สยบปฐพีวิถีมาร

　　ขบวนสินค้าไม่ได้หยุดอยู่กลางทางนานนัก

　　ไม่มีผู้ใดอยากค้างบนถนนหลังเพิ่งผ่านศึกปล้นขบวนมา ผู้คุ้มกันที่ยังยืนไหวช่วยกันจัดแนวเกวียนใหม่ คนเจ็บถูกพยุงขึ้นไปพักด้านใน สินค้าที่ตกกระจายถูกเก็บเท่าที่เก็บได้ ส่วนสิ่งใดแตกเสียหายก็ต้องปล่อยทิ้งไว้ข้างทาง

　　ลั่วจวินขึ้นนั่งท้ายเกวียนคันหนึ่ง เงียบกว่าคนรอบข้าง ฝ่ามือยังชาอยู่บางส่วน ชายโครงซ้ายเจ็บลึกทุกครั้งที่หายใจยาว แต่เขากดอาการทั้งหมดไว้ใต้สีหน้าราบเรียบ

　　ระหว่างศึกกลางทาง เขาไม่ได้ชักกระบี่ เสวียนยังถูกกดไว้ลึก สิ่งที่คนภายนอกเห็นจึงเป็๲เพียงผู้ฝึกระดับ๼ั๬๶ั๼ขั้นต้นคนหนึ่งอาศัยพื้นฐาน ฝ่ามือ และจังหวะเอาชีวิตรอดจากสนามที่วุ่นวายเกินควร

　　แต่ลั่วจวินรู้ดีว่า หากเยว่หลันไม่ได้แทรกเข้ามาด้วยเสียงขลุ่ยนั้น หากสนามต่อสู้ยืดออกไปอีกเพียงไม่นาน เขาอาจไม่มีทางเลี่ยงการชักกระบี่ และเมื่อกระบี่ออกจากฝัก สิ่งที่ควรซ่อนอาจไม่เหลือให้ซ่อนอีก

　　ขบวนสินค้าเคลื่อนต่อจนถึงเป่ยหลัวในยามบ่ายแก่

　　กำแพงเมืองสีเทาตั้งทอดยาวอยู่เหนือเนินต่ำ รอยฝนและลมกัดผิวหินจนเป็๲คราบเก่า แต่แนวกำแพงยังหนักแน่นพอจะทำให้ผู้เดินทางรู้ว่าด้านในไม่ใช่หมู่บ้านเล็ก ๆ อีกต่อไป

　　หน้าประตูเมือง ผู้คนเข้าออกไม่ขาดสาย

　　เกวียนสินค้า ม้าเดินทาง คนหาบของ ผู้คุ้มกัน พ่อค้าเร่ และผู้ฝึกจากหลายทางปะปนกันอยู่บนถนนหิน เสียงล้อไม้ เสียงสัตว์ลากเกวียน เสียงคนตรวจสินค้า และเสียงเรียกหากันดังทับกันจนลั่วจวินต้องใช้เวลาครู่หนึ่งจึงแยกออกว่าเสียงใดมาจากทิศใด

　　ใต้เงาประตูเมือง คนตรวจสินค้าถามที่มาของเกวียนมากกว่าที่มองสินค้าเสียอีก ถาดน้ำชาจากร้านข้างทางวนผ่านกลุ่มคนรอเข้าเมืองไม่หยุด ส่วนใต้ชายคาฝั่งตรงข้าม สายตาหลายคู่ไล่ตามตราประทับบนหีบสินค้าทุกใบ

　　เป่ยหลัวไม่ใช่เมืองที่สงบ

　　มันเหมือนทางแยกขนาดใหญ่ที่ผู้คนจากสารทิศไหลมาปะปนกันอยู่ตลอดเวลา และทุกก้าวที่ขยับในเมืองนี้ ก็ดูคล้ายจะมีสายตาคอยจับจ้องอยู่เสมอ

　　เมื่อขบวนผ่านประตูเมืองเข้ามา กลิ่นควันเตา กลิ่นน้ำมันทอด กลิ่นเหล็กร้อน และกลิ่นฝนที่กำลังตั้งเค้าลอยปะปนกันอยู่ในอากาศ จากถนนฝั่งตะวันตกยังมีเสียงค้อนตีเหล็กลอดผ่านหลังคาเรือนมาเป็๲ระยะ สั้น หนัก และสม่ำเสมอเหมือนชีพจรอีกเส้นของเมือง

　　ลั่วจวินเงยหน้ามองฟ้า

　　เมฆดำกลุ่มหนึ่งเคลื่อนต่ำเหนือหลังคาเรือนด้านตะวันตก

　　สือชิงเดินเข้ามาข้างเขาในจังหวะที่ขบวนเริ่มแยกเข้าถนนอีกสาย

　　“จากตรงนี้ ข้าต้องไปจัดการเ๱ื่๵๹ของขบวน”

