บทที่10
ตามองตา
"คุณกรัน หลบหลังผมไว้!!"
"กะ.เกิดอะไรขึ้นเพรช!!??"
เพรชรีบคว้าร่างของกรันให้มาหลบอยู่ด้านหลัง ก่อนที่เ้าตัว จะคว้าเอาปืนที่อยู่ตรงเอวขึ้นมา แล้วเล็งมันไปด้านหน้า
"คุณั?"
"อะ..อะไรนะเพรช เค้าหาเราเจอได้ยังไง"กรันชะเง้อหน้าไปมอง เมื่อเห็นว่าเป็ั เขาจึงรีบเข้าไปหลบหลังเพรชอีกครั้ง
"ผม.....คุณกรัน หลบหลังผมไว้นะครับ"
"อืม.." กรันจับมือเพรชเอาไว้เเน่น ทำให้เพรชมีเพียงแค่มือเดียว ที่ถือปืนอยู่ แต่เมื่อเห็น ว่าคนที่เดินมากับกลุ่มชายฉกรรจ์หลายคน นั่นก็คือั เพรชจึงลดปืนลงช้าๆ แล้วถอนหายใจออกมา
"สวัสดีครับนาย" เพรชก้มหัวลงเพื่อทำความเคารพ ก่อนจะพูดขึ้น แล้วปล่อยมือออกจากกรัน แล้วไม่แม้แต่จะมองสบตากับกรันอีก ใช่แล้ว หลังจากวางสายจากอินทัช เขาได้ติดต่อไปหาั เพื่อบอกที่อยู่ของกรันทันที เพราะนี่ เป็หนทางเดียว ที่กรัน จะไม่ต้องถูกฆ่าตามคำสั่งที่ขัดไม่ได้ของอินทัช เขาเลือกที่จะบอกรักกรัน และขอให้กรัน ยกโทษให้เขาให้ทุกการกระทำที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้...เพราะต่อจากนี้ไป มันจะไม่มีโอกาสแบบนี้เกิดขึ้นอีกแล้ว..ความสุขที่เขาทำได้เพียงชั่วครู่ ก็ถือว่ามากเกินพอแล้วสำหรับเขา..
"ดีมาก ดีมากเพรช ตอนที่แกส่งข่าวมา ว่าเห็นกรันหลบอยู่ที่นี่ ฉันก็ไม่คิดว่ามันจริง เพราะแกก็เป็คนของกรัน แต่ก็ดี ฉันจะตบรางวัลให้แกอย่างงาม"
"อะ..อะไรนะ เพรชนายเป็คนบอกเค้าเหรอ??" กรันพูดขึ้นและแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง ก่อนจะผละตัวออกจากเพรช แล้วเดินถอยหลังไปเล็กน้อย เมื่อมองไปยังคนตรงหน้า คนที่คอยปกป้องเขามาตลอดสามเดือนอีกครั้ง แต่แล้ว..กลับพบแค่ความว่างเปล่าในสายตา แววตาของคนตรงหน้าเปลี่ยนไปราวกับคนละคน ไม่เหลือแววตาของคนที่นอนหนุนตักแล้วอ้อนเขาเหมือนลูกแมวตัวโตเมื่อสักครู่เลยแม้แต่น้อย..
"เพรช ตอบฉันมาสิ นายเป็คนบอกเค้าเหรอ??"
"ขอโทษครับ ผมต้องทำตามคำสั่ง"
"คะ คำสั่งอะไรเพรช!! ไหนนายบอกว่า"
"นายครับ รีบพาตัวคุณกรันไปเถอะครับ ก่อนที่คนอื่นจะมาเห็น" เพรชรีบพูดตัดขึ้น เพราะกลัวว่ากรันจะพูดเื่ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองออกไป หากเป็เเบบนั้น กรันก็คงจะไม่เหลือที่พึ่งอีก และอาจจะโดนทำร้ายจากัได้
"เพรช!!?"
"เอาล่ะกรัน ผมว่าเราควรกลับบ้านเราได้แล้วนะ" ัพูดขึ้น พร้อมกับคว้าแขนกรันเอาไว้ ก่อนจะดึงให้เดินตามเขาไปในทันที กรันที่ยังไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ หันมามองหน้าเพรชอีกครั้ง พร้อมกลับสบัดเเขนออกจากัไปด้วย แต่ก็เปล่าประโยชน์ เพราะเค้าที่ตัวเล็กกว่า มีหรือจะสู้แรงของัได้ ถึงจะยังไม่เข้าใจสิ่งที่เพรชทำ แต่ในใจกลับรู้สึกผิดหวังเป็อย่างมาก ความเชื่อใจที่เขามี และหัวใจที่พึ่งมอบให้ไป ทำไมถึงได้ทำลายมันง่ายดายขนาดนั้น แล้วดวงตาดวงน้อยมันก็เริ่มร้อนผาว ตามด้วยน้ำตาสีใสไหลออกมาช้าๆ เพราะมันเอ้อล้นจนกลั้นเอาไว้ไม่ไหว..
"ปล่อยฉัน!! ฉันไม่ไปไหนกับนายทั้งนั้น!! ปล่อย!! บอกให้ปล่อยไง!!" กรันพูดทั้งน้ำตา เเละใช้แรงทั้งหมดที่มี ขัดขืนัทุกวิถีทาง แต่ก็สู้แรงของัไม่ได้เลย
"คุณช่วยอยู่นิ่งๆได้ไหม ผมแค่มารับคุณกลับบ้าน!!"
"ไม่!! ฉันไม่กลับ ที่นั่น ไม่ใช่บ้านของฉัน!! โอ๊ย!!"
