หวนคืนอีกครา พลิกชะตาแห่งคำทำนายเลือด (จบ)

        เด็กหญิงตรงหน้าคือใครกันแน่?

        นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพบเจอสถานการณ์แบบนี้ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเพลงเมฆหมอกเหนือลำน้ำเซียวเซียงขึ้นมา

        เขาสงสัยว่าท้ายที่สุดแล้วประวัติศาสตร์จะซ้ำรอยหรือไม่?

        ท่านอ๋องที่อยู่บนสรวงสวรรค์จะสบายดีหรือเปล่า?

        โจวเซียงลุกขึ้นทันที เขาคลำหากู่ฉินท่ามกลางกองฟางสีเหลืองแห้งๆแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “ในเมื่อเจ้ากล้าเข้ามาที่นี่ เหตุใดไม่ฟังชายชราผู้นี้เล่นกู่ฉินสักเพลงล่ะ?”

        หลังจากพูดจบเขาก็เริ่มเล่นทันที

        เสียงกู่ฉินที่ฟังดูหนักแน่นดังก้องห้องขังที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับนี่เป็นครั้งแรกที่ชิงซีเห็นภาพเช่นนี้

        โจวเซียงใจเย็นจริงๆ

        ถึงแม้จะอยู่ในห้องขังที่สกปรกเขาก็ยังไม่สนใจ

        ช่างน่าสะเทือนใจนัก

        บุคคลเช่นนี้ควรค่าแก่การเป็นพันธมิตร

        เพลงนี้เศร้ามาก ชิงซีจำได้ว่านักบวชชุดขาวของศาลาน้ำแข็งหิมะมักเล่นเพลงนี้อยู่บ่อยครั้งเนื้อเพลงจึงผุดขึ้นในใจของนางทันที

        “น่าเสียดายที่ข้าแก่ลงทุกวันแก่ลงอย่างกะทันหันไม่อาจย้อนเวลากลับไปได้

        ปีนขึ้นไปบนท้องฟ้าสูงสง่าผ่านภูผาและดวงอาทิตย์ ไปให้ไกลจากบ้าน

        เหม่อมองหวงเหอแยงซี[1]ที่คดเคี้ยวไปมา ห่างไกลจากความเวิ้งว้างของทะเลทั้งสี่

        ปีนขึ้นไปบนภูเขาสูงแล้วสูดอากาศเพื่อเติมเต็มความว่างเปล่า

        นกสีแดงชาดบินนำทาง รถม้าวิ่งอย่างมั่นคง

        มังกรอยู่ทางซ้าย เสือขาวอยู่ทางขวา

        สุริยันจันทราเป็นหลังคาเทพธิดาผู้สง่างามนั่งอยู่บนรถม้า

        บินไปในความมืดพักผ่อนในซากปรักหักพังของคุนหลุน[2]

        ข้ามีความสุขมากและไม่เคยเบื่อเลยข้าอยากปราบเหล่าทวยเทพ

        ควบม้าผ่านตั้นสุ่ย[3] เฝ้าดูมรดกยิ่งใหญ่ทางขวามือ

        หงส์สยายปีกบินสูงเสียดฟ้ามองเห็นขุนเขาและสายน้ำแลดูคดเคี้ยว

        เฝ้ามองสรวงสวรรค์และผืนดิน

        มองลงมาเห็นสรรพสัตว์ในที่ราบลุ่มภาคกลาง

        เมื่อมาถึงถิ่นทุรกันดารเขาเห็นต้นสนแดงข้างถ้ำอมตะ

        สิ่งมีชีวิตบนท้องฟ้าโอบกอดกันข้าชื่นชอบเพลงกลองราชวงศ์ชิงอันไพเราะ

        ข้ารู้สึกสงบและมีความสุขข้าทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า

