยาบ ๆ ลงไป แค่นี้เพื่อนบ้านก็ยกย่องปนอิจฉาว่าเป็ครอบครัวที่ร่ำรวยแล้ว
เพราะปกติคนทั่วไปในยุคนี้เพียงแค่นำผักป่าลวกน้ำร้อนแล้วนำขึ้นโต๊ะทันทีเท่านั้น
ซึ่งผักป่าธรรมดา ๆ เหล่านี้ล้วนมีรสขมฝาด กลืนยาก
แต่ผักป่าที่จินเฟิงทำนั้นไม่เพียงแต่ได้รสเค็มจากเกลือ แต่ยังใส่น้ำมันพืชพร้อมปรุงรสด้วยเครื่องเทศบางอย่างที่ซื้อมาจากตัวอำเภอด้วย
มันดูมันวาว มีสีสดใส ทั้งยังมีรสชาติที่ปราศจากความขมของผักป่าโดยสิ้นเชิง
เด็ก ๆ กินผักเต็มตะกร้าที่ซื้อมาเมื่อครู่หมดลงอย่างรวดเร็ว
“แป้งจี่นี้อร่อยจริงเชียว จินเฟิง เ้าทำให้ความอยากอาหารของพวกข้าผิดเพี้ยนไปจากเดิม?”
“ผักป่าก็อร่อยเหมือนกัน!”
“จินเฟิง ข้ากินผักป่ามาหลายปีแล้ว แต่ไม่เคยได้กินผักที่อร่อยขนาดนี้มาก่อน หากมีสูตรลับอะไรบอกภรรยาของข้าด้วย”
“เอ้อร์ส่าว เช่นนั้นข้าจะบอกท่านให้ เพียงแค่ท่านใส่น้ำมันพืชและเครื่องเทศอีกเล็กน้อย มันก็อร่อยขึ้นแล้ว”
“ลืมไปเถอะ ครอบครัวของข้าคงไม่สามารถซื้อเครื่องเทศเช่นนั้นได้”
“พี่เฟิง บ้านของเ้าจะสร้างกระท่อมอีกเมื่อใด? ข้าอยากกินข้าวอีกมื้อ!”
...
ชาวบ้านไม่ว่าบุรุษ สตรี คนแก่หรือเด็ก ต่างก็กินข้าวจนอิ่มท้องก่อนที่จะแยกย้ายกันกลับไป
จางหม่านชางถูกทิ้งไว้เื้ั เขาช่วยจินเฟิงจัดการกับต้นพุทราทั้งสองต้น
ต้นไม้ชนิดนี้เป็ไม้ที่เขาหามาได้ และเป็ต้นไม้ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการทำคันธนูและหน้าไม้
“หม่านชาง สองสามวันนี้เ้าไม่ต้องขึ้นเขาไปตัดฟืนนะ เ้ามาที่บ้านของข้าแล้วช่วยข้าตีเหล็ก ดีหรือไม่?”
ชายหนุ่มถามขณะจัดกิ่งไม้บนพื้น
จางหม่านชางได้ยินดังนั้นก็รู้สึกยินดีมาก แต่แล้วก็ส่ายหัว “จินเฟิง นี่เป็งานฝีมือที่สืบทอดมาจากครอบครัวของเ้านะ...”
หากถ่ายทอดวิชาหรือทักษะให้ผู้อื่นจนหมด แล้วคนผู้นั้นเกิดมีฝีมือที่ดีกว่าและแย่งอาชีพไปล่ะ ตอนนี้ในซีเหอวานเล็ก ๆ มีช่างตีเหล็กหนึ่งคนถือว่าเพียงพอแล้ว หากมีอีกหนึ่งคนจะทับเส้นทางกันได้
ในยุคนี้ ช่างฝีมือจะถ่ายทอดวิชาให้ลูกหลานเท่านั้น และจะไม่ส่งต่อให้บุคคลภายนอกง่าย ๆ
“ข้าเป็บัณฑิต จะทำงานหนักทั้งชีวิตได้อย่างไร”
จินเฟิงไม่สนใจและพูดต่อ “อย่างน้อยในหนึ่งหรือสองปี ข้าจะออกจากซีเหอวานอย่างแน่นอน ปล่อยงานช่างให้เป็หน้าที่ของเ้า ย่อมดีกว่าปล่อยให้มันเน่าเสียไปกับข้า”
“แต่…”
“แต่อะไร สรุปเ้าจะเรียนหรือไม่? หากไม่อยากเรียนข้าจะไปถามคนอื่น”
“เรียน ข้าจะเรียน!”
