ตอนที่7 ท่อระบายน้ำที่โกลาหล
ท้องฟ้ามืดครึมฝนเม็ดใหญ่ตกลงใส่ใบหน้าของแมวน้อยปลุกสติให้ตื่นขึ้นมา ความรู้สึกเดียวคือความเ็ปรวดร้าวที่ส่งมาจากขาหน้าข้างขวาและอาการจุกไปทั้งตัว
ตกลงมาจากชั้นสามขาหน้าข้างขวาหักแรงกระแทกทำให้ปวดร้าวไปทั้งตัว แต่ไม่มีเวลามาให้แมวน้อยคิดมาก
ตุบ! ๆ ๆ ๆ
ซอมบี้ที่อยู่ชั้นสามต่างก็พากันะโลงมาส่วนใหญ่หัวกระแทกพื้นแน่นิ่งแต่มีบางตัวร่างกายเริ่มกลับมาขยับได้อีกครั้ง
การไล่ล่ายังไม่จบ
“จะอยู่แบบนี้ไม่ได้เหมี้ยว”
“ต้องรีบหนี”
อากาศเริ่มเย็นลงจากฝนที่ตกกระหน่ำลงมาเสียงดังวุ่นวายก่อนหน้านั้นปลุกซอมบี้หลายตัวออกมาจากที่ซ่อน ขืนเป็แบบนี้ต่อไปจะโดนซอมบี้กินแน่นอน
แมวน้อยมองหาทางรอด แต่ตอนนี้ร่างกายแมวน้อยเคลื่อนไหวได้ยากกว่าเดิมมากขาหน้าหักระบมไปทั้งตัว จนแทบจะคลานไปแล้ว
[ทักษะป้องกันกายภาพ ระดับเริ่มต้น (50/100)]
[ทักษะสัญชาตญาณสัตว์ป่า ระดับเริ่มต้น (50/100)]
แมวน้อยไม่ได้สนใจการแจ้งเตือนของระบบเลยเพราะสติของเขาเริ่มเลือนรางมากขึ้น คิดแต่ว่าจะต้องรอดไปให้ได้ จนกระทั่งเห็นน้ำฝนไหลลงไปยังท่อระบายน้ำ
ระหว่างท่อระบายน้ำที่มืดมิดกับซอมบี้ที่ไล่ตามมาด้านหลังแมวน้อยเลือกจะะโลงไปในท่อระบายน้ำ
ซอมบี้ที่ตามมาพยายามคว้าจับแต่ก็ไม่ทันส่วนจะตามไป นั่นก็ไม่ได้ เพราะทางเข้าท่อระบายน้ำเล็กเกินไป
แมวน้อยตกลงไปในท่อระบายน้ำพยายามตะเกียกตะกายแต่ก็ไม่อาจสู้ความแรงของกระแสน้ำได้ โดนพัดไปตามกระแสน้ำอย่างต่อเนื่อง
“เฮือก!...จมไม่ได้ฉันจมไม่ได้”
น้ำในท่อระบายน้ำขนาดเล็กว่าน่ากลัวแล้วแต่กระแสน้ำในท่อระบายน้ำน่ากลัวมากยิ่งกว่า มีหนูหลายตัวโดนพัดมาแบบเดียวกับแมวน้อย
จี๊ด ๆ
หนูตัวหนึ่งเกาะบนกระดานไม้ได้ มันผ่านมาใกล้กับแมวน้อยพอดี
“ฉันขอขึ้นไปด้วย”แมวน้อยใช้ขาหน้าซ้ายที่ยังไม่หักเกาะแผ่นไม้
“อย่า แผ่นไม้ของฉัน” หนูท่อปฏิเสธทันที มันโจมตีใส่มือของแมวน้อย
แมวน้อยถูกโจมตีใส่จนเล็บที่เกาะอยู่หลุดออกมา
“แก ไม้ตั้งใหญ่แบ่งไม่ได้หรือยังไง ได้งั้นก็ไม่ต้องมีใครได้”แมวน้อยไม่สนใจความเป็ตายแล้ว ใช้ทักษะกรงเล็บโจมตีใส่แผ่นไม้
ปัง!
