Desire ความปราถนา...ที่จะเปลี่ยน

ณ ลานหน้าหมู่บ้าน ช่วงเช้าตรู่"ได้เวลาที่ตำนานจะเริ่มต้นขึ้นแล้วล่ะ" ผมตะโกนออกไปเสียงดัง"ไอเด็กบ้า จะไปแล้วก็ไปเลยสิวะจะตะโกนเสียงดังทำไม เดี๋ยวคนเขาตื่นกันหมด" คุณวิชัยดุผม"อย่าดุจูนเขาเลยน่าคุณวิชัย เราควรอวยพรให้เขาทำตามความฝันนะ"พี่มาอาโนะพูดกล่อม"นี่เธออย่าไปพูดแบบนี้ให้ใครได้ยินเข้าล่ะ เดี๋ยวจะโดนข้อหาชี้นำให้คนตามหา desire..โทษสาหัสเชียวนะ""น่าๆอย่างน้อยก็ซักครั้งจูนเขาก็จะไปแล้วนี่""เฮ้อ..พวกเด็กๆนี่ไม่เข้าใจอะไรเลยจริงๆ""ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอก ผมฝึกทุกอย่างมาอย่างดีแล้วล่ะ อ้อ..แล้วอีกอย่างนึง ค่าอาหารและค่าเลี้ยงดูทุกอย่างไว้ผมเป็นผู้ยิ่งใหญ่แล้วผมจะมาจ่ายคืนให้นะพี่มาอาโนะ""จ้า"พี่เขาตอบรับผมพร้อมกับยิ้ม"เอาล่ะผมจะไปละ ไม่ต้องคิดถึงผมหรอกนะพี่มาอาโนะ คุณวิชัย""เออแล้วไม่ต้องกลับมาล่ะ""ขอบคุณอีกครั้งสำหรับเรือด้วยน้า~~"
ผมเดินลงไปที่ริมลำคลองที่อยู่ใกล้ๆกับหมู่บ้าน ซึ่งผมตั้งใจจะใช้เรือนี้ล่องไปตามเส้นทางจนกว่าจะเจอหมู่บ้านซักที่นึงน่ะแหละ'คงจะคิดถึงมากแน่ๆ'ผมคิดไปพร้อมกับหันไปมองด้านหลัง พี่มาอาโนะโบกมือลาให้กับผมด้วยความเป็นห่วง ส่วนคุณวิชัยก็โบกมือไล่ให้ผมไปไกลๆ ผมรู้แหละถึงแม้ว่าเขาจะไล่ผมแบบนั้นแต่ในใจลึกๆก็รักผมไม่น้อยเลย
สวัสดีครับผมฟอร์จูน มิส แรลลี่ จากเรื่องราวก่อนๆนั้นนั่นเป็นเรื่องสมัยเด็กของผม ปัจจุบันตอนนี้ผมอายุ 18 ปีแล้วล่ะ หลังจากที่พี่บลานจากไปพวกกลุ่มซีกเกอร์อื่นๆก็มาแวะเวียนที่หมู่บ้านบ้างเป็นบางครา บางกลุ่มก็อัธยาศัยดีแต่บางกลุ่มนี่แทบจะไม่มีความใยดีกันเลย ตลอด 8 ปีที่พี่บลานจากไปตัวผมก็ไม่ได้หยุดนิ่งหรอกนะ ผมฝึกฝนตัวเองทุกวัน
ต้องขอบคุณพี่มาอาโนะที่คอยดูแลเรื่องข้าวยาอาหารให้กับผม ถ้าไม่ได้พี่ล่ะก็ผมก็คงเป็นแค่เด็กเร่ร่อนในหมู่บ้านเรื่อยๆไป
วันนี้เป็นที่อากาศแจ่มใสเหมาะสำหรับการออกเดินทาง เหมาะสำหรับตำนานบทใหม่ที่จะเขียนขึ้นมาด้วยตัวผมเอง ทางข้างหน้าจะมีอะไรรอผมอยู่บ้างนะ ผมไม่อาจที่จะเดามันได้เลย.."เอาล่ะการผจญภัยของฉันเริ่มต้นที่นี่ละกัน" ในที่สุดผมก็มาถึงท่าเรือเล็กๆที่ผมบังเอิญเจอเข้า ก็นะ..การเดินทางของผมมันไม่มีแบบแผนอะไรทั้งนั้น ไปข้างหน้า เจออะไรก็เจอ กว่าผมจะมาเจอเจ้าท่าเรือนี่ได้ผมก็แจวเรือวนไปวนมากว่าจะมาถึงนี่ก็ตกเย็นซะแล้ว"ตามหลักแล้วที่ใดมีท่าเรือที่นั่นก็ต้องมีบ้านคนล่ะวะ"ผมพูดขึ้นมาให้กำลังใจตัวเองเดินหน้าหาหมู่บ้าน