จางหม่านชางรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว
เขาวางขวานลงแล้วตอบรับจินเฟิงด้วยความมุ่งมั่น
การเรียนรู้งานฝีมือเปรียบเสมือนการมีงานพิเศษ และงานนี้ก็สามารถส่งต่อไปยังลูกหลานได้
ทัศนคติของจางหม่านชางที่มีต่อบุรุษตรงหน้าจึงเปลี่ยนไปอีกครั้งในชั่วพริบตา
เมื่อก่อนมันเป็ความกตัญญู แต่ตอนนี้มีความเคารพเข้ามาเกี่ยวแล้ว
เขาต้องตั้งใจทำงานให้ดี
เื่เมื่อคืนทำให้เสี่ยวเอ๋อรู้สึกหวาดกลัว ตอนนี้นางจึงกอดกวานเสี่ยวโหรวเอาไว้ในอ้อมแขน โดยไม่ยอมปล่อยมือ
กวานเสี่ยวโหรวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเกลี้ยกล่อมให้นางหลับ
ถังตงตงและรุ่นเหนียงยกไนปั่นด้ายไปวางไว้กลางกระท่อมที่เพิ่งสร้างเสร็จ
ข้าง ๆ ไนปั่นด้ายเป็เตียงขนาดใหญ่ที่เพิ่งทำใหม่วันนี้
ั้แ่คืนนี้ถังตงตงและรุ่นเหนียงจะอาศัยอยู่ที่นี่
ถังตงตงดึงเก้าอี้ตัวเล็กและนั่งลง จากนั้นก็เริ่มปรับไนปั่นด้าย
รุ่นเหนียงถูมืออยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหยิบไม้กวาดขึ้นมาและลงมือกวาดพื้น
เพราะรอบกายไม่มีสิ่งของเลย นางก็ไม่รู้จะหยิบจับสิ่งใด
จริง ๆ นางกวาดพื้นไปแล้วหลายครั้ง และมันก็สะอาดมาก
แม้แต่หม้อและกระทะก็ได้รับการทำความสะอาดหมดแล้ว งานของจางหม่านชางและจินเฟิงนางก็ไม่สามารถช่วยแบ่งเบาได้ ดังนั้นนางจึงไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี
ด้วยกลัวว่าจินเฟิงและกวานเสี่ยวโหรวจะไม่ชอบหากนางทำตัวี้เี นางจึงทำได้เพียงกวาดพื้นซ้ำแล้วซ้ำอีก
“รุ่นเหนียง หยุดกวาดได้แล้ว เ้ากวาดจนไม้กวาดโล้นหมดแล้ว”
ถังตงตงเห็นความลำบากใจของอีกฝ่าย จึงเข้าไปตบไหล่แล้วพูดว่า “หากกลัวว่าจะมีใครหาว่าเ้าี้เี เ้าก็ไปนอนเร็ว ๆ ข้าจะปลุกเ้าตอนกลางดึกเพื่อรับกะต่อจากข้า”
“ได้…”
เมื่อได้ยินว่ามีเื่ให้ทำ รุ่นเหนียงก็ยิ้มออก “ตงตง ให้ข้าปั่นก่อนดีหรือไม่ แล้วเ้าก็ไปนอน”
บัณฑิตหนุ่มออกมาจากโรงตีเหล็กเพื่อไปซื้อของ และเขาก็บังเอิญได้ยินการสนทนาระหว่างสตรีทั้งสอง เขาแอบขมวดคิ้วและกล่าว
“คืนนี้ไม่ต้องปั่นด้าย พวกเ้ารีบไปเข้านอนทั้งคู่เถอะ”
“หาก้าทำงานอย่างรวดเร็ว เ้าต้องมีพลังงานอย่างเพียงพอเสียก่อน ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน นอนพักแล้วค่อยตื่นมาทำก็ยังไม่สาย”
ั้แ่เซี่ยกวางเข้ามาตอนกลางดึกเมื่อคืนนี้ จนถึงตอนนี้ยกเว้นเสี่ยวเอ๋อเด็กน้อยผู้โง่เขลา ก็ไม่มีใครในครอบครัวหลับลง
หากไม่ใช่เพราะรอจางเหลียง จินเฟิงคงเข้าไปนอนแล้ว
“จินเฟิง ข้าไม่เหนื่อยหรอก...”
รุ่นเหนียงเอ่ยออกมาอย่างแ่เบา
“ไม่เหนื่อยก็ต้องไปนอน!”
ในที่สุดจินเฟิงก็พบว่ารุ่นเหนียงเป็คนประเภทเดียวกับกวานเสี่ยวโหรว มีบุคลิกที่ไม่สู้คน เขาจึงจำเป็ต้องใช้เสียงดังเพื่อควบคุมนาง
แน่นอนว่ารุ่นเหนียงคิดว่าทำเ้าของบ้านโกรธ นางจึงตอบตกลงอย่างรวดเร็วและนั่งลงบนเตียงอย่างเชื่อฟัง
“มือของเ้าเป็อย่างไรบ้าง?”
ถังตงตงตามจินเฟิงออกมาและเอ่ยถาม
“สมุนไพรของเหล่าถานมีประสิทธิภาพมาก ตอนนี้ไม่รู้สึกเจ็บหรือปวดแม้แต่น้อย”
ชายหนุ่มยกมือซ้ายขึ้นอย่าง้าปลอบถังตงตง
ใครจะรู้ว่าตอนที่เขาและหม่านชางกำลังแบกไม้อยู่ าแก็เปิดออกไม่ทันได้รู้ตัว ตอนนี้จึงมีเืไหลออกมา
“ยังจะบอกว่าไม่เป็อะไรอีก มีเืออก!”
ดวงตาของถังตงตงแดงก่ำ นางไม่สนใจระยะห่างระหว่างชายหญิง ก่อนจะจับมือซ้ายของจินเฟิงแกะผ้าพันแผลออกอย่างระมัดระวัง
941
