หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        พิธีประชันสาวงามของหอจุ้ยฮวนใกล้เข้ามาแล้วหญิงสาวทุกคนล้วนกระสับกระส่ายเล็กน้อย

        เดิมทีการตายของชิงเกอทำให้พวกนางตื่นตระหนกไปชั่วขณะแต่เมื่อพิธีใหญ่ใกล้เข้ามา น้อยคนนักที่จะพูดถึงเรื่องนี้อีก เมื่อวันเวลาผ่านไปบุคคลที่ล่วงลับไปแล้วก็ค่อยๆถูกลืมเลือนเป็นธรรมดา ดูเหมือนจะไม่มีใครจำได้ว่าเคยมีหญิงสาวที่ชื่อชิงเกอในหอจุ้ยฮวน

        สำหรับแม่นางน้อยเหล่านี้เหรียญเงินจากผู้อุปถัมภ์เปรียบเสมือนแม่น้ำหวงเหอที่ไหลลงมาจากฟากฟ้า

        เมื่อม่านอู่มาถึงก็เห็นอวิ๋นจื่อกำลังชงชาเพราะซูเจินส่งข้อความมาบอกล่วงหน้าว่าเขากำลังมานี่จึงเป็นครั้งแรกที่นางชงชาด้วยตนเอง

        เมื่อม่านอูเห็นเช่นนี้ก็กล่าวด้วยรอยยิ้มว่า“วิธีที่แม่นางชงชาดูเหมือนคุณหนูจากตระกูลใหญ่ มองแล้วรู้สึกเจริญตาจริงๆ”

        ม่านอู่สวมชุดผ้าปักสีเขียวมรกตที่มีเอกลักษณ์และงดงามลายดอกโบตั๋นดอกใหญ่บานสะพรั่งดูโดดเด่นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ช่างเป็นความงามที่โอ่อ่าไม่เหมือนใคร

        อวิ๋นจื่อกล่าวชม“วันนี้แม่นางดูสดใสมาก”

        หลังจากได้ยินเช่นนี้ม่านอู่ก็พูดด้วยท่าทีอิจฉาว่า“ไม่ว่าจะสดใสเพียงใดก็เทียบไม่ได้กับความงามของเจ้า คุณชายซูกำลังจะมาหรือ?”

        อวิ๋นจื่อก้มหน้าลงและยิ้มอย่างเขินอาย

        ในขณะนี้ซูเจินเพิ่งมาถึงเมื่อเห็นว่าม่านอู่อยู่ด้วยเขาก็กล่าวว่า “แปลกจริงลมอะไรพัดแม่นางม่านอู่มาอยู่ที่นี่กับแม่นางปี้เหยียน”

        ม่านอู่มีท่าทีเชื่อฟังมากนางกล่างด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างนอบน้อมแต่ขี้เล่นว่า “ถ้าคุณชายซูมาได้ เหตุใดม่านอู่จะมาไม่ได้ล่ะเจ้าคะ?”

        ซูเจินยิ้ม “แม่นางน้อยข้าจะไปหาเจ้าในภายหลัง เช่นนั้นตอนนี้เจ้ากลับไปรอข้าดีๆ เถิด”

        ม่านอู่พูดบางอย่างด้วยท่าทีขุ่นเคืองเล็กน้อยก่อนจะยอมจากไปแต่โดยดีมีเพียงอวิ๋นจื่อเท่านั้นที่จ้องมองเขาด้วยความงุนงง นางกล่าวว่า“คุณชายซูช่างเก่งกาจเรื่องการเกลี้ยกล่อมสตรีเสียจริง”

        ซูเจินรินชาให้ตัวเองและกล่าวด้วยรอยยิ้ม“เจ้าล้อข้าเล่นแล้ว เมื่อเทียบกับเย่เช่อข้ายังด้อยกว่าเล็กน้อยข้าไม่รู้ว่าแม่นางและประมุขตระกูลมู่มีมิตรภาพอันลึกซึ้งต่อกันได้อย่างไร?”