ไม่ทันที่กรันจะได้พูดจบ ัก็เหวี่ยงร่างกรันให้ขึ้นไปอยู่บนบ่า แล้วแบกออกไป กรันที่ทำอะไรไม่ได้แล้ว จึงมองไปยังเพรชด้วยสายตาที่บ่งบอกถึงความผิดหวัง พร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาไม่หยุด นี่เหรอที่บอกว่ารักกัน บอกว่าจะดูแลกัน โกหกทั้งนั้น เขาก็แค่อยากโกหกฉันเท่านั้น แล้วจะมาช่วยฉันั้แ่แรกทำไม กรันคิดในใจ ก่อนจะใช้มือปาดน้ำตาทั้งๆที่ยังอยู่บนไหล่ของั และปล่อยให้ัพาเขาไปแบบนั้นโดยขัดขืนอะไรไม่ได้ เมื่อมองไปยังเพรช เขาก็เอาแต่ยืนนิ่งก้มหน้า ไม่แม้แต่จะมองมาหาเขาด้วยซ้ำ..
"........."
เพรชยืนมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนิ่งๆ โดยไม่พูดอะไร ภายในใจเขาคิดอะไรอยู่ไม่มีใครรู้ เหตุผลที่เขาทำแบบนี้ มันเป็เพราะอะไร แต่เขารู้ดีอยู่แก่ใจ มันเป็ทางเลือกที่ดีที่สุด ให้กับกรันแล้ว..หากไม่ให้กรันกลับไปอยู่กับั อินทัช คงจะไม่ยอมปล่อยให้กรันมีชีวิตอยู่ และเขาเอง คงช่วยถ่วงเวลาที่จะช่วยกรันเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป เพรชกำหมัดในมือแน่นอีกครั้ง ก่อนจะเดินตามหลังัและกรันไปติดๆ
"นายครับ เดี๋ยวผมขับรถให้เอง ผมคุ้นเคยเส้นทางแถวนี้ดี" เพชรเดินเข้าไป พร้อมกับก้มหัวลงเล็กน้อย แล้วพูดขึ้น ถึงเขากำลังพยายาม ที่จะหลบสายตาของกรันที่มองมา ด้วยสายตาที่ผิดหวังอยู่ก็ตาม แต่การที่ยังได้อยู่ดูแลใกล้ๆ ก็คงจะดีกว่าที่จะต้องทำตามคำสั่งของอินทัช และทำให้กรันต้องมาลำบากอยู่ในป่าแห่งนี้..
"งั้นเหรอ ตามใจ" ัตอบกลับ แล้วอุ้มเอากรันไปนั่งไว้ที่หลังรถ
"อย่าคิดจะหนีไปไหนอีก!! รู้ไหมว่าการตามหาคุณมันยากแค่ไหน"
"......"
กรันไม่ได้ตอบอะไรออกไป เพียงแค่มองหน้าั ด้วยสายตาที่ไม่พอใจ ก่อนจะเหลือบมองดวงตาของเพชรที่มองมาจากกระจกส่องหลัง เมื่อทั้งสองคนสบตากัน น้ำตาของกรันก็เริ่มไหลออกมาอีกครั้ง เขารู้สึกทั้งเสียใจทั้งผิดหวัง เหมือนทุกสิ่งที่หวังกำลังพังทลาย เมื่อก่อนหน้านี้ เขาสองคนยังบอกรักกันอยู่ แต่ตอนนี้ กลับต้องมาอยู่ในสถานะที่เรียกว่าลูกน้องกับเ้านายอีกครั้ง โดยที่เขาไม่เข้าใจอะไรเลยว่าเพรชทำแบบนี้ทำไม..
ส่วนตัวเพชร เมื่อบังเอิญสบตาเข้ากับคนตัวเล็กด้านหลังอย่างไม่ตั้งใจ เพชรก็รีบปรับกระจกให้หันไปอีกทาง เพราะไม่อยากจะสบตากับกรันตอนนี้ ปล่อยให้มันเป็แบบนี้แหละ ดีแล้ว ...การที่จะรอดจากคำสั่งฆ่าของอินทัช ก็มีเพียงจะต้องอยู่กับัเท่านั้น เพราะเพชรรู้ดี ว่าหากกันอยู่กับั อินทัชจะยังไม่กล้าทำอะไร..
ภายในรถ กลับเข้าสู่ความเงียบหลังจากที่รถแล่นออกตัว กรันไม่ยอมตอบอะไรัเลย แม้ัจะถามอะไรเขา เขากลับมีแต่ความเงียบมาตลอดทาง จนในที่สุด คนอย่างัก็เริ่มหมดความอดทน
"ได้ ในเมื่อคุณไม่ยอมพูด เอกสารหย่าที่คุณทิ้งไว้ ผมยังไม่ได้เซ็น เพราะฉนั้น คุณก็ยังเป็ภรรยาของผมอยู่เหมือนเดิม แล้วอย่าคิด ว่าผมจะปล่อยให้คุณหนีไปไหนอีก"
"ฆ่าฉันให้ตายเลยยังดีกว่า" กรันพูดขึ้นเบาๆ ก่อนสายตาจะมองออกไปนอกกระจก ใช้ศรีษะพิงไปกับกระจกรถที่กำลังเคลื่อนที่เหมือนคนสิ้นหวัง แต่ั กลับหันมาจับยังไหล่ของกรันทั้งสองข้างเอาไว้ แล้วทำให้กรันหันหน้ามาทางเขา
"คุณฟังผมนะรัน ผมรู้นะ ว่าที่ผ่านมา ผมทำไม่ดีกับคุณขนาดไหน เื่ในอดีต ผมจะยกโทษให้คุณ ตอนนี้ เรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม"
"นายควรจะคู่กับนายเอกนะั ไม่ใช่มาตามหาตัวร้ายแบบฉัน ให้นิยายเื่นี้ มันจบสักทีเถอะ"
"นี่คุณกำลังพูดเื่อะไร"
"นายจำไม่ได้เหรอ ว่าฉันคือตัวร้ายที่นายเกลียด คนที่นายรัก คืออินทัช นายจำได้ไหม"
"ถ้าคุณหมายถึงเื่ผมกับอินทัช รัน ผมจะจัดการเื่อินทัชให้เร็วที่สุด คุณช่วยกลับไป..เป็เหมือนเดิมได้ไหม ได้ไหมรัน"
!!!เพี้ยะ!!!!