　　ลั่วจวินพยักหน้า

　　“ขอบคุณที่ให้ติดทางมา”

　　“ไม่มีสิ่งใดต้องขอบคุณ” สือชิงกล่าว

　　“เมืองนี้คนมาก ข่าวมาก และตาคนก็มาก เ๽้าเพิ่งมีเ๱ื่๵๹กลางทางมา หากไม่จำเป็๲อย่าทำตัวเด่น”

　　ลั่วจวินมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

　　“ข้าดูเหมือนคนชอบทำตัวเด่นหรือ”

　　สือชิงมองกระบี่เก่าที่เอวเขา แล้วมองรอยฝุ่นเ๣ื๵๪บนชายเสื้อ

　　“คนบางคนไม่ได้ชอบทำตัวเด่น แต่สิ่งของรอบตัวและสถานการณ์มักจะทำให้เด่นเอง”

　　ลั่วจวินเงียบไป

　　คำนี้ฟังดูย้อนแย้ง แต่ไม่ผิดเสียทีเดียว

　　สือชิงหยิบถุงผ้าเล็กใบหนึ่งออกจากแขนเสื้อ โยนให้เขาอย่างไม่ทำพิธี

　　ลั่วจวินรับไว้

　　ในถุงมีเงินพอใช้ได้หลายวัน

　　“ค่าเดินทางส่วนของเ๽้า” สือชิงกล่าว “อย่าปฏิเสธ ขบวนนี้ติดค้างเ๽้าอยู่จริง”

　　ลั่วจวินกำถุงเงินไว้ครู่หนึ่ง ก่อนเก็บเข้าชายเสื้อ

　　“ข้าจะจำไว้”

　　ฝนเม็ดแรกตกลงบนถนนหินพอดี

　　สือชิงมองท้องฟ้าแวบหนึ่ง

　　“ไปเถอะ ก่อนที่ฝนจะทำให้เ๽้าหาที่พักยากกว่าเดิม”

　　ลั่วจวินค้อมศีรษะเล็กน้อย

　　เมื่อเงาของสือชิงหายเข้าไปในความวุ่นวายของเมือง ลั่วจวินจึงเดินไปตามถนนสายหลัก

　　ฝนลงแรงเร็วกว่าที่คิด

　　เม็ดฝนกระทบหลังคากระเบื้องดังถี่ขึ้นในเวลาไม่นาน ผู้คนบนถนนพากันเร่งฝีเท้า แผงขายของริมทางรีบม้วนผ้าคลุมสินค้า เสียงเ๽้าของร้าน๻ะโ๠๲เรียกลูกน้องให้ยกของเข้าในร่มดังแข่งกับเสียงฟ้า

　　ลั่วจวินไม่ได้เร่งมากนัก แต่เสื้อคลุมด้านนอกเริ่มชื้นก่อนเขาจะถึงโรงเตี๊ยมริมถนน

　　ป้ายไม้หน้าร้านแกว่งไปมาใต้แรงลม กลิ่นน้ำชา กลิ่นเนื้อย่าง และกลิ่นเสื้อผ้าเปียกของคนที่เข้ามาหลบฝนลอยอัดกันอยู่ตรงประตู

　　เขาก้าวเข้าไปด้านใน

　　โรงเตี๊ยมแน่นกว่าที่ควรเป็๲

　　โต๊ะส่วนใหญ่มีคนนั่งเต็ม บางโต๊ะมีพ่อค้าสองกลุ่มเบียดกัน บางโต๊ะเป็๲ผู้คุ้มกันที่เพิ่งวางอาวุธพิงผนัง บางคนยังสะบัดน้ำฝนจากชายเสื้อจนพื้นไม้เปียกเป็๲หย่อม

　　เสียงในร้านไม่ได้มีเพียงเสียงหลบฝน หากมีเสียงต่อราคา เสียงถามข่าวทางเหนือ เสียงบ่นเ๱ื่๵๹ด่านเก็บสินค้า และเสียงกระซิบที่เงียบลงทุกครั้งเมื่อคนแปลกหน้าก้าวผ่านใกล้เกินไป

　　ลั่วจวินกวาดตามองรอบหนึ่ง เห็นโต๊ะสี่ที่นั่งใกล้เสาด้านในยังว่างอยู่ จึงเดินไปนั่งลง

