ณ สถานที่แห่งนึง ในดินแดนซวี่เหิงโจว มีกลิ่นอายเืเต็มอากาศ ร่างไร้วิญญานกองเป็ูเา มีเสียงหนึ่งดังขึ้น
"พวกเราบุกเข้าไป... ตามท่านเทพเซียนเข้าไป!"
ที่มาของเสียงคือกลุ่มคน กลุ่มใหญ่เป็ผู้ฝึกเซียนแต่ละคน ปลดปล่อยอ่อร่าและกลิ่นอายอย่างสุดขีด จนทำให้พื้นที่รอบๆ เกิดการบิดเบี้ยวของอากาศ และมีคำพูดหนึ่งดังขึ้น
"หมัดดาราสะบั้น...ตายซะเ้ามารร้าย!"
ต้นกำเนิดเสียงมาจากท้องฟ้า บริเวณท้องฟ้านั้น มีร่างของคนสองคน กำลังห่ำหั่นกัน พื้นที่โดยรอบบิดเบี้ยว รอยแยกมิติรอบๆแตกร้าว การปะทะกันของพลังในแต่ละครั้ง สามารถทำลายทั้งดินแดนได้เลย
"หึ!...อย่างเ้านะหรอจะสังหารข้ายังเร็วไปร้อยปี ฮ่าฮ่า!"
"เร็วไปงั้นหรือ...เร็วไปหรือไม่ข้าจะทำให้เ้าดู"
หลังสิ้นคำพูดทั้งสองต่างปลดปล่อยพลังสุดขีด ท่วงท่ามือฉับไว เกิดเป็ทักษะการโจมตีที่รุนแรงทั้งสองฝ่าย เห็นได้ชัดว่าทั้งสอง้าปิดฉากการต่อสู้ครังนี้แล้ว
"ลองชิมนี่ดูท่านเทพเซียน...ทักษะที่สร้างชื่อให้ข้า 'ตราฝ่ามือปีศาจล้างภิภพ'..."
ตราฝ่ามือปีศาจขนาดใหญ่ ที่เกิดขึ้นมันได้พุ่งเป้า ไปทางเทพเซียน แต่เทพเซียนหาตื่นตระหนกไม่ กลับค่อยๆปลดปล่อยทักษะออกมาหลังจากจบท่วงท่ามือ ตั้งท่าเตรียมปล่อยหนึ่งหมัด การตั้งท่าปล่อยหมัดครั้งนี้มีร่างัเพลิงขนาดใหญ่ เตรียมพุ่งเข้าปะทะกับฝ่ามือปีศาจขนาดใหญ่
"ข้าก็จะให้เ้าได้ลองเหมือนกัน...ทักษะที่ข้าคิดค้นขึ้นมา...สามารถะเื์ได้เลย 'กำปั้นันภาเดือด'..."
หลังสิ้นคำพูด เทพเซียนได้ปล่อยหมัด ใส่ฝ่ามือขนาดใหญ่ที่พุ่งโจมตีมา หลังจากปล่อยหมัด ร่างัเพลิงขนาดใหญ่ พุ่งใส่เข้าปะทะกับฝ่ามือปีศาจขนาดใหญ่ หลังทั้งสองวิชาเข้าปะทะกันพื้นที่โดยรอบ เกิดการสั่นะเือย่างรุนแรง รอยแยกมิติพังทลาย การต่อสู้บริเวณอื่น ต่างหยุดชะงัก สายตาทุกคู่จับต้องไปทาง พลังที่กำลังปะทะกันอย่างรุนแรง และที่มุมหนึ่งมีเสียงพึมพัม
"หลับให้สบายนะเทพเซียน...ไม่สิศิษย์น้อง"
หลังสิ้นเสียงคนผู้นั้น ได้ปากระบี่ที่ห่อหุ้มด้วยพลังมาร ใส่ด้านหลังของเทพเซียน พลังมารในกระบี่เข้มข้นมาก เทพเซียนรู้ตัวแต่ไม่สามารถหันมาป้องกันได้ เพราะเขาต้องควบคุมพลังเพื่อปะทะกับฝ่ามือของมารทางด้านหน้า ทำให้เขาถูกแทงด้วยกระบี่ หลังจากถูกกระบี่นั้นแทง เทพเซียนเริ่มอ่อนพลังลง เหมือนว่ากระบี่เล่มนี้จะดูดพลังของเทพเซียน ทางด้านมารร้ายเมื่อเห็นเทพเซียนพลังลดลง ก็ได้เพิ่มพลังปลดปล่อยปราณเต็มที่ เพื่อเพิ่มความรุนแรงของตราฝ่ามือปีศาจ ตราฝ่ามือปีศาจที่เพิ่มพลังมา อนุภาพรุนแรงเหนือกว่าตอนแรกหลายเท่า ในตอนนี้เหมือนัที่มาจากการปล่อยหมัดของเทพเซียนค่อยๆ ถูกพลังจากฝ่ามือปีศาจกัดกร่อน
"บ้าเอ้ย!..ชีวิตข้าต้องมาจบตรงนี้งั้นหรอ อีกนิดเดียวก็จะแก้แค้นให้พ่อได้แล้วแท้ๆ"
เสียงบ่นเบาๆในใจของเทพเซียน ไม่นานัจากการปล่อยหมัดของเทพเซียนก็แตกสลาย เทพเซียนกระอักเืคำโต ฝ่ามือปีศาจที่ทำลายกระบวนท่าของเทพเซียนได้ พุ่งตรงเข้าหาร่างของเทพเซียน ในตอนนี้เทพเซียนไม่สามารถดึงปราณยุทธมาป้องกันได้ ทำให้โดนฝ่ามือปีศาจของมารอย่างเต็มๆ เกิดการะเิอย่างรุนแรง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่ร่างๆนึงที่ร่วงลงมา มีเซียนคนนึงพูดออกมาทันทีเมื่อเห็นร่างนั้น
"นั่นเทพเซียน...เทพเซียนแพ้แล้วไม่นะ!"
