ชายป่าเริ่มเปลี่ยนตามความลึกที่เหมยลี่วิ่งไปเธอแวะไปดูไหดองดินเหนียวที่ทำไว้ก็พบว่ามีเศษหญ้าเศษไม้ลอยอยู่เต็มจนต้องวักออกเพื่อให้เห็นดินข้างใต้ตอนนี้เธอไม่มีความจำเป็ต้องปกปิดอีกแล้วและเหมือนว่าไหเหล่านี้จะยังไม่ได้ใช้ประโยชน์จึงไม่ใส่ใจเท่าไหร่นัก
ลึกเข้าไปพ้นจากป่าไผ่ก็พบห้วยเล็กๆ น้ำใสไหลตลอดเวลาด้วยความอุดมสมบูรณ์ของป่าแถบนี้จึงมีเหล่าปลากุ้งอยู่จำนวนมากเหมยลี่ยังไม่มีความคิดจะจับพวกมันขึ้นมากินแต่ติดตรงที่เธอทำอาหารไม่เก่งนัก
เหมยลี่รีบเอาน้ำใส่ถังใบเล็กตักน้ำเท่าที่ไหวใส่น้ำกลับไปที่เรือนระหว่างทางเธอสำรวจพืชพันธุ์ไปด้วยจนเวลาล่วงเลยโดยที่ไม่รู้เลยว่าบัดนี้ฝั่งเฉินกวงเกิดเื่ขึ้น
“ช่วยด้วย!อาเหมยเ้าอยู่ที่ไหน ช่วยพ่อด้วย” เฉินกวงที่นอนล้มขดอยู่ะโลั่น
ั้แ่เมื่อครู่เขาพยามจัดการกับอวนใยบัวที่เหมยลี่ทิ้งไว้ให้เฉินกวงคลายม้วนออกอย่างที่เห็นจากที่เหมยลี่ทำแต่เื่ผิดพลาดก็เกิดขึ้นเมื่อเขากางอวนวางไว้ตรงพื้นแล้วเขาสะดุดล้มเสียเองชายผ้าที่ยาวกับมวยผมก็เกี่ยวเอากับตาอวนเ่าั้
ยิ่งพยามพลิกตัวหนีก็ยิ่งพันจนกลายเป็ดักแด้เฉินกวงรู้สึกสิ้นหวังในสติปัญญาของตนยิ่งนัก แต่โชคชะตาก็ไม่เข้าข้างเขาซักเท่าไหร่นักอาการปวดท้องเริ่มเข้าจู่โจมเขากระทันหันหุรูดเ้ากรรมดันไม่อยากทำงานเสียอย่างนั้น
“ใครอยู่แถวนี้บ้างช่วยข้าที” มาถึงตอนนี้เขาไม่สนใจแล้วว่าจะเป็ใครมาช่วยขอเพียงใครสักคนมาก่อนที่ความอดกลั้นจะแตกออกก็พอ
เสียงแว่วพอดีที่เหมยลี่เดินออกมาจากป่าเธอจำเสียงนั่นได้ !
เกิดเหตุร้ายอะไรกับท่านพ่องั้นหรือ
สองมือเล็กปล่อยถังที่หิ้วมาทิ้งไว้กลางทางแล้ววิ่งจนสุดแรงไปยังเล้าไก่ก่อนจะพบกับเฉินกวงที่นอนดิ้นอยู่จนเหงื่อชุ่ม
“ท่านพ่อเป็อะไรไปเ้าคะเหตุใดจึงลงไปอยู่แบบนี้ได้” เหมยลี่ถามหน้าตาตื่น
“เ้าแกะไอ้นี่ออกจากพ่อก่อนพ่ออยากถ่ายท้องไม่ไหวแล้ว” เฉินกวงรีบพูด
“เ้าค่ะ”
เห็นจากปากที่ซีดจนคล้ำแล้วท่านพ่อต้องไม่ไหวแล้วจริงๆ เหมยลี่จึงเอวกรรไกรตัดอวนออกให้ไม่นานก็หลุดออกจนหมดเฉินกวงไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าชายป่าไปเธอได้แต่นั่งมองอวนที่ไม่เหลือชิ้นดีเนื่องจากเป็อวนที่ใยค่อนข้างบางจึงขาดง่ายท่านพ่อคงจะดิ้นแรงเอาการ
เอาไปทำอะไรต่อดีล่ะทีนี้เฮ้อ!