เมื่อได้ยินคำพูดที่แสนจะเห็นแก่ตัวนั้น กรันก็ผลักัออก แล้วตบเข้าไปที่ใบหน้าัเเรงๆ
"อึก!!"
"ทำไมคุณเห็นแก่ตัวขนาดนี้ั คุณอย่าลืมสิ ว่าคุณยังมีอินทัชทั้งคน!! คุณจะจัดการยังไง ในเมื่อปัญหาทั้งหมด คุณเป็คนสร้างมันขึ้นมาเอง ทั้งเื่ฉัน ทั้งเื่อินทัช เื่ในอดีตบ้าบอนั่น ฉันก็ไม่ได้!!"
กรันหยุดพูด เพราะรู้ว่าถึงพูดไป ก็ไม่มีประโยชน์ พูดไปัก็คงจะไม่เข้าใจอยู่ดี
ัลูบวนไปยังบริเวณมุมปากตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะหลับตาลง ข่มสงบอารมณ์เอาไว้ เขามาที่นี่ เพื่อมาตามกรันกลับไป และเขาจะยอมทิ้งเื่ราวในอดีต แล้วเริ่มต้นใหม่ เพราะหลังจากที่กรันหายไป เขาก็รู้ใจตัวเองแล้วว่า เขายังรักกรันอยู่ ถึงจะเกือบที่จะเกลียด แต่การเปลี่ยนไปของกรันเมื่อสามสี่เดือนก่อน ที่ทั้งต่อต้านและผลักไสเขา มันทำให้เขาััได้ว่า กรันคนนี้ ไม่ใช่กรันคนเดิม คนที่คอยแต่จะข่มให้เขาอยู่ต่ำกว่าตัวเองเหมือนทุกครั้งแต่กลับอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังหาสาเหตุไม่ได้ว่าทำไม.... เพราะแบบนี้เขาถึงต้องตามหาตัวกรันกลับมา เพื่อพิสูจน์อะไรบางอย่าง พิสูจน์ว่าที่เขารู้สึก มันคือเื่จริง หรือกรันเพียงแค่แสร้งแกล้งทำเท่านั้น
"ผมบอกว่าเื่ของอินทัช ผมจะจัดการเอง"
"จัดการ?? ฉันไม่้าั คุณรักกับอินทัชก็ดีอยู่แล้ว ทำไม..ทำไมคุณไม่ปล่อยฉันไปล่ะ จะตามฉันกลับมาอีกทำไม!! ฮึก..ปล่อยฉันไปตามทางของฉันเลยก็ได้ ฉันอยากจบเื่นี้เต็มทีเเล้ว.." ดวงตาเริ่มกลับมาร้อนผ่าวอีกครั้ง น้ำในตาเอ่อออกมาจนล้น ก่อนจะไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ เสียง กร่นด่าพร้อมกับเสียงสะอื้นดังขึ้นพร้อมๆกัน เมื่อเขาเอ่ยปากพูด ถึงจะห้ามไม่ให้มันสะอื้นแล้วก็ตาม
"ผมพูดกับคุณดีดีแล้วนะรัน!!"
"ทำไม จะทำอะไรฉันอีก เอาสิ เอาให้ตายไปเลย!! ฉันจะได้หายไปจากโลกบ้านี่สักที!!"
"ทำไม!! การอยู่กับผม มันถึงขั้นทำให้คุณอยากตายเลยงั้นเหรอ ไม่ใช่ตัวคุณเองเหรอรัน ที่เป็คนทำร้ายผมก่อน คุณหลอกผม คุณทำร้ายผม แล้วตอนนี้ คุณยังจะรังเกียจผมอีกงั้นเหรอ!!! ทั้งที่เมื่อก่อน"
"หยุดพูดถึงเื่อดีตได้แล้วั ใช่ การอยู่กับคุณมันทำให้ฉันอยากจะตาย เพราะยังไง ตอนนี้ฉันมันก็เหมือนคนตายทั้งเป็อยู่แล้ว!"
"รัน!!"
เอี๊ยด!!! เสียงเบรครถ พร้อมกับการหยุดรถกระทันหันเกิดขึ้น ทำให้ทั้งร่างัและกรัน ไถลมาพากันมารวมด้านหน้ารถเล็กน้อย เเต่ยังดี ที่ัใช้มือจับเบาะรถแล้วกอดกรันเอาไว้ทัน ทำให้ไม่ได้รับาเ็อะไร และทำให้การเถียงกันที่เริ่มทวีความรุนแรงขึ้น หยุดลงโดยอัตโนมัติ
"เบรคทำไม!!" ัตวาดลั่นรถ แล้วมองไปยังด้านหน้า ที่ไม่เห็นจะมีอะไรมาขวาง ก่อนจะหันกลับมาสำรวจกรันว่าได้รับาเ็ตรงไหนไหม
"ขอโทษครับ ผมจะเติมน้ำมัน" เพรชพูดขึ้น พร้อมกับใบหน้าที่เรียบเฉย ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในปั้มเพื่อเติมน้ำมันเหมือนที่พูด ัที่เริ่มหัวเสีย ก็ไม่พูดอะไรต่อ เพียงแค่กลับมานั่งกอดอกอยู่แบบนั้นด้วยความไม่ชอบใจนัก
ก่อนจะย้อนนึกถึง่เช้าที่ผ่านมา ในขณะที่เขามาถึงเชียงใหม่ และกำลังตามสืบจนเจอรีสอร์ทที่ว่า และคนที่พากรันหนี แต่จู่ๆ กลับได้รับสายที่มาจากเพชร บอกว่าตัวเองเจอกรันแล้ว ถึงตอนแรกจะไม่ค่อยเชื่อ เพราะเพชรเป็คนของกรัน และหายออกไปพร้อมกับกรัน แต่เขาก็มาตามสถานที่ ที่เพชรบอก จนมาเจอกรันจริงๆ....
หลังจากผ่านไปได้หลายชั่วโมง ระยะทางเชียงใหม่กรุงเทพฯ ใช้เวลายาวนานเป็อย่างมาก
ภายในรถ ไม่มีเสียงพูดคุยใดๆเกิดขึ้นอีก และไม่มีการจอดพักเลยั้แ่ที่จอดครั้งแรกเพื่อเติมน้ำมัน ด้วยระยะทางและความเหนื่อยล้า ก็ทำให้กรันที่ทั้งเหนื่อยและเอาแต่ร้องไห้มาตลอดทาง เผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวในที่สุด......
"ผมรักคุณนะครับ..ขอโทษที่ทำแบบนี้"
เสียงเบาๆ พร้อมกับััอันคุ้นเคยดังขึ้นเบาๆ ในขณะที่กรันกำลังหลับไหล ดวงตาที่บวมและแดงกล่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก เริ่มลืมตาขึ้นช้าๆ ก่อนจะมองเห็นร่างหนาเดินออกไปจากห้อง ด้วยภาพที่เบลอมัว
"เพชร..."
"........"
"ฮึก..ฮึก....ฉันไม่เข้าใจ..ฮึก...ฮือออออ...ฮึก.." คนที่พึ่งลืมตาขึ้นมา ส่งเสียงร้องไห้ออกมาอีกครั้งเบาๆ พร้อมกับกำผ้าที่ห่มอยู่เอาไว้แน่น..คนตรงหน้าเดินจากออกไปอย่างไม่หันหลังกลับ แม้เขาจะส่งเสียงเรียกเเล้วก็ตาม..
เพชรปิดประตูห้องของกรันลง เป็เพราะคำสั่งของั ที่สั่งให้เพชรอุ้มกรันขึ้นมาไว้บนห้อง เนื่องจากเ้าตัว ต้องไปทำธุระกระทันหัน เพชรจึงต้องจำใจพากรันขึ้นมา และกลัวว่ากรันจะตื่นขึ้นมากลางคันแต่ก็ยังดี ที่เ้าคนร่างบาง หลับลึกไปเพราะความเพลีย หลังจากปิดประตูลง เพชรก็เงยหน้าขึ้นมา ก่อนจะพบเจอคนตรงหน้า ที่เขาไม่อยากเจอยืนมองหน้าอยู่
"เย็นนี้ ไปเจอฉันที่สวนหลังบ้าน"
"ครับ"
หลังจากพูดจบ อินทัชก็ปรับเปลี่ยนสีหน้า แล้วเดินเข้าไปหากรันด้วยรอยยิ้ม...
"พะ..พี่รัน พี่รันกลับมาแล้วเหรอครับ" เสียงคุ้นเคยของอินทัช ะโขึ้นมา พร้อมกับวิ่งตรงมายังเขาที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนที่อินทัช จะช่วยประคองให้เขาลุกขึ้นนั่งช้าๆ
"อิน ...ฮึก..อิน..ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่..ฮึก ฮือออ.." กรันโถมร่างเข้ากอดอินทัชเอาไว้ เพราะคงมีแต่อินทัช ที่พอจะเข้าใจความรู้สึกเขาในตอนนี้ อุตส่าห์หนีไปได้แล้วแท้ๆ แต่กลับหนีไม่รอดเพราะถูกคนที่รัก หักหลังกันอย่างไม่อยากเชื่อ
"ไม่เป็ไรนะพี่รัน " อินทัชสวมกอดกรันกลับ ถึงปากจะพร่ำปลอบใจ แต่แววตา กลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ที่จู่ๆ กรันก็โผล่หัวมาอยู่ในบ้านอีกครั้ง
"ขอบใจนะอิน ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้ว" กรัน คลายกอดออกจากอินทัช ก่อนจะเช็ดน้ำตาตัวเอง แล้วสอื้นไม่หยุด
"งั้นเดี๋ยวอินช่วยคิดหาวิธีใหม่ ดีไหมครับ" อินทัชพูดขึ้นก่อนจะจับมือกรันเอาไว้แน่น
"ช่วยอะไรเหรออิน" เสียงทุ้มใหญ่ของั ดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ทั้งอินทัช และกรันสดุ้งตัวเล็กน้อย แต่อินทัชก็รีบปรับอารมณ์ แล้วพูดแก้ตัวออกไป
"ช่วยดูแลพี่รันไงครับ" อินทัชพูดแล้วเดินไปควงแขนของัเอาไว้ แต่กลับถูกัดันมือออก ก่อนที่ั จะเดินมานั่งลงยังเตียง ที่มีกรันอยู่โดยไม่สนใจอินทัชเลย
"เป็ไงบ้าง ดีขึ้นไหม"
"อย่ามายุ่งกับฉัน" กรันตอบ แล้วหันหน้าหนี
"ได้ ผมจะรอให้คุณใจเย็นกว่านี้"
"........"