แผ่นไม้แตกเป็ชิ้น ๆ หนูท่อใมากมันตกลงไปในน้ำแต่ก็ยังคว้าไม้หนึ่งในแผ่นที่แตกได้ ส่วนอีกแผ่นเป็แมวน้อยที่คว้าและปีนขึ้นไป
“แกตาย” หนูท่อโกรธมาก
“หึ” แมวน้อยมองอย่างดุร้ายไปที่มันเช่นกันต่อให้ไม่ต้องใช้ทักษะประเมินแมวน้อยก็รู้ว่าหนูท่อตัวนี้มันแข็งแกร่งเท่ากับาาหนูบ้าน
แถมตอนนี้เขายังาเ็ด้วย แต่ว่าการต่อสู้ไม่ได้อาศัยแค่ความแข็งแกร่ง
แนวน้อยและหนูท่อเหมือนกับโจรสลัดสองคนที่อยู่บนเรือรบกำลังเผชิญหน้ากันท่ามกลางพายุที่ก็ไม่รู้ว่าจะพัดพาพวกเขาไปยังที่ไหนแต่ศัตรูตรงหน้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะไม่ได้เห็นปลายทาง
“ตาย!”
แมวน้อยและหนูท่อทั้งสองโจมตีพร้อมกันหนูท่อใช้กรงเล็บโจมตีใส่ทันที ส่วนแมวน้อยที่แม้ตัวจะเป็แมว แต่จิตใจกลับเป็ผู้ใหญ่
มนุษย์ผู้ใหญ่จะแพ้ให้กับหนูท่อที่พึ่งมีสติปัญญาได้อย่างไร
“เอาไปกินเหมี้ยวท่ากรงเล็บแมวคว้าดาว”
ขวับ!
กรงเล็บแมวของแมวน้อยข่วนเข้าไปที่หว่างขาของหนูท่อเต็มๆ
“จี๊ด...แมวชั่ว!”
“ยังไม่หมด ทำลาย”
ปัง!
ไม้กระดานที่หนูท่อยืนอยู่ถูกทำลายจนมันตกลงไปในน้ำ“ฉันจะต้องแก้แค้นแกแน่จี๊ด ๆ” หนูท่อกรีดร้องด้วยความเครียดแค้น ก่อนจะถูกกระแสน้ำพัดหายไป
แมวน้อยไม่สนใจการหายไปของหนูท่อแล้ว เพราะมันจะรอดจากน้ำท่วมในท่อได้หรือเปล่าก็ไม่รู้แถมรอดไปได้ก็อาจจะหากันไม่เจอก็ได้
ตอนนั้นเองแผ่นไม้เริ่มเร่งความเร็วขึ้นกว่าเดิมเรื่อยๆ เป็สัญญาณของกระแสน้ำที่แรงขึ้นอย่างกะทันหัน
ข้างหน้าเป็น้ำตกซึ่งเป็จุดรวมน้ำขนาดใหญ่
“เหมี้ยว!”
แมวน้อยเกาะแผ่นไม้แน่นก่อนจะตกลงไปความรู้สึกตอนที่ตกเหมือนกับว่า่เวลาหนึ่งบินอยู่เหนือผิวน้ำได้แต่ต่อมาก็กระแทกอย่างรุนแรง
ภายใต้ความโกลาหลและขนที่เปียกปอนจากกระแสน้ำมีท่อนไม้ท่อนหนึ่งลอยมาฝาดเข้าที่หัวของแมวน้อยจนแมวน้อยสลบไป
...
แมวน้อยตื่นขึ้นมาอย่างสลึมสะลือเป็่ ๆเขาเห็นว่าตัวเองรอดตายแล้วและมาโผล่อยู่ที่ปลายทางของท่อน้ำทิ้งนอกเมืองแห่งหนึ่งรอบ ๆ มีแต่ป่า
่ที่สลบไปเขาน่าจะโดนของที่ลอยมากับน้ำกระแทกใส่ตัวจนช้ำไปทั้งตัวอีกครั้งอาการาเ็หนักยิ่งกว่าเดิม แถมยังแช่อยู่ในน้ำ หนาวสั่นจนขยับตัวไม่ไหวแล้ว
“เป็ลูกแมวมันอ่อนแอขนาดนี้เลยเหรอ”
“ตกแค่ท่อน้ำก็เกือบตายแล้วถ้าฉันเป็คนท่อน้ำแค่นี้คงไม่น่ากลัวเลย”
“เจ็บจัง หนาวด้วย ง่วงนอนจังเลย”
“ขอพักสักงีบแล้วกัน”
แมวน้อยค่อยๆ หลับตาลง แต่ใน่สุดท้ายนั้นก็เห็นว่ามีเด็กชายคนหนึ่งเดินมาหาเขา
“ใครกัน...”