โชคดีที่ยังมีอวนที่เหมามาอีกหลายฝืนระหว่างที่รอเฉินกวงกลับมาเธอก็เลยจัดการล้อมเสียเองเหมยลี่จัดการรองฟางในเล้าไก่เสร็จก็กั้นทางเดินระหว่างเล้ากับใต้ถุนหยาบ ๆพอให้ไก่เดินได้
ท่านพ่อไปนานเสียจริง
เธอเหลือบมองไปทางชายป่าที่เฉินกวงวิ่งไปก็ไม่เห็นวี่แววก็เลยหันมาจัดการต้อนไก่เข้าบ้านหลังใหม่เสียก่อนกว่าจะต้อนหมดก็เอาเสียคนตัวเล็กหมดแรงทำอย่างอื่นต่อ
ั้แ่เฉินกวงวิ่งไปเวลาก็ผ่านไปกว่าสองก้านธูปเหมยลี่เห็นความผิดปกติจึงเดินไปตามเกรงจะเกิดเื่ขึ้นอีก
ทางด้านเฉินกวงที่ถ่ายท้องไปนับครั้งไม่ถ้วนก็หมดแรงจนต้องพาตัวเองนั่งพักอยู่ใกล้ต้นไม้ใหญ่สีหน้าซีดเหงื่อพรางกายจนต้องนอนเอาแรง เหมยลี่ที่มาเจอเข้าพอดีก็รีบเช็คอาการที่เห็น
อย่าบอกนะว่าท่านพ่อแพ้นมวัว
เหมยลี่ตบหน้าฝากตัวเองฉาดใหญ่ลืมคิดไปเลยว่ามีหลายคนแพ้แล็คโทสหรือน้ำตาลในนมวัว เธอรอจนเฉินกวงฟื้นได้สติแล้วรีบเอาเกลือแร่ให้กินทดแทนน้ำที่เสียไป
ซักพักเรี่ยวแรงของเฉินกวงก็เริ่มกลับมาเขาแปลกใจกับยาน้ำสีสวยที่เหมยลี่ให้กินพอควรทั้งสองต่างพากันกลับระหว่างทางก็ขนเอาน้ำที่เหมยลี่ทิ้งไว้กลับไปด้วย
คนตัวเล็กรีบไล่ให้เขาไปพักผ่อนให้ดีขึ้นส่วนตัวเธอเองก็จัดการกับอาหารและน้ำที่ไก่ต้องกินจนเสร็จเหมือนว่าวันนี้จะไม่ได้จัดการกับนาเสียแล้ว
เนื่องจากยุคนี้ยังไม่มีไฟฟ้าใช้คนส่วนใหญ่อาศัยแรงงานของสัตว์เพื่อทำการเกษตรถึงแม้จะมีเบี้ยมากพอที่จะซื้อวัวควายเ่าั้แต่ก็ต้องพึ่งความสามารถของคนในการบังคับอยู่ดีซึ่งเธอทำไม่ได้หากให้ท่านพ่อทำด้วยพื้นเพเป็พ่อค้ามาก่อนก็ไม่แน่ใจนักว่าจะทำเป็หรือไม่
ส่วนเครื่องจักรที่มีรถไถแทรคเตอร์ที่กวาดมาก็ใช่จะขับเป็เสียเมื่อไหร่งานนี้คงต้องให้ท่านพ่อลองดูแต่ไม่ใช่คราวนี้
ตอนนี้คงต้องให้ท่านพ่อไปจ้างชาวบ้านมาช่วยขืนทำเองมีหวังตายก่อนแน่ ๆ
ย่ำค่ำเหมยลี่ก็นั่งรอเฉินกวงตื่นมาทานอาหารเย็นโจ๊กอุ่น ๆ วางไว้ข้างกองไฟกองน้อยเหมยลี่เอนพิงขอบประตูเหม่อมองท้องฟ้ายามค่ำคืนนานโขแล้วที่เธอไม่เห็นดาวเต็มท้องฟ้ามากมายถึงเพียงนี้
“คิดอะไรอยู่รึเ้า”คนเพิ่งฟื้นลงจากฟูกมานั่งอยู่ข้างกับคนที่อยู่ก่อน
“...”