        ข้าคิดว่าจะมีชีวิตอยู่ตลอดกาลและเป็นอมตะข้าจะไม่มองย้อนกลับไปที่บ้านเกิด

        หงส์ไม่สามารถเดินทางไปยังแดนสวรรค์ได้ทันเวลามันถูกทำร้ายโดยฝูงนกฮูก

        มังกรอาศัยอยู่บนบกและถูกมดกัดกิน

        ในเมื่อหงส์และมังกรยังมีชะตากรรมเช่นนี้ไม่ต้องพูดถึงนักปราชญ์ในกลียุคเลย

        แก่ชราและแขนขาอ่อนเปลี้ย เวลาไหลเร็วเหมือนน้ำและไม่เคยหยุดนิ่ง

        ผู้คนลอยไปตามกระแสน้ำความชั่วร้ายทั้งหมดรวมตัวกันเพื่อรังแกคนมีคุณธรรม

        บางคนรวมตัวกันเพื่อหวังอำนาจบางคนอยู่อย่างสันโดษลึกเข้าไปในภูเขา

        สิ่งที่น่ากังวลคือดวงตาที่มืดบอดและการไม่รู้จักแยกแยะ

        บางคนชอบยกยอและประจบสอพลอในขณะที่บางคนกลับซื่อตรงและกล้าพูดความจริง

        ฮ่องเต้แยกไม่ออกระหว่างความดีและความชั่วระหว่างผ้าไหมและผ้าขาดๆ

        โง่เขลาและมืดมน ไม่แยกแยะถูกผิด

        ทิ้งหยกไว้ในสระน้ำลึกบนภูเขาแต่กลับยกย่องกรวดว่าเป็นสมบัติ

        เม่ยป๋อ[4]คอยตำหนิและเตือนสติครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ในที่สุดเขาก็พ่ายแพ้ให้แก่คนที่ชอบยกยอ

        น่าเศร้าที่คนมีอุดมการณ์สูงส่งและซื่อสัตย์ต้องถูกป้ายสีอย่างเลือดเย็น

        ปี้ก่าน[5]ชี้แจงด้วยเหตุผล แต่โอรสสวรรค์แสร้งทำเป็นมองไม่เห็น

        เมื่อปราศจากต้นน้ำ แม่น้ำย่อมเหือดแห้งเมื่อปราศจากราก ต้นไม้ย่อมไม่อาจเติบโต

        ไม่ใช่หวาดกลัวหายนะแต่เสียใจที่แม้จะต้องสละชีพก็กลับไม่เกิดผลดีใดๆ

        ลืมเรื่องราวเหล่านั้นเสีย!

        ข้าไม่เห็นหงส์และห่านโบยบินเพราะมันรวมตัวกันอยู่ในป่า

        เหาะเหินไปทั่วโลก เมื่อเห็นผู้ที่มีคุณงามความดีจึงยอมปรากฏตัว

        เหล่านักปราชญ์ล้วนมีความสามารถพิเศษพวกเขารู้จักเอาตัวรอดจากช่วงเวลาที่ยากลำบาก

        หากกิเลนถูกขังอยู่ในกรงมันจะต่างจากสุนัขและลูกแกะได้อย่างไร?”

        ชิงซีจำไม่ได้ว่านานแค่ไหนแล้วที่นางไม่ได้ยินเพลงนี้

        ตอนนี้นางตกใจมาก

        อันที่จริงคนอย่างโจวเซียงไม่เพียงถูกกักขังโดยกบฏเท่านั้นเขายังกักขังตัวเองไว้เพราะความภักดีต่อผู้อื่น

        ในที่สุดเสียงกู่ฉินก็เงียบลง

        ชิงซีกล่าวเบาๆ ว่า“ถ้าข้าบอกเจ้าว่าข้าต้องการให้องค์หญิงเหวินฮวากลับไปยังตำหนักเหวินฮวาหรือแม้กระทั่งพระราชวังจินหลวนเจ้าจะร่วมมือกับข้าหรือไม่?”

        โจวเซียงคุกเข่าลงอย่างตื่นเต้นและพูดว่า“ถ้าเป็นเช่นนั้นชายชราผู้นี้ก็เต็มใจที่จะบุกน้ำลุยไฟ”

        ชิงซีพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ“เอาล่ะ วันนี้เป็นวันที่เจ้ากับข้าเป็นพันธมิตรกัน จำไว้ว่าข้าคือประมุขตระกูลมู่”

        หลังจากกล่าวจบชิงซีก็โยนปิ่นหยกสีเขียวที่ทำจากหยกเนื้อดีให้โจวเซียง

        โจวเซียงหยิบปิ่นหยกขึ้นมาและถามว่า“นี่คือ…”

        ชิงซีกล่าวว่า“คนของข้าจะหาทางพาเจ้าออกจากที่นี่ ถ้าเจ้าออกไปได้แล้วให้นำปิ่นหยกนี้ไปยังร้านค้าใดก็ได้ของตระกูลมู่แล้วเจ้าจะได้พบข้า”

        โจวเซียงพยักหน้า เขาเก็บปิ่นหยกไว้ในอกเสื้อและกล่าวขอบคุณ

        ชิงซียิ้มเล็กน้อย“เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าตอนนี้ ไว้ขอบคุณในภายหลังก็ยังไม่สาย”

        ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าของผู้คุมก็ใกล้เข้ามา

        ชิงซีหายตัวไปในพริบตา

        เมื่อผู้คุมเดินมาถึงและเห็นโจวเซียงกำลังยืนเหม่อลอยด้วยท่าทีงุนงงเขาก็บ่นพึมพำว่าชายผู้นี้ทำตัวไม่มีชีวิตชีวาอีกแล้ว

        หลังจากนั้นผู้คุมก็นำอาหารมาให้

        โจวเซียงไม่พูดอะไร

        ตอนนี้เขาปราศจากความกังขาโดยสิ้นเชิง

        เขาทานอาหารช้าๆ และทำตัวแทบไม่ต่างจากปกติ

        แต่ในความเป็นจริงมีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ว่าตอนนี้ตนเองแตกต่างจากก่อนหน้านี้มาก

        ในที่สุดสิ่งที่ท่านอ๋องได้วางแผนมาหลายปีก็สำเร็จแล้ว

        ------------------------

        [1] หวงเหอแยงซีหมายถึง แม่น้ำหวงเหอและแม่น้ำแยงซี

        [2] คุนหลุนหรือเทือกเขาคุนหลุน มักถูกกล่าวถึงบ่อยครั้งในตำนานปรัมปราของจีนเชื่อกันว่าเป็นแดนสวรรค์ของนักบวชในลัทธิเต๋า

         [3] ตั้นสุ่ย คือชื่อแม่น้ำในสมัยจีนโบราณตั้งชื่อตามปลาสีแดงที่แหวกว่ายในแม่น้ำดังกล่าว มีต้นกำเนิดอยู่ที่ซ่างหลัวปัจจุบันกลายเป็นภูเขาเฟิ่งหวงในเขตซางโจวเมืองซ่างหลัว

        [4] เม่ยป๋อหรือจื่อเม่ยป๋อเป็นขุนนางตงฉินในรัชสมัยของโจวฮ่องเต้ เขาเป็นคนซื่อตรงและกล้าพูดความจริงเมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ไม่อยู่ในกรอบศีลธรรม เขาก็กล่าวตำหนิออกไปตามตรง ขุนนางคนอื่นมักเตือนให้เขาปฏิบัติตัวดีๆเพราะการหมิ่นเบื้องสูงจะทำให้เขาอายุสั้น แต่เม่ยป๋อกลับกล่าวว่า “ถ้าขุนนางทุกคนไม่กล้าพูดแล้วราชสำนักต้องการให้พวกเราทำสิ่งใด?” ฮ่องเต้หมดความอดทนจึงสั่งฆ่าเม่ยป๋อและหั่นร่างของเขาโยนลงในหม้อน้ำแกง

        [5] ปี้ก่านหรือโจวปี้ก่านเป็นขุนนางคนสำคัญของราชวงศ์ซาง มีผลงานโดดเด่นด้านส่งเสริมการพัฒนาผลผลิตทางการเกษตรและการเลี้ยงสัตว์การถลุงแร่และการหล่อโลหะ รวมถึงการเสริมกำลังกองทัพ ในยุคนั้นดินแดนได้ขยายตัวอย่างรวดเร็วต่อมาในยุคจักรพรรดิซินเกิดสงครามครั้งใหญ่ แต่กองทัพกลับอ่อนแอลงมาก ปี้ก่านสั่งให้กองทัพเดินทางช้าลงเพื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บของทหารแต่เมื่อจักรพรรดิซินทราบข่าวก็โกรธมากและสั่งลงโทษปี้ก่าน