หลังทุกคนเห็นภาพนี้ สนามรบจากที่อึกกระทึกครึกโครมของการโรมรันต่อสู้ บัดนี้ได้มีแต่ความโศกเศร้าของฝั่งผู้บำเพ็ญเซียน ส่วนฝั่งมารต่างยินดี ดีใจในชัยชนะของเทพมารของพวกเขา
เทพเซียนที่ร่างร่วงลงพื้น ดวงตาเริ่มพร่ามัว พลังิญญาค่อยๆเหือดหายไป ทำให้ตอนนี้เทพเซียนได้เห็นคนที่ลอบทำร้ายเค้า สายตาเทพเซียนจับจ้องไปทางร่างที่เดินเข้ามาคนนั้น ก็คือศิษย์พี่ของเขา ทำให้เทพเซียนนึกย้อนกลับไปในอดีต
"หยวนอวิ๋น...หยวนอวิ๋นตื่นได้แล้ว"
เสียงเรียกของคนคนหนึ่งที่เรียกเด็กชายที่นอนหลับ หลังได้ยินเสียงเรียก เด็กชายที่นอนหลับอยู่ค่อยๆลืมตาแล้วหันไปทางเสียงเรียกที่ได้ยิน
"ตื่นได้แล้วเ้าคนขี้เซา...คนอื่นเขาไปฝึกซ้อมกันหมดแล้วเ้าบ้า"
ชายหนุ่มคนนึงพูดใส่เด็กชาย คนผู้นี้ชื่อ จางเ้า เป็คนตระกูลจาง ดูเหมือนมีศักดิ์เป็ศิษย์พี่ของคนที่นอนหลับ ส่วนเด็กที่นอนหลับ เขามีชื่อว่าหยวนอวิ๋น เป็เด็กชายรูปร่างผอมเพรียว ผมยาวสีดำตัดขาว หยวนอวิ๋นเป็เด็กกำพร้า พ่อถูกมารสังหารหลังออกไปทำภารกิจ แม่ถูกตระกูลตัวเองลักพาตัวกลับตระกูล ทำให้เค้าต้องเร่ร่อน จนมาพบกับผู้าุโของสำนักเทียนจง เขาจึงรับหยวนอวิ๋นเข้ามาเป็ลูกศิษย์ในสำนัก และได้สั่งสอนทักษะวิชาต่างๆให้ทุกแขนง หยวนอวิ๋นเป็คนมีความสามารถสูง หลังเขาได้ฝึกฝนเขาสามารถเข้าใจในทุกศาสตร์ หลังจากหยวนอวิ๋นอายุ 25 เขาได้สร้างชื่อไปทั่วดินแดน สังหารเหล่ามารที่ระดับสูงไปนับหมื่น จนมีผู้บำเพ็ญจากดินแดนต่างๆ มาขอเข้าสำนักแล้วขอเป็ผู้ติดตามหยวนอวิ๋น หลังจากนั้น เขาเริ่มถูกมองเป็เทพเซียน แต่กลับมีแรงแค้นและอาฆาตจากผู้เป็ศิษย์พี่ตนเอง ซึ่งสาเหตุเกิดจากหยวนอวิ๋นได้ไปสังหารมาร ที่ตระกูลจางซึ่งมารตนนั้นก็คือแม่ของ จางเ้า ศิษย์พี่ของหยวนอวิ๋น จางเ้าได้ขอร้องไม่ให้หยวนอวิ๋นสังหารแม่ของเขาที่เป็มาร แต่หยวนอวิ๋นทำตามคำขอไม่ได้เนื่องจากการกระทำครั้งนี้เป็การขอร้องมาจากชาวบ้าน ซึ่งหยวนอวิ๋นไม่สามารถปฏิเสธได้ หยวนอวิ๋นที่ยึดมั่นในการปกป้องผู้คนจากมาร หลังจากสังหารมารที่เป็แม่ของจางเ้า ความแค้นจึงได้ผุดขึ้นกลางใจ ของจางเ้า ั้แ่นั้นมาจางเ้าที่ใช้ชีวิตด้วยความแค้น จึงหันไปเข้ากับฝ่ายมารแล้วคอยสอดส่องการเคลื่อนไหวของผู้บำเพ็ญเซียน และคอยให้ข้อมูลแก่เผ่ามาร
