ผมแค่อยากใช้ชีวิตเหมือนคนธรรมดา..ไม่ได้รึไง!

     [ชุน อาชีพ:เทพสังหาร ฉายา:นักล่าเ๣ื๵๪เย็น]

     พลังโจมตี [501,000x10=5,010,000] ป้องกันกายภาพ [151000x10=1,510,000]

     พลังโจมตีเวทมนตร์ [501,000x10=5,010,000] ป้องกันเวทมนตร์ [151,000x10=1,510,000]

     ความเร็ว [251,000x5=1,255,000] ความแข็งแกร่ง [301,000x5=1,505,000] สติปัญญา [31,000x100=3,100,000] ความชำนาญ [Max] เสน่ห์[Max]

     แต้มอัพสเตตัสคงเหลือ [54650]

     สกิล [ต้านสถานะผิดปกติ70%(พาสซีฟ),ต้านธาตุไฟ(พาสซีฟ),ต้านพิษ90%(พาสซีฟ),ต้านเวทมนตร์50%(พาสซีฟ),เทพ(พาสซีฟ),ดวงตาเทพสังหาร(แอคทีฟ),ไล่ล่า(แอคทีฟ),กับดัก(แอคทีฟ),คมเขี้ยวยมทูต(แอคทีฟ),ร่าง๣ั๫๷๹(แอคทีฟ),บิน(แอคทีฟ),ตัดอากาศ(แอคทีฟ),ทะเลเพลิง(แอคทีฟ),รัตติกาล(แอคทีฟ),ล่องหน(แอคทีฟ),แยกชิ้นส่วน(แอคทีฟ),ทรราช(แอคทีฟ),แปรธาตุ(แอคทีฟ)]

     "หืม...สกิลทั้งหมดเปลี่ยนไปแล้ว สกิลเทพมันคืออะไร ไม่สิ เดี๋ยวก่อนเราฆ่ามังกรในวิหารมันต้องได้กลับบ้านไม่ใช่รึไง นี่มันก็ผ่านมาเป็นสิบปีแล้วนะโว้ย อย่ามาล้อเล่นนะเว้ยไอ้ระบบบ้า!"
     -ผลพิเศษจากการสังหารมังกรปีศาจโบราณทำงาน
     -ระบบแห่งการแลกเปลี่ยนถูกเปิดใช้ ท่านถูกบังคับส่งไปยังโลกอีกใบ ข้อแลกเปลี่ยนแขนซ้าย
     "แขนซ้าย! แขนซ้ายแม่แกสิเอาแขนตรูไปแลกกับส่งไปโลกอีกใบเนี่ยนะ ก่อนมาโลกใบนี้ก็ต้องรับคำสาปไร้โชคถึงตอนนี้คำสาปมันยังไม่หายไปเลยนะโว้ย...."
     สิ้นเสียงโวยวาย เจ้าของเสียงได้ถูกส่งไปยังโลกอีกใบเรียบร้อบแล้ว
     วูบ!
     .     .     .     .
     "จับนักโทษขึ้นแท่นประหาร"
     ชายชราสวมชุดขุนนางในยุคราชวงศ์ถังคนหนึ่งตะโกนเสียงดังลั่น ผู้คนแต่งตัวเหมือนคนในยุคราชวงศ์ถังกำลังมุงดูหญิงสาวในชุดสีขาวถูกจับล็อกบนกิโยติน บนนั้นมีทหารยืนถือหอกล้อมเอาไว้ไม่ให้ผู้ใดสามารถบุกเข้าไปช่วยได้