หลังจากที่ขึ้นมาบนดินแล้ว ทุกอย่างก็กลับมีแค่ป่าที่ใบไม้ร่วงหล่นเต็มพื้นไปหมด'ฤดูใบไม้ร่วงอีกแล้วสินะ'ก็ไม่รู้หรอกนะว่าฤดูใบไม้ร่วงนี้ผมจะต้องสูญเสียใครไปอีกรึเปล่าแต่ก็นะชีวิตมันก็คือชีวิต ทุกอย่างไม่จีรังยั่งยืนอยู่แล้วล่ะ
เนื่องจากใบไม้ที่ร่วงโรยลงเต็มพื้นดินไปหมด ทำให้ทางที่เหมือนจะเป็นทางที่คนทำเอาไว้นั้นโดนใบไม้ปกคลุม ช่างโชคร้ายจริงๆที่ดันจะมาเดินทางในฤดูแบบนี้
ผมห่างจากฝั่งที่เดินมาได้ซักพัก เนื่องจากท้องฟ้าที่กำลังจะมืดลงเรื่อยๆผมก็เริ่มเห็นแสงไฟหลายๆจุดขยับอยู่ ดูเหมือนนั่นจะเป็นกองคาราวานของกลุ่มอะไรซักอย่าง บางทีอาจจะเป็นกลุ่มซีกเกอร์ก็ได้ล่ะมั้ง? แต่อย่างไรก็ตามก็ลองตามคนพวกนี้ไปก่อนละกัน..."วันนี้น่าจะพักแถวๆนี้ได้แฮะ" เด็กหนุ่มปริศนาคนหนึ่งกำลังเดินไปมาเหมือนกำลังจะหาที่พัก"ถึงจะบอกแบบนั้นแต่ฉันก็ทำอะไรไม่เป็นเลยนี่สิ เห้อ..หันไปทางไหนก็มีแต่ป่า หรือจะกลับไปดีนะ"เมื่อเด็กหนุ่มปริศนากำลังคิดที่จะหลับไปเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้"เอ่อ..แบบนี้ก็คงหลงอีกแล้วสินะ""ตุ้บ"จู่ๆก็มีเสียงเหมือนมีอะไรตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง"อะไรน่ะ"เด็กหนุ่มปริศนาค่อยๆเดินไปอย่างช้าๆเพื่อเข้าไปตรวจสอบดูว่าสิ่งที่ตกลงมานั่นคืออะไร ทั้งๆที่ในใจนั้นสั่นกลัว"ค...คนนี่นา""ก็ใช่น่ะสิ โอย..ช่วยหน่อยสิ"
ผมช่วยชายที่ตกลงมา ตัวของเขาตกลงไปในกองกิ่งไม้ ผมต้องช่วยหยิบกิ่งไม้ที่อยู่รอบๆตัวเขาอย่างช้าๆ ไม่งั้นมันอาจจะไปโดนตัวเขาทำให้บาดเจ็บเพิ่มได้
หลังจากเอากิ่งไม้ออกผมดึงตัวเขาออกมา เขาดูยังหนุ่มอายุเหมือนจะมากกว่าผมไม่กี่ปีเอง"ขอบใจนะที่ช่วย โอย..หลังฉันเหมือนมันจะหักเลยแฮะ""คุณตกลงมาจากหน้าผานั่น่ะเหรอ""ใช่ มันค่อนข้างจะมืดแล้วน่ะเลยไม่ค่อยจะได้มองทาง รู้ตัวอีกทีก็ตกลงมาแล้ว""คงเจ็บน่าดูเลย""แล้วนายล่ะมาทำอะไรด้านล่างนี่ล่ะ ด้านล่างนี่ดูเหมือนจะมีแค่ป่านะ หมู่บ้านไม่ได้อยู่ด้านบนหรอกเหรอ" "เอ่อ..ก็แบบ ผมหลงทางมาน่ะ""ฮ่าๆพวกเรานี่เหมือนดวงจะสมพงษ์กันเลยแฮะ ฉันฟอร์จูนนะแต่จะเรียกว่าจูนก็ได้""อ่า..ผมวุ่นครับ""วุ่นงั้นเหรอ ชื่อน่ารักดีแฮะ""เอ่อช่างมันเถอะครับแล้วนี่เราจะเอายังไงต่อ""จะให้เอายังไงล่ะ ฉันก็ไม่รู้เส้นทาง นายก็หลงป่า คืนนี้คงต้องนอนตรงนี้นี่แหละ"
ก่อนที่ตะวันจะลับฟ้าไปจนหมด พี่จูนก็บอกให้พวกผมหาก้อนหินและกิ่งไม้แห้งๆมาให้เยอะๆส่วนพี่เขาจะสร้างที่พักด้วยของที่เจอ พวกเราต้องพักที่นี่นี่แหละนะ
"นี่ครับพี่จูนผมหามาให้เยอะพอควรแล้ว""สวยเลยนี่ ว่าแต่นายนเรียกฉันว่าพี่งั้นเหรอนายอายุเท่าไหร่ล่ะ""ผม 15 ครับ""แค่ 15 เองเหรอ(ตัวเองก็แค่ 18) นายไม่น่าจะอยู่ตรงนี้เลยนะ นายเป็นคนจากหมู่บ้านไหนกันล่ะ""เอ่อ..คือผมก็ไม่ใช่คนจากหมู่บ้านแถวนี้หรอกนะครับ แต่ผมแค่แวะมาหมู่บ้านด้านบนนี้เฉยๆ จากนั้นรู้สึกเบื่อๆเลยจะมาเดินเล่นแต่กลับหลงทาง""อืม..ว่าแต่หมู่บ้านที่นายแวะมามีอะไรน่าสนใจงั้นเหรอ""ทำไมเหรอครับ""ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่ฉันเห็นเหมือนกองคาราวานอะไรบางอย่างกำลังมุ่งหน้าไปน่ะ""เอ๋ กองคาราวานงั้นเหรอครับ พวกเขาสวมชุุดยังไงกันบ้างเหรอครับ""ก็สวมชุดแปลกๆหน่อยน่ะ ดูเป็นทางการ ดูหรูหราดี""งั้นก็ใช่แล้วล่ะ ผมต้องไปแล้ว""นายจะไปไหนล่ะ""ผมต้องกลับไปที่หมู่บ้าน""นายบอกนายหลงป่า แล้วอีกอย่างตอนนี้ฟ้าก็มืดหมดแล้ว นายจะไปยังไงกันเล่า""ไม่รู้ล่ะผมต้องกลับไปแล้ว""เฮ้อ..งั้นก็ตามใจ อย่าหลงป่าจนตายซะก่อนล่ะ"
บ้าเอ้ยพวกมันมากันแล้วน่ะเหรอเราต้องกลับไปแล้ว ถ้าจำไม่ผิดมันก็ต้องไปทางนี้แหละ ขึ้นที่สูงเข้าไว้
บ้าเอ้ยตอนนี้มองไม่เห็นอะไรเลยไปที่ไหนก็เหมือนกลับมาที่เดิมอีกแล้ว แคมป์ของพี่จูนก็หายไปแล้วด้วย บ้าเอ้ยทำยังไงดีล่ะ พวกนั้นมันคงจะต้องไปถึงแล้วแน่ๆ..'