เื่: ข้าเกิดใหม่ในร่างเถ้าแก่เนี้ยใจร้าย
ตอนที่7 ผัดผักบุ้งรึจะวางเพลิง
ผู้แต่ง: รัตนาภรณ์
หลังจากมู่หยวนซีอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว นางก็เดินวกกลับเข้ามาที่ห้องห้องเก็บของ เพื่อจะเอาของมาเก็บ เพราะนางใช้ห้องน้ำข้างล่างที่ตอนนี้แปลเปลี่ยนเป็หอนอนมู่หยวนซีเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่นางเดินออกมาอีกครั้ง ก็เจอกับแม่นมฟางหรงที่นั่งรอคอยนางอยู่ก่อนแล้ว
"นายหญิงออกมาแล้วหรือ ทำไมเเต่งตัวไวจังเ้าค่ะ"
"ปะ! เรารีบไปทำกับข้าวเย็นกันเถิด เดี๋ยวเ้าของจวนเขาจะมาอาละวาทข้าอีก ถ้าขืนเรามัวแต่ชักช้า"
"นายหญิงทำกับข้าวเป็ด้วยรึเ้าค่ะ" ว่าออกมาด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยจะเชื่อถืออีกฝ่ายสักเท่าไหร่นัก เพราะั้แ่อยู่กันมา นางก็ไม่เคยเห็นมู่หยวนซีหยิบจับอะไรสักอย่าง นี่ถึงกับจะลงมือปรุงอาหารเองแบบนี้ พูดไปใครเขาจะเชื่อ
"ทำเป็สิ แม่นมรอชิมรสมือของข้าได้เลย"
แล้วสองคนก็รีบเดินตรงเข้าไปในห้องครัวที่ตอนนี้มีคนอยู่ข้างในอยู่แล้วสองคน หนึ่งในนั้นก็มีไซซีด้วยคนหนึ่ง
"นายหญิงเข้ามาทำไมหรือเ้าค่ะ รึว่านายหญิงอยากทานอะไรงั้นหรือบอกข้าน้อยมาได้เลยเ้าค่ะ เดี๋ยวข้าน้อยจะทำให้นายหญิงทานเอง" เป็ไซซีผู้นั้นเองผู้ที่เอาไม้กวาด และถังน้ำมาให้นางเมื่อตอนกลางวัน
"ไม่ต้องหรอกไซซี เดี๋ยวข้าจะทำอาหารเย็นมื้อค่ำนี้ให้ทุกคนกินเอง" ว่าออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่คนที่อยู่ในบริเวณห้องครัว ต่างทำหน้าอึ้งกับคำพูดของนายหญิงของจวน ที่ก่อนหน้านี้ต่างก็รู้ดีว่านายหญิงคนนี้ไม่เคยหยิบจับอะไรสักอย่าง เเต่ทำไมวันนี้กลับบอกว่าจะทำอาหารให้ทุกคนกินเอง เเล้วอย่างนี้หากทุกคนจะงง ก็ไม่แปลกแต่ทำได้เพียงนั่งมองหน้ากันไปมาอย่างนั้น
"มีอะไรพอจะให้ข้าทำข้าวต้ม หรือว่าจะเป็กับข้าวรสชาติจืดๆ ได้บ้างไหม? มื้อค่ำเช่นนี้ ต้องทำอาหารจำพวกย่อยง่ายๆ อย่างเช่นกับข้าวที่พอจะได้ซดน้ำแกงให้มันคล่องๆ คอ"
"มีปลากะพงเ้าค่ะนายหญิง" ว่าพร้อมกับนิ้วชี้ไปทางโต๊ะตัวใหญ่ที่มีปลาตัวโตวางเอาไว้บนนั้น
"ดีเลย เดี๋ยวข้าจะทำข้าวต้มปลาให้ทุกคนกินเอง" มู่หยวนซีที่ตอนนี้นางเดินเข้าไปหยิบมีดและเขียงออกมาแล้วลงมือแล่เนื้อปลาออก แล้ววางเนื้อปลาที่แล่เอาไว้วางบนจาน แล้วปั้นเนื้อปลาที่เตรียมไว้เป็ก้อนเล็กๆ อย่างกระฉับกระเฉงทุกคนมองดูนางทำทุกอย่างดูคล่องแคล่วไปเสียหมด