     พรึบ!
     "ประกาศโทษทัณฑ์ นางสนมชิงได้ลักขโมยสมบัติประจำตัวของฮ่องเต้ ความอาจหาญ คิดคดทรยศ ไม่ซื่อสัตย์ต่อองค์เหนือหัว ถือเป็นสิ่งร้ายแรงมิควรเอาเป็นเยี่ยงอย่าง..ต้องโทษประหารชีวิต"
     ห่างไปจากลานประหารไม่ไกล คนสองคนแต่งตัวมอมแมมคล้ายชาวบ้านยากจนกำลังแบกฟืนมาขายในเมืองได้หยุดเท้าลง
     "พี่ชุน พี่ชุน แย่แล้วนั่นพี่หญิงไม่ใช่หรอ ท่านจำได้ไหมบนเขาเฟิงซานพี่หญิงได้ช่วยพวกเราเอาไว้ ก่อนจะถูกพาตัวไปราชสำนัก"
     "อืม!...ฝากเอาฟืนไปขายด้วย"
     "แล้วพี่จะไปไหนล่ะ"
     "เหอะน่า..เอาฟืนไปขายตามที่บอกไม่ต้องกังวลไป"
     ฟืนที่ชุนแบกมาถูกโยนลงกับพื้นดัง ตุบ! ก่อนเขาจะนำมีดสั้นโก้งโค้งสีขาวนวลมีลวดลายสีทองพาดไปบนตัวมีดสองเล่มมาถือไว้ในมือขวาและมือซ้าย
     "เพื่อนยากไม่ได้ใช้แกมานานจริง แต่ครั้งนี้แกอาจไม่ได้ดื่มเลือด"
     ฟุบ!
     ร่างชุนหายไปราวภูติผี ทิ้งให้ชายอีกคนยืนอึ้งอ้าปากค้าง แต่ใบหน้ามีความรู้สึกดีใจเปี่ยมล้น
     "สวรรค์ทรงโปรด! พี่ชุนเป็นจอมยุทธ"
     ชายคนนั้นอุทาน เสี้ยววินาทีนั้นเหตุการณ์ตื่นตะลึงได้บังเกิดต่อหน้าผู้คนมากมาย
     "ประหาร"
     คริ๊ง!
     ฮือฮา!!!
     สายตาชายชราในชุดขุนนางเบิกกว้าง แต่ไม่รู้ว่ามันเอาความกล้ามาจากไหนถึงชี้หน้าด่าชุน กลับกันฝูงชนมองว่าชุนอาจหาญถึงขั้นกล้าช่วยเหลือผู้ต้องโทษตาย อย่างโทษประหารนั้นไม่รักชีวิต
     "บังอาจ! คิดช่วยเหลือโจรชั่ว โทษถึงตาย ทหาร!..จับมัน"
     "รับสั่ง กงกง!"
     ทหารรับคำสั่งมายืนล้อมชุนและหันหอกยาวเข้าหาเขา ทำให้ฝูงชนถอยหลังไปหลายก้าว
     "ฆ่ามัน ฆ่ามัน..ประหารมัน บัดเดี๋ยวนี้!"
     กงกงตะโกนกล่าวเสียงดังลั่น ชุนถึงกับยืนพึมพำกับมีดสั้นของเขา เพราะตั้งแต่แรกเขาได้ยินเสียงมันไม่ขายสาย
     "ชิส์..วันนี้พวกแกคงได้ดื่มเลือดขันทีแล้ว"
     "พึมพำอะไรของแกไอ้ชนชั้นต่ำ!"
     กงกงชี้หน้าด่ากราดชุนอย่างไม่พอใจ ความโกรธของมันเหมือนน้ำมันร้อนในกระทะ ชุนจึงสวนไปหนึ่งประโยคด้วยความเยือกเย็น
     "แหกปากเสียงดังดีนี่ไอ้ขันทีแก่ใกล้ตาย ต่อจากนี้ก็ไปแหกปากให้ยมบาลฟังไป เดี๋ยวตรู..จะสงเคราะห์ให้"

