Neighbor แค่แอบชอบ [มี E-book]

ฉันนั่งมองเมนูตรงหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย คนที่นั่งตรงข้ามฉันคือพี่คินส่วนคนที่นั่งข้างพี่คินก็คือเพียว และพี่เจก็คือคนที่นั่งข้างฉัน เหอะ! เจริญอาหารจริงๆ “หิวไม่ใช่เหรอขวัญ ไม่สั่งอาหารล่ะ” พี่คินมองฉันที่เอาแต่ท้าวคางมองนอกร้านโดยไม่สนใจเมนูอาหารเท่าไร “ขวัญกินอะไรก็ได้ค่ะ“ ฉันหันไปตอบพี่คินแล้วส่งยิ้มบางไปให้ “อันนี้ก็อร่อยนะคะ” เพียวชี้ที่ภาพอาหารในเมนูให้ฉันดูแล้วยิ้มสดใส ฉันเลยต้องส่งยิ้มแห้งๆกลับไปให้ ทำไมฉันต้องมานั่งอยู่ตรงนี้ด้วยล่ะเนี่ย “เอาอันนั้นก็ได้ค่ะ” “งั้นเพียวสั่งให้เลยนะคะ“ ฉันพยักหน้าแทนคำตอบแล้วหันไปมองนอกร้านผ่านกระจกใสอีกครั้ง คนที่ห้างเยอะชะมัดเลย ไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้แล้วอ่ะ”ขวัญ พี่สั่งน้ำส้มให้นะ เห็นชอบ” ฉันคิ้วขมวดมองหน้าพี่เจทันที ฉันไปชอบน้ำส้มตอนไหน ฉันชอบน้ำพันซ์เถอะ แต่ก็ต้องพยักหน้าไปเพราะพี่เจขยิบตาจนตาจะเหล่ฉันใส่อยู่แล้ว บ้าบอมากอะ”ขวัญชอบน้ำพันซ์ไม่ใช่เหรอ” ฉันนิ่งอึ้งมองไปทางพี่คินที่กำลังมองมาที่ฉันด้วยสายตาคมกริบ พี่คินรู้ได้ไงว่าฉันชอบน้ำพันซ์น่ะ ฉันไม่เคยบอกใครเลยนะ”พอดีอยากเปลี่ยนบ้างค่ะ แล้วพี่คินรู้ได้ไงคะว่าขวัญชอบน้ำพันซ์” “เคยได้ยินแคทพูดกับแม่น่ะ” พี่คินพูดแล้วมองดูเมนูไปด้วยเหมือนเป็นเรื่องปกติ “เหรอคะ” “พี่คินคะ สั่งอันนี้ด้วยดีมั้ยคะ” จู่ๆเพียวก็พูดแทรกขึ้นแล้วขยับตัวไปใกล้กับพี่คิน”อือ สั่งสิ” ฉันถอนหายใจออกมาแรงๆแล้วหันไปคุยกับพี่เจที่นั่งกดโทรศัพท์อยู่ “พี่เจคุยกับใครอะ” “เพื่อน” “ไหน เพื่อนคนไหน ขวัญรู้จักปะ” ฉันชะโงกหน้าไปดูตรงหน้าจอโทรศัพท์ของพี่เจอย่างรวดเร็ว เพื่อนหรือผู้อ่ะเอาดีๆนะพี่เจ เหอะ!ผลั่ก“ยุ่งตลอด” พี่เจผลักหัวฉันออกเบาๆ แล้วสักพักเขาก็ดึงฉันเข้าไปใกล้ “อะไรของพี่เนี่ย...””ทำตามแผนที่ฉันบอกแกเลยนะ ฉันอยากรู้ว่าพี่คินจะทำไง” พี่เจกระซิบใส่หูฉันเบาๆ “โอเค” ฉันพยักหน้าหงึกหงักทันที ตอนแรกก็ไม่คิดจะใช้แผนนี้ตามพี่เจหรอก แต่พอมาเห็นพี่คินกับเพียวดูสนิทสนมกัน ฉันก็รู้สึกร้อนรุ่มขัดใจแปลกๆจนต้องหาอะไรทำแก้ไอ้อาการบ้าๆนี่ “ขวัญกับเจดูสนิทกันดีนะ” เสียงเข้มต่ำและสายตาคมของพี่คินที่มองมาทางฉัน ทำให้รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไร ก็พี่คินไม่เคยมองฉันด้วยสายตาดุดันแบบนั้นมาก่อนเลยนี่นา “พอดีรู้จักกันมานานแล้วน่ะครับ เลยสนิทกันเป็นพิเศษ” พี่เจตอบแล้วลูบหัวฉันไปมา ที่ลูบนี่ไม่รู้ว่าเอ็นดูหรืออะไรกันแน่ เล่นลูบหัวฉันจนผมฟูหมดเลยนะพี่เจ!