จ้าวเจียงพาอ้ายชิงเดินซื้อของที่ซูเปอร์มาร์เก็ตจนเสร็จก็พากันกลับห้อง วันนี้เขามีแพลนจะพาเด็กน้อยทำขนมด้วย
“เสี่ยวอ้ายทำขนมกันนะวันนี้”
“ทำ! เราอยากทำ”
เด็กน้อยพยักหน้าจนผมกระจาย ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม
“โอเคครับ ของครบแล้ว งั้นเรากลับห้องกันนะ”
“อืม!”
จ้าวเจียงชวนเด็กตัวเล็กคุยเพื่อให้ลืมเลือนเหตุการณ์ที่ทำให้รู้สึกไม่ดี และดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะลืมเื่ทั้งหมดไปแล้วซึ่งนั้นก็ดีมาก เขาไม่คิดว่าเสี่ยวอ้ายจะเป็เหมือนที่ใครๆ เขาพูดกันเลยสักนิด
คนพวกนั้นคิดไม่ดี แถมชอบพูดไม่ดี กับเด็กตัวเล็กๆ ยังว่าร้าย แย่ที่สุด!
พอถึงห้องพัก จ้าวเจียงพาเสี่ยวอ้ายไปล้างมือ ก่อนจะพากันเข้าไปในห้องครัวเพื่อทำขนม ภายในห้องครัวมีเสียงหัวเราะคิกคักของเด็กน้อยที่ดูจะสนุกสนานกับการร่อนแป้งจนหกเลอะเทอะ แต่เขาก็ไม่คิดจะดุ แค่สอนให้ทำแบบค่อยๆ เป็ค่อยๆ ไป เสี่ยวอ้ายเป็เด็กฉลาด แป๊บเดียวก็ทำได้
“พี่ชายคุณอาวิดีโอคอลมาล่ะ!”
ในขณะที่รอขนมอบเสร็จ เสียงเล็กๆ ของเสี่ยวอ้ายก็ดังขึ้นขณะมือน้อยๆ ถือมือถือเครื่องใหญ่อยู่ในมือ หน้าจอมือถือปรากฏชื่อของคุณอาชิวหยาง
“รับสิครับ คุณอาคงคิดถึง”
“อืม!”
มือเล็กๆ ของอ้ายชิงกดรับก่อนที่จะได้ยินเสียงพูดจากปลายสาย
(เด็กดีของอา วันนี้เป็ยังไงบ้างครับ ดื้อหรือเปล่า)
“ไม่เลย! เราเป็เด็กดี จริงไหมพี่ชาย”
อ้ายชิงหันมาถามเขาด้วยแววตาเปล่งประกายด้วยความคาดหวังจนอดที่จะกลั่นแกล้งเด็กน้อยไม่ได้
“เอ๋… ดื้อไหมนะ”
“ไม่ดื้อเลยนะ คุณอา เราไม่ดื้อจริงๆ นะ”
เมื่อเห็นพี่ชายไม่เข้าข้าง เด็กน้อยก็รีบย้ำกับคุณอาที่อยู่ปลายสายทันที
(ฮ่าๆ ครับ อาเชื่อว่าหลานเป็เด็กดี อ้ายชิงครับ เปิดกล้องคุยกับอาหน่อยเร็ว)
ใบหน้าเล็กแย้มยิ้มรีบกดเปิดกล้องทันที บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือรุ่นใหม่ปรากฏภาพของชายหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังนั่งเอนหลังผ่อนคลายจ้องมองมาในกล้อง
“คุณอา! คิดถึงคุณอามากเลย”
(หืม ทำไมเด็กดีของอาหน้ามอมแบบนั้นกันครับ)
“เราทำขนม เดี๋ยวจะเอาไปฝากคุณอาด้วย … ได้ไหมพี่ชาย”
เด็กน้อยหันมาขออนุญาตจ้าวเจียงที่นั่งอยู่ด้านข้าง
“ได้สิ ทำไว้เยอะเลย”
(งั้นอาจะรอกินนะครับ หลานหันกล้องไปทางพี่ชายเราให้อาหน่อยสิ)
คนปลายสายอดแซวไม่ได้ ที่หลานรักของตัวเองจะให้เขาเป็พี่ชายไปซะแล้ว
“ได้เลย ฮึบ นี่พี่ชาย คุณอาจะคุยด้วย!”
เด็กน้อยยืนขึ้นบนโซฟาก่อนจะส่งมือถือให้จ้าวเจียงถือ ส่วนตัวเองก็รีบมานั่งบนตักทันที
“มีอะไรหรือเปล่าครับ”
(วันนี้ผมไม่รู้ว่าหลานจะหนีออกมาแบบนั้น ต้องรบกวนคุณในวันหยุดซะได้)
“ไม่ครับ ไม่เป็ไร ผมก็ต้องขอบคุณ คุณเื่งานเหมือนกันนะครับ”
(อืม…เล็กน้อย แค่คุณทำให้สุดฝีมือ อย่าให้เสียชื่อมาทางผมก็พอ)
“งั้นก็ไม่ต้องห่วงครับ คุณไว้ใจผมได้”
(อืม ตอนเย็นผมจะไปรับหลานเอง รบกวนคุณด้วย ดูท่าจะตื่นเช้าไป หลับซะแล้ว)
ชายหนุ่มปลายสายมองหลานตัวเองที่นอนหลับเอนซบอยู่บนอกของจ้าวเจียง
“งั้นผมขอวางก่อนนะครับ จะพาอ้ายชิงเข้านอน”
(อืม ขอบใจมาก เื่วันนี้ไม่ต้องห่วงหรอกนะ ฉันจัดการให้แล้ว)
“หืม ครับ?”
(เื่ที่คุณกับหลานผมเจอมาวันนี้ ไม่มีอะไรต้องห่วงทั้งสิ้น คุณทำดีแล้วครับ)
จ้าวเจียงนิ่งไปชั่วครู่ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าวันนี้พาเด็กน้อยไปเจออะไรมา เขาได้แต่ยิ้มแห้งๆ ให้เ้านายคนใหม่ของตัวเอง
“คุณรู้แล้วสินะ งั้นผมก็ขอโทษด้วยนะครับ”
(ไม่เลย คุณทำดีแล้ว ส่วนคนที่ทำผิด ผมก็จะให้ได้รับผลจากการปากพล่อยแบบนั้น เอาล่ะ ผมขอวางสายก่อนดีกว่าคุณจะได้เอาหลานนอน ตอนเย็นเจอกัน)
หลังจากอีกฝ่ายวางสายไปก็ทำเอาเขาโล่งอกนึกว่าจะโดนต่อว่าซะแล้ว
++++
ตกเย็นตามเวลา จ้าวเจียงก็ทำการปลุกอ้ายชิงให้ตื่นขึ้น เพราะอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า คุณอาของเด็กน้อยจะมารับ ร่างเล็กๆ ลุกขึ้นอย่างงัวเงีย ปากพร้อมเบะตลอดเวลา ทว่าพอลืมตาขึ้นเห็นจ้าวเจียง ปากที่เบะจะร้องไห้ก็แย้มยิ้มขึ้นมาอย่างน่ารัก
“ตื่นได้แล้วครับ เดี๋ยวคุณอาก็มารับแล้วนะ”
“ฮือ เราตื่นแล้ว!”
“ดีมาก งั้นไปล้างหน้าล้างตา ทานขนมรองท้องรอคุณอาดีไหม”
“ดีเลย งั้นเราไปล้างหน้าก่อนดีกว่า”
เด็กตัวเล็กรีบลุกขึ้นยืนให้ตัวตรงก่อนจะรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ
“อย่าวิ่งสิ เดี๋ยวก็ล้มหรอก”
ไม่เตือนไม่ได้ หากลื่นล้มขึ้นมาต้องเจ็บแน่ๆ
“อื้อ! เราฟังพี่ชายแหละ”
“ครับๆ งั้นพี่ไปเตรียมขนมให้เสี่ยวอ้ายด้านนอกนะ”
“อื้อ!”
จ้าวเจียงจัดกระเป๋าที่เขาเตรียมไว้ ในกระเป๋ามีพายสตอร์เบอรี่หลายชิ้นรวมถึงทาร์ตไข่ไม่หวานมากที่เขาเตรียมไว้ให้คุณอาของเสี่ยวอ้ายด้วย
“มาแล้ว! แบร่”
เด็กน้อยโถมตัวมาเกาะขาเขาไว้แน่น
“ฮ่าๆ มาแล้วก็มานั่งกินขนมที่อ้ายชิงเป็คนทำเร็ว ดูสิ น่าทานไหมครับ”
“อื้อ! เราเป็คนทำเอง เก่งไหม”
“เก่งที่สุด มา พี่อุ้มขึ้นไปนั่งนะครับ”
ร่างสูงของจ้าวเจียงยกตัวเด็กน้อยให้ขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ เขาตระเตรียมขนมที่เ้าตัวอยากกินั้แ่ตอนกลางวัน แต่เด็กน้อยหลับหนีไปซะก่อน
“อย่อย!”
มือเล็กตักกินคำแรกถึงกับตาโตเพราะรสชาติหอมหวานอมเปรี้ยวนิดๆ ของผลไม้
“ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ พี่แบ่งขนมให้เสี่ยวอ้ายกับคุณอาของเสี่ยวอ้ายด้วย จริงๆ ตอนเสี่ยวอ้ายหลับ พี่แอบทำทาร์ตไข่ไว้ด้วย เห็นเสี่ยวอ้ายบอกคุณอาชอบทาน”
“อืม! เราก็ชอบเหมือนกัน”
แก้มนิ่มที่อวบขึ้นเพราะกำลังเคี้ยวขนมฉีกยิ้มอย่างน่ารักจนเขาอดใจไม่ไหวอยากจะหอมแก้มนิ่มๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด
“เสี่ยวอ้ายอย่าลืมกินนมนะครับ นมสด หอมหวานกลมกล่อมมากเลย”
“อื้อ เราชอบกินนม เราจะได้ตัวสูงเหมือนคุณอา!”
“ฮ่าๆ เก่งมากครับ”
“พอเราตัวสูงเหมือนคุณอา เราก็จะได้ปกป้องพี่ชายได้ด้วย”
“น่ารักจัง งั้นพี่ชายคนนี้ จะรอให้เสี่ยวอ้ายตัวโตมาปกป้องนะครับ”
“อื้อ! รอได้เลย”
++++
“คุณอามารับแล้ว”
จ้าวเจียงจูงมือเด็กน้อยไปหาชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวธรรมดาที่ปลดกระดุมเสื้อเปิดเผยให้เห็นหน้าอกแกร่งและลำคอที่เซ็กซี่
“คุณอา! คิดถึงเราไหม”
เด็กน้อยอ้าแขนไปให้คุณอาตัวสูงอุ้มตัวเองขึ้นมา
“เด็กดื้อคนไหนครับที่หนีอาไปหาพี่ชาย”
“ไม่มีสักหน่อย คุณอา น้องขอโทษ”
อ้ายชิงกลัวคุณอาจะโกรธเคืองก็รีบออดอ้อนอีกฝ่ายทันที
“ทีหลังหลานต้องบอกอาก่อนรู้ไหม หากพี่ชายไม่อยู่ห้อง หรือมีธุระ หลานจะไปรบกวนนะ”
“อือ น้องเข้าใจแล้วครับ พี่ชาย เราขอโทษนะ”
“ไม่เป็ไรครับ ไม่เป็ไรเลย”
จ้าวเจียงลูบแก้มของเด็กน้อยก่อนจะหันไปหาร่างสูงเพื่อห้ามปรามไม่ให้อีกฝ่ายดุเสี่ยวอ้าย
“กลับไปคุณจะไม่ดุเสี่ยวอ้ายแล้วใช่ไหม”
“ทำไม”
ชิวหยางเลิกคิ้วถาม
“เสี่ยวอ้ายเข้าใจแล้ว คุณไม่ดุได้ไหม”
โดยไม่รู้ตัว จ้าวเจียงทำสีหน้าออดอ้อนใส่ชิวหยางจนอีกฝ่ายอดที่จะกลั่นแกล้งไม่ได้
“ไม่รู้สิ ผมต้องดูความประพฤติของอ้ายชิงก่อน”
“โธ่ คุณอ่ะ ไม่เห็นต้องดุเลย นะ คุณไม่ดุนะ”
ชิวหยางอยากจะหัวเราะออกมาดังๆ ที่เห็นคนตัวเล็กกว่าพยายามอ้อนไม่ให้เขาดุหลานตัวเอง
น่ารักชะมัด
“อ่า .. งั้นก็ไม่ดุก็ได้ โอเคไหมครับ คุณจ้าวเจียง”
“อ โอเคแล้วครับ แหะๆ ขอโทษด้วยนะครับ”
จ้าวเจียงรีบเอามือตัวเองออกจากแขนของอีกฝ่ายทันทีด้วยอาการเก้อเขินที่ตัวเองเผลอไปอ้อนอีกฝ่ายเข้า
“งั้นผมกับหลานไปก่อนนะครับ บาย”
“บ๊ายบายนะพี่ชาย”
“อืม บายครับ ไว้เจอกันที่กองนะเสี่ยวอ้าย”
คนทั้งสามร่ำลากันเรียบร้อยก่อนจะพากันแยกย้ายกันกลับบ้าน
แชะ แชะ แชะ
“อืม .. ได้หลายรูปเลยแฮะ ประธานค่ายั์ใหญ่เป็เกย์มีเด็กเลี้ยงไว้ น่าจะขายได้หลายบาทเลยว่ะ ฮ่าๆ”
++++++++
โอเค ่นี้หน้าร้อน เราปวดหัวทุกวันเลย กว่าจะดันมาแต่ละตอน ต้องอ่านทบทวนว่าดีไหมหรืออะไรยังไง
ยังไงขอให้ทุกท่านดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ขอคอมเม้นให้กำลังใจเราหน่อยนะ จุ๊บๆ
ปล. ก็ยังคิดว่าพระเอกเป็หนูอ้ายชิงแน่ๆ
1K