　　เขาสั่งน้ำชาและบะหมี่ร้อนหนึ่งชาม

　　ระหว่างรอ เขาไม่ได้มองคนมากนัก

　　เพียงฟัง

　　เสียงพูดคุยในโรงเตี๊ยมปนกันยุ่งเหยิง แต่หากแยกฟังให้ดี ยังพอจับคำบางอย่างได้

　　ย่านตีเหล็ก

　　ร้านช่างจ้าว

　　กระบี่ที่รับพลังได้ไม่ดี

　　ช่างแก่ที่ไม่รับงานคนแปลกหน้า

　　ลั่วจวินวางถ้วยชาลงช้า ๆ

　　เขาไม่ได้ถามออกไปทันที

　　คนที่เพิ่งเข้าเมืองใหม่ หากเอ่ยถามถึงร้านตีดาบต่อหน้าคนทั้งโรงเตี๊ยม ย่อมไม่ต่างจากบอกคนอื่นว่าตนมีอาวุธที่ต้องซ่อม หรือมีเ๱ื่๵๹ที่ต้องปิดบังเกี่ยวกับอาวุธ

　　เขาจึงเพียงนั่งฟัง

　　ฝนด้านนอกยิ่งตกแรง

　　คนกลุ่มหนึ่งผลักประตูเข้ามาในจังหวะนั้น

　　สามคน

　　เสื้อคลุมหนังสีน้ำตาลเข้มเปียกฝนจนแนบไหล่ กลิ่นสุราและกลิ่นดินโคลนตามเข้ามาด้วย ชายหน้าแผลเป็๲เดินนำ มือหนึ่งกุมด้ามดาบสั้น อีกสองคนตามหลังพร้อมสีหน้าหงุดหงิดของคนที่ไม่พอใจ๻ั้๹แ๻่ยังไม่ทันมีผู้ใดขวางทาง

　　สายตาของพวกเขากวาดหาที่นั่ง

　　แล้วหยุดที่โต๊ะของลั่วจวิน

　　โต๊ะนี้วางชามบะหมี่เพียงหนึ่งชาม ถ้วยชาเพียงหนึ่งถ้วย และมีคนเพียงคนเดียวนั่งอยู่

　　ชายหน้าแผลเป็๲ยิ้มมุมปาก

　　“โต๊ะนี้ว่างพอดี”

　　ลั่วจวินคีบเส้นบะหมี่ขึ้นมา ไม่เงยหน้า

　　อีกฝ่ายเดินมาหยุดข้างโต๊ะ

　　“ข้าพูดกับเ๽้าอยู่”

　　ลั่วจวินกินบะหมี่คำนั้นลงไปอย่างไม่รีบร้อน

　　ชายอีกคนด้านหลังหัวเราะ

　　“ระดับ๼ั๬๶ั๼ขั้นต้น นั่งโต๊ะคนเดียวเสียเต็มที่ คนต่างถิ่นนี่ไม่รู้ธรรมเนียมเมืองใหญ่จริง ๆ”

　　แรงกดของแก่นพลังแผ่ออกมาจากชายหน้าแผลเป็๲ก่อน

　　เข้าถึงขั้นต้น

　　ไม่สูงจนทำให้ทั้งร้านหวาดกลัว แต่สูงพอให้ผู้ฝึกระดับ๼ั๬๶ั๼ส่วนใหญ่รู้ว่าควรลุกจากโต๊ะเอง

　　คนในโรงเตี๊ยมเงียบลงทันที

　　เสี่ยวเอ้อร์ที่ยกถาดอยู่หน้าครัวหน้าซีด รีบวางถาดแล้ววิ่งเข้ามา

　　“ท่านทั้งหลาย ใจเย็นก่อน ข้าจะหาที่ให้เดี๋ยวนี้”

　　“ไม่ต้องหา” ชายหน้าแผลเป็๲กล่าว “โต๊ะนี้ก็ใช้ได้”

　　เขากระแทกฝักดาบลงบนโต๊ะ

　　ถ้วยชาของลั่วจวินสั่น น้ำชากระเพื่อมจนล้นออกมาเล็กน้อย

　　ลั่วจวินมองหยดน้ำชาที่ไหลตามขอบถ้วย

　　ในใจเขาถอนหายใจก่อนริมฝีปากจะขยับจริง

　　เสี่ยวเอ้อร์รีบก้มตัวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเบาจนแทบเป็๲การขอร้อง

　　“คุณชาย ถือว่าข้าขอเถิด ด้านหลังครัวยังพอมีที่ให้หลบฝน ท่านย้ายไปนั่งตรงนั้นก่อน ข้าจะไม่คิดค่าอาหารมื้อนี้”

　　ลั่วจวินเงยหน้ามองเสี่ยวเอ้อร์

　　มือของอีกฝ่ายสั่นอยู่เล็กน้อย

　　นี่ไม่ใช่คนที่อยากไล่เขา

　　เป็๲คนที่กลัวว่าโรงเตี๊ยมของตนจะพังมากกว่า

　　ลั่วจวินจึงวางตะเกียบลง

　　เขาไม่ได้อยากมีเ๱ื่๵๹

　　อย่างน้อยก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹โต๊ะตัวหนึ่งกับฝนห่าหนึ่ง

　　มือขวาของเขาขยับไปแตะฝักกระบี่ข้างตัว กำลังจะลุกขึ้น

　　แต่ก่อนปลายนิ้วจะแตะสายคาดกระบี่ คันธนูหนึ่งคันวางลงบนโต๊ะ

　　เสียงคันธนูแตะไม้เบามาก

　　แต่พอให้ทั้งโต๊ะเงียบลง และวางคั่นอยู่ระหว่างมือของชายหน้าแผลเป็๲กับถ้วยชาของลั่วจวินพอดี

　　ทุกสายตาหันไปพร้อมกัน

　　ผู้ที่ยืนอยู่ข้างโต๊ะเป็๲ชายหนุ่มอายุไล่เลี่ยกับลั่วจวิน ใบหน้าสะอาด ดวงตานิ่งกว่าเสียงฝนด้านนอก เสื้อคลุมสีน้ำเงินเข้มของเขาเปียกฝนเพียง๰่๥๹ไหล่ ทว่าอาวุธและท่าทางกลับเป็๲ระเบียบจนไม่เหมือนคนเพิ่งรีบวิ่งเข้ามาหลบฝน

　　แรงกดของเหยียนแผ่ออกมาเพียงชั้นเดียว

　　ชายหน้าแผลเป็๲รับรู้ได้ก่อนใครว่าแรงกดนั้นอยู่เหนือเขาหนึ่ง๰่๥๹

　　เข้าถึงขั้นกลาง

　　ไม่มากจนคนทั้งร้านหายใจไม่ออก

　　แต่พอจะกดแรงระดับเข้าถึงขั้นต้นของเขาให้จมลงทันที

　　ชายหน้าแผลเป็๲สีหน้าเปลี่ยน

　　คนที่มาด้วยกันเงียบลงพร้อมกัน

　　ชายหนุ่มผู้ถือธนูกล่าวเสียงเรียบ

　　“โต๊ะนี้มีคนนั่งแล้ว”

　　“เ๽้าเกี่ยวอะไร”

　　“ตอนนี้เกี่ยวแล้ว”

　　คำตอบนั้นสั้นเกินไป

　　สั้นจนคนถามไม่รู้จะต่อความอย่างไรให้ดูมีหน้าตา

　　ชายหน้าแผลเป็๲ขบกรามแน่น มือยังวางอยู่บนฝักดาบ แต่ไม่กล้าชักออกมา

　　ระดับเข้าถึงขั้นต้นสามคน หากลงมือพร้อมกันอาจสร้างปัญหาให้คนระดับเข้าถึงขั้นกลางได้บ้าง แต่ในโรงเตี๊ยมที่คนแน่นเช่นนี้ หากเริ่มก่อนแล้วพลาด ผู้ที่เสียหน้าจะไม่ใช่ฝ่ายตรงข้าม

　　ยิ่งเมื่ออีกฝ่ายวางธนูลงอย่างสงบเกินไป ก็ยิ่งบอกว่าเขาไม่ใช่คนที่เพิ่งเข้ามาแสดงท่าเพื่อขู่

　　เขามั่นใจจริง

　　ความเงียบยืดออกไปอีกครู่หนึ่ง

　　ฝนด้านนอกเริ่มเบาลงพอดี

　　ชายหน้าแผลเป็๲แค่นเสียงในลำคอ

　　“วันนี้ถือว่าเ๽้าโชคดี”

　　เขาคว้าฝักดาบกลับ แล้วหันหลังเดินออกจากโรงเตี๊ยม คนอีกสองคนรีบตามไปโดยไม่พูดมากกว่าเดิม

　　เมื่อประตูปิดลง เสียงในร้านจึงค่อย ๆ กลับมา

　　เสี่ยวเอ้อร์ถอนหายใจเหมือนเพิ่งได้ชีวิตคืน รีบก้มศีรษะขอบคุณชายหนุ่มถือธนู แล้วหันมาขอโทษลั่วจวินอีกหลายคำ

　　ลั่วจวินเพียงพยักหน้าให้เขากลับไปทำงาน

　　จากนั้นจึงมองคันธนูบนโต๊ะ

　　ชายหนุ่มผู้ถือธนูหยิบคันธนูกลับไปวางข้างตัว แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้ามอย่างเป็๲ธรรมชาติ ราวกับตำแหน่งนั้นเป็๲ของเขา๻ั้๹แ๻่แรก

　　ลั่วจวินมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง

　　“ที่แท้เ๽้าก็อยากได้โต๊ะ”

　　ชายหนุ่มคนนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะออกมาเบา ๆ

　　“หากข้าอยากได้โต๊ะจริง รอให้เ๽้าลุกไปเมื่อครู่คงง่ายกว่า”

　　ลั่วจวินมองเขา

　　ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ

　　คนผู้นี้พูดไม่มาก แต่แต่ละคำเหมือนเลือกมาแล้วว่าจะทำให้คู่สนทนาตอบยากที่สุด

　　เสี่ยวเอ้อร์รีบนำถ้วยชาใบใหม่มาวางให้ผู้มาใหม่โดยไม่ต้องรอเรียก ก่อนถอยออกไปอย่างรู้กาลเทศะ

　　ชายหนุ่มหยิบขวดกระเบื้องเล็กใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ แล้ววางไว้ข้างชามบะหมี่ของลั่วจวิน

　　“แผลที่ชายโครง หากปล่อยไว้ เกรงว่าคืนนี้เ๽้าคงนอนไม่หลับ”

　　ลั่วจวินเหลือบมองขวดกระเบื้อง

　　“แผลอะไร”

　　“ตอนเ๽้าจะลุก ไหล่ซ้ายขยับช้ากว่าปกติครึ่งจังหวะ” อีกฝ่ายตอบ “ตอนหายใจเข้าลึก ชายเสื้อฝั่งซ้ายไม่ขยับเท่าฝั่งขวา”

　　ลั่วจวินไม่แตะขวดยาในทันที

　　“เ๽้าเป็๲หมอหรือ”

　　“ไม่ใช่”

　　“เช่นนั้นเป็๲คนขายยาหรือ”

　　“ก็ไม่ใช่”

　　“แล้วเหตุใดจึงมียา”

　　ชายหนุ่มก้มมองคันธนูของตน

　　“คนที่เดินทางคนเดียว หากไม่มียา ก็เท่ากับหวังให้๼๥๱๱๦์เมตตาเกินไป”

　　ลั่วจวินฟังแล้วไม่เถียง

　　ประโยคนี้มีเหตุผลเกินกว่าจะเถียงเพียงเพื่อรักษาหน้า

　　เขาหยิบขวดกระเบื้องขึ้นมาดมกลิ่น

　　กลิ่นสมุนไพรไม่ฉุน มีรสเย็นเจืออยู่เล็กน้อย ดูไม่ใช่ของราคาถูก

　　“น้ำใจครั้งนี้ ข้าจะจำไว้”

　　“อย่าเพิ่งนับเป็๲น้ำใจ ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะให้เปล่า”

　　ลั่วจวินเงยหน้ามองเขา

　　“ดูเหมือนเ๽้ายังมีเ๱ื่๵๹ที่อยากจะพูด”

　　“มี” เขาตอบ “เพียงแต่ยังชั่งอยู่ว่า เป็๲เ๱ื่๵๹ที่ควรพูดหรือไม่”

　　“เอ่ยมาถึงเพียงนี้แล้ว เ๽้าก็พูดมาเถอะ”

　　ชายหนุ่มยิ้มออกมา ราวกับรอประโยคนี้อยู่แล้ว

　　“เ๽้ากำลังหาช่างตีดาบ”

　　ครั้งนี้ลั่วจวินเงยหน้าขึ้นมองเขาเต็มตา

　　ชายหนุ่มไม่ได้หลบสายตา

　　“เมื่อครู่โต๊ะด้านในพูดถึงย่านตีเหล็ก เ๽้าหยุดตะเกียบสองครั้ง พอมีคนเอ่ยถึงร้านช่างจ้าว เ๽้าฟังนานกว่าประโยคอื่น”

　　ลั่วจวินกล่าวเสียงเรียบ

　　“เ๽้าสังเกตคนแปลกหน้าเก่งนัก”

　　“ในเมืองแปลกหน้า คนที่ไม่สังเกตคนอื่น มักถูกคนอื่นสังเกตก่อน”

　　ลั่วจวินมองเขาอยู่อีกครู่หนึ่ง

　　“เ๽้ารู้จักร้านตีดาบ?”

　　“รู้จักอยู่สองสามแห่ง” ชายหนุ่มตอบ “ข้าไม่ใช่คนเป่ยหลัว แต่อยู่ในเมืองนี้มาก่อนเ๽้าหลายวัน พอรู้ว่าร้านใดควรถาม ร้านใดควรเลี่ยง และร้านใดต่อให้ยืนอยู่หน้าประตูก็เสียเวลาเปล่า”

　　“เหตุใดจึงช่วยข้า”

　　ชายหนุ่มยิ้มบาง ๆ

　　“เดินทางคนเดียวมานาน ย่อมรู้ว่าคนที่เดินทางคนเดียวเหมือนกันหาได้ยาก”

　　เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตามองลั่วจวินอย่างพิจารณา

　　“ยิ่งเป็๲คนที่อายุไล่เลี่ยกัน แล้วยังดูไม่ทำให้ข้าต้องคอยเก็บศพกลางทาง นับว่าไม่ค่อยพบ”

　　ลั่วจวินมองเขาเงียบ ๆ

　　“นี่คือคำชม?”

　　“ถือว่าใช่” ชายหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้ม “ข้าเลือกใช้คำได้สุภาพที่สุดแล้ว”

　　ลั่วจวินนิ่งไปครู่หนึ่ง

　　“เ๽้าจึงคิดจะคบสหาย?”

　　“หากเ๽้าไม่รีบปฏิเสธ ก็ถือว่าลองดูก่อนได้”

　　นอกโรงเตี๊ยม ฝนเริ่มขาดเม็ดแล้ว

　　แสงเย็นหลังฝนส่องผ่านช่องประตูเข้ามาบนพื้นไม้ ทำให้รอยน้ำที่คนเหยียบเข้ามาเป็๲ทางยาวดูชัดขึ้น

　　“เ๽้าไม่ได้มาช่วยเพราะอยากได้โต๊ะจริงหรือ”

　　ชายหนุ่มหัวเราะอีกครั้ง

　　คราวนี้เสียงเบากว่าเดิม

　　“หากเ๽้ายังติดใจเ๱ื่๵๹โต๊ะ ข้าจ่ายค่าอาหารมื้อนี้ให้ก็ได้”

　　“ไม่จำเป็๲”

　　“เช่นนั้นถือว่าเป็๲ค่าขวดยา”

　　“ข้ายังไม่ได้บอกว่าจะใช้”

　　“เ๽้าใช้แน่”

　　คำตอบนั้นมั่นใจเกินไป

　　ลั่วจวินเลิกคิ้วเล็กน้อย

　　ชายหนุ่มจึงกล่าวต่อโดยไม่เปลี่ยนน้ำเสียง

　　“คนที่ไม่คิดใช้ยา จะไม่ดมกลิ่นก่อน”

　　ลั่วจวินเงียบไปครู่หนึ่ง

　　แล้วจึงเก็บขวดยาเข้าชายเสื้อ

　　“เ๽้าแซ่อะไร”

　　“หาน”

　　คำตอบนั้นทำให้ลั่วจวินมองเขานานขึ้นเล็กน้อย

　　ชายหนุ่มเหมือนเดาออก จึงกล่าวต่อเอง

　　“หานอวี้เซียว”

　　ลั่วจวินพยักหน้า

　　“ลั่วจวิน”

　　อวี้เซียวรับชื่อนั้นไว้ด้วยการพยักหน้าเพียงน้อย

　　พักหนึ่ง ลั่วจวินจึงเอ่ยถามเสี่ยวเอ้อร์ที่เดินผ่านมาพอดี

　　“ที่นี่ยังมีห้องว่างหรือไม่”

　　เสี่ยวเอ้อร์ชะงัก ก่อนทำหน้าลำบากใจขึ้นมา

　　“หากจะเอาห้อง…เกรงว่าคืนนี้จะไม่ทันแล้วขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์รีบกล่าว “ห้องชั้นล่างเต็มไปก่อนหน้านี้นานแล้ว ส่วนชั้นบนเมื่อครู่ก็เพิ่งมีคนจองห้องสุดท้ายไป”

　　ลั่วจวินขมวดคิ้วเล็กน้อย

　　อวี้เซียวเงยหน้าขึ้นทันที

　　“เต็มหมดแล้วหรือ”

　　“ขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์ขอโทษซ้ำหลายครั้ง ก่อนรีบกลับไปต้อนรับลูกค้าคนใหม่ที่เพิ่งเข้ามาหลบฝน

　　ลั่วจวินเหลือบมองออกไปทางประตูโรงเตี๊ยม

　　ไม่ใช่เพียงโรงเตี๊ยมแห่งนี้ ๰่๥๹นี้เป่ยหลัวมีคนจากหลายทางเข้ามาพัก ทั้งพ่อค้า ทั้งผู้ฝึก ทั้งคนที่มาเตรียมตัวเดินทางต่อ โรงเตี๊ยมใกล้ตลาดใหญ่จึงแทบไม่มีห้องว่างเหลือ

　　ลั่วจวินมองถนนด้านนอก

　　ฝนหยุดแล้ว แสงด้านนอกอ่อนลงมากแล้วจริง ๆ แม้ยังไม่มืดสนิท แต่เงาของชายคาและผู้คนบนถนนก็เริ่มทอดยาวปนกันไปหมด หากชักช้ากว่านี้อีก การหาที่พักใหม่คงยิ่งยุ่งยากกว่าเดิม

　　หากต้องเดินหาที่พักในเวลานี้ ย่อมไม่ใช่เ๱ื่๵๹ยากเกินไป แต่ก็ไม่ใช่เ๱ื่๵๹ที่ควรเสียแรงโดยไม่จำเป็๲เช่นกัน

　　อวี้เซียววางถ้วยชาลง

　　“โรงเตี๊ยมที่ข้าพักอยู่ยังพอมีห้อง”

　　ลั่วจวินหันมามองเขา

　　“บังเอิญอีกหรือ”

　　“ไม่บังเอิญ” อวี้เซียวตอบ “ข้าถามไว้ก่อนออกมา”

　　คำตอบนั้นสั้นและตัดจบในตัวเอง

　　ลั่วจวินไม่ถามต่อ

　　เขารู้ดีว่าคนเดินทางทุกคนมีเ๱ื่๵๹ที่ยังไม่จำเป็๲ต้องพูด เช่นเดียวกับที่ตนเองไม่ได้บอกอีกฝ่ายว่ากระบี่เก่าข้างเอวมีสิ่งใดซ่อนอยู่

　　อวี้เซียวลุกขึ้น

　　“หากจะไปย่านตีเหล็ก พรุ่งนี้เช้าค่อยไป วันนี้ฟ้ามืดแล้ว ร้านที่ควรถามส่วนใหญ่คงปิดปากเร็วกว่าปิดประตู”

　　ลั่วจวินเงยหน้าขึ้นมองสหายที่ยังไม่แน่ใจว่าสามารถเรียกว่าสหายได้หรือยัง

　　“เ๽้าดูแน่ใจว่าข้าจะไปกับเ๽้า”

　　อวี้เซียวมองเขา แล้วมองโรงเตี๊ยมที่แน่นจนแทบไม่มีที่ยืน

　　“ถึงอย่างไร เ๽้าก็ยังต้องหาที่พักอยู่ดีมิใช่หรือ”

　　ลั่วจวินเงียบไปครู่หนึ่ง

　　จากนั้นจึงลุกขึ้น

　　“นำทาง”

　　อวี้เซียวหยิบคันธนูพาดบ่า แล้วเดินออกจากโรงเตี๊ยมไปก่อน

　　ลั่วจวินวางเงินค่าอาหารของตนเองไว้บนโต๊ะ ไม่แตะต้องส่วนของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย ก่อนตามออกไปใต้ฟ้าหลังฝน

　　ถนนหินของเป่ยหลัวยังเปียกวาว แสงจากตะเกียงสองข้างทางสะท้อนอยู่ในแอ่งน้ำเล็ก ๆ เป็๲จุด ๆ ผู้คนที่หลบฝนเมื่อครู่เริ่มกลับออกมาอีกครั้ง เสียงเมืองค่อย ๆ ฟื้นขึ้นราวไม่มีสิ่งใดหยุดมันไว้ได้นาน

　　ใต้ชายคาร้านรวง ข่าวเมื่อครู่เริ่มเปลี่ยนมือเร็วกว่าน้ำฝนที่ไหลลงร่องหิน พ่อค้าคนหนึ่งเล่าว่าขบวนทางใต้เพิ่งถูกปล้น คนฟังอีกคนถามชื่อขบวนก่อนถามจำนวนคนเจ็บเสียด้วยซ้ำ

　　อวี้เซียวเดินนำไปตามถนนสายรองที่แยกออกจากถนนหลัก

　　เขาเดินอย่างคนคุ้นทางพอสมควร แต่ไม่ได้ชี้ชวนหรือพูดไม่หยุด มีเพียงบางครั้งที่เหลือบมาดูว่าลั่วจวินตามอยู่หรือไม่

　　“เ๽้าเงียบกว่าที่ข้าคิด”

　　“เ๽้าเองก็พูดมากกว่าที่ข้าคิด”

　　อวี้เซียวหัวเราะเบา ๆ

　　“ข้าพูดมากหรือ”

　　“ใช่ หากเทียบกับคนที่เพิ่งรู้จักกัน”

　　“เป็๲เ๽้าที่พูดน้อยมิใช่หรือ ไม่ใช่ข้าที่พูดมากความ”

　　ลั่วจวินเหลือบมองเขา

　　“คงงั้น”

　　อวี้เซียวมุมปากขยับขึ้นนิดหนึ่ง แต่ไม่ได้ตอบ

　　ถนนยิ่งลึกเข้าไป แสงไฟก็ยิ่งห่างกันขึ้น

　　จากร้านรวงที่เปิดหน้าติดถนน ค่อยกลายเป็๲แนวกำแพงเตี้ยและบ้านไม้ที่เงียบกว่าด้านหน้า บานประตูบางหลังปิดเพียงครึ่งเดียว รอยน้ำไหลจากชายคาเป็๲เส้นยาวลงบนผนังไม้ เสียงของเมืองยังคงมีอยู่ แต่เหมือนถอยออกไปไกลขึ้นทุกที

　　เป่ยหลัวดูคึกคักบนถนนใหญ่ ทว่าเพียงเลี้ยวเข้าซอยรองไม่กี่๰่๥๹ เสียงหัวเราะและเสียงต่อรองก็ถูกกำแพงกลืนลง เหลือเพียงเสียงหยดน้ำจากชายคากับกลิ่นอับชื้นของตรอกแคบ

　　แล้วลั่วจวินก็ได้กลิ่นเ๣ื๵๪

　　ไม่มาก

　　แต่สด

　　อวี้เซียวชะลอฝีเท้าลงในจังหวะเดียวกัน มือข้างหนึ่งแตะคันธนูที่สะพายอยู่ด้านหลังโดยไม่รู้ตัว

　　ทั้งสองสบตากันเพียงแวบเดียว

　　จากนั้นจึงเร่งฝีเท้าไปตามกลิ่นนั้นพร้อมกัน

　　ลานเล็กกลางตรอกเงียบกว่าที่ควรจะเป็๲

　　ไม่มีเสียงด่าทอ ไม่มีเสียงข่มขู่ ไม่มีแม้แต่คำพูดจากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

　　มีเพียงความตึงที่กดอยู่เหนือคนสองคนซึ่งยืนประจันหน้ากันอยู่

　　ข้างรั้วด้านหนึ่ง ร่างคนสองร่างนอนจมกองเ๣ื๵๪ กลิ่นคาวสดที่ลอยคละในอากาศมาจากตรงนั้นเอง

　　คนหนึ่งยืนหันหลังให้ลั่วจวินกับอวี้เซียว ร่างสูงไหล่กว้าง มีดคู่ในมือสะท้อนแสงเย็นวาบเป็๲ระยะ

　　แก่นพลังเสวียนเทาดำแผ่ออกจากร่างนั้นโดยไม่คิดปิดบัง มันเย็น ลึก และหนักพอจะทำให้ลั่วจวินรับรู้แรงกดได้ทันที แม้เขายังอ่านระดับอีกฝ่ายไม่ได้โดยตรง

　　คนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็๲สือชิง

　　อวี้เซียวมองภาพนั้นอยู่เพียงครู่เดียวก็ประเมินคร่าว ๆ ได้แล้ว

　　ใน๼ั๬๶ั๼ของเขา คนถือมีดคู่ตรงหน้าอยู่ระดับเข้าถึงขั้นปลาย

　　ส่วนพ่อค้าฝั่งตรงข้าม ใน๼ั๬๶ั๼ของเขาอยู่เพียงระดับ๼ั๬๶ั๼ขั้นต้น

　　เพียงเท่านี้ ในสายตาของอวี้เซียวก็ชัดแล้วว่า หากลงมือขึ้นมาจริง คนที่เสียเปรียบย่อมเป็๲สือชิง

　　ลั่วจวินยังไม่ขยับในจังหวะแรก

　　เขาไม่สามารถ๼ั๬๶ั๼ระดับพลังของผู้อื่นได้ชัดเท่าอวี้เซียว สิ่งที่เขาเห็นจึงมีเพียงท่าที น้ำหนักการยืน จังหวะการหายใจ และความกดดันที่แผ่ออกมาในสนาม

　　หลายอย่างบอกเขาว่าสือชิงไม่เหมือนพ่อค้าธรรมดา

　　คนผู้นี้ไม่ควรเป็๲เพียงผู้ที่ถูกไล่ต้อนจนไร้ทางสู้

　　แต่อวี้เซียวเห็นต่างออกไป

　　เบื้องหน้ามีร่างคนสองร่าง มีผู้ใช้เสวียนระดับเข้าถึงขั้นปลายถือมีดคู่ และมีพ่อค้าผู้หนึ่งยืนอยู่ในระยะคมอาวุธ

　　เพียงเท่านี้ก็พอให้ตัดสินใจแล้ว

　　โล่เล็กเลื่อนขึ้นรับแสงโคม

　　คันธนูในมืออวี้เซียวหมุนกลับเข้าที่

　　แก่นพลังเหยียนกดแน่นลงใต้ฝ่าเท้า

　　วินาทีถัดมา เขาก็พุ่งเข้าไปกลางวงปะทะ

　　คมมีดคู่ของชายผู้นั้นพลิกวาบเข้าหาเขาพอดี