“เหรอ อือ” พี่คินตอบพี่เจเพียงสั้นๆแล้วหันหน้ามองมาที่ฉันอีกครั้ง “พี่คินจะไปไหนเหรอคะ” เพียวถามพี่คินที่ลุกขึ้นยืนกำลังจะเดินออกไปจากโต๊ะ ฉันกับพี่เจนั่งมองหน้ากันตาปริบๆ งงที่จู่ๆพี่คินก็ลุกขึ้น อะไรของเขาอ่ะ“พี่ไปสูบบุหรี่ เดี๋ยวมา” พี่คินมองมาที่ฉันแล้วก็เดินออกไปจากร้านทันที “ขวัญรู้จักกับพี่คินได้ยังไงคะ” เสียงสดใสของเพียวถามขึ้น แต่พอฉันหันไปมองสีหน้าเธอก็ดูเหมือนไม่พอใจอะไรสักอย่าง “บ้านพี่คินอยู่ข้างบ้านฉันน่ะ แล้วฉันก็เป็นเพื่อนกับยัยแคทน้องสาวพี่คิน” “แบบนี้สินะคะพี่คินถึงดูสนิทกับขวัญ เพราะเป็นเพื่อนนางสาวนี่เอง” คำว่าเพื่อนนางสาวจากปากของเพียวทำให้ฉันนั่งนิ่งทันที ได้แต่มองรอยยิ้มที่เหมือนกำลังเยาะเย้ยของเธอที่ส่งมาให้ด้วยความเจ็บ “แล้วเพียวเป็นอะไรกับพี่คินเหรอครับ” เสียงพี่เจที่ถามขึ้นฟังดูไม่่ค่อยพอใจเท่าไรที่เพียวพูดแบบนั้นกับฉัน เธอคงดูออกว่าฉันคิดยังไงกับพี่คินสินะ “น้องสาวมั้งคะ เพราะเรารู้จักกันตั้งแต่เด็ก คุณพ่อของเพียวเป็นหุ้นส่วนที่บริษัทของคุณพ่อพี่คินด้วยน่ะค่ะ” “อ๋อเหรอครับ..” “แต่เพียวชอบพี่คินค่ะ ไม่ยอมยกให้ใครหรอก” ฉันกัดริมฝีปากล่างเอาไว้จนเจ็บไปหมด มองหน้าเพียวที่กำลังมองมาด้วยความขุ่นเคือง ไม่มีรอยยิ้มสดใส มีเพียงรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งมาให้ฉัน “มีอะไรกันหรือเปล่า” เสียงทุ้มเข้มของพี่คินทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่ทำตัวตามปกติ เพียวกลับมายิ้มกว้างทำเสียงสดใสอีกครั้ง พี่เจที่กำลังนั่งอึ้งก็ก้มลงเล่นโทรศัพท์ตามเดิม ส่วนฉันก็หันไปยิ้มฝืนๆให้พี่คินแล้วมองผู้คนที่เดินในห้างผ่านกระจกใสตามเดิม...ฉันมาทำบ้าอะไรที่นี่ หิวเหรอก็ไม่ได้หิวซะหน่อย “แกเป็นไรปะ” พี่เจขยับมากระซิบเบาๆถามฉัน ถ้าพี่เจไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้ด้วยฉันจะเป็นอะไรมั้ยอะ คงน้ำตาไหลต่อหน้ายัยเพียวไปแล้วแน่ๆเลย “ไม่เป็นไรพี่..แค่เจ็บนิดหน่อย” “กลับกันเลยดีมั้ย” ฉันส่งยิ้มบางกลับไปให้พี่เจที่ถามอย่างเป็นห่วง แล้วส่ายหน้าแทนคำตอบ ไหนๆก็เจ็บมาขนาดนี้แล้วอยู่ต่ออีกหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร ฉันจะได้เจ็บจนมันอาจจะหายเจ็บหรือเลิกชอบพี่คินไปเลย เหมือนที่พี่เจเคยบอกไงว่าอยู่ใกล้ๆมันอาจจะดีกว่าหนีไปเรื่อยๆก็ได้ จะมามัวหง๋อยกับคำพูดของใครก็ไม่รู้แบบนี้ไม่ได้นะยัยขวัญ!“กลับได้ไง ยังอ่อยไม่สำเร็จเลย” “เออ มันต้องงี้ดิวะ” พี่เจหัวเราะออกมาเบาๆจนพี่คินที่หันมามองเราอยู่หลายครั้งจ้องมาที่ฉันนิ่ง “พี่คินมีอะไรหรือเปล่าคะ“ ฉันถามขึ้นเพราะเห็นเขามองมาที่ฉันและพี่เจหลายครั้งแล้วน่ะสิ ทั้งๆที่ยัยเพียวก็พูดคุยกับเขาไม่หยุด เหอะ! “เปล่า กินข้าวกันเถอะ” แล้วอาหารก็มาเสิร์ฟพอดี รสชาติอาหารเป็นยังไงฉันยังไม่รู้เลยทั้งๆที่มันก็ออกจะแพง ให้ตายเถอะ ฉันต้องอ่อยแบบไหนพี่คินถึงจะไม่มองว่าฉันเป็นแค่เพื่อนของน้องสาวเขากันล่ะเนี่ย แล้วยิ่งมาเจอยัยเพียวที่ออกตัวแรงขนาดนั้นยิ่งคิดหนักกว่าเดิม ฉันตักอาหารเข้าปากไปแอบมองพี่คินไป ทำไมเขาต้องเป็นคนที่ฉันชอบด้วยล่ะโว้ย!

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ก็แค่เจ็บ

นิยายแนะนำ

Neighbor แค่แอบชอบ [มี E-book]

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ก็แค่เจ็บ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้