ย้อนมาที่ปัจจุบัน ดวงตาเทพเซียนจ้องไปที่ร่างของชายที่เดินเข้ามา ซึ่งเทพเซียนก็คือหยวนอวิ๋น ส่วนคนที่เดินเข้ามาแล้วลอบทำร้ายหยวนอวิ๋น ก็คือ จางเ้า ศิษย์พี่ของเขานั่นเองหยวนอวิ๋นจึงเอ่ยถามกับศิษย์พี่ของเขา
"ศิษย์พี่จางเ้า เหตุใดจึงทำเช่นนี้"
จางเ้าเมื่อได้ยินคำถามของหยวนอวิ๋น จึงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเ็า แฝงด้วยความรู้สึกแค้น
"เป็เพราะเ้าไงล่ะ...ในตอนที่เ้าสังหารแม่ข้า...ข้าอ้อนวอนเ้าขอร้องเ้าทั้งน้ำตาให้ไว้ชีวิตแม่ข้าแต่เ้ากลับยังสังหารแม่ข้า...ข้าเลยสาบานกับตัวเองว่าจะสังหารเ้า แล้ววันนี้ก็ทำได้...ซึ่งมันทำให้ข้ามีความสุขมาก ฮ่าฮ่า!"
หยวนอวิ๋นเมื่อได้ยินคำพูดของจางเ้า ดวงตากลับฉายแววเสียใจพร้อมเอ่ยตอบเมื่อฟังคำพูดของจางเ้าจบ
"ด้วยเหตุนี้เ้าจึงไปขอเข้าร่วมกับฝ่ายมารแล้วคอยส่งข่าวการเคลื่อนไหวของพวกเราให้ฝ่ายมาร"
"ใช่แล้ว...แล้วตอนนี้ข้าก็ได้เป็ลูกศิษย์ของเทพมาร..อนาคตข้าก็จะแข็งแกร่งกว่าเ้าแล้ว...เ้าก็หายไปจากโลกนี้เถอะ ฮ่าฮ่า!" จางเ้าเอ่ยตอบทันทีหลังหยวนอวิ๋นพูดจบ
หลังจางเ้าพูดจบเค้าก็เดินหนีหายไป ปล่อยให้ร่างของหยวนอวิ๋นไว้ตรงนั้นคนเดียว หยวนอวิ๋นในตอนนี้ดวงตาค่อยๆเริ่มปิดลง หลังจากดวงตาหลับลงหยวนอวิ๋นก็พูดในใจกับตัวเอง
"หากข้าย้อนเวลากลับไปได้...ข้าก็จะทำเหมือนเดิมเพราะหน้าที่ของข้าคือปกป้องดินแดนจากมาร...แต่ว่าตอนนี้ข้าไม่สามารถปกป้องดินแดนซวี่เหิงโจวต่อได้แล้ว...เทพเซียนแห่งดินแดนซวี่เหิงโจวที่ทุกคนนับถือคงไม่มีแล้ว"
หลังจากพูดจบเทพเซียนหยวนอวิ๋นก็ได้สิ้นใจลง เมื่อข่าวการจากไปของเทพเซียน กระจายออกไปทั่วทั้งดินแดนซวี่เหิงโจวต่างโศกเศร้าเสียใจ เพราะทุกคนนับถือเทพเซียนมากในอนาคตนี้คงไม่มีใคร ไปถึงระดับนั้นได้อีก
แต่หารู้ไม่ในอนาคตนั้นจะเกิดปฏิหารขึ้นและเป็เื่ที่ทั้งดินแดนซวี่เหิงโจวต้องจดจำไปอีกนาน.....
2K