     ตัดอากาศ!
     ฉว๊ะ!
     กระฉูดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
     "กงกง"
     "กงกงสิ้นใจแล้ว"
     "กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด ท่านกงกงหัวขาด"
     "อ้าาาาาา เลือด เลือดกงกงพุ่งมาโดนตัวข้า ข้ากลัวเลือด ม่ายยยยยยยยยย.."
     เพล้ง!
     ระหว่างผู้คนแตกตื่น ทหารยืนงง ชุนได้ทำลายกิโยตินและช่วยเหลือนางสนมชิงออกมา แต่เขายังไม่ได้หลบหนีไป เขากลับเขย่าตัวนางสนมพลางเรียกให้นางคืนสติ เพราะแววตานางนั้นมืดมนไม่ต่างจากปลาตาย ต่างจากเมื่อก่อนลิบลับ
     "พี่มู่ได้ยินเสียงผมไหม พี่มู่..พี่สาวชิงมู่ ได้ยินเสียงผมไหม"
     "...."
     นิ่งเงียบไม่มีเสียงตอบกลับ ราววิญญาณชิงมู่ได้หลุดลอยไปจากร่างกาย
     "บ้าเอ้ย! เกิดอะไรขึ้นกับพี่สาวมู่กันถึงเป็นได้ขนาดนี้"
     ฮี้ๆๆๆๆๆ
     เสียงร้องของม้าเร็วดังมาก่อนเสียงฝีเท้าหนักแน่นของมัน ชุนเลื่อนสายตาไปมอง เขาพลันเห็นชายผู้หนึ่งสวมชุดสีเหลือปักลายมังกรมาพร้อมกับองครักษ์นับสิบกำลังตรงมาทางเขา
     "ฮ่องเต้ ทรงเสด็จ!"
     ฮรึ่ม!
     อยู่ๆเสียงฟ้าร้องพลันดังอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยตัดเสียงทหารเอ่ยถึงผู้ยิ่งใหญ่ในผืนแผ่นดิน เสี้ยวพริบลตาท้องฟ้าแจ่มใสพลันถูกเมฆครึ้มปกคลุม สร้างความหวาดกลัวและความแตกตื่นให้ผู้คนในเมืองทั้งหมด ไม่เว้นแม้แต่ชุน
     "ระยำ ลูกสาวข้าเกือบตาย ไหนว่าเป็นฮ่องเต้จะดูแลนางให้อยู่ดีมีสุข ขอนางไปมิใช่รึ แผลใต้ชุดกับจิตใจเหลวแหลกของลูกสาวข้ามันคืออะไร...เจ้ามนุษย์"
     น้ำเสียงเกรี้ยวกราดดุจวาจาประกาศิตของเทพเซียนได้ลงมาจากท้องนภา ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่ถึงกับลงจากม้า ทรุดเข่าก้มหน้าลงพื้น ทำเอาผู้คนตกใจที่ได้เห็นฮ่องเต้ทำเช่นนี้..ไม่เหลือเกียรติหรือศักดิ์ศรีสักเสี้ยวเดียว
     "ขออภัยท่านเซียน มันเป็นความผิดของข้า โปรดลงโทษ โปรดลงโทษ โปรดลงโทษข้าแซ่ถัง"
     ขณะฮ่องเต้กำลังโขกศีรษะขอโทษต่อเสียงบนท้องนภา ชุนได้ยินคำว่าเซียนจึงอดตะโกนขึ้นไปไม่ได้ เพราะเซียนอาจช่วยให้เขากลับสู่โลกได้
     "เห้! คุณเป็นเซียนหรอ เทพหรือพระเจ้าใช่รึเปล่า ช่วยส่งผมกลับโลกของผมได้ไหม"
     เสียงชุนไร้ความเกรงกลัวต่อเสียงจากท้องนภา ต่อให้ความโกรธยังร้อนระอุยังต้องมาสนใจชุน