        อวิ๋นจื่อกล่าวว่า“ท่านประมุขมีความสัมพันธ์อันดีกับท่านแม่ของข้า ดังนั้นจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือข้าตามสมควรในอนาคตปี้เหยียนยังต้องพึ่งพาคุณชายอีกมาก”

        ขณะที่อวิ๋นจื่อพูดคุยกับซูเจินนางก็สั่งให้หงหลิงไปเอากู่ฉินมา ก่อนที่ซูเจินจะทันได้เอ่ยปากถามนางก็เริ่มบรรเลงเพลงแล้ว

        เสียงของกู่ฉินฟังดูอ้อยอิ่งเหมือนเสียงน้ำไหลและเสียงดนตรีที่ไหลเอื่อยๆ เช่นนี้ก็ทำให้ผู้คนผ่อนคลายอย่างคาดไม่ถึงเพลงที่เรียบง่ายนี้มีกลิ่นอายของความโศกเศร้าแฝงอยู่ เปรียบได้กับความเหงาที่ถูกบีบบังคับให้ซ่อนตัวอยู่ในส่วนลึกของจิตใจ

        ซูเจินคุ้นเคยกับท่วงทำนองนี้มาตั้งแต่เด็กเพลงที่อวิ๋นจื่อเล่นคือเพลง “เทพธิดาสวรรค์[1]” หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งซูเจินก็หยิบขลุ่ยออกมาเป่าคลอไปกับเสียงกู่ฉิน

        “มือเรียวงามที่จับแป้งผัดหน้า

        ร่ายรำพลิ้วไหวใบหน้าแดงระเรื่อสวมเสื้อผ้าสีอ่อนบางเบา 

        ฤดูใบไม้ผลิทั้งแดดร้อนแผดเผาฝนตกหนักเบาดอกไม้ต่างเหี่ยวเฉาก้มหน้า 

        ร่างแน่งน้อยเอนเฉียงเอียงตามจังหวะชั่วขณะวิหกน้อยปัดป่ายไข่มุกที่คลอเคลียขมับ 

        คำสอนสำนักลึกลับให้ประสานมือคำนับต่อเทพธิดาแต่ทว่านางกลับตกใจจนบินหนี

        ช่างไม่มีอะไรแน่นอนในสายลม”

        ขณะที่อวิ๋นจื่อกำลังเล่นเพลงนี้นางจงใจเปลี่ยนท่วงทำนองให้ฟังดูมีชีวิตชีวาขึ้นเล็กน้อย แต่นางกลับไม่รู้ว่าการกระทำเช่นนี้บ่งบอกตัวตนของนางได้ชัดเจนยิ่งขึ้น

        เพลงจบลงแล้ว

        อวิ๋นจื่อกล่าวว่า “คุณชายเป่าได้ดีจริงๆ”

        ซูเจินยิ้มเล็กน้อย แต่คำพูดของเขากลับเย็นชามาก“เจ้าเป็นคณิกาชั้นสูงไม่ได้แน่หากยังเป็นเช่นนี้”

        เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดราวกับมั่นใจมาก

        อวิ๋นจื่อหรี่ตาและกล่าวว่า“คุณชายโปรดชี้แนะ”

        ดวงตาดอกท้อของซูเจินทอประกายอ่อนโยนทำให้อวิ๋นจื่อตกอยู่ในภวังค์

        ซูเจินกล่าวด้วยท่าทีสบายๆ“อันที่จริงเรื่องนี้ง่ายมาก เจ้าก็แค่คิดเสียว่าแขกทุกคนคือเย่เช่อ”

        อวิ๋นจื่อก้มหน้าลงและไม่กล่าวอะไรออกมา

        ซูเจินกล่าวต่อว่า “ข้าเคยได้ยินเสียงกู่ฉินของหญิงสาวเกือบทุกคนในหอจุ้ยฮวนแห่งนี้ถ้าพูดถึงแค่ทักษะย่อมไม่มีใครเทียบเจ้าได้แต่เจ้าก็รู้ว่าการเล่นกู่ฉินไม่เกี่ยวกับทักษะ แต่เป็นหัวใจของกู่ฉิน”

        จากนั้นอวิ๋นจื่อก็กล่าวว่า“ดูเหมือนว่าข้าจะละเลยบัญญัติสามประการ[2]อันเป็นหัวใจแห่งกู่ฉินไปเสียแล้วฝีมือของข้าคงยังไม่ดีพอ”

        ซูเจินลุกขึ้นก่อนจะนำกู่ฉินของอวิ๋นจื่อมาวางบนตักและลงมือเล่นเพลงเทพธิดาสวรรค์

        เขาไม่ได้เปลี่ยนท่วงทำนองเหมือนที่อวิ๋นจื่อทำแต่เล่นตามท่วง ทำนองดั้งเดิม

        ราวกับมีน้ำไหลทะลักลงมาจากภูเขาปั่นป่วนแต่ใสสะอาด

        ทันทีที่เพลงจบลง ซูเจินก็วางกู่ฉินลงด้วยความพึงพอใจและกล่าวว่า“เป็นกู่ฉินที่ดีจริงๆ ”

        จู่ๆอวิ๋นจื่อก็กล่าวขึ้นว่า “เสียงกู่ฉินของคุณชายชัดเจนและมีชีวิตชีวามาก ในเวลานั้นข้าราวกับได้เห็นคนผู้หนึ่งในใจของท่าน”

        ซูเจินไม่ตอบคำถามและไม่ได้ปฏิเสธแต่กลับกล่าวว่า “กู่ฉินหลังนี้เป็นมรดกตกทอดจากราชวงศ์ก่อนใช่หรือไม่?”