...
“เหมี้ยว ๆ”
เสียงร้องของแมวน้อยดึงดูดความสนใจของเด็กชายวัยเกือบสิบขวบคนหนึ่งเด็กชายมองแมวน้อยที่พึ่งรู้สึกตัวแววตาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ตื่นใ ก่อนจะเปลี่ยนเป็ความสงสัย
“อย่าส่งเสียงดังสิ เดี๋ยวย่าได้ยิน แมวน้อยฉันนึกว่าแกจะไม่รอดแล้ว”
“อันนี้น่าจะใช้ได้น่ะ”
เด็กชายจับผ้าที่พันรอบขาของแมวน้อยเป็ขาที่หัก แต่ถูกพันด้วยผ้าและกิ่งไม้เล็ก ๆ เด็กชายตั้งใจทำเลียนแบบจากสิ่งที่เคยเห็นเวลาคนขาหัก
“ไทเลอร์ หลานอยู่ข้างบนหรือเปล่า วันนี้หลานแอบออกไปข้างนอกมาเหรอย่าบอกแล้วใช่ไหมว่าข้างนอกมันอันตราย” เสียงของหญิงชราเริ่มดังเข้ามาใกล้
“ผมอยู่ข้างบนครับย่าผมไม่ได้ออกไปข้างนอกเลย” เด็กชายะโตอบกลับ ก่อนจะหันมาพูดกับแมวน้อย
“เหมี้ยว ๆ กินอันนี้ก่อนน่ะแล้วก็อย่าไปให้ย่าเห็นน่ะ”
เด็กชายพูดจบก็รีบหาผ้ามาปิดไว้และวิ่งลงไปข้างล่าง
แมวน้อยมองทุกอย่างก่อนจะประติดประต่อเื่ราวได้บ้าง
“ฉันคงถูกเด็กคนนี้ช่วยมา ชื่ออะไรน่ะเหมือนย่าของเขาจะเรียกว่าไทเลอร์ ถ้าอย่างนั้นไทเลอร์คงไปเจอฉันที่ท่อระบายน้ำและช่วยมาอุ้ย เจ็บเป็บ้าเลย”
แมวน้อยพยายามลุกขึ้นเดิน แต่ก็พึ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองขาหักมาแถมยังระบมช้ำไปทั้งตัวอีกด้วย
หลังจากสำรวจตัวเองอีกรอบหนึ่งก็พบว่าขนของเขาแห้งแล้วส่วนาแมีหลายแห่ง แต่ที่หนักคือขาหน้าข้างขวาหักกับรอยแผลแตกบนหัวมองยากหน่อยเพราะมีขนบัง แต่เป็แผลแตกแน่นอน เกิดจากกิ่งไม้ที่ฟาดครั้งสุดท้ายก่อนสลบไป
“าแส่วนใหญ่ไม่ได้ใส่ยาหรืออะไรเรียกว่าไม่ได้รักษาเลย ยังดีที่เด็กคนนี้รู้จักการเข้าเฝือกก็ยังดีกว่าไม่มีละน่ะ”
“โอ๊ะมีอะไรค้างไว้เต็มเลย”
แมวน้อยเห็นข้อความระบบจำนวนมากที่แสดงอยู่ซึ่งส่วนใหญ่แล้วเป็ข้อความแสดงการเพิ่มขึ้นของค่าประสบการณ์ทักษะ
[ทักษะกรงเล็บห้าแถว ระดับเริ่มต้น (90/100)]
[ทักษะสัญชาตญาณสัตว์ป่า ระดับกลาง (0/500)]
[ทักษะป้องกันกายภาพ ระดับกลาง (50/500)]
ทั้งสามทักษะนี้เพิ่มขึ้นมามาก
ทักษะกรงเล็บห้าแถวได้รับค่าประสบการณ์เยอะก็มาจากการใช้ทักษะนี้เอาชนะหนูท่อตัวนั้นมาได้
ต่อไปเป็สัญชาตญาณสัตว์ป่ากับป้องกันกายภาพกลายเป็ระดับกลาง