"ผู้ใดก็ได้ ช่วยก่อไฟให้ข้าหน่อยได้ไหม"
"ได้เ้าค่ะ เดี๋ยวข้าน้อยก่อไฟให้นายหญิงเอง"
แล้วหญิงรับใช้นางนั้นก็ลงมือก่อไฟในเตาที่ตอนนี้ประกายไฟสีแดงส้มเต็มเตา
"เดี๋ยวข้าน้อยเอาหม้อใส่น้ำมาตั้งไฟให้นะเ้าค่ะ"
แล้วมู่หยวนชีก็เดินไปเอาเครื่องปรุงมาเทใส่หม้อ รอจนน้ำเดือดปุดๆ
"เอาเนื้อปลาที่ข้าปั้นเป็ก้อนมาใส่หม้อลงไปก่อนเลยนะห เดี๋ยวค่อยเอาเนื้อปลาที่ข้าหั่นเป็ชิ้นๆ ใส่ลงไปทีหลัง"
"ได้เลยเ้าค่ะ"
มู่หยวนซีนางเดินไปคดข้าวในหม้อข้าว แล้วตักข้าวใส่ชามใบใหญ่ แล้วเดินนำข้าวในชามกลับมาเทใส่หม้อทีตอนนี้น้ำเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมยั่วน้ำลายชวนน้ำลาย สอ ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทั้งห้องครัวเล็ก
"เดี๋ยวข้าน้อยไปเก็บฝักมาให้ใส่ข้าวต้มนะเ้าค่ะ" แม่นางไซซีคนเดิมนั่นแหละ ที่นางอาสาเดินออกไปเก็บผักที่อยู่ด้านหลังจวน เพื่อจะได้นำมาใส่ข้าวต้มเพื่อเพิ่มกลิ่นข้าวต้มให้น่าทานมากขึ้น
"มีผักบุ้งไหมเ้า? สวนหลังจวนของเรา"
"มีเ้าค่ะนายหญิง"
"ข้าวานให้เ้าเก็บผักบุ้งมาให้ข้าสักกำมือใหญ่ๆหน่อยได้ไหม เดี๋ยวข้าจะเอามาผัดให้กินกับข้าวต้มจะได้อร่อยกว่าเดิม"
"ได้เ้าค่ะนายหญิง"
มู่หยวนซีเดินมาค้นหากระเทียมเพื่อที่จะนำมาโขลกเพื่อที่จะได้นำมาเจียวใส่ลงไปในข้าวต้ม เพื่อเพิ่มกลิ่น แม่นมฟางหรงและหญิงรับใช้อีกคนที่มองท่าทางคล่องแคล่วของนายหญิงอย่างอดทึ่งไม่ไหว เหตุเพราะไม่เคยเห็นนายหญิงของทุกคนเป็แบบนี้มาก่อน
10นาทีต่อมา
ผักบุ้งที่แม่นางไซซีเก็บมาตอนนี้ได้ถูกหั่นใส่ชามใบโตเอาไว้จนเต็ม มู่หยวนซีใส่เครื่องปรุงลงไป แล้วตามด้วยกระเทียมพริกแดงโขลกพอแตก มือบางหยิบกระทะมาตั้งไฟใส่น้ำมัน จนน้ำมันร้อนได้โยนกระเทียมพริกลงไปผัดให้พอหอม จนน้ำมันร้อนได้ที่ก็เทผักบุ้งในชามลงไป
จังหวะที่มู่หยวนซีเทผักพร้อมเครื่องปรุงลงไปในกระทะ ก็ได้มีไฟสีแดงลุกท่วมกระทะจนผู้คนที่อยู่ในครัวต่างใกรีดร้องเสียงดัง พร้ะโกนโวกแหวกเสียงดังโวยวายขึ้น
"ว๊าย! ตายแล้วไฟไหม้ นายหญิงหลบออกมาเร็วเ้าค่ะ เดี๋ยวโดนไฟลวกน่ะเ้าค่ะ " ทุกคนต่างสาละวนเพื่อที่จะหาน้ำมาดับไฟกัน
"ทุกคนหยุดก่อน ไฟไหม้ที่ไหนกัน" เสียงหวานที่ร้องห้ามออกมา ทำเอาทุกคนหยุดชะงักแล้วต่างหันกลับมามองที่กระทะบนเตาพร้อมกัน ที่เวลานี้หาได้มีไฟลุกเหมือนที่ทุกคนเห็นครั้งแรกไม่ จะมีก็แต่ควันที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง
"กะ! ก็! ไหนเมื่อสักครู่ไฟมันกำลังลุกท่วมกระทะยังไงล่ะเ้าค่ะ"
"นี่ล่ะ ผัดผักบุ้งไฟเเดง" ว่าพร้อมหัวเราะขำ ทำเอาทุกคนที่อยู่ในครัวต่างหัวเราะตามนายหญิงไปด้วย เป็จังหวะเดียวกับป่ายถิวเชียวที่เขาได้ยินเสียงกรีดร้อง พร้อมกับเสียงอุทานว่าไฟไหม้ก็ได้รีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาด้านใน
"ไหน? ไฟไหม้ตรงไหนกัน แล้วทำไมถึงได้มายืนหัวเราะกันเหมือนมีเื่สนุกกันเช่นนี้"
"ไม่มีไฟไหม้ที่ไหนหรอกเ้าค่ะ พอดีนายหญิงผัดผักบุ้งไฟแดง แล้วไฟมันลุกท่วมกระทะเองเ้าค่ะ แค่พวกข้าน้อยไม่เคยเห็น ก็เลยใกันเเค่นั้นเองเ้าค่ะ ขอประทานโทษนายท่านด้วยเ้าค่ะ"
"สรุปเ้าจะทำกับข้าวรึว่าวางเพลิงจวนของข้ากันแน่ ขยันก่อเื่เหลือเกินนะเ้ามู่หยวนซี" ว่าเเล้วเดินหันหลังสะบัดหน้าออกจากห้องครัวไป
"บ่นเก่งเหลือเกิน หึ!" ว่าไล่หลังป่ายถิวเชียวออกมา แล้วหันหน้ากลับมาสนใจผัดผักบุ้งในกระทะตรงหน้าต่อ
"หยิบจานมาให้ข้าสองจานสิไซซี" แล้วตักผัดผักบุ้งใส่จานสองจาน แล้วหันมาสั่งเด็กรับใช้สองคนนั้นว่า
"ยกขึ้นโต๊ะได้เลยน่ะ เดี๋ยวข้าไปล้างมือก่อนเดี๋ยวลงมากินข้าวด้วย"
"นายหญิงจะมากินข้าวกับพวกข้าน้อยงั้นรึเ้าค่ะ" ไซซีถามออกมาอย่างสงสัยในคำพูดของนายหญิงเมื่อครู่
"ก็ใช่ เดี๋ยวข้ามาเ้ารอสักครู่"
"ไม่ได้เ้าค่ะ นายหญิงต้องร่วมโต๊ะกับนายใหญ่และนายท่านเ้าค่ะ"
"อย่างงั้นรึเสียดายจัง ข้ากำลังคุยกับพวกเ้าสนุกๆ เลย แต่ไม่เป็ไรเดี๋ยวข้ากินข้าวเรียบร้อย เดี๋ยวตอนล้างจาน เราค่อยมาคุยกันอีกรอบก็ได้" แล้วรีบเดินหันหลังออกไปจากห้องครัวเลย
ทันทีที่แม่นมฟางหรงและมู่หยวนซีได้เดินลับหลังออกไปแล้ว สองหญิงรับใช้ก็ต่างหันมามองหน้ากัน แล้วพูดขึ้นมาอย่างนึกสงสัยในตัวของนายหญิงของจวนว่า
"ใช่นางหญิงคนเดิมแน่หรือ ทำไมนายหญิงถึงดูผิดแปลกไป แถมยังไม่เกรี้ยวกราดเหมือนเดิมอีก แล้วเมื่อตอนกลางวันนายหญิงยังขอโทษข้าด้วยน่ะเ้า นางบอกว่าขอโทษที่นางเคยทำไม่ดีกับข้า"
"อย่างนั้นหรอกรึเ้า ข้าก็ว่านายหญิงอ่อนโยนมากขึ้น อารมณ์ดี แถมยังทำกับข้าวคล่องแคล่วอีกด้วยน่ะ ที่สำคัญอร่อยมากด้วยกับข้าวที่นายหญิงทำ"
"แต่ก็ดีแล้วน่ะ ข้าชักจะรักนายหญิงที่นางเป็เช่นนี้เเล้วสิ" คราวนี้ไซซีได้พูดออกมาบ้าง แล้วก็ไม่มีผู้ใดพูดอะไรออกมาอีก ต่างรีบยกสำหรับออกไปตั้งที่โต๊ะรอให้นายใหญ่และนายท่าน และนายหญิงของจวนให้ลงมากินข้าวเย็นกัน
5K