อืมเจ้าวุ่นนั่นหายไปเลยแฮะ ท่าทางคงจะหลงอยู่ที่ไหนซักแห่งแน่ๆ'จูนคิดเป็นห่วงถึงวุ่นเด็กหนุ่มที่เพิ่งเจอกัน'ก็ถือซะว่าเดินออกไปสำรวจละกัน ถ้าเจอก็โชคดีของนายละกัน'ผมลองเดินสำรวจป่านั้นด้วยความมืดมิด มีเพียงแค่แสงจันทร์ที่นำทาง เมื่อเดินมาได้ซักพักก็เหมือนได้ยินเสียงคนร้องไห้"นั่นนายหรือเปล่าน่ะวุ่น""พี่จูนเหรอ แงๆ"เขาร้องไห้พร้อมวิ่งเข้ามากอดผม"หลงทางหรอกเหรอ""ใช่ครับ ฮือๆ""ฮ่าๆแล้วไหนล่ะไอ้คนที่มุ่งมั่นจะกลับหมู่บ้านไปน่ะ ตอนนี้เอาแต่ร้องไห้ นายนี่มันขี้แยชะมัด""ฮือ ผมขอโทษ""กลับไปที่ของเรากันก่อนเถอะ""พี่จำทางได้เหรอ""ก็ไม่เชิงหรอก แต่มันเหมือนกับว่าฉันรู้สึกได้น่ะ"
ผมพาเขากลับมาที่แคมป์ได้สำเร็จ เอาเข้าจริงระยะทางจากแคมป์ชั่วคราวนี้กับจุดที่เด็กคนนั้นไปหลงอยู่ก็ไม่ได้ห่างกันซักเท่าไหร่เลยนะ สงสัยหมอนี่คงเป็นคนที่ชอบหลงทางแน่ๆ
"โครกกกก"เสียงท้องร้องของเด็กหนุ่ม"โห นี่นายไม่ได้กินอะไรมานานแค่ไหนแล้วเนี่ย""ก็..แทบจะทั้งวันมานี้เลยน่ะครับ""จะว่าไปตั้งแต่บ่ายมาฉันก็ยังไม่ได้หาอะไรใส่ท้องเลยเหมือนกัน"
ผมเปิดกระเป๋าผ้าที่ดูเก่าๆของพี่มาอาโนะออกมา ก็เจอกับเสบียงที่พี่มาอาโนะเตรียมไว้ให้"นี่คงพอสำหรับสองคนนะ""แต่นี่มันทั้งกระเป๋าเลยหนิครับ""กินไปเถอะน่า อาหารเดี๋ยวก็หาใหม่ได้""ขอบคุณนะครับ"
จากนั้นพวกเราก็ช่วยกันก่อกองไฟให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย การได้มานอนในป่าแบบนี้มันช่างเหน็บหนาวเสียจริง ที่พักก็เป็นแค่การหาใบไม้ใบใหญ่มาวางพาดไปด้านบน เนื่องจากจุดที่ผมอยู่นั้นข้างๆเป็นโขดหินและอีกด้านเป็นท่อนไม้ที่หักลงมา ทำให้แค่เอาใบไม้ใบใหญ่ๆมาปิดไว้ก็ทำที่พักได้แล้ว ส่วนพื้นนั้นผมปูด้วยไม้ไผ่ที่ผ่าครึ่งวางแผ่ออกไปให้ดูแข็งแรง
อาหารเย็น(ดึก)วันนี้ก็เป็นขนมปังแซนวิชสุดล้ำค่าจากพี่มาอาโนะ จำนวนที่ได้มาไม่เยอะมากก็เพราะผมได้มาฟรียังไงล่ะ(กินไม่เคยจ่าย) แต่ผมไม่ได้กินคนเดียวหรอกนะ อาหารมือแรกของการผจญภัยของผมกลับมีหนุ่มน้อยรุ่นเด็กกว่าผมอยู่คนนึงมาร่วมวงด้วย
เนื่องจากจะว่าอย่างไรดีล่ะ ผมก็ไม่ค่อยรู้เรื่องของประเทศนี้ดีซักเท่าไหร่หรอก เพียงแค่คุณยายก็บอกไว้ว่าคนจากทางการจะมาเอาทรัพยากรจากดินแดนไกลโพ้นแบบนี้เสมอ ทำให้ในป่าแทบไม่มีสัตว์ป่าปกติเลยแม้แต่ตัวเดียว ทำให้ผมนึกสงสัยว่าทำไมพวกเขาถึงเอาทรัพยากรไปทั้งหมด? แล้วพวกเมืองที่พวกทางการอยู่จะสุขสบายขนาดไหนกันเชียว
"พี่มาจากที่ไหนเหรอครับ"หลังจากที่บรรยากาศการทานขนมปังแสนอร่อยนั้นค่อยๆจบไปวุ่นก็พูดขึ้นมา"ก็มาจากอีกหมู่บ้านไม่ค่อยไกลจากที่นี่หรอก""แล้วพี่มาทำอะไรงั้นเหรอ""ก็วันนี้เป็นวันแรกของการเดินทางของฉันน่ะ ฉันจะเป็นทรูซีกเกอร์""ฮ่าๆ วันแรกเลยเหรอ ช่างเป็นเกียรติจริงๆ""นี่ฉันพูดจริงนะฉันจะเป็นทรูซีกเกอร์ให้ได้""แล้วพี่รู้รึเปล่าล่ะว่าพวกรัฐบาลเขาไม่อยากให้รู้เรื่องพวกนั้นน่ะ""ก็พอรู้อยู่หรอก""คนพวกนั้นแข็งแกร่งซะจนควบคุมพวกกลุ่มซีกเกอร์มากมายได้อยู่หมัดเลยนะ ถึงแม้ผมจะเกิดไม่ทันแต่เท่าที่ฟังจากที่เขาเล่ามา ตลอดเวลาที่คนพวกนั้นตั้งตัวเองเป็นรัฐบาลใหม่ก็แทบจะไม่มีซีกเกอร์กลุ่มไหนเข้าใกล้ความจริงได้เลย ถ้ามีใครมีทางใหม่ๆพวกรัฐบาลก็จะพยายามแซกแทรงจนตัวเองได้ข้อมูลมาหรือไม่ก็จัดการกับซีกเกอร์กลุ่มนั้นให้สิ้น""แล้วยังไงล่ะ""ก็หมายความว่าคนพวกนั้นเดิมทีก็เป็นแค่กลุ่มซีกเกอร์เหมือนกันยังไงล่ะ พวกนั้นแข็งแกร่งมากถึงขนาดนั้นแต่ก็ยังเป็นทรูซีกเกอร์ไม่ได้""ก็ใช่น่ะสิเพราะ Desire มันรอให้ฉันไปเจอมันยังไงล่ะ""ฮ่าๆๆพี่นี่ตลกดีจริงๆ แล้วจะเอายังไงต่อล่ะ ตอนนี้พี่อยู่แค่คนเดียวเหรอ""ก็ใช่ ก็ว่าจะเดินทางไปเรื่อยๆระหว่างทางก็อาจจะเจอพรรคพวกละมั้ง""ละมั้ง? ไร้แผนการแบบนี้จะไหวเหรอ(เสียงสูง)""โป้ก""แหม มากินอาหารของฉันฟรีแล้วทำมาสั่งสอนฉันเหรอ""โอ้ย เจ็บนะเนี่ย""แล้วนายล่ะ ชีวิตที่หมู่บ้านเป็นยังไงบ้าง""ที่จริงผมไม่ใช่คนของหมู่บ้านนี้หรอก อีกอย่างนึงที่นี่ไม่ใช่หมู่บ้านหรอก มันเป็นแค่แคมป์ของคนรากหญ้าที่มารวมตัวกันน่ะ""มีที่แบบนี้ด้วยเหรอ""ครับ อนาคตถ้าพี่ได้เป็นซีกเกอร์ที่ยิ่งใหญ่พี่ก็จะได้เจอโลกที่กว้างใหญ่กว่านี้แน่นอน""อืม ถ้างั้นแล้วนายมาจากไหนกันล่ะ""คือ..ผมเป็นลูกชายของคนมีตำแหน่งของเขตนี้น่ะครับ ผมเบื่อผมเลยหนีออกมา""คนมีตำแหน่ง? นายหมายถึงนายเป็นลูกของพวกผู้ดีงั้นเหรอ""ก็ประมาณนั้นแหละครับ""บ้านา แล้วนายจะหนีออกมาทำไมกัน ปกตินายก็สุขสบายอยู่แล้วนี่""จะว่าสบายกายน่ะมันก็จริงอยู่ แต่เรื่องใจนี่โคตรจะไม่สบายเลยล่ะ""ทำไมล่ะ""ผมโดนบังคับให้เรียนๆๆแล้วก็เรียน ไม่ได้ออกไปเล่นกับใครที่ไหนเลย โดนบังคับให้เป็นนู่นเป็นนี่เป็นนั่นตลอด แทบจะไม่มีที่ว่างให้ผมหายใจเลยล่ะ""ก็น่าเห็นใจอยู่นะ แต่อย่างน้อยนายก็มีที่ให้เรียน มีข้าวให้กินทุกมื้อ แต่ฉันไม่มีโอกาสแบบนั้นเลย""อย่ามาพูดให้ผมรู้สึกไม่ดีเลยน่า ผมตัดสินใจแล้วผมก็จะออกเดินทางตามทางของตัวเองเหมือนกัน""จะมาเป็นซีกเกอร์รึ""ไม่หรอกครับ ไม่รู้สิ ผมแค่ไม่เชื่อเรื่อง Desire""ก็เข้าใจได้อยู่ ถ้างั้นพวกกลุ่มคนที่ฉันเห็นด้านบนก็คืออคนที่นายต้องการจะไปหาใช่ไหม""ช..ใช่ครับ""พวกนั้นเป็นใครกันล่ะ""พวกเขาคงเป็นลูกน้องของพ่อของผมเอง ผมคิดว่าผมหนีมาไกลแล้วนะ แต่พวกมันก็ตามผมไม่หยุดหย่อน แถมพวกมันยังโหดร้ายกับคนที่นี่อีกด้วย""พวกทางการน่ะเหรอ ฉันก็เคยพบเจอมาบ้างแล้วล่ะ พูดจากับพวกคนของหมู่บ้านฉันอย่างกับหมูกับหมาน่ะ""ใช่แล้วล่ะครับ ผมเลยเบื่อไอ้คนพวกนั้นเต็มที""งั้นตอนนี้คนพวกนั้นคงจะไปถึงที่พักแคมป์อะไรนั่นแล้วสินะ คงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นใช่ไหมนั่น""ผ..ผมก็หวังว่าจะเป็นเช่นนั้นครับ""อืม ตอนนี้เราคงขึ้นไปไม่ได้หรอก ไว้พรุ่งนี้ตอนเช้านายพาฉันไปที่นั่นด้วยก็แล้วกัน""ครับ"
หลังจากที่พวกเราพูดคุยกันเสร็จ พวกเราก็เข้านอน...เช้าวันถัดมา..."พี่จูน!!!"เสียงของวุ่นที่โวยวายเรียกผมตั้งแต่เช้า"อืมๆ อะไรล่ะ"ผมลุกขึ้นมาขานรับด้วยความงัวเงีย"พี่มองดูข้างบนสิ!""หืม?"ผมเงยหน้าขึ้นไป
ควันไฟมากมายกำลังลอยพัดอยู่ด้าน นั่นเป็นผลมาจากไฟป่ารึเปล่านะ?"เกิดอะไรขึ้นน่ะ ไฟป่าเหรอ?""ผมไม่ทราบเหมือนกันแต่มันมาจากทางแคมป์น่ะครับพี่จูน""ง..งั้นเหรอ""ผมว่าเรารีบไปกันเถอะ""ไปกันเลย!!!"

มันเกิดอะไรขึ้นกับแคมป์ที่พักที่จูนกำลังจะไปถึงกันนะ แล้วคนพวกนั้นแท้จริงแล้วเป็นใครกัน ร่วมหาคำตอบไปกับการผจญภัยของจูนในตอนต่อไป [อุบัติแห่งพลัง]

-จากผู้เขียน-เนื่องจากมอใกล้จะเปิดแล้ว ผู้เขียนจะพยายามเขียนตุนไว้ให้ได้เยอะนะครับ(ฮา) ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเน้อ
อาราดา

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

6.เอาชีวิตรอดในคืนแรก

นิยายแนะนำ

Desire ความปราถนา...ที่จะเปลี่ยน

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

6.เอาชีวิตรอดในคืนแรก

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้