        อวิ๋นจื่อส่ายหน้า“ข้าไม่รู้ ประมุขตระกูลมู่เป็นคนมอบให้ข้า”

        “ข้าได้ยินมาว่าเจ้าจะไปฝึกกระบี่ที่สำนักชิงซาน?”จู่ๆ ซูเจินก็ถามขึ้น

        เป็นไปได้หรือไม่ว่าประมุขตระกูลมู่มีความเกี่ยวข้องกับสำนักชิงซาน? แม้ว่าโจวยี่จะเป็นศิษย์ของนิกานชิงซานแต่อวิ๋นจื่อจะเข้าไปเป็นศิษย์ร่วมสำนักได้หรือ? เหตุใดประมุขตระกูลมู่ผู้ลึกลับคนนี้ถึงยื่นมือเข้าช่วยเหลืออวิ๋นจื่อซ้ำแล้วซ้ำเล่า? เป็นเพราะซูฮองเฮาหรือ? ซูเจินกำลังสับสน จากข่าวที่เขาได้รับมาประมุขตระกูลมู่ไม่เกี่ยวข้องกับราชสำนักแต่ความร่ำรวยนั้นไม่มีใครเทียบได้

        ซูเจินรู้สึกว่าเรื่องนี้แปลกมาก

        แต่เขาไม่มีทางเลือก

        ‘ข้าหวังว่าประมุขตระกูลมู่จะไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งมากเกินไป’

        เขาครุ่นคิดอยู่เงียบๆแต่ในขณะเดียวกันเขาก็รอฟังคำตอบจากอวิ๋นจื่อ

        “ถูกต้องแต่ข้าคงต้องไปในฐานะคนตระกูลซู”

        เห็นได้ชัดว่าแผนการของนางคือไปที่สำนักชิงซานและกลายเป็นคนตระกูลซู

        “เจ้าบอกเย่เช่อแล้วหรือยัง?” ซูเจินถาม

        หญิงสาวยิ้มรอยยิ้มของนางทั้งสดใสและไร้ความกดดัน เหมือนกับตัวเขาเมื่อหลายปีก่อนมาก ในใจของซูเจินมีอารมณ์ที่อธิบายไม่ได้ผุดขึ้นมาซึ่งเป็นอารมณ์ที่เขาไม่ได้รู้สึกมานานแล้ว

        “เจ้าจะไม่บอกหรือ?”ซูเจินถามต่อ 

        ใบหน้าของอวิ๋นจื่อยังคงประดับไปด้วยรอยยิ้มที่อ่อนหวานและดวงตาที่สดใสของนางดูราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า นางรินชาให้ซูเจินอย่างรู้งาน

        ตอนนั้นเองที่ซูเจินตระหนักว่าชามีรสชาติแตกต่างจากชาที่เขาเคยดื่มที่นี่เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น จากนั้นเขาก็ถามว่า“วันนี้เจ้าชงชาด้วยตนเองใช่หรือไม่?”

        อวิ๋นจื่อยิ้มและพยักหน้า

        ชั่วขณะหนึ่งท่าทีของซูเจินก็กลับมาเป็นปกติดวงตาของเขาเหมือนถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกในขณะที่กล่าวว่า

        “เจ้าไม่ควรเก็บงำเรื่องนี้จากเย่เช่อเป็นอันขาดมิฉะนั้นเขาจะถลกหนังข้าอย่างโหดเหี้ยม!”

        ขณะที่พูดเขาก็ดื่มชาอย่างมีความสุข

        ------------------------

        [1] เทพธิดาสวรรค์หรือบทกวีเทพธิดาสวรรค์เป็นผลงานของจางเซียนกวีสมัยราชวงศ์ซ่ง ในบทชมการร่ายรำ

        [2] บัญญัติสามประการของกู่ฉินการบรรเลงกู่ฉินกล่าวไว้ว่าผู้บรรเลงกู่ฉินจะเลิก ละ วางจากสิ่งไม่ดีทั้งปวง คนโบราณสร้างกู่ฉินขึ้นเพื่อบรรเลงกล่อมเกลาจิตใจผู้ที่เคยหลงใหลและมัวเมาในโลกียะก็จะปล่อยวาง ตั้งตนอยู่ในความสงบ และเรียบง่ายไม่ฟุ่มเฟือย