ตอนที่สลบไปเขาโดนอะไรบ้างก็ไม่รู้ แต่ที่แน่นอนคือทักษะป้องกันกายภาพถึงขนาดที่พัฒนาไปเป็ระดับกลางและยังเพิ่มอีก 50 แต้มด้วย
ถ้าไม่ใช่เพราะทักษะป้องกันกายภาพเขาคงตายไปแล้ว
ยังมีทักษะใหม่ที่ปลดล็อคเงื่อนไขได้อีกด้วย
[ติ้ง! โฮสต์ใจกล้าถึงขนาดเผชิญหน้ากับซอมบี้ตัวโตที่เหนือกว่าและตัดสินใจใน่เวลาสำคัญอย่างกล้าหาญแม้จะาเ็และหนีลงท่อระบายน้ำอย่างจนตรอกจนต่อสู้กับหนูท่อที่อ่อนแอและชนะมาได้ด้วยความเ้าเล่ห์ยังเผชิญหน้ากับกระแสน้ำที่โกลาหล แต่ก็รอดตายมาได้]
[โฮสต์ได้ทักษะความทนทานระดับเริ่มต้น (0/100)]
[โฮสต์ได้ทักษะการฟื้นฟูร่างกายระดับเริ่มต้น (0/100)]
แมวน้อยเหล่ตามองเล็กน้อยกับคำอธิบายทั้งชมและเหน็บแนมของระบบตอนนี้เขาเริ่มจะเคยชินกับมันซะแล้ว
“ฉันกลายเป็กระสอบทรายที่สมบูรณ์มากขึ้นแล้วสินะ”
แมวน้อยมองดูทักษะที่ได้รับมา ตอนนี้เขามีทักษะของกระสอบทรายมากกว่าทักษะโจมตีซะอีกแต่แมวน้อยก็ไม่รังเกียจอยู่แล้ว
ทักษะพวกนี้ช่วยให้เขารอดชีวิตมาได้
ทักษะความทนทานกับการฟื้นฟูเกี่ยวข้องกับอาการาเ็ของเขา มันจึงค่อยๆ สะสมค่าประสบการณ์ไปเรื่อย ๆ
แมวน้อยเริ่มกลับมาคิดถึงเหตุการณ์ในตอนนั้นซอมบี้พวกนั้นแทบจะตั้งใจเล่นงานเขา โดยไม่สนใจนกคุ่มตัวเล็ก ๆ ที่อยู่ในอาคารเลย
ตอนแรกก็คิดไม่ออกว่าทำไม แต่ตอนนี้เหมือนจะเริ่มคิดแล้ว
“พลังงานแมว!”
“พลังงานแมวได้จากการกิน ซึ่งนกพวกนั้นระบบก็บอกว่ามอบให้เขาไม่มาก ส่วนตัวเขามีพลังงานแมวสะสมไว้มากกว่าพวกมัน”
“ไม่รู้หรอกว่าพลังงานพวกนี้เป็ยังไงแต่ดูเหมือนซอมบี้จะชอบสัตว์ที่มีพลังงานพวกนี้มาก ๆ มันคงอยากกินฉันเพราะแบบนี้แหละ”
นี่เป็สิ่งเดียวที่แมวน้อยพอจะอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นได้
แมวน้อยกลับมาสนใจสิ่งที่อยู่ตรงหน้าก่อน
“ฉันได้เด็กคนนี้ช่วยไว้ ว่าแต่ที่นี่มันที่ไหนคงไม่ไกลจากเมืองมากสิน่ะ ซอมบี้ตัวโตนั่นก็อย่าได้ไล่ตามอีกเลย”
“เอาล่ะออกไปดูกันว่าที่นี่เป็แบบไหน”
ไทเลอร์เด็กคนนั้นเอาเขาใส่กล่องไว้ยังมีผ้าปิดข้างบนอีกแต่ว่ากล่องแค่นี้ไม่อาจจะขังเขาไว้ได้หรอก
กรงเล็บแมวห้าแถวข่วนทีเดียวกล่องก็ขาด แมวน้อยมุดออกจากรอยขาดมองดูรอบ ๆ พบว่าที่นี่มันเป็บ้าน บ้านหลังใหญ่เลยด้วย