"เออ พี่กร อินว่าเราปล่อยให้พี่รันพักผ่อนก่อนดีกว่านะครับ นี่ก็ถึงเวลาต้องนอนแล้วด้วย เราไปนอนกันเถอะครับ" อินทัชกำลังจะเข้าไปจับแขนัอีกครั้ง แต่ก็ต้องชะงักเอาไว้ เมื่อจู่ๆ ัก็ปลดกระดุมเสื้อตัวเองออก
"คืนนี้ พี่จะนอนกับกรัน" อินทัชนิ่งไปสักพัก ก่อนจะข่มอารมณ์ลงแล้วยิ้มออกมา
"งั้นก็ได้ครับ ดีเหมือนกัน พี่กรจะได้ดูและพี่อินด้วย"
อินทัชเดินออกไปอย่างไม่เต็มใจนักพร้อมรอยยิ้มที่หวังดีเหมือนอย่างเคย ถึงจะไม่พอใจแต่ก็ทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้ เขาไม่คิด ว่าจู่ๆ ัจะหาตัวกรันเจอ ทั้งๆที่เขา สั่งให้เพรชพาไปฆ่าแล้วแท้ๆ แล้วการกลับมาของกรันในครั้งนี้ มันยิ่งตอกย้ำให้เขารู้ว่า เขาควรทำอะไรสักอย่างก่อนที่มันจะสายเกินไป และต้องสั่งสอนน้องชายหัวดื้อของเขาสะบ้างแล้ว ที่กล้าขัดคำสั่ง
"ฉันอยากอยู่คนเดียว" กรันเอ่ยขึ้น ก่อนจะล่มตัวลงนอน แล้วหันหลังให้กับัที่ยืนอยู่
"คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งผม ผมจะนอนที่นี่ คุณจะห้ามอะไรผมได้"
ัพูดจบ ก็ถอดเสื้อเชิ้ตที่พึ่งแกะกระดุมเสร็จออก แล้วล้มตัวลงนอนข้างๆกรัน
"อยากทำอะไรก็ตามใจคุณ แต่อย่ามาแตะต้องตัวฉัน"
พรึ่บ!! หมับ!! คำพูดของกรัน เหมือนจะทะลุออกหูของัไป เมื่อจู่ๆ ัก็จับไปยังแขนเล็กของกรัน จนทำร่างบางต้องผลิกกลับมานอนหงายหน้าขึ้นเพดานอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่ร่างหนาของั จะขึ้นคร่อมเอาไว้อย่างรวดเร็ว
"จะทำอะไร ปล่อยฉัน!"
"ผมมีสิทธิ์แตะต้องคุณทุกส่วนของร่างกาย เพราะผมคือสามีคุณ คุณลืมไปแล้วเหรอ" คนบนร่างพูด พร้อมกับยกยิ้มขึ้นมา แต่กรันกลับมองจ้องเขม็งอย่างไม่พอใจ
"อย่ามาแตะต้องตัวฉัน"
"ทำไมจะแตะต้องไม่ได้"
"ฉันบอกให้ปล่อย!!"
"ได้ .....ได้..ผมปล่อยคุณก็ได้ คืนนี้ผมจะปล่อยคุณไป ผมจะไม่บังคับขืนใจคุณอีก เพราะต่อจากนี้ ผมจะทำให้คุณกลับมารักผมเหมือนเดิม" ัยกยิ้มออกมา ก่อนจะก้มลงไปประทับริมฝีปากลงเบาๆ ยังหน้าผากของกรัน แล้วล้มตัวลงนอนทับร่างของกรันเอาไว้ ถึงกรันจะพยายามดิ้นแต่ก็ดิ้นไม่หลุด เพราะร่างใหญ่ที่ทั้งหนักและเเน่นไปหมดบนตัว ไม่ยอมขยับเลยทำได้เพียงใช้มือข้างหนึ่ง เช็ดไปบนหน้าผากที่ถูกขโมยจูบลงมาอย่างไม่เต็มใจแรงๆ
กรันถอนหายใจออกมา พลางคิดว่าชีวิตเขาจะต้องวนกลับมาที่เดิมอีกแล้วงั้นเหรอ แล้วทำไมจู่ๆ ัถึงได้ดูเปลี่ยนไปผิดหูผิดตาแบบนี้ และทำไม เพชรถึงได้หลอกเขา แล้วช่วยั ชีวิตในชาติไหนๆ ก็ต้องเป็แบบนี้เหรอ โดนหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาจะมีความสุขกับคนอื่นบ้างไม่ได้หรือยังไง..ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว ยิ่งปวดหัวก็ยิ่งอยากตายไปให้มันพ้นๆ..
อีกด้านหนึ่ง.....
ตุ๊บ!!! อั๊ก!! ตุ๊บ!!!
"อึก!! อึก!!"
หลังคฤหาสน์ภายในมุมหนึ่ง มุมที่ทั้งมืดมิด ที่ไร้ซึ่งผู้คนจะเดินผ่าน ได้เกิดเสียงบุคคลคนหนึ่ง กำลังถูกรุมต่อย กระทืบ ทรมานร่างกาย วนไปมาแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมา จากชายฉกรรจ์สี่คน ที่อยู่ในชุดสูทสีดำ เป็ชุดของบอดี้การ์ดที่คุ้นเคยและรู้ดี ว่านี่คือบอดี้การ์ดของั มือทั้งสองข้างของคนที่นั่งจนกองเือยู่ ยังคงถูกจับล๊อคเอาไว้ไม่ให้ขัดขืน แต่ถึงจะขัดขืนไป ก็ไม่มีประโยชน์ สู้ปล่อยให้คนที่ยืนสั่ง ลงโทษเขาที่ขัดคำสั่งให้สมใจ ร่างบางของอินทัช ยืนกอดอกจ้องมองคนที่ล้มลงแล้วล้มลงเล่าจากการกระทืบซ้ำๆอยู่ด้วยสีหน้าที่เรียบเฉย ไม้แม้แต่จะเห็นใจคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น้องชายเลจด้วยซ้ำ ก่อนจะเดินเข้าไปนั่งยองๆลงตรงหน้า แล้วเชยคางที่เต็มไปด้วยคราบเืขึ้นมา
"ฉันไม่รู้นะ ว่าแกทำไมถึงไม่ยอมฆ่ามันสักที แต่นี่ คือบทลงโทษของแก ที่แกกล้าขัดคำสั่งฉัน.." อินทัชพูดพร้อมกับสบัดใบหน้าของเพชรไปด้านข้างแรงๆ
"อึก! ขอโทษครับ"
"ฉันไม่้าคำขอโทษจากแก บุญคุณที่ฉันให้เงินแกสร้างเนื้อสร้างตัวจนได้ดิบได้ดี มันคงไม่ทำให้แกสำนึกได้สินะ"
"ขอโทษครับ"
"เอาล่ะๆ ฉันเบื่อจะฟังคำขอโทษของแกล่ะ แล้วทีนี้ จะทำยังไง ไอ่กรันมันกลับมาแล้ว แล้วดูเหมือนัจะกลับมาเริ่มหลงมันยิ่งกว่าเดิม แกจะทำยังไง!!"
"พี่อิน...เออ.. คุณอิน ผมว่าเราปล่อยเขาสองคนไปเถอะนะ ตอนนี้เรามีทุกอย่างที่้าแล้ว ทำไมเราไม่ออกไปแล้วไปใช้ชีวิตกันใหม่ล่ะ''
!!!เพี้ยะ!!!
เสียงฝ่ามือบางฟาดไปยังใบหน้าของเพชรอย่างแรงอีกครั้ง จนเพชรล้มลงไปกับพื้นเพราะบอบช้ำจากบาดเเผลที่โดนจนเริ่มหมดแรง
"อึก!"
"แกจะให้ฉันยอมแพ้ แล้วไปอยู่รีสอร์ทกระจอกๆ ที่แกเอาเงินฉันไปสร้างมานะเหรอ!! ไม่มีทาง แกคิดดูนะเพชร ...ถ้าฉันได้แต่งงานกับั ฉันจะได้มากกว่านั้นอีก!! แกใช้สมองของแกคิดสิ!!"
"........"
"จับตาดูไอ่กรันไว้ให้ดี ตอนนี้คงทำอะไรมันไม่ได้ ฉันจะปล่อยมันไปก่อน แต่ฉันจะไม่ปล่อยมันไว้นานหรอก''
"ครับ"
"ไปได้ล่ะ"
"ครับ" เพชรลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล ก่อนจะใช้มือดันไปตามกำแพง เพื่อเดินไปยังห้องพักของตัวเอง ก่อนจะถึงห้องพักที่ผ่านตึกที่เป็ห้องของกรัน เขาได้เงยหน้าขึ้นมองไปยังหน้าต่างห้อง ที่ไฟยังเปิดอยู่ แล้วก้มลงกำหมัดในมือเอาไว้ แม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยาแมากแค่ไหน แต่มันก็ยังไม่เจ็บเท่าใจของตัวเองในตอนนี้ แต่ถึงจะเจ็บเท่าไหร่ มันก็ดีแล้ว ที่อย่างน้อยต่อจากนี้ กรันก็จะยังปลอดภัยและเขาก็จะคอยดูแลคนที่เขารักห่างๆแบบนี้ตลอดไป ไฟ้าถูกปิดลงพร้อมกับเพชรที่เดินจากไปช้าๆ รอยยิ้มที่ยิ้มออกมา ปนไปด้วยทั้งความเศร้า และความสุข รักที่ไม่อาจได้ เพียงแค่ได้มองอยู่ห่างๆ ก็ดีมากแล้ว.....
เช้าวันต่อมา...
ร่างบางขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะพบว่าตัวเอง กำลังถูกมือหนากอดเอาไว้อยู่ กรันรับเด้งตัวลุกขึ้น แล้วะโลงจากเตียงด้วยความใ
"เป็อะไรแต่เช้าคุณ"
"อะ..ออกไปได้แล้ว"
"ขออีกแปบได้ไหม ผมยังง่วงอยู่เลย" ั พูดพร้อมกับจะดึงมือกรันเอาไว้ แต่กรันก็ยกมือหลบ แล้วเดินหนีไปเข้าห้องน้ำ
ก๊อกๆๆๆ !!
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ัจึงะโออกไปด้วยความหัวเสียและหงุดหงิดแต่เช้า เพราะกรันเอาแต่หนีเขาทั้งคืน ทำให้เขาต้องใช้มือและขากอดรัดร่างบางเอาไว้จนเกือบถึงเช้า
"ใคร!!"
"พี่กร อินเอง" อินทัชขานรับ แล้วเปิดประตูเข้ามา
"อิน มีอะไรแต่เช้า"
"อินเอาข้าวต้มมาให้พี่รันครับ ส่วนของพี่กร อินเตรียมไว้ให้ข้างล่างแล้ว"
"เอาลงไป พี่จะพารันลงไปกินข้างล่างด้วย"
"ออ...ดะ..ได้ครับ" อินทัชตอบรับแล้วก้มหน้าลง แววตาดูบ่งบอกได้ถึงความเศร้าและหมดหวัง นั่นทำให้ั เกิดความสงสารอินทัชขึ้นมาเหมือนกัน อินทัชไม่ได้ทำอะไรผิด แต่เขากลับปฏิบัติตัวห่างเหินทันทีหลังจากที่กรันกลับมา แต่ยังไงสักวัน คนที่เขาจะเลือกมาเป็คู่ชีวิต มันก็ต้องเป็กรันอยู่แล้ว ส่วนอินทัช เขาจะรีบจัดการให้เร็วที่สุด
"อิน"
"ครับพี่กร"
"ไปรอพี่ที่โต๊ะกับข้าวนะ เดี๋ยวพี่ตามไป"
"ครับ" อินทัชยิ้มบาง ก่อนจะก้มหัวลงเล็กน้อยแล้วเดินออกจากห้องไป เมื่อปิดประตูลง จากรอยยิ้มที่ใสซื่อว่าง่าย ก็เปลี่ยนใบหน้าที่มีแต่ความชิงชัง โกรธแค้น ริมฝีปากบางถูกกัดเอาไว้เพื่อไม่ให้ความโกรธมันเพิ่มขึ้นแล้วส่งเสียงออกมา ก่อนที่จะเดินออกไป
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป.....
"อาบน้ำเสร็จแล้วใช่ไหม ผมรอลงไปกินข้าว" ร่างหนาที่นังกอดอกอยู่พูดขึ้น เมื่อเห็นว่าคนร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำแล้ว หลังหายไปในห้องน้ำราวชั่วโมง
"ฉันไม่หิว"
"ผมไม่ได้มานั่งรอ เพื่อถามว่าคุณหิวไหม แต่คุณต้องลงไปกับผม"
"โอ๊ย!! ฉันเจ็บนะ!!" กรันร้องออกมา เมื่อจู่ๆ ัก็จับมายังแขนของเขา แล้วดึงให้เดินตามออกไปยังชั่นล่างของบ้าน แต่ก็ไม่ได้เเรงมาก เพียงแค่ร่างกายกรันตอนนี้ มัันอ่อนแออยู่ก็แค่นั้น
"ผมไม่ได้จับคุณแรงเลยนะ"
"ปล่อย!" กรันสบัดแขนออก เมื่อเดินมาจนถึงโต๊ะกับข้าว
"อ้าวพี่กร พี่รัน ลงมาแล้วเหรอครับ"
อินทัชจากที่นั่งหน้าบึ้งอยู่ ก็รีบฉีกยิ้มออกมาอย่างเป็มิตร ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วขยับเก้าอี้ ให้กับกรันได้นั่งข้างๆั
"เออ ฉันไปนั่งตรงนั้นดีกว่า" กรันลุกพรวดขึ้น แล้วเดินไปนั่งที่ตรงข้ามกับั ก่อนจะบอกให้อินทัช นั่งลงในที่ที่อินทัชพึ่งขยับเก้าอี้ออก
"พี่รัน แต่"
"ไม่เป็ไร ฉันอึดอัด นั่งตรงนี้แหละ"
"งั้นก็ได้ครับ อินขอนั่งข้างพี่กรนะครับ" อินทัชพูดขึ้นขออนุญาต ก่อนจะนั่งลงช้าๆ โดยที่ัไม่ได้ตอบอะไร เพราะสายตาของั เอาแต่จ้องมองกรันอย่างไม่พอใจอยู่
หลังจากผ่านไปได้สักพัก การรับประทานอาหารเช้าที่แสนจะอึดอัดก็ได้จบลง กรันรวบช้อนแล้วมองหาน้ำดื่ม เมื่อไม่เห็นจึงจะลุกขึ้นไปหยิบ แต่ก็ต้องนั่งลงเหมือนเดิม เมื่อมีแก้วน้ำ ถูกวางลงตรงหน้าด้วยมือหนาของคนที่คุ้นเคย
"น้ำครับ"
กรันหันไปด้านหลัง เพื่อมองแต่กลับพบว่า บนใบหน้าของคนตรงหน้า มีแต่รอยฟกช้ำเต็มไปหมดถึงแม่มันจะถูกปิดด้วยหน้ากากอนามัยแต่ก็ไม่มิด และด้วยความเคยชิน กรันจึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ แล้วจะเอื้อมมือไปจับใบหน้าของเพรช
"เพชร นะ..นายไปโดนอะไรมา"
"ไม่มีอะไรครับ" เพรชรีบถอยหลังเล็กน้อยเพื่อหลบมือเรียวนั้น ก่อนจะก้มหน้าลง เพื่อปิดบังบาดเเผลบนใบหน้า
"งะ..งั้นเหรอ.." กรันที่พึ่งรู้สึกตัว ก็ชักมือกลับ แล้วนั่งลงช้าๆ โดยมีสายตาของักับอินทัชจ้องมองอยู่ด้วยความสงสัย ว่านะหว่างสองคนนี้ มันดูแปลกยังไงพิกล
"ดูพี่รัน กับเพชร จะสนิทกันมากเลยนะครับ"
ในความเงียบ จู่ๆ อินทัชก็พูดขึ้น ทำให้เพชรรีบตอบออกไป
"ผมเป็บอดี้การ์ดของคุณกรัน ก็ต้องสนิทกันอยู่แล้วสิครับ"
"ใช่ ก็แค่สนิทกัน..แบบลูกน้อง....กับเ้านาย"
กรันพูดพร้อมกับดื่มน้ำที่เพรชนำมาให้ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วจ้องใบหน้าของเพชรอีกครั้ง
"ตามฉันไปเอายาที่ห้อง ยังไง นายก็เป็คนของฉัน หวังว่าคงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม" กรันพูดพร้อมกับหันไปถามั ส่วนัก็พยักหน้า โดยที่ไม่พูดอะไร
"ไม่เป็ไรครับ"
"นี่เป็คำสั่ง ของเ้านาย หวังว่าคนที่ชอบจงรักภักดีแบบนาย คงจะไม่ขัดคำสั่งฉันนะ" กรันพูดขึ้นเสียงแข็ง ก่อนจะเดินออกไป ตามด้วยเพรช ที่เดินตามไปอย่างขัดไม่ได้
"สองคนนี้ เขาดูเป็ห่วงกันดีนะครับพี่กร ดีจัง"
"งั้นเหรอ" ั มองตามทั้งสองคนที่เดินออกไป ก่อนจะก้มลงตักอาหารตรงหน้ากินต่อโดยที่ไม่พูดอะไร...สัญชาตญาณของเขา มันบอกว่ายังไง สองคนนี้ก็ต้องมีอะไรที่เกินเลยอยู่แล้วแน่ๆ เขาไม่ได้โง่ขนาดที่จะไม่รู้ ว่าคนที่พากรันหนีไปคือเพชร แต่ที่เขายังไม่รู้ คือทำไมอยู่ๆ เพชรถึงหักหลังกรันด้วยการมาบอกข่าวกับเขา เพราะฉนั้น การที่จะเก็บเพชรเอาไว้ ก็ยังเป็เครื่องยืนยัน ว่ากรันจะยังไม่หนีไปไหนอีกในตอนนี้ ส่วนเื่อื่น เขาคงต้องตามสะสางทีหลัง ทั้งเื่ของกรัน และเื่ของเพชร..
หลังจากที่เดินตามมาจนถึงห้องของกรัน เพชรก็ยืนรอกรันอยู่หน้าประตูห้องสักพักใหญ่ เพื่อรอ กรันไปหยิบเอายามาให้ตัวเอง
"เข้ามาก่อน ฉันจะทายาให้" เสียงเอ่ยของกรันดังขึ้น ทำให้เพรชหันซ้ายหันขวาเล็กน้อยก่อนจะตอบออกไป
"ไม่เป็ไรครับ" เพรชตอบกลับไป ก่อนจะเดินไปหยิบยาในมือของกรันมา แต่กลับถูกคนร่างเล็ก จับเเขนเอาไว้ แล้วเหวี่ยงเขาลงไปกับเก้าอี้ ด้วยแผลที่ฟกช้ำอยู่ จึงทำให้เขาขยับตัวมากไม่ได้ แล้วยอมให้กรัน ทายาให้กับเขาอย่างง่ายดาย
"ไปโดนอะไรมา"
"ผมล้มครับ"
"นายคิดว่าฉันโง่เหรอ แผลแบบนี้ มันแผลโดนซ้อมมาชัดๆ" กรันถอนหายใจ แล้วใช้สำลีจิ้มไปยังแล้วใช้สำลีจิ้มไปยังแผลบริเวณริมฝีปากของเพรชแรงๆ
"อึก!"
"เจ็บเหรอ ขะ..ขอโทษ" กรันสดุ้งเมื่อเพรชร้องออกมา เขารีบผละมือออกจากแผลที่มุมปาก แล้วใช้มือลูบมันเบาๆเพื่อคลายความเจ็บทันที ก่อนที่ดวงตาของทั้งสองคนจะประสานเข้าด้วยกัน แล้วค้างนิ่งอยู่แบบนั้น มือเล็กเริ่มลูบวนไปเรื่อยๆ เริ่มจากริมฝีปาก เปลี่ยนมาเป็แก้มที่มีสีช้ำม่วงอยู่ และดวงตาที่เขียวปูดจนตาแทบปิดไปข้างหนึ่ง นั่นทำให้เพรช รีบจับมือของกรันเอาไว้ แล้วลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ก่อนจะถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วก้มหัวลงเล็กน้อย
"ขะ..ขอโทษครับ"
"........."
"อย่าทำแบบนี้เลยครับคุณกรัน ตอนนี้คุณเป็ภรรยาของคุณั ผมไม่อยากให้คุณต้องมีเื่กับคุณัอีก" กรันชะงักนิ่งค้างไปเล็กน้อย ก่อนจะแสยะยิ้มออกมา พร้อมกับดวงตาที่เริ่มแดงบวมขึ้นเรื่อยๆ ก่อนจะขบเม้มริมฝีปากเอาไว้เพื่อกลั้นสิ่งที่กำลังจะไหลออกมา
"นายทำแบบนี้ทำไม" แต่เมื่อพูดออกไป ทันทีที่คำพูดและน้ำเสียงที่สั่นเครือนั้นหลุดออกจากปาก น้ำตาที่เออล้นและพยายามกลั้นเอาไว้ ก็ไหลออกมาอย่างห้ามเอาไว้ไม่ได้ พร้อมกับมือที่กำหมัดเอาไว้แน่น
"ผม.."
"นายจะขอโทษอีกแล้วเหรอ ฉันแค่อยากรู้ ฮึก..เลิกขอโทษฉัน...แล้วบอกฉันมา.....บอกฉันมาว่า...ว่านายทำแบบนี้ทำไม" เสียงสะอื้นเอ่ยออกอย่างติดขัด พร้อมกับมือเรียวที่คอยเช็ดน้ำตาอยู่
"ผมบอกคุณไม่ได้จริงๆครับ คุณกรัน ผมจะรีบจัดการทุกอย่าง คุณกับคุณั จะได้อยู่ร่วม"
"ใครใช้ให้นายมