ตอนที่ 11 หนีตาย
“ไม่เอาหนิงหนิงยังไงเ้าก็ต้องกินสมองอสูรนกปีศาจไปเถอะ เดี๋ยวข้าจะไปหาของสุกๆกินดีกว่า เ้าก็จะได้มีพลังช่วยปกป้องข้าจนมีกายอสูรที่แข็งแกร่งกว่านี้ ”
กริชเพชรบอกหญิงสาวด้วยความกังวลใจ และนี่ก็เป็แผนการที่ดีที่สุดสำหรับเขา
“ท่านจะเอาอย่างนั้นจริงๆหรอ แบบนั้นข้าก็คงจะอยู่กับนายน้อย ได้นานหน่อยก็ดีเหมือนกัน จะได้สอนวิธีที่ท่านจะฝึกกายอสูร และฝึกพลังดวงจิตบอลแก่นแท้ของท่าน ให้มีประสิทธิภาพสูง เพื่อจะลดอัตราเสี่ยงในการโดนฆ่าตายในเขตแดนอสูรวารีน้ำจืด และเมื่อท่านสามารถพัฒนาตัวเองจนเกินระดับสาม ท่านก็จะมีสัญลักษณ์เป็พรรคพวกกับอสูรวารีชั้นสูง นายน้อยจะสามารถเข้าไปอยู่ในเขตกำแพงอาณาจักรได้อย่างสบาย ”
นางหยุดคิดสักครู่เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้
“และข้าจะสอนเคล็ดคาถาปลดปล่อยภูตอสูรออกมาช่วยรบ แต่ต้องรอให้ท่านขึ้นกายอสูรระดับสี่ได้ก่อนนะ ถึงจะสามารถเอาไปใช้ได้ เรียนไว้ก็ไม่เสียหายอะไร ส่วนคาถาปลดปล่อยบ่าวธาตุไปสู่สุคติเพื่อเกิดใหม่ ท่านต้องหาเรียนเอาเองมันเป็คาถาชั้นสูง กายอสูรระดับห้าขึ้นไปถึงจะสามารถมีพลังเรียนรู้ ส่วน่นี้ก็คงจะพาท่านร่อนเร่ อยู่ในป่าเขตแดนอสูรน้ำจืดไปก่อนก็คงจะประมาณ ร้อยปีหรือสองร้อยปีท่านก็คงจะเลื่อนระดับสี่ได้ละมั้ง”
หนิงหนิงพูดแบบไม่ค่อยแน่ใจ ทำให้กริชเพชรต้องหายใจออกดังเฮือก
เฮือก!!
‘เฮ้ย..ต้องใช้เวลานานขนาดนั้นเลยหรอ..ถ้าเป็แบบนั้นดีไม่ดีเราอาจจะโดนสัตว์อสูร กินเป็อาหารก่อนถึงได้จะเลื่อนขั้น หรือจะเปลี่ยนใจมากินอาหารสดๆ ดีละเรา’
“หนิงหนิงกินมันสมองของเ้านกนั่นเลยเ้าจะได้อยู่กับข้านานๆ ช่วยให้ข้าได้เลื่อนระดับกายอสูรเร็วๆ .”
เสียงหญิงสาวหัวเราะหึๆ กับความคิดของนายน้อยของนาง
“หึหึ..นายน้อยก็กินเองเลยสิ..ข้ากินไปมันก็เปล่าประโยชน์ ไม่สามารถพัฒนาดวงจิตแก่นแท้ขึ้นได้อีกแล้ว เพียงมีพลังสู้รบแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น แต่ถ้าท่านกินมันเข้าไปจะเพิ่มพลังแก่นแท้ให้ท่านเลื่อนระดับที่สมบูรณ์ระดับที่หนึ่งตอนปลาย หรือดีไม่ดีก็จะขึ้นสู่ระดับที่สองตอนต้น ซึ่งจะเป็อสูรโตเต็มวัยไม่ต้องเป็อสูรทารกตัวกะเปี๊ยกแค่นี้..”
หญิงสาวพูดเสียงหนักแน่นจนใจกริชเพชรตื้นตัน เธอเป็ทาสที่สัตย์ซื่อจริงๆ มีน้ำใจจงรักภักดี ถ้าเป็ภูตอสูรตนอื่นก็ไม่แน่ใจว่า มันอาจจะรีบกลืนกินอาหารที่มีประสิทธิภาพสูง อย่างกายอสูรระดับสอง เข้าไปตั้งนานแล้ว
“ข้าเป็นายของเ้าหนิงหนิง ข้าสั่งให้เ้ากินก็ต้องกิน เื่อื่นค่อยพูดกันทีหลังข้าอยากดูพลังของเ้า เวลาต่อสู้คราเคนมันจะรุนแรงขนาดไหน”
เสียงอสูรน้อยดังก้องไปในส่วนประสาทของหนิงหนิง นางรู้สึกได้ถึงความเป็ผู้ใหญ่ของอสูรตัวนี้ เวลามันเอาจริงเอาจังกลับดูน่ากลัว สมแล้วที่นางได้ฝากชีวิตไว้กับเขา
“ก็ตามใจนายน้อย..ข้ายินดีรับคำสั่ง”
นางภูตอสูรงูขานรับเสียงอ่อยๆรับคำสั่ง ของนายเหนือมันอย่างไม่ยินดีสักเท่าไร สิ้นคำพูดของหญิงสาวเธอก็สูบกินมันสมองของเ้าอสูรนกปีศาจ ที่นางเก็บในห้องดวงจิตของนาง
วูบๆ ๆ ๆ!!
เธอซึมซับพลังของมันที่เปี่ยมล้นจนคลื่นพลังสีเขียว พุ่งกระจายออกรอบตัวดุจคลื่นสึนามิ ที่โหมกระหน่ำใต้มหาสมุทรรุนแรงจนะเืสะท้านในดวงจิตของนาง มันเพิ่มพลังรบจนบอลิญญาแก่นแท้ภูตอสูรที่เคยเหือดแห้ง เต็มเปี่ยมพร้อมรบอย่างสมบูรณ์แบบ ปะการังที่อยู่รอบตัวหนิงหนิงขณะเลื้อยผ่าน แตกกระจายเป็ผุยผงเปิดเป็ช่อง สมองของเ้านกอุบาทว์นี้มันมีพลังอสูรอย่างเหลือล้น แสดงว่ามันเป็กายอสูรขั้นสองตอนปลาย เสียงดังตูมตูมก้องรอบๆตัวนางอสูรภูตงูสาว
ซ่าๆ ๆ!!
ตูมๆ!!
ฉับพลันทั้งสองก็มาถึงเขตแดนูเาไฟ ลาวาที่มันผุดขึ้นมาจากปากปล่องแดงฉาน ถูกน้ำทะเลกัดกร่อนจนเป็ก้อนหินดำดุจศิลา ที่วางซ้อนทับกันปานขั้นบันไดทรงกลมไหลทะลักล้น แล้วแข็งตัวขณะเมื่อโดนน้ำทะเลลาดยาวกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาไปหลายร้อยลี้
พวกเขาสองนายบ่าวมาหยุดอยู่แถบแนวปะการังขนาดใหญ่ ที่เกาะกลุ่มกันเหมือนเขื่อนหินถ่านลาวาสีดำสนิท ทอดยาวเป็ปากอุโมงค์ใหญ่เหมือนงูั์ กั้นขอบเขตแดนระหว่างูเาไฟกับพื้นดินด้วยแนวปะการัง
ขวับ!!
เฮือก!
“นายน้อยระวังตัวด้วย!! ”
สิ้นคำพูดของนางมีบางสิ่งบางอย่างพุ่งขึ้นมาจากใต้กองลาวาสีดำ มันเป็หนวดปลาหมึกขนาดต้นมะพร้าวยาวเกือบร้อยฟุต ม้วนเข้าฉกหมายโอบรัดลำตัวของนางงูสาวอย่างรวดเร็ว แต่เหมือนหนิงหนิงจะคำนวณถึงเภทภัยไว้ก่อนอยู่แล้ว นางแฉลบตัวออกด้านข้างหนวดปลาหมึก ขนาดั์ของคราเคนพุ่งฉวัดเฉวียนไล่ตามจับนาง ก่อนที่ตาของมันจะโผล่ขึ้นจากใต้เถ้าถ่านหินลาวา
ส่วนหัวและลำตัวมันใหญ่กว่าปลาวาฬ ที่กริชเพชรเคยเห็นในคลิปวิดีโอตามช่องยูทูป เขารู้สึกใขนลุกขนพองสยองเกล้า ไม่เคยเจออะไรที่มันใหญ่โตมโหฬารขนาดนี้ ภาพมันชัดเจนจนชายหนุ่มนึกถึงหนังฮอลีวู้ดที่สร้างสัตว์ประหลาดใหญ่โตสูงเสียบฟ้า แต่ความว่องไวของหนิงหนิงกับเหนือความคาดหมายกริชเพชร เขาเหมือนอยู่ในเครื่องบินไอพ่นที่ขับเคลื่อนด้วยระบบอัตโนมัติฉวัดเฉวียน หลบหลีกหนวดยาวใหญ่ที่ม้วนพันกัน ไล่ติดตามอย่างกระชั้นชิดดุจดังแมลงเม่าตัวน้อยหลบหลีก การฉกจับด้วยปลายลิ้นของคางคกที่คอยจับเหยื่อยังไงยังงั้น
งูสาวเลื้อยไหลพุ่งปราดออกไปเป็เกลียว พร้อมกับม้วนกลับหันหน้ามายืนลอยตัวเมื่อพ้นรัศมีหนวดปลาหมึก นางภูตอสูรงูน้ำเงินอ้าปากพ่นวงน้ำออกมาเท่ากับกำปั้น มันหมุนติ้วเป็วงกลมสร้างคลื่น น้ำทะเลถูกแรงเหวี่ยงของมันม้วนขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว น้ำใสใสกลับก่อตัวจับกันเป็ก้อนเหมือนกงจักรขนาดมหึมา ม้วนพุ่งเข้าหาหนวดปลาหมึกั์ที่เป็ตะปุ่มตะป่ำหมายจับงูสาวกลืนกิน
ฉับๆ ๆ ๆ ๆ!!
คลื่นมวลน้ำวิ่งเข้าตัดหนวดใหญ่ของคราเคนเสียงดังฉับๆ เกิดเป็รอยแผลยาวกว้างหนวดปลาหมึกั์สามสี่เส้น ของมันสั่นสะท้านสะบัดเร่าเร่า เืสีน้ำเงินนองเต็มท้องพื้นน้ำ ปลาหมึกั์มันร้องครืนครืนอยู่ในลำคออย่างโกรธแค้น ดวงตาส่องประกายสีแดงเพลิง มันเดือดดาลสุดๆเสียงร้องคำรามของอสูรร่างั์ ดังสนั่นปกคลุมรอบบริเวณ
ครึน! ครึน!
“บัดซบ!! ..นายน้อยพวกเราต้องหนีกันแล้วมันแข็งแกร่งเกินกว่าที่หนิงหนิงจะเด็ดชีพมันได้..ก่อนที่ข้าจะตายเป็ภูตอสูรเคยเข่นฆ่าพวกคาเคนนับไม่ถ้วน หลังจากที่ผ่านมาหลายร้อยปี มันกลับหนังหนากว่าเก่า พลังคาถากงจักรน้ำสังหารเต็มสูบของข้า ที่เคยตัดหนวดมันขาดกระจุยบัดนี้เป็แค่ใบมีดเล็กๆ ขืนอยู่พวกเราโดนมันรัดตายแน่! ”
นางพูดเร็วจี๋พร้อมกับแฉลบลงด้านล่างเหมือนปลาน้อยที่หลบหนี การไล่ล่าของฉลามเพชฌฆาตมุ่งตรงสู่อุโมงค์ปะการังตรงหน้า ห่างประมาณเกือบสองลี้หมายหลบหนีให้เร็วที่สุด หนิงหนิงไปยั่วยุอสูรปลาหมึกดึกดำบรรพ์ ที่หนังหนาเหนียวจนคาถากงจักรน้ำสังหารระดับสี่ของนาง ไม่สามารถทำร้ายให้หนวดมันขาดเหมือนเมื่อเก่าก่อน อย่างกับครั้งเมื่อเคยมีชีวิตอยู่ กริชเพชรต้องสั่นะเืปวดร้าวไปทั้งตัว เหมือนมีพลังที่ม้วนพันอัดแน่นจนเขาแทบหายใจไม่ออก
หมับ!
“กรี๊ดดดด..!! ..อ๊ากก!! ..”
เสียงร้องหวีดหวิวอย่างเ็ปของนางงูหนิงหนิงดังก้องไปทั่วท้องน้ำ เมื่อจู่ๆใต้พื้นหินลาวากลับมีหนวดปลาหมึกขนาดใหญ่ พุ่งปราดขึ้นมารัดตัวนางอย่างรวดเร็ว มันชูตวัดบีบอัดจนภูตอสูรงูน้ำจืดบิดตัวด้วยความเ็ป ต้านแรงพลังโอบรัดสุดกำลัง
เฮือกๆ!!
“โอ๊ยย!..นายน้อยข้าไม่ไหวแล้ว”
หญิงสาวร้องเข้าไปในส่วนลึกของจิตใจกริชเพชร
ชายหนุ่มอ้าปากขึ้นอย่างอัตโนมัติขับบอลแก่นแท้ออกมาจากช่องท้อง ทันใดนั้นดวงจิตภูตอสูรงูน้ำจืด ส่งหินศิลาสีแดงเม็ดหนึ่งเข้าปากของชายหนุ่ม พร้อมกับสลายร่างเป็แสงสีเขียวพุ่งวาบเข้าไป ในดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งที่อยู่ในปากกริชเพชร ฉับพลันร่างของอสูรสาวก็เข้าไปสถิตอย่างรีบเร่ง
‘อาวเฮ่ย..มันเกิดอะไรขึ้น?!! ..’
กายอสูรของชายหนุ่มลอยเคว้งคว้างอยู่กลางท้องมหาสมุทร ดุจเส้นสาหร่ายที่ขาดกระจุยหลุดรอดจากการบีบรัดของหนวดคราเคน กริชเพชรสะบัดตัวดำผุดดำว่าย หนีลงไปตามแนวปะการังอย่างรวดเร็ว
เขาอดชำเลืองมองไปด้านหลังไม่ได้ เห็นอสูรคราเคน โผล่ขึ้นจากใต้หินลาวาที่ดำทะมึน แท้ที่จริงมันหลบซ่อนตัวอยู่ในกองหิน กริชเพชรตาเหลือกลานมันมีเกือบสิบตัวส่งหนวดยั้วเยี้ย เหนือพื้นมหาสมุทร หนวดขนาดั์ที่กวัดแกว่งทั่วท้องน้ำสีคราม มันไม่ได้อยู่ตัวเดียวอสูรร้ายระดับสามเหล่านี้ กลับสร้างกองทัพรวมตัวเป็กลุ่ม
กริชเพชรรู้สึกแปลกใจพวกมันหาได้สนใจ อสูรวารีน้ำจืดตัวน้อยที่แหวกว่ายฉวัดเฉวียนมุ่งสู่อุโมงค์ปะการัง ชายหนุ่มตัวสั่นสะท้านหลบซ่อนในอุโมงค์ขนาดเล็ก พุ่งเข้าไปลึกที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ กบดานในช่องหลึบลึก
ครึน!!
เสียงครึนๆ ดังภายนอกอสูรคราเคนสิบกว่าตัว มันฉวัดเฉวียนหนวดยาวใหญ่อันทรงพลังกวัดแกว่งกวาดล้างแนวปะการัง แตกกระจายฟุ้งไปทั่วพื้นมหาสมุทร ปลาหมึกั์คงโกรธแค้นภูติอสูรหนิงหนิงที่โจมตีมัน จนได้รับาเ็แล้วหายตัวไปต่อหน้าต่อตา
“ข้าขอโทษนายน้อยหนิงหนิงเกือบพาท่านมาโดนคราเคน ฆ่าตายกลางมหาสมุทรการคำนวณของหนิงหนิงผิดพลาด พวกมันไม่เหมือนเก่าอีกแล้ว..คล้ายกับว่าพวกมันมีจ่าฝูงระดับปัญญาที่ต่ำต้อยหลายปีก่อน กลับเรียนรู้ยกระดับแม้ว่ามันยังไม่ข้าม สู่กายอสูรระดับสี่..น่าแปลกใจจริงๆ? ”
เสียงหนิงหนิงดังก้องอยู่ในส่วนประสาทกริชเพชร
“แล้วเอายังไงต่อดีล่ะ?!..คาถาไฟลาวาก็ไม่ได้ หนิงหนิงออกมาคุยกันข้างนอกดีกว่าข้ารู้สึกไม่ปลอดภัย”
ชายหนุ่มกระซิบบอกอสูรสาว ที่เข้าไปอยู่ในดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งของเขา
“ขออภัยนายน้อย..หนิงหนิงออกจากบอลดวงจิตแก่นแท้ของท่าน ตามอำเภอใจไม่ได้หรอก ท่านต้องใช้คาถาเรียกข้าออกไป แต่เสียใจอีกอย่างหนึ่ง คือท่านต้องมีกายอสูรถึงระดับสี่ จึงจะสามารถมีพลังร่ายคาถาเรียกข้าออกไปด้านนอก ตอนนี้ทำได้เพียงส่งเสียงแนะนำท่านเท่านั้น ไม่สามารถออกไปช่วยท่านได้อีกแล้ว”
เสียงเศร้าๆ ของหญิงสาวดังอย่างเสียใจที่ดำเนินการผิดพลาด จนต้องทำให้นายน้อยของนาง ตกอยู่ในเวิ้งว้างกลางมหาสมุทรใหญ่เพียงตัวคนเดียว
“โอ้?..!!..ข้าจะกลับดินแดนวารีน้ำจืดได้อย่างไร อุโมงค์นั่นมันมีแรงอัดอย่างสูง เ้าก็บอกข้าแล้วไม่ใช่รึ ว่าถ้าข้ามีกายอสูรไม่ถึงระดับสี่ ไม่สามารถผ่านอุโมงค์นั้นได้..อ๋อย..ซวยแล้วงานนี้..”
ชายหนุ่มพึมพำพยายามคิดหาทางรอด
“นายน้อยข้าขอโทษ..”
นางภูตอสูรงูน้ำเงินร้องครางฮือขอโทษเขาด้วยเสียงแ่เบา เหมือนกับว่านางก็จนปัญญาเหมือนกันไม่รู้จะดำเนินการอย่างไรต่อ
“นายน้อยเมื่อกี้ท่านได้กลืนศิลาโลหิตงูจำแลงของข้าเข้าไป ท่านสามารถเปลี่ยนสีตัวเองกลมกลืนกับสิ่งแวดล้อม หลบหนีการตรวจจับของดวงจิตอสูรได้ แม้ว่ามันจะมีกายอสูรระดับเจ็ดขึ้นไปก็ตาม”
หญิงสาวอธิบายให้กริชเพชรใจชื้นถึงศิลาที่นางได้ให้เขากลืนกิน ก่อนที่จะกลายร่างกลับเข้าสู่บอลดวงจิตสีรุ้งของเขา ทำให้ร่างกายชายหนุ่มเปลี่ยนแปลงสภาพ ไปตามสภาวะสิ่งแวดล้อมรอบตัว หลบหลีกคราเคนทั้งฝูงมาได้อย่างหวุดหวิด
“ถึงว่า..ข้ารู้สึกแปลกๆ ทำไม? พวกคราเคนเ่าั้ จึงไม่ติดตามอสูรระดับกระจ้อยร่อยอย่างข้า มันไม่เห็นข้านี่เอง ”
ชายหนุ่มเริ่มเข้าใจ
“รอสักพักหนึ่งก่อนให้พวกคราเคนมันสงบกลับไปซ่อนตัวในใต้พื้นลาวาอีกครั้ง พวกเราค่อยเดินทางกลับเขตแดนอสูรน้ำจืดถึงแม้มันจะห่างไกลหน่อย ด้วยสภาพกายอสูรระดับหนึ่งของท่านแบบนี้ สองสามปีก็คงจะถึง..แต่ข้ารับรองพวกสัตว์อสูรไม่เห็นท่านแน่นอน”
หญิงสาวกระซิบเบาๆ ในดวงจิตกริชเพชรอธิบายและให้ความเชื่อมั่นกับเขา
……………………………………………………………………………….........................................................
4K
