ตอนที่ 28
สิ่งที่ตัวละครเอกพบพาน กลับหามีอยู่จริงไม่
บนตัวของขุนพลปีศาจกวางมีาแน้อยใหญ่อยู่เต็มไปหมด แม้จะเห็นว่าในระหว่างที่ต่อสู้อยู่นั้นเขาได้ออกแรงมากเป็อย่างยิ่ง ทว่าด้านกลศึกของเขากลับยังเป็ปัญหาใหญ่อยู่มาก
เฉินิยื่นมือเข้าไปพยุงขุนพลปีศาจกวางขึ้น แล้วกล่าว : “ขุนพลปีศาจกวาง บัดนี้กองทัพของท่านได้พังพินาศหมดแล้ว พวกเราเหลือแต่เพียงปีศาจชั้นสูงเพียงสิบกว่าตนเท่านั้น ไม่อาจที่จะสู้ต่อไปได้อีก ข้าเองก็ทำได้เพียงแต่ช่วยเ้าออกมาเท่านั้น”
ขุนพลปีศาจกวางกล่าวออกมาด้วยความตื้นตัน : “ยาหวูเต้า หากไม่ได้เ้า เกรงว่าข้าคงจะตายไปแล้ว บุญคุณจากการช่วยชีวิต จะไม่มีวันลืมเลือน ! ”
จากนั้นพาตัวขุนพลปีศาจกวางมุ่งหน้ากลับไปยังหุบเขาพรางอากาศ ระหว่างทาง ได้ถามขุนพลปีศาจกวางว่าพ่ายแพ้ได้อย่างไร ขุนพลปีศาจกวางกล่าว : “ถึงแม้ข้าจะเป็เพียงเผ่าปีศาจ แต่ก็เคยอ่านหนังสือพิชัยามาอยู่บ้าง เมื่อคืนนี้ข้าได้ยกทัพบุกโจมตีทัพใหญ่ของศัตรูในยามวิกาล แต่กลับไม่คาดคิดว่าฝ่ายศัตรูจะซุ่มโจมตีอยู่ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายเป็ผู้มากประสบการณ์ในกลศึก จึงได้มีการเตรียมการมาั้แ่เนิ่นๆ ! ”
พรวด !
เฉินิอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา ความจริงแล้วขุนพลปีศาจแห่งหุบเขาจิ้งจอกขาวเป็แมวกลางคืนอยู่แล้ว เดิมทีก็ต่อสู้ในยามค่ำคืนได้อย่างเก่งกาจ อีกทั้งยังเปี่ยมไปด้วยสมาธิ เ้าถึงกับนึกแผนลอบโจมตีโดยที่ไม่ทราบว่าอีกฝ่ายนั้นเป็อย่างไร ก็ช่างสมกับเป็คนที่เปี่ยมประสบการณ์เสียจริงๆเลยนะ !
เฉินิเพียงแต่ยิ้มแล้วกล่าวอย่างอึดอัด : “ทำได้สวย ! ”
ขุนพลปีศาจกวาง : ” อือ ? ”
เฉินิกล่าว : “นั่นมัน ข้าหมายความว่าแผนการที่เ้าใช้ ช่างเหมือนกับการใช้ทหารดุจเทพ แต่ว่าอีกฝ่ายดูเหมือนว่าก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน ผลแพ้ชนะล้วนแต่เป็เื่ปกติของการศึก เมื่อพวกเรากลับไปถึงหุบเขาพรางอากาศค่อยยกทัพใหญ่คืนสู่สนามรบกันอีกครั้ง ! ”
ขุนพลปีศาจกวางพยักหน้าแล้วตอบ : “ไม่เลว แม้ว่าข้าจะแพ้ในศึกนี้ แต่จะไม่แพ้รอบที่สองแน่ เมื่อข้ากลับไปจะร้องขอต่อาาปีศาจราชสีห์เพื่อให้ได้ทำศึกเข้าสู่สนามรบอีกครั้ง ! ”
าาปีศาจราชสีห์เมื่อได้รับข่าวจากเฉินิก็แตกตื่นใขึ้นยกใหญ่ ขุนพลปีศาจกวางได้พ่ายแพ้แล้ว ! นี่เป็ไปได้อย่างไรกัน ?
หากเป็ไปตามรายงานจากขุนพลปีศาจทั้งห้าของตนที่แฝงตัวอยู่กับห้าาาปีศาจ ภายในหุบเขาพรางอากาศได้มีผู้ยิ่งใหญ่ของอีกฝ่ายให้การสอดแนม หรือจะเป็ขุนพลปีศาจกวางผู้นี้ที่แฝงตัวมากัน ?
เมื่อได้ไตร่ตรองดูก็มีจุดที่พอจะเชื่อมโยงถึงกันอยู่บ้าง อย่างภารกิจการจับกุมปีศาจชั้นสูงที่เป็ความลับก็ได้มอบหมายให้ขุนพลปีศาจหมาป่าเผือกและขุนพลปีศาจวานรเป็ผู้ไปจัดการ ส่วนด้านขุนพลปีศาจวัวร้ายที่เป็องครักษ์ประจำตัว ล้วนแต่มีอำนาจมากมาย คงมีแต่เพียงขุนพลปีศาจกวางเท่านั้น ที่เป็ลูกน้องที่ตนเองหาได้ให้ความสำคัญไม่ การที่เขาจะทรยศ ย่อมถือว่ามีเหตุผลอยู่
ส่วนยาหวูเต้าไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขาเลยด้วยซ้ำ คำว่า ผู้ยิ่งใหญ่ คำสามคำนี้หาได้คู่ควรกับยาหวูเต้าไม่ อีกทั้งการศึกในครั้งนี้ ยาหวูเต้ายังไม่ทันจะไปถึงก็ได้พ่ายแพ้ไปแล้ว เื่ครั้งนี้หาได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับยาหวูเต้าไม่
ทว่าเมื่อลองหวนนึกดู นี่ยังเป็เพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น หากว่าไส้ศึกรีบเปิดเผยตัวตนออกมา ย่อมไม่มีประโยชน์แต่อย่างไร ยังไงซะไส้ศึกตัวจริงย่อมต้องแว้งกัดใน่ที่สำคัญที่สุด เหตุใดจึงต้องตั้งใจที่จะพ่ายศึก นี่ยิ่งดูแปลกประหลาดจนเกินไปแล้ว
รอคอยจนเฉินิและขุนพลปีศาจกวางกลับมาถึงห้องประชุมของหุบเขาพรางอากาศ าาปีศาจราชสีห์ได้ใช้ดวงตาสีทองทั้งคู่จับจ้องมองไปที่ขุนพลปีศาจกวาง : “ขุนพลปีศาจกวาง เ้าทราบความผิดหรือไม่ ! ”
ขุนพลปีศาจกวางผสานมือแล้วกล่าว : “ใต้เท้าาาปีศาจราชสีห์ ถึงแม้ผู้น้อยจะพ่ายศึกในครั้งนี้ แต่ว่าในศึกครั้งหน้าจะไม่พ่ายแพ้อย่างแน่นอน ข้าจะขอใช้เืชำระหุบเขาจิ้งจอกขาว ใต้เท้าาาปีศาจโปรดมอบโอกาสแก่ข้าอีกสักครั้ง ให้ข้าผู้ใต้บังคับบัญชาได้ทำคุณไถ่โทษ ! ”
าาปีศาจราชสีห์หันไปมองยังขุนพลปีศาจกวาง ที่เต็มไปด้วยาแทั่วร่าง เห็นได้ชัดว่าพึ่งจะถูกช่วยออกมาจากกลางสมรภูมิรบ บางทีอาจเป็ตนที่กังวลมากจนเกินไป ความจงรักภักดีของขุนพลปีศาจกวางยังไม่ถือเป็ปัญหาแต่อย่างใด
เฉินิกล่าวออกมาว่า : “ในยามที่ข้าผู้ใต้บังคับบัญชาไปถึงสนามรบ ขุนพลปีศาจกวางกำลังต่อสู้อย่างนองเื เข่นฆ่าสังหารทัพปีศาจศัตรูไปหลายสิบตน และมารปีศาจอีกนับไม่ถ้วน หากไม่มีความกล้าหาญชาญชัยของขุนพลปีศาจกวางย่อมไม่อาจรับมือกับทัพศัตรูที่มีจำนวนพลทหารอยู่อย่างมากมาย ! ”
เมื่อมีเฉินิช่วยอธิบาย าาปีศาจราชสีห์ก็ได้แต่พยักหน้า แล้วกล่าว : “ได้ เช่นนั้นข้าจะให้ปีศาจชั้นสูงกับเ้าอีกหนึ่งร้อย กองทัพปีศาจอีกหนึ่งหมื่น ในครั้งนี้มีแต่ต้องชนะ ไม่อาจพ่ายแพ้ ! ทว่าในครั้งนี้ เ้าจงบุกโจมตีธารพญาเต่า เข้าใจแล้วหรือไม่ ? ”
สายตาของขุนพลปีศาจกวางเผยความเร่าร้อนออกมาดุจเปลวเพลิง : “น้อมรับบัญชา แม้ชีวิตจะหาไม่ ข้าผู้ใต้บังคับบัญชาก็จะต้องจัดการปีศาจจากธารพญาเต่าไม่ให้เหลือสักตน ! ”
าาปีศาจราชสีห์โบกมือไปมา แล้วกล่าว : “อือ ไปเถอะ”
เฉินิยังคงไม่ได้รับภารกิจพิเศษอะไรไม่ อีกทั้งยังไม่ได้มีแนวทางให้เขาแต่อย่างไร
เฉินิกำลังทำความเข้าใจในกำลังพลของาาปีศาจราชสีห์อยู่ ภายใน่เวลานี้ เฉินิก็พอที่จะทราบถึงกำลังพลของาาปีศาจราชสีห์ และการวางกำลังพลในแต่ละตำแหน่งได้บ้างแล้ว
บัดนี้ ก็เหลือเพียงหาโอกาสออกไปจากหุบเขาพรางอากาศ พร้อมกับนำข้อมูลที่อยู่ในมือแจ้งต่อาาปีศาจทั้งห้า ซึ่งมากพอจะยื่นเป็เงื่อนไขต่อห้าาาปีศาจได้
ขณะที่เฉินิกำลังจดบันทึกแผนที่ฉบับสุดท้าย ทันใดนั้นบริเวณนอกถ้ำ ได้มีพลังอันแข็งกล้าขุมหนึ่งแผ่กระจายเข้ามา เฉินิจึงเก็บแผนที่ไว้อยู่ภายในแหวนเก็บวัตถุไปในทันที าาปีศาจราชสีห์ก็ได้เดินเข้ามาภายในถ้ำ : “มาดูกันว่า ยาหวูเต้าของพวกเรากำลังทำอะไรอยู่กัน ? ”
เฉินิผสานมือคารวะแล้วกล่าว : “ใต้เท้าาาปีศาจราชสีห์ ไม่ทราบว่ามีเื่อันใดถึงได้มาหาข้าผู้ใต้บังคับบัญชา ? ”
ขุนพลปีศาจหมาป่าเผือกได้ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านหลังาาปีศาจราชสีห์ เอ่ยถาม : “จำเป็ที่จะต้องตัดแขนตัดขาของเขาด้วยหรือไม่ ? ”
าาปีศาจราชสีห์โบกมือไปมา แล้วกล่าว : “ไม่จำเป็แล้ว สามารถที่จะแฝงตัวมาเป็บริวารของข้าได้ ก็หาได้มีประโยชน์อะไรไม่”
เฉินินึกในใจว่านิยายที่อ่านมานั้นล้วนแต่หลอกลวงผู้คน ตัวเองที่เป็ไส้ศึกตัวโตเช่นนี้ อีกทั้งยังไม่เคยศึกษาวิธีการเป็ไส้ศึกมาก่อน จะเคยก็แต่ดูเ้าเด็กน้อย007 ในภาพยนตร์มามากกว่า100ภาคก็เท่านั้น มีหรือที่จะสามารถหลอกลวงขุมกำลังใหญ่ของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย?
เฉินิกล่าว : “ข้าไม่เข้าใจว่าท่านกำลังกล่าวถึงอะไรกันอยู่ ? ”
าาปีศาจราชสีห์หัวเราะเสียงดังแล้วกล่าว : “ล้วนได้ถูกเปิดโปงหมดแล้ว เ้ายังคิดที่จะเสแสร้งต่อไปอีกงั้นหรือ ? ”
เฉินิกล่าว : “ถูกเปิดโปงอะไรกัน ใต้เท้าาาปีศาจกำลังกล่าวถึงสิ่งใด? ”
าาปีศาจราชสีห์หัวเราะอย่างเย็นเยียบแล้วกล่าว : “ได้ ในเมื่อเ้ายังเสแสร้งเช่นนี้อยู่ ข้าจะบอกให้เ้ารู้ ในภูผาพยัคฆ์ดำก็มีคนของข้าอยู่เช่นกัน”
เฉินิยันกายลุกขึ้น แล้วกล่าว : “เช่นนั้นใต้เท้าาาปีศาจตอนนี้คิดที่จะทำอย่างไร ? ”
าาปีศาจราชสีห์กล่าว : “ยาหวูเต้า ข้าไม่คิดที่จะฆ่าเ้าเลย เ้าถือเป็คนที่มีความสามารถ วางใจเถอะ ข้ามีวิธีที่จะได้สิ่งที่ข้า้าจากปากเ้า”
ขึ้นชื่อว่าเป็ไส้ศึก การถูกพบเจอย่อมไม่มีสิ่งใดดีอยู่แล้ว เมื่อเฉินิเห็นว่าท่าไม่ดี ก็ได้ยันกายหมายที่จะพุ่งตัวออกไปจากถ้ำ าาปีศาจราชสีห์สาดดวงตาเป็ประกายเจิดจ้า : “หากคิดที่จะฆ่าตัวตาย ก็ฝันไปเถอะ บัดนี้ ความเป็ความตายของเ้าล้วนแต่ไม่ได้อยู่ในเงื้อมมือของตัวเ้าเองอีกต่อไปแล้ว ! ”
าาปีศาจราชสีห์สะบัดมือ พลังมนตร์ตราพรั่งพรูขวางกั้นเฉินิไว้ในพริบตา พร้อมกับจับลอยขึ้นอยู่กลางอากาศจนไม่อาจที่จะเคลื่อนไหวได้
เฉินิหันไปมองาาปีศาจราชสีห์ แล้วกล่าว : “ข้าไม่เข้าใจ ข้าที่แม้กระทั่งขุนพลปีศาจก็ยังไม่อาจเทียบได้ ท่านส่งขุนพลปีศาจสักตนมาจับกุมข้าก็ได้ เหตุใดถึงต้องลงมือด้วยตัวเองกัน ? ”
าาปีศาจราชสีห์หัวเราะออกมายกใหญ่แล้วกล่าว : “เ้าคิดว่าข้าโง่นักหรือไง? ผู้ใดจะไปจัดการกับเ้ากัน เพื่อให้ศึกครั้งนี้ชนะได้อย่างแน่นอน หากส่งเพียงขุนพลปีศาจมา ข้าหาได้วางใจไม่ อีกทั้งด้วยพลังที่เ้าพึ่งจะใช้เมื่อครู่นี้ หาได้อ่อนด้อยไปกว่าขุนพลปีศาจสักตนเลยไม่ หากข้าส่งเพียงขุนพลปีศาจมาจับกุมตัวเ้า ไม่แน่ว่าอาจเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นมาก็ได้”
ที่แท้ก็เป็เช่นนี้เอง เห็นได้ชัดกันอยู่แล้วว่าตัวละครเอกสามารถที่จะสู้กับพวกที่มีพลังเหนือกว่าได้ อีกทั้งยังชอบส่งตัวละครที่มีพลังฝีมือเหนือกว่าเพียงเล็กน้อยมามอบทั้งประสบการณ์และสมบัติให้กับตัวละครเอกกันอีก แต่สิ่งเหล่านี้กลับเกิดขึ้นแต่กับตัวละครเอกเท่านั้น เฉินิกลับหาได้พบพานกับเื่เช่นนี้ไม่
สิ่งที่ตัวละครเอกพบพาน กลับหามีอยู่จริงไม่
เห็นได้ชัดอยู่แล้วว่าเ้านั่นมีพลังทำลายที่มากเป็อย่างยิ่ง แม้จะมีสมองอันน้อยนิดก็ยังทราบว่าต้องจัดการอย่างมั่นใจ โดยที่จะให้ผิดพลาดไม่ได้
ดังนั้นาาปีศาจราชสีห์จึงได้เคลื่อนไหวด้วยตัวเอง ก็เพื่อหลีกเลี่ยงที่จะเกิดข้อผิดพลาดนั่นเอง
.
.
.
245