“อาเหมย”เขาสะกิดตัวของเธอเบา ๆ
“ฮะ...เ้าค่ะท่านพ่อ”เธอหันกลับมาหาเฉินกวงตาคู่ที่เคยสุกใสบัดนี้กลับมีน้ำคลออยู่
“เกิดอะไรขึ้นกับเ้ารึ?” เขายกมือขึ้นเช็ดน้ำตาบนแก้มใสแล้วลูบหัวทุยเบา ๆ ปลอบใจ
“เปล่าหรอกเ้าค่ะอยู่มันก็เหงาขึ้นมาเสียอย่างนั้น” เหมยลี่อธิบาย“ท่านพ่อตื่นแล้วไปทานข้ามต้มเถิดเ้าค่ะ ข้าเตรียมไว้ให้”
“อาเหมยหากเ้ายังเรียกข้าว่าพ่อ เช่นนั้นก็บอกพ่อมาเถิด”
เพียงเท่านั้นร่างเล็กก็โผเข้ากอดคนที่อ้าแขนรับเธออยู่ซุกหน้าลงตรงอกอุ่นเฉินกวงลูบหลังปลอบใจคนในอ้อมอกอย่างอ่อนโยน
“ท่านพ่อข้าเพียงยังคิดไม่ออกว่าเราควรทำอย่างไรกันต่อไปเ้าค่ะที่นี่มันใหม่สำหรับข้ามากต่อให้ตอนนี้ข้ามีทุกอย่างพร้อมแต่ข้ายังไม่เห็นว่าข้าจะชนะได้อย่างไร...ฮึก”เหมยลี่ร้องไห้กับความสับสนของตัวเอง มีงานอีกมากมายที่รออยาเพียงแต่เธอเองก้ไม่เข้าใจเหตุใดถึงรู้สึกว่ามันหนักเสียยิ่งนัก
“เ้าไม่ได้แบกเสียคนเดียวเสียหน่อยเ้ายังมีพ่อคนนี้อยู่ทั้งคน”
“แต่ท่านพ่อก็รู้ว่าข้าไม่...”
“หืมเ้าคือเหมยลี่ที่เป็อีกคนหนึ่งเพียงเท่านั้นแต่คนนั้นก็เป็ลูกของข้าด้วยเช่นกัน ข้ารักนางที่อยู่ข้างในเช่นเดิม”เฉินกวงพูดเสียงแข็งตลอดเวลาที่เขารู้เขาไม่เคยคิดสักชั่วเวลาว่าเขาจะผลักไสคนในอ้อมอกให้ออกห่างเลย
“ท่านพ่อ...”เหมยลี่เงยหน้ามองคนที่จ้องเธออยู่ ความหนักแน่นและจริงใจในคำพูดหักกลบความอ่อนแอไปจนสิ้น“เช่นนั้นหากน้องสามมาอยู่กับเราแล้ว ท่านพ่อจะยังเป็เช่นเดิมไหมเ้าคะ”
“จนชีวิตพ่อสิ้นพ่อคนนี้ไม่มีวันเปลี่ยน”
“แต่ท่านพ่อห้ามสิ้นเพราะนมวัวนะเ้าคะไปกินข้าวเย็นกันเสียก่อนเถิดเ้าค่ะ” เหมยลี่ฉีกยิ้มปาดน้ำตา
“เ้านี่นึกจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนสงสารพ่อบ้างพ่อแก่แล้วนะเ้า ฮ่าฮ่าฮ่า”เฉินกวงได้แต่ขยี้หัวอย่างเอ็นดูกับท่าทางที่เปลี่ยนปุบปับจนน่าใแต่ก็ยอมเดินตามไปยังวงข้าวอยู่ดี
11K