     "หืม! กลิ่นอายบนตัวเจ้าเหมือนเหล่าทวยเทพ ทำไมแขนซ้ายถึงหายไปได้"
     "เอ่อ!....มันเป็นข้อแลกเปลี่ยน ผมถูกบังคับมาบนโลกใบนี้และแลกกับแขนซ้ายอย่างไม่เต็มใจ ถ้าคุณใจดีก็ช่วยส่งผมกลับโลกและทำแขนซ้ายผมกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม"
     ชุนตะโกนเสียงดัง น้ำเสียงยังสุภาพและไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรถึงได้ใช้สกิลบินขึ้นไปบนท้องฟ้าพร้อมร่างของชิงมู่ ภาพนี้เองทำให้ผู้คนทั้งถึงกับตัวสั่น ราวกับอยู่ต่อหน้าเทพเจ้าก็ไม่ปาน
     "เห้ ตอบหน่อย ช่วยผมได้ไหม ผมอยากกลับโลก กลับไปบ้าน ไปใช้ชีวิตธรรมดาเหมือนคนปกติ ฮัลโหลลลลลลลลลลลลลลลลลลลลล"
     ชุนตะโกนสุดเสียง ไม่สนใจอะไรนอกจากท่านเซียนลึกลับ เพราะเขาเห็นโอกาสเพียงหนึ่งเดียวที่จะเขากลับบ้านได้ ถ้าเขาไม่คว้าโอกาสเอาไว้ ต่อให้แก่ตายไปเขาอาจจะต้องเสียใจ
     "ข้าได้ยิน ข้าได้ยิน หยุดตะโกนได้แล้ว...ถือเป็นคำขอบคุณที่ช่วยลูกสาวข้าเอาไว้ ข้าจะส่งเจ้ากับลูกสาวข้าไปยังโลกของเจ้า ส่วนเรื่องแขนลองฝึกลมปราณดูเผื่อมันจะงอกขึ้นมาใหม่ ฝากดูแลลูกสาวข้าด้วย"
     "ไม่เอาครับ ไม่เอา ผมเป็นลูกคนเดียวมันก็ดีอยู่แล้ว"
     "นี้นับว่าเป็นข้อแลกเปลี่ยน ไม่ต้องห่วง..พอตื่นมาอีกครั้ง ลูกสาวข้าก็จะกลายเป็นพี่สาวเจ้าแล้ว ฝากดูแลนางด้วย"
     "ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย"
     เสียงกรีดร้องของชุนดังลั่นไปทั่วสารทิศและเขาได้หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยอีกครั้ง
     วูบ!
     .     .     .     .
     อ่า...ผมชื่อชุน เรื่องทั้งหมดจริงๆมันเกิดขึ้นไม่นานหรอก ผมถูกส่งไปในโลกสองใบนั้นใช้ชีวิตอยู่เกือบสามสิบปี โลกแรกอยู่สิบปี โลกที่สองอยู่ยี่สิบปี..ฟังดูเหมือนนาน แต่จริงๆแล้วมันผ่านไปไม่ถึงชั่วโมง ขอบอกก่อนว่าทุกอย่างผมไม่ได้เพ้อฝันไป มันเป็นอะไรที่นรกสุดๆจนตอนนี้ผมอยากจะใช้ชีวิตธรรมดาเต็มแก่ ต่อให้ก่อนตัวผมจะถูกส่งไปเป็นนักฆ่าตัวน้อย ทำงานรับจ้างฆ่าและตามล่าค่าหัวก็เหอะ..มันหนักหนาเกินไป
     ขนาดเรียนจบมอปลายมาหมาดๆจะเรียนต่อมหาลัยยังต้องทำงานรับจ้างฆ่าอยู่เลย เพราะงานนี้ผมทำตั้งแต่สามปีก่อน อายุผมตอนนี้สิบแปดปี..นับมาก็สามปีที่เริ่มอาชีพนักฆ่า ผมเชือดไปแล้วหลายสิบศพจนนับไม่หวั่นไม่ไหว ยิ่งรวมกับจำนวนคนที่ฆ่าในสองโลกที่ผ่านมาก็คงจะจัดการเชือดทิ้งทะลุหลักแสนไปแล้ว บอกก่อนว่าผมไม่ได้เชือดคนอย่างเดียว สัตว์ร้ายหรือไอ้ตัวแปลกๆผมก็เชือด ทั้งหมดเพื่อเอาชีวิตรอดในต่างโลกล่ะนะ
     แต่ดีอย่างที่ผมกลับมาสู่บ้านได้ล่ะ ตื่นมาก็อยู่ในห้องนอนตัวเองด้วย โคตรรู้สึกดีสุดๆจนอดหยิบสมาร์ตโฟนมาดูวันที่ไม่ได้เลย วันที่คือ 9/4/2018 มันเป็นช่วงหลังจากผมผ่านสมรภูมิการสอบ...โคตรของโคตรเยอะในชีวิตมาได้เดือนนึงและผ่านการสอบสัมภาษณ์มหาลัยมาได้อาทิตย์กว่าๆ เหลือรองฟังประกาศผล
     แต่ผมยังจำเมื่อวานได้ว่าผมพึ่งไปทำความสะอาดอาวุธมา ถึงความทรงจำนั้นจะผ่านมาสามสิบกว่าปีแล้วก็เถอะ อีกอย่างนะผมมีพี่สาวในชุดจีนโบราณนอนอยู่ข้างๆผมด้วยล่ะ ผมไม่รู้ว่าจะอธิบายยังไง ผมรู้แค่ว่าเกิดมาพร้อมกันอะไรสักอย่างจำไม่ค่อยได้ เหตุที่พี่สาวผมต้องนั่งบนรถเข็น เธอไม่สามารถเดินได้ เพราะจิตใจบอบช้ำจากเรื่องอะไรสักอย่าง
     พ่อแม่เองทำงานอยู่ไกลไม่ค่อยกลับมาบ้าน มีแค่ผมที่ดูแลพี่สาวได้หลังจากนี้ละนะ ถึงจะรู้สึกว่าเป็นเรื่องเฟคๆก็เหอะ
     มีอย่างหนึ่งผมเกือบพลาดไปได้คือเช็คค่าสเตตัสและดูว่าช็อปขายของจากระบบที่ผมมองเห็นได้คนเดียวใช้ได้อยู่รึเปล่า พอเช็คดูปรากฏว่าค่าสถานะปกติ แต่ถูกจำกัดทุกอย่างให้อยู่ที่หนึ่งพันมันมีวงเล็บบอกด้านหลัง สกิลทั้งหมดใช้ได้ปกติ ระบบช็อปยังใช้ได้ ส่วนในไอเทมบ๊อกก็เหลือของไม่มาก หลังจากผมสู้กับมังกรในวิหารเล่นถลุงของไปเกือบหมด..อีกอย่าง ความชำนาญ เสน่ห์และโชคมันยังแม็ก มีวงเล็บกำกับด้านหลังไม่เหมือนอันอื่นๆ
     แต่อะไรก็ช่าง ตอนนี้ผมรู้สึกว่าต้องหาตำราหรือหนังสือฝึกวิทยายุทธของจีนเพื่อรักษาแขนซ้ายของผม สำคัญกว่านั้นคือผมต้องรีบไปอาบน้ำเพื่อทำภารกิจจากลาวงการการฆ่าอะนะ แล้วยังต้องไปซื้อรถเข็นให้พี่สาวกับทำอย่างอื่นต่อจากนี้อีก
     กว่าจะใช้ชีวิตธรรมดาได้คงต้องรอจัดแจงชีวิตวุ่นวายสักพัก เพราะตอนนี้ตีห้า อีกสามชั่วโมงจะมีคนมารับตัวผมไปทำภารกิจละ
     -----โปรดติดตามชมตอนต่อไป-----
     ไรท์: แก้ไขละนะ..จะกลับมาแอบเขียนต่อและทำให้ดี บอกตรงๆคิดไม่ออกนะว่าภาษาเขียนนี่เอายังไงดี มีทั้งคำแปลกๆเหมือนในนิยายจีนและคำปกติผสมกันจะเป็นไงนะ

     ติชมได้นะ