ย้อนเวลาสู่ยุค 80 : สาวอวบผงาดฟ้า เปลี่ยนชะตามหาเศรษฐี 【จบ】

        หูหลันเยวี่ยเป็นห่วงว่าหลิวเฉิงไฉอาจจะคิดร้ายต่อโจวเจียฮุ่ย เพราะคนพาลสันดานหยาบเช่นนั้นคงไม่ยอมรามือไปง่ายๆ และนั่นก็เป็นสิ่งที่จ้าวหงซิ่วกับสามีเป็นกังวลมากที่สุด

        ในเวลานี้ หลินซือหย่วนที่เงียบมานานก็พูดขึ้น "การรับมือกับคนพาลอย่างหลิวเฉิงไฉ ใช้วิธีสุภาพไม่ได้ผลหรอกครับ ต้องใช้วิธีสกปรก สั่งสอนมันให้เข็ดหลาบไปเลย มันจะได้สงบเสงี่ยมไปเอง"

        "ซือหย่วน แล้วที่ว่าวิธีสกปรกน่ะ มันต้องทำยังไงกันล่ะ?" จ้าวหงซิ่วถามเสียงเบา

        หูหลันเยวี่ยเกิดแรงบันดาลใจจึงรีบตอบ "หรือว่าเราจะรอคืนเดือนมืด แล้วเอาหลิวเฉิงไฉยัดใส่กระสอบ ซ้อมมันให้หนักๆ ไปเลย? เอาให้มันลุกจากเตียงไม่ได้ไปอีกครึ่งเดือน"

        หลินซือหย่วนยิ้มมุมปาก "จะเข้าใจอย่างนั้นก็ได้"

        "ทำแบบนั้นมันไม่ดีมั้ง" จ้าวหงซิ่วพูดอย่างไม่แน่ใจ "ถึงหลิวเฉิงไฉจะไม่ใช่คนดี แต่ยังไงก็เป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน"

        โจวเลี่ยงก็คิดว่าควรจะจัดการกับปัญหาความสัมพันธ์อันยุ่งเหยิงของหลิวเฉิงไฉกับลูกสาวด้วยวิธีที่ละมุนละม่อมเช่นกัน

        สองสามีภรรยาเป็นคนซื่อๆ แบบนั้น แม้พวกเขาจะรู้ว่าหลิวเฉิงไฉเป็นคนพาลที่รับมือยาก แต่ก็ไม่อยากให้เรื่องราวบานปลายจนเลยเถิด

        ในขณะนั้นเอง โจวเฉินกวงก็เดินเข้ามาในบ้าน โดยมีซ่งหว่านสยาที่กำลังตั้งท้องอยู่เดินตามมาด้วย

        ยังไม่ทันได้นั่ง โจวเฉินกวงก็รีบแสดงความคิดเห็น "พ่อครับ แม่ครับ ผมว่าต้องสั่งสอนหลิวเฉิงไฉนั่นสักหน่อย ผมได้ยินที่พวกพ่อแม่พูดกันเมื่อกี้หมดแล้ว จากที่ผมรู้จักมัน มันไม่มีทางยอมจบเรื่องง่ายๆ แน่นอน"

        "แล้วลูกจะสั่งสอนเขายังไง?" โจวเลี่ยงถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

        โจวเฉินกวงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดตอบ "พ่อไม่ต้องห่วง เรื่องผิดกฎหมายผมไม่ทำหรอกครับ เรื่องสั่งสอนไอ้คนพาลนั่นยังไง พ่อกับแม่ไม่ต้องเป็นห่วง"

        "พี่เฉินกวง อยากให้หนูกับหลินซือหย่วนช่วยอะไรไหมคะ?" หูหลันเยวี่ยถาม

        โจวเฉินกวงส่ายหน้า "ไม่ต้องๆ ฉันนัดแนะพี่น้องที่สนิทกันไว้แล้ว เดี๋ยวจะจัดการไอ้หมอนั่นเอง"

        เมื่อโจวเฉินกวงไม่ต้องการความช่วยเหลือ หูหลันเยวี่ยกับหลินซือหย่วนก็ไม่ได้เสนออะไรอีก

        พวกเขานั่งคุยกันต่ออีกพักหนึ่ง แล้วก็ลุกขึ้นขอตัวลากลับบ้าน

        จ้าวหงซิ่วเตรียมของทอดต่างๆ เช่น รากบัวทอด ลูกชิ้น เป็นต้น แล้วแบ่งเป็นสองส่วน เตรียมไว้ให้หูหลันเยวี่ยกับหลินซือหย่วนหิ้วกลับไปด้วย

        เพราะไม่อยากปฏิเสธน้ำใจ ทั้งสองจึงรับของทอดจากจ้าวหงซิ่วไว้ด้วยรอยยิ้ม

        แล้วทั้งคู่ก็รีบเร่งเดินทาง เมื่อกลับถึงหมู่บ้านก็เป็นเวลาค่ำมืดแล้ว

        ถึงแม้จะได้ธนบัตรสิบหยวนมาจากโจวเจียฮุ่ยอีกสองใบแล้ว แต่หลิวเฉิงไฉก็ยังไม่พอใจ

        เขาไม่ยอมถูกโจวเจียฮุ่ยทิ้งไปทั้งแบบนี้แน่

        มันควรจะเป็นเขาที่ได้โจวเจียฮุ่ยไปเชยชมจนเบื่อ แล้วเขี่ยทิ้งไปอย่างไม่ไยดีต่างหาก

        หลิวเฉิงไฉทุ่มเทความพยายามมานานกว่าหนึ่งปี แต่ก็ได้แค่จับมือโจวเจียฮุ่ย ยังไม่ทันได้จูบเลยด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับการพัฒนาความสัมพันธ์ให้ลึกซึ้งกว่านั้น

        หลังจากที่ฟ้าเริ่มมืดลง หลิวเฉิงไฉก็ซุ่มซ่อนตัวอยู่ในที่ลับตาคนแห่งหนึ่งบริเวณปากทางเข้าหมู่บ้าน เพราะต้องการดักรอโจวเจียฮุ่ย

        เขาไม่แน่ใจว่าวันนี้โจวเจียฮุ่ยจะกลับมาหรือไม่ จึงตั้งใจจะมาดักรอที่นี่

        หากดักรออยู่พักหนึ่งแล้วยังไม่เห็นเธอกลับมา หลิวเฉิงไฉก็จะมั่นใจได้ว่าคืนนี้เธอพักอยู่ที่ร้านเสื้อผ้า

        การที่โจวเจียฮุ่ยพักอยู่ที่ร้านเสื้อผ้า ถือเป็นเรื่องดีที่สุดสำหรับหลิวเฉิงไฉ

        เขาสามารถบุกไปหาถึงที่ร้าน และจัดการเธอได้เสมอ

        เมื่อโจวเจียฮุ่ยเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว หลิวเฉิงไฉไม่เชื่อหรอกว่าถึงตอนนั้นคนบ้านโจวจะไม่มาอ้อนวอนขอให้เขาแต่งงานกับเธอ

        หลิวเฉิงไฉไม่ได้คิดที่จะแต่งงานกับโจวเจียฮุ่ยจริงๆ เขาแค่อยากจะทำลายโจวเจียฮุ่ยเพื่อแก้แค้นโจวเลี่ยงเท่านั้น

        เขาไม่เคยรู้สึกว่าการที่เขาแอบดูผู้หญิงเข้าห้องน้ำเมื่อตอนเด็กๆ เป็นเรื่องผิด แต่เวลานั้นโจวเลี่ยงซึ่งเป็นครูประจำชั้นลงโทษเขาอย่างหนักเพราะเรื่องนี้ เมล็ดพันธุ์แห่งความแค้นจึงฝังลึกอยู่ในใจ และค่อยๆ งอกเงยในสายธารแห่งกาลเวลา

        เวลาประมาณเกือบหกโมงเย็น ท้องฟ้ามืดสนิทได้สักพักแล้ว

        เมื่อแน่ใจว่าไม่สามารถดักรอโจวเจียฮุ่ยกลับมาที่หมู่บ้านได้ เขาจึงมั่นใจว่าคืนนี้โจวเจียฮุ่ยต้องพักอยู่ที่ร้านแน่นอน

        พอเขาออกมาจากเงามืด หลิวเฉิงไฉก็เตรียมตัวจะไปก่อเรื่องกับโจวเจียฮุ่ยที่ตัวอำเภอ

        หลิวเฉิงไฉไม่มีจักรยาน เขาจึงทำได้แค่เดินเท้าไปที่นั่น

        หลังจากเดินไปได้สักพัก หลิวเฉิงไฉก็รู้สึกปวดปัสสาวะ จึงเข้าไปปลดปล่อยในป่าละเมาะริมทาง

        ขณะที่เขาเพิ่งจะจัดการธุระส่วนตัวเสร็จ และเตรียมตัวออกจากป่าละเมาะเพื่อเดินทางต่อ จู่ๆ ก็มีเงาหลายคนพุ่งเข้ามาจากทิศทางต่างๆ

        ยังไม่ทันที่หลิวเฉิงไฉจะได้ตั้งตัว เขาก็ถูกคลุมด้วยกระสอบ

        จากนั้นหลิวเฉิงไฉก็ถูกลากลึกเข้าไปในป่าละเมาะ ราวกับลากสุนัขตาย ไม่นานเสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดก็ดังออกมาจากส่วนลึกของป่านั้น

        วันรุ่งขึ้น มีคนตื่นเช้าเดินผ่านบริเวณนั้น และเห็นกระสอบวางอยู่กลางถนน ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ข้างใน

        ด้วยความอยากรู้อยากเห็น คนคนนั้นจึงเดินเข้าไปตรวจสอบ แต่พอเปิดกระสอบออก ก็พบกับคนคนหนึ่งที่เลือดท่วมและมีแต่รอยฟกช้ำ

        คนที่เต็มไปด้วยบาดแผลในกระสอบก็คือ หลิวเฉิงไฉ

        เขาได้พลเมืองดีที่เดินผ่านมานำส่งกลับบ้าน

        เมื่อพ่อแม่ของหลิวเฉิงไฉเห็นว่าลูกชายที่สร้างปัญหาไม่เว้นแต่ละวันของพวกเขาถูกซ้อมจนสภาพดูไม่ได้ คนหนึ่งก็ร้องห่มร้องไห้ อีกคนก็ถอนหายใจไม่หยุด

        ภายในเวลาไม่ถึงวัน ข่าวลือก็แพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้านต้าหวายว่าหลิวเฉิงไฉไปก่อเรื่องชั่วร้ายไว้ข้างนอก จึงถูกคู่อริตามมาล้างแค้น

        ส่วนเรื่องที่หลิวเฉิงไฉไปก่อเรื่องชั่วอะไรไว้นั้น ก็มีการพูดกันไปต่างๆ นานา

        บางคนก็ว่าหลิวเฉิงไฉขโมยของคนอื่น บางคนก็ว่าไปทำให้เมียชาวบ้านท้อง

        ในขณะเดียวกัน เรื่องราวเก่าๆ ที่หลิวเฉิงไฉแอบดูผู้หญิงเข้าห้องน้ำเมื่อตอนเรียนชั้นประถมก็ถูกขุดคุ้ยขึ้นมา

        เมื่อรวมกับข่าวที่ว่าหลิวเฉิงไฉถูกคู่อริตามล้างแค้น หลายคนก็ยิ่งเชื่อว่าเขาคงไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องชู้สาวจึงถูกแก้แค้น

        หลิวเฉิงไฉมีน้องสาวที่อายุน้อยกว่าเขาหนึ่งปี เมื่อไม่กี่วันก่อนเพิ่งจะดูตัวสำเร็จ แต่เพราะเรื่องของพี่ชาย งานแต่งที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นจึงต้องล้มเลิกไป

        "ไอ้ลูกเวรเอ๊ย เลี้ยงแกมาจนโต นอกจากจะสร้างเรื่องเดือดร้อนให้ครอบครัวแล้ว แกทำอะไรเป็นบ้าง?" แม่ของหลิวเฉิงไฉชี้หน้าลูกชายที่นอนโอดโอยอยู่บนเตียง และกล่าวโทษไม่หยุด

        พ่อของหลิวเฉิงไฉก็ชี้หน้าลูกชายเช่นกัน เขาตะคอกเสียงดัง "แกทำพวกเราอับอายขายหน้าหมดแล้ว ถ้ายังสร้างเรื่องขายหน้าให้อีก ฉันจะหักขาแกทิ้ง ล่ามแกไว้ที่บ้าน ไม่ให้แกออกไปสร้างเรื่องที่ไหนอีก"

        พ่อแม่พี่น้องของหลิวเฉิงไฉล้วนเป็นคนซื่อตรงและเรียบร้อย ใครจะไปคิดว่าไม้เลื้อยที่ดี จะออกลูกเป็นแตงที่เน่าเสียอย่างหลิวเฉิงไฉได้

        หลิวเฉิงไฉที่นอนโอดโอยอยู่บนเตียง พยายามคิดทบทวนอยู่ตลอดเวลา ถึงสาเหตุที่เขาโดนดักทำร้าย

        เขารู้สึกว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับโจวเจียฮุ่ย และอดไม่ได้ที่จะคิดถึงชายสวมนาฬิกาทองที่บอกว่าเป็นคนรักของโจวเจียฮุ่ยคนนั้น

        เมื่อคิดถึงดวงตาคู่คมที่แฝงไปด้วยความดุดัน และนาฬิกาทองที่ส่องประกายอยู่บนข้อมือของอีกฝ่าย หลิวเฉิงไฉก็รู้สึกจิตตก

        เขาไม่คาดคิดว่าโจวเจียฮุ่ยจะไปสนิทสนมกับคนใหญ่คนโตอย่างนั้น

        หากเบื้องหลังของโจวเจียฮุ่ยมีแค่พ่อกับพี่ชายของเธอ เขาก็คงไม่กลัว แต่เขากลัวผู้ชายที่สวมนาฬิกาทองคนนั้น

        หลิวเฉิงไฉยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาถูกคนที่สวมนาฬิกาทองคนนั้นซ้อม

        และไม่นึกสงสัยเลยว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับพ่อและพี่ชายของโจวเจียฮุ่ย