ศศิชา คดีสนธยามรณะ

        Series 2 *เงาที่ไม่มีวันจาง*

        EP.1 — ภาพที่หายไปจากกล้อง

        เช้าวันหนึ่งในเดือนธันวาคมที่อากาศเย็น๾ะเ๾ื๵๠กว่าปกติ  

        ศศิชานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ในกองข่าวท้องถิ่น กำลังเขียนข่าวจบเล็ก ๆ เกี่ยวกับงานเทศกาลฤดูหนาว  

        มีอีเมลฉบับหนึ่งเด้งขึ้นมาโดยไม่มีชื่อผู้ส่ง  

        หัวข้อ: “ช่วยดูคลิปนี้หน่อย”  

        ไฟล์แนบเป็๲วิดีโอสั้น 17 วินาที ถ่ายจากกล้องวงจรปิดของร้านสะดวกซื้อแห่งหนึ่งในย่านชานเมือง  

        ภาพขาวดำ คืนวันที่ 3 ธันวาคม เวลา 02:47 น.  

        ชายหนุ่มคนหนึ่งสวมเสื้อฮู้ดสีเทา เดินเข้าร้านคนเดียว หยิบเบียร์กระป๋องสองสามกระป๋อง แล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์  

        ไม่มีพนักงานอยู่  

        เขายืนรออยู่ครู่หนึ่ง ก้มดูอะไรบางอย่างใต้เคาน์เตอร์ แล้วหันกลับมามองกล้องตรง ๆ  

        หน้าตาคมชัด อายุราว 28-30 ปี ดูธรรมดา แต่สายตา... ว่างเปล่า  

        จากนั้นเขาก็ยกมือขึ้นโบกให้กล้องเบา ๆ เหมือนรู้ว่ามีคนกำลังดูอยู่  

        แล้วภาพก็ตัดจบ  

        ศศิชาขมวดคิ้ว  

        คลิปนี้ไม่มีอะไรผิดปกติเลยนอกจาก “ไม่มีพนักงาน” ในร้านตอนดึก  

        แต่สิ่งที่ทำให้เธอหยุดนิ้วเหนือเมาส์คือ  

        ในวินาทีที่ 00:14 มีเงาคนยืนอยู่ข้างหลังชายหนุ่มคนนั้น  

        เงาสูงผอม ตัวตรงนิ่ง สะท้อนบนพื้นกระเบื้องมันวาว  

        แต่ในภาพ... ไม่มีคนที่สองอยู่ในร้านเลย  

        ไม่มีแม้แต่เงาของตัวชายหนุ่มเอง  

        ศศิชาเล่นคลิปซ้ำสามรอบ  

        เงานั้นไม่ขยับตามการเคลื่อนไหวของชายหนุ่ม  

        มันยืนนิ่ง มองตรงมาที่กล้องเช่นกัน  

        และในวินาทีสุดท้ายก่อนภาพตัด เงานั้นค่อย ๆ เอียงศีรษะเบา ๆ  

        เหมือนกำลังยิ้ม  

        ใต้คลิปมีข้อความสั้น ๆ ในอีเมล  

        “คนในคลิปหายตัวไปแล้ว 3 วัน ไม่มีใครจำเขาได้เลย แม้แต่ครอบครัว  

        ช่วยหาเขาหน่อยได้ไหม”  

        ไม่มีชื่อผู้ส่ง ไม่มีเบอร์ติดต่อ  

        ศศิชาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง  

        เธอรู้ดีว่าหลังคดีบ้านไฟ คงไม่มีใครอยากให้เธอแตะคดีแปลก ๆ อีก  

        แต่เงาในคลิปนั้น... มันมองตรงมาที่เธอจริง ๆ  

        เหมือนรู้ว่าใครจะเป็๞คนเปิดดู  

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*

          ศศิชาเริ่มต้นด้วยการตามหาที่มาของคลิป  

        ร้านสะดวกซื้อนั้นยังเปิดอยู่ เธอไปตอนบ่าย พนักงานเปลี่ยนกะใหม่ไม่รู้เ๹ื่๪๫อะไร  

        “คืนนั้นเหรอคะ? หนูไม่ได้อยู่กะค่ะ แต่พี่ที่อยู่กะบอกว่าไม่มีลูกค้าเลยทั้งคืน”  

        ศศิชาขอดูกล้องวงจรปิดย้อนหลัง  

        ผู้จัดการร้านส่ายหัว  

        “ไฟล์คืนนั้นหายไปหมดเลยค่ะ ระบบบอกว่าโดนลบอัตโนมัติ ไม่รู้เป็๞อะไร”  

        เธอเลยลองอีกทาง — นำภาพหน้าตรงของชายหนุ่มจากคลิปไปให้ตำรวจในโรงพักใกล้เคียงดู  

        ร้อยตำรวจโทคนหนึ่งมองภาพนาน ๆ  

        “หน้าตาคุ้น ๆ นะ แต่... นึกชื่อไม่ออกเลย”  

        ศศิชาถามต่อ  

        “เคยมีคนแจ้งหายตัวไหมคะ ใน๰่๭๫ 2-3 สัปดาห์นี้”  

        เขาค้นฐานข้อมูล  

        “ไม่มีเลยครับ ผู้ชายอายุราวนี้ ไม่มีรายงานสูญหายเลย”  

        ศศิชากลับมาที่ห้องพักของตัวเองตอนค่ำ  

        เปิดคลิปดูซ้ำอีกรอบ  

        คราวนี้เธอซูมเข้าไปที่เงาข้างหลัง  

        มันไม่ใช่เงาธรรมดา  

        ขอบเงาเบลอ ๆ เหมือนถูกวาดด้วยหมึกที่กำลังซึม  

        และที่สำคัญ... ในวินาทีที่ชายหนุ่มโบกมือ เงานั้นยกมือขึ้นตาม แต่ช้าไปครึ่งจังหวะ  

        เหมือนมันกำลังเลียนแบบ  

        แต่ไม่ทัน  

        ศศิชาปิดคอมพิวเตอร์  

        ห้องเงียบสนิท  

        แล้วโทรศัพท์ของเธอสั่นเบา ๆ  

        ข้อความจากเบอร์ที่ไม่มีในรายชื่อ  

        “ขอบคุณที่เริ่มหาแล้ว  

        ชื่อเขา... คุณจะไม่มีวันเจอในเอกสารไหน ๆ  

        แต่เขายังอยู่  

        ใกล้กว่าที่คิด”  

        ข้อความหายไปเองภายในสามวินาที  

        ศศิชามองออกไปนอกหน้าต่าง  

        ฝั่งตรงข้ามถนน มีเงาคนยืนอยู่ใต้โคมไฟ  

        สูงผอม นิ่งสนิท  

        มองขึ้นมาที่ห้องเธอ  

        แต่เมื่อเธอกะพริบตา เงานั้นก็หายไป  

        เหลือเพียงแสงโคมไฟที่สั่นไหวเบา ๆ  

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*