ตอนที่ 11 ความจริงของเื่ทั้งหมด
เื่ าาปีศาจกลับมาจากต่างโลก
ในค่ำคืนนั้นเอง หลังจากเกิดเื่ที่ตัวเมือง แม็กม่าที่กลับมาจากการจัดการอดีตผู้กล้า
กำลังนั่งดูดาวอยู่บนระเบียงของห้องตัวเอง เขามองไปยังกลุ่มดาวนับพันที่ลอยอยู่บนฟ้า
ผ่างคิดเื่ที่พึ่งเกิดขึ้น และเื่ที่ได้เห็นจิน่าที่อยู่ตรงนั้นด้วย
“คุณจิน่าเป็นักปราบปีศาจเหมือนกันอีฟสินะ เื่ตลกอะไรกันวะเนี่ย”
แม็กม่าแทบไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็นแต่มันก็คือความจริง เขาทำอะไรไม่ถูก
ไม่รู้จะตัดสินใจยังไง ทำได้แค่นั่งดูดาวที่ลอยอยู่เต็มฟากฟ้า
ณ ตอนเช้าของอีกวัน แม็กม่าลงมากินข้าวหลังจากแม่เรียกให้ลงมากินข้าว
ข่าวเื่ความเสียหายหลังจากเกิดเื่เมื่อคืนกำลังออกข่าวทุกช่อง
แม็กม่าดูไม่ได้สนใจมันมากนักและรีบกินข้าวเพื่อไปโรงเรียน หน้าตาของเขาดูเหม่อลอย
เรน เพื่อนสมัยเด็กได้รออยู่หน้าบ้านแล้ว ั้แ่ย้ายมาเธอรอแม็กม่าอยู่หน้าบ้านตลอด
แต่วันนี้แม็กม่าดูแปลกไป สายตาเหม่อลอย จนเพื่อนสมัยเด็กอย่างเรนต้องเอ่ยปากถาม
“เป็อะไรหรือเปล่า ไม่สบายก็หยุดดีกว่าไหม” เรน เธอถามหลังจากเห็นอาการของแม็กม่า
“ไม่ ฉันไม่ได้เป็อะไร” แม็กม่าตอบกลับ
แต่ท่าทางที่แสดงเหมือนคนเป็อะไรสักอย่างแต่ไม่ยอมบอก เรนก็ทำได้แค่เป็ห่วงอยู่ห่างๆ
ทั้งสองเดินมาถึงหน้าโรงเรียน จิน่าก็ยืนรอเหมือนทุกๆ วัน ปกติแม็กม่าต้องทักทายจิน่าแล้ว
วันนี้ดูแปลกไป แม็กม่าไม่ได้พูดทักทายเหมือนทุกๆวัน เขาไม่ได้พูดอะไรกับจิน่าและเดินผ่านไป
ทำให้จิน่าสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น เธอทำอะไรผิดหรือเปล่า
“วันนี้แม็กม่าเป็อะไรหรือเปล่า” จิน่าที่เห็นท่าทางของแม็กม่าก็ถามเรนที่เดินมาด้วยกัน
“ไม่รู้สิ เป็ั้แ่ออกจากบ้านแล้ว” เรน เองก็ไม่รู้อะไรเหมือนกัน
การเรียนวันนี้แม็กม่าก็ไม่ได้สนใจมันเลย นั่งมองออกไปนอกหน้าต่าง
ตอนเที่ยงก็ไม่ได้ขึ้นไปบนดาดฟ้าที่ขึ้นไปนั่งกินข้าวเป็ประจำ ตอนเย็นก็เดินกลับคนเดียว
เรนเดินกลับบ้านกับจิน่าสองคน หลังจากแยกกันอีฟได้มาหาจิน่าที่โบสถ์ของครอบครัวเธอ
“ว่าไงกำลังรออยู่เลย ยังไม่ลืมใช่ไหมว่าเรานัดกันวันนี้” อีฟมารอตามนัดที่ทั้งสองนัดกันไว้
“ไม่ลืมหรอกน่า แค่มีเื่กวนใจนิดหน่อย” จิน่าตอบด้วยสีหน้าดูเป็กังวลเื่บางอย่าง
“เื่อะไรเหรอ” อีฟ ซึ่งจิน่าก็เล่าเื่ของแม็กม่าในวันนี้ให้ฟัง
“อาการแปลกๆคงมีคนอื่นแล้วมั่ง” อีฟตอบแบบส่งๆ จิน่าก็นิ่งไปหลังจากได้ยินคำตอบ
หน้าของจิน่าดูหมดหวังสุดๆ
“เดี๋ยวๆ ฉันขอโทษไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้ เขาอาจจะมีเื่อื่นให้คิดก็ได้
ไม่ต้องคิดมากหรอก ไม่กี่วันก็กลับมาเป็ปกติเองแหละ”
อีฟรีบพูดให้กำลังใจเพื่อน เพราะอาจจะทำให้จิน่าคิดไปไกล
“โทษทีที่มาบ่นอะไรแบบนี้ให้ฟัง เข้าเื่ของเราเลยดีกว่า” จิน่า
ทั้งสองได้เตรียมทำพิธีอะไรบางอย่าง อยู่บนห้องของจิน่า
ทางด้านแม็กม่าได้กลับมาถึงบ้านแล้ว ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนเตียงของตัวเอง
ในหัวก็คิดแต่เื่ของเมื่อวาน วันที่ได้รู้ว่าจิน่าเป็นักปราบปีศาจ
“นักปราบปีศาจกับาาปีศาจ จะไปกันรอดงั้นเหรอ แล้วจะไปบอกเื่นี้ยังไงละ”
แม็กม่าคิดในใจ จะบอกเลิกก็ทำไม่ได้ เพราะยังไม่ได้เป็แฟนกัน
จะเป็เพื่อนต่อไปมันก็จะแปลกๆ าาปีศาจจะเป็เพื่อนกับนักปราบปีศาจได้ยังไง
ไปบอกตรงๆ ว่าตัวเองคือาาปีศาจในต่างโลกใครจะไปเชื่อ คงโดนหาว่าเป็บ้า
ในหัวเอาแต่คิดเื่พวกนี้วนไปวนมา เวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ จนมีบางอย่างเกิดขึ้น
รอบห้องเกิดลมหมุนเบาๆ ทั้งๆ ที่ปิดหน้าต่างอยู่และประตูห้องก็ไม่ได้เปิด
แม็กม่ารู้ได้ทันทีว่าต้องเกิดเื่ไม่ดีขึ้นอย่างแน่นอน จึงรีบวิ่งไปที่ประตูเพื่อออกจากห้อง
แต่เหมือนจะช้าไปแล้ว แสงสีขาวสว่างขึ้นและกลืนแม็กม่าหายไป
“สกิลป้องกันของเราไม่ทำงาน เราเป็คนปิดมันเองนี่หว่า”
แม็กม่าที่พึ่งคิดได้ว่าเป็คนปิดสกิลป้องกันด้วยตัวเอง เขามาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้
ที่ััได้มีแค่พื้นไม้อย่างดี รอบๆตัวมีควันบางอย่างล้อมเอาไว้ ทำให้มองไม่เห็นด้านนอก
แต่เขาััได้ถึงใครบางคนที่ยืนอยู่นอกกลุ่มควัน
“ยัยเทพธิดาเสียสตินั้นอีกแล้วสินะ” แม็กม่าคิดว่าต้องเป็ยัยเทพธิดาคนเดิม
คนที่ส่งตัวเขาไปต่างโลกในครั้งแรก จึงด่าใส่ยัยเทพธิดาเสียสติไป
(เป็เทพธิดาที่คนเดียวกันกับที่ส่งผู้กล้ามาในโลกนี้ จากตอนที่แล้ว)
ทางด้านเรน เธออยู่ข้างบ้านและเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นกับแม็กม่า เธอรีบวิ่งไปที่ห้องแม็กม่า
ก็พบแค่ความว่างเปล่า มีแมวของบ้านแม็กม่ากำลังดมกลิ่นบางอย่างอยู่
แมวสาวได้ะโออกจากห้องไป เรนก็รีบวิ่งตามแมวสาวไป
เพราะคิดว่าแมวสาวน่าจะรู้ที่อยู่ของแม็กม่า “เ้าเหมียวน่าจะรู้ว่าแม็กม่าไปไหน”
เธอวิ่งออกมาด้านนอกก็เห็นแมวสาววิ่งไปไกลแล้ว แต่เธอก็ยังตามไปอยู่ดี
ย้อนกลับไปก่อนหน้านั้น ่ที่จิน่าพูดเื่ของแม็กม่าที่มีอาการแปลกๆ ให้อีฟฟัง
ทั้งสองได้กลับเข้าเื่ที่ได้นัดกันเอาไว้ จากในหนังสือที่ได้มาจากหญิงชรา
จิน่าและอีฟเข้าใจถึงสิ่งที่เขียนเอาไว้แล้ว หลังจากเหตุการคืนนั้น
ปีศาจตัวหนึ่งได้ออกอาละวาดและก็โดนปีศาจอีกตัวหยุดเอาไว้ ทั้งสองทำอะไรไม่ได้เลย
ถ้ายังเป็แบบนี้ต่อไป พวกเธอก็คงทำอะไรไม่ได้อีก พวกเธอตัดสินใจแล้ว
พันธสัญญากับปีศาจโดยมีข้อแลกเปลี่ยนที่มัน้า ทั้งสองทำตามสิ่งที่อยู่ในหนังสือ
วงแหวนพิธีกรรมได้ถูกเขียนลงบนพื้นห้องของจิน่า พวกเธอช่วยกันทำมัน
แต่มีแค่คนเดียวที่ต้องสัญญากับปีศาจ พวกเธอจะได้สิ่งที่้าแลกกับสิ่งที่ปีศาจ้า
จิน่าตัดสินใจเป็คนที่จะทำสัญญากับปีศาจด้วยตัวเอง โดยมีอีฟค่อยระวังหลังให้
แสงสว่างพร้อมกลุ่มควันได้ปรากฏขึ้น มันค่อยๆ ขยายใหญ่จนเต็มพื้นที่ของวงแหวนพิธี
แสงได้หายไปแล้ว แต่กลุ่มควันได้ลอยอยู่ในวงแหวนโดยมีบางอย่างอยู่ในนั้น
[และมันก็พูดว่า พวกเธอมาเป็สาวน้อยเวทมนตร์ไหม byคนเขียน ไม่ใช่ละ อันนี้ล้อเล่น]
เมื่อกลุ่มควันจางหายไปก็มีคนอยู่ในวงแหวนพิธีกรรม อีฟที่เห็นก็พูดขึ้นก่อนเลย
“บอกให้อัญเชิญปีศาจมาทำสัญญา ไม่ใช่อัญเชิญคนที่เธอชอบ” อีฟพูดกับจิน่า
หลังจากเห็นคนที่ยืนอยู่ในวงแหวนพิธี คนที่อยู่ด้านในวงแหวนพิธีคือแม็กม่านั้นเอง
จิน่าก็ทำตัวไม่ถูกที่แม็กม่าทาโผล่มาวงแหวน แถมคำพูดของอีฟก็ทำให้หนักเข้าไปอีก
“นี่มันเื่อะไรเนี่ย” แม็กม่าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เขาพยายามออกจากวงแหวน
แต่มีกำแพงใสๆ ขว้างเอาไว้ เหมือนมันจะล้อมตัวเขาเอาไว้ แม็กม่าดูพื้นที่อยู่ด้านล่าง
มีอักษรประหลาดเขียนเอาไว้ แต่เขารู้จักมันดี อักษรปีศาจจากต่างโลก เขาเผลอหลุดปากไป
“วงแหวนสัญญางั้นเหรอ” แม็กม่าดูพื้นแค่แป๊บเดียวก็รู้ตัวทันทีว่ามันคืออะไร
ทั้งสองที่ได้ยินก็ใที่แม็กม่ารู้จักมัน
“แม็กม่า นายรู้จักได้ไง” จิน่าถามแม็กม่าที่รู้จักวงแหวนพิธีที่พวกเธอกำลังทำอยู่
แม็กม่าก็พึ่งเห็นว่าจิน่าอยู่ในห้อง เขามองดูรอบๆ ก็พบรูปของจิน่าตั้งอยู่
“นี่มันห้องของคุณจิน่านี่หว่า เรามาอยู่ที่นี่ได้ไงวะ” แม็กม่า ถึงจะรู้ว่าวงแหวนคืออะไร
แต่ก็ยังสับสนอยู่ดีว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่ก่อนที่จะได้ตอบอะไรไป
มีบางอย่างพุ่งเข้ามาจนทำให้กระจกของห้องจิน่าแตก มันคือแมวสาวในร่างมนุษย์
สีหน้าของแมวสาวนั้นโกรธจัด พร้อมจะจู่โจมใส่ทุกคนในห้องยกเว้นนายท่านของเธอ
แต่มีเสียงที่หยุดแมวสาวเอาไว้ได้ทันก่อนที่แมวสาวจะได้ลงมือ
“เอ็น!! หยุด!!” เสียงนายท่านของเธอสั่งให้เธอหยุด
แม้จะอยากฆ่าคนที่ทำให้นายท่านต้องเจออันตราย แต่เมื่อนายท่านสั่งให้หยุดก็ต้องหยุด
สองสาวที่เห็นเอ็นในร่างมนุษย์ก็ใทันที เธอคือคนเดียวกันเหตุการณ์เมื่อคืนนั้น
ถ้าเป็แบบนั้น แสดงว่าคนที่ยืนอยู่ในวงแหวนก็คือคนเดียวกันกับเมื่อคืนนั้นเช่นกัน
พิธีที่ทั้งสองได้ทำไป ไม่ใช่แค่อัญเชิญปีศาจเท่านั้น แต่มันยังส่งกลิ่นอายของปีศาจ
กระจายออกไปรอบๆบริเวณด้วย ทำให้พวกปีศาจที่ได้กลิ่นถูกดึงดูดเข้ามาที่นี่
เสียงร้องของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้น แม็กม่ารู้จักเสียงนั้นเป็อย่างดี
เพื่อนสมัยเด็กของเขากำลังถูกทำร้าย กลิ่นอายของปีศาจตัวอื่นเริ่มกระจายไปทั่วแล้ว
พวกมันอยู่ใกล้ๆ โบสถ์นี่เอง เรนที่กำลังตามแมวสาวมาก็โดนพวกปีศาจตามไล่ล่า
แม็กม่าอยากจะออกไปจากวงแหวนเพื่อช่วยเรน แต่ติดอยู่ที่โดนวงแหวนขังอยู่
แม้จะเป็าาปีศาจแต่ก็ไม่สามารถทำลายข้อตกลงของพันธสัญญาได้
“ใครเป็คนทำสัญญา ฉันต้องออกไปช่วยเรน” แม็กม่าถามทั้งสองว่าใครเป็คนร่ายมัน
“ฉันเอง ฉันต้องทำยังไงบ้าง” จิน่าก็รู้ว่า เรนกำลังโดนปีศาจไล่ล่าอยู่
แต่ไม่สามารถไปไหนได้เพราะติดอยู่ในระหว่างทำสัญญากับปีศาจ
“อีฟไปช่วยเธอ เอ็นตามไปช่วยอีฟด้วย” แม็กม่าสั่งทั้งสองให้ไปช่วยเรน
ทั้งสองที่ได้ยินก็รีบวิ่งออกไป
“สัญญาของปีศาจคือการแลกเปลี่ยน เธออยากได้อะไรละก็คิดในใจ
และฉันจะบอกสิ่งที่ฉัน้า” แม็กม่าอธิบายถึงวิธีทำสัญญากับปีศาจ
“ได้แล้วและยังไงต่อ” จิน่านึกถึงสองที่้าได้ จึงถามแม็กม่าว่ายังไงต่อ
มีตราสัญลักษณ์ของปีศาจปรากฏขึ้นที่มือของจิน่า มันคือตราาาปีศาจของแม็กม่า
กำแพงของวงแหวนได้หายไปแล้ว
“รีบไปช่วย พวกเขาก่อน” แม็กม่าพูด ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคุยกัน
เพื่อนของพวกเขากำลังอยู่ในสถานการณ์ลำบาก
“คุณจิน่าวิ่งช้าจริง มานี่เลย” แม็กม่าที่เห็นจิน่าวิ่งตามมาช้าจึงเข้าไปอุ้ม
และะโไปบนหลังคาบ้านเพื่อหลบสายตาชาวบ้าน ทิศทางที่เรนวิ่งหนีไปคือป่าแห่งเสียง
แม็กม่าที่อุ้มจิน่าอยู่ก็กำลังมุ่งตรงไปที่ป่าแห่งเสียงเช่นกัน
เรนได้วิ่งมาถึงในป่าแห่งเสียง ป่าใกล้เมืองที่เธออยู่ เธอคิดว่าหนีพวกมันพ้นแล้ว
แต่เธอคิดผิดตอนนี้เธอถูกพวกมันล้อมแล้ว ก่อนที่พวกปีศาจจะได้ทำร้ายเรน
ยันต์สะกดก็ลอยใส่พวกปีศาจที่กำลังล้อมเรนอยู่ ตอนนี้อีฟกับแมวสาวได้มาถึงแล้ว
จริงๆ แล้วแมวสาวมาได้เร็วกว่านี้มาก เป็เพราะต้องนำทางอีฟตามคำสั่งนายท่านของเธอ
ที่ให้มาช่วยอีฟให้อีฟไปช่วยเรนอีกที พวกปีศาจจำนวนมากมุ่งเป้ามาหาทั้งสอง
ซึ่งพวกมันส่วนใหญ่เป็พวกปีศาจระดับต่ำไม่ใช่คู่มือของอีฟอยู่แล้ว
ไม่ต้องเทียบกับแมวสาวเลยสักนิด ต่อให้เป็ปีศาจระดับสูงในโลกนี้ก็ทำอะไรแมวสาวไม่ได้
แต่ด้วยจำนวนที่มากของปีศาจทำให้ทั้งสองต้องสู้อยู่นาน จนแม็กม่าและจิน่ามาถึง
“พวกสวะ กล้าทำร้ายเพื่อนฉัน” เสียงของแม็กม่าดังขึ้นพร้อมพลังงานสีดำที่สลายร่าง
ของพวกปีศาจชั้นต่ำตายจนหมดใช้เวลาเพียงไม่ถึงวินาที
แม็กม่าที่อุ้มจิน่าอยู่ก็ะโลงมาหาทั้งสามที่อยู่ด้านล่าง เหมือนว่าเรนจะหมดสติไปแล้ว
เื่วุ่นวายเหมือนจะจบลง แต่มันยังไม่จบเื่ทั้งหมดยังไม่เคลียร์
“มีเื่อยากจะถามนายพอดีเลย แม็กม่า นายเป็ปีศาจสินะ” จิน่าถามด้วยท่าทางกังวล
“ตามหลักแล้วผมเป็มนุษย์ต่างหาก แค่มีพลังปีศาจ แถมเป็พลังของาาปีศาจด้วย”
ในที่สุดแม็กม่าก็พูดมันออกไป คำตอบทำให้จิน่าและอีฟใ
“ว่าไงนะาาปีศาจ นายเมากาวมาหรือไง” อีฟดูเหมือนไม่อยากจะเชื่อ
“เื่จริงสินะ ตอนที่สบตากันตอนนี้ (คืนที่อดีตผู้กล้าออกอาละวาด) ฉันก็ว่ามันแปลกๆ
เป็นายจริงๆ ด้วย ช่วยเล่ามาได้ไหม” จิน่าอยากรู้ความจริงกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“ก็ได้” แม็กม่าตกลง ถ้าปิดต่อไปคงไม่เป็ผลดีกับความสัมพันธ์ของพวกเขา
แม็กม่าเล่าเื่ที่เขาถูกส่งไปต่างโลกและเื่ที่กลับมาได้รวมทั้งเื่ของแมวสาวด้วย
จิน่าและอีฟที่ได้ยินก็อึ้งไปเลย
“พันปีเนี่ยนะ” อีฟพูดขึ้นมาแม้ไม่อยากจะเชื่อแต่ก็หาเหตุผลมาลบล้างไม่ได้
สิ่งที่แม็กม่าทำในวันนี้เป็ข้อพิสูจน์ได้ทั้งหมด
“าาปีศาจ ต่างโลก เทพธิดาแห่งความมืด ดูเหนือธรรมชาติไปหน่อยนะ”
จิน่าเองก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน
“ผมก็มีเื่อยากจะถามเหมือนกัน” แม็กม่าโชว์ตราพันธสัญญาที่ทำกับจิน่าเอาไว้
ทั้งสองสาวก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองพึ่งทำอะไรลงไป
“แย่ละสิแล้วจะยังไงต่อ” จิน่าถามแม็กม่าว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อ
“ผมก็แค่ทำตามสิ่งที่คุณจิน่า้าและค่อยรับสิ่งตอบแทนตามสมควร”
แม็กม่าตอบกลับ ทำให้จิน่างงว่าแม็กม่าจะรู้ได้ยังไงในเมื่อเธอยังไม่ได้บอกแค่คิดในใจ
“แล้วนายจะรู้ได้ยังไง ว่าฉันคิดอะไรตอนนั้น” จิน่า
“มันถูกระบุไว้ในตราพันธสัญญาแล้ว จะให้ผมทำตามสัญญาตอนนี้เลยไหม”
แม็กม่าถามจิน่าว่าพร้อมจะให้ทำตามสัญญาตอนนี้เลยไหม
“เอาไว้วันหลังก็ได้ ตอนนี้กลับบ้านก่อนดีกว่า ดึกแล้วด้วย นายก็ต้องไปส่ง เรนอีก”
จิน่าพูดให้ทั้งหมดแยกย้าย เธอยังไม่พร้อมที่จะทำตอนนี้ แม็กม่าแบกเรนกลับบ้าน
ระหว่างทางก็ลบเื่ร้ายๆ ที่พึ่งเกิดขึ้นออกจากความทรงจำของเรน เธอจะเหมือนแค่ฝันไป
************************จบตอนที่ 11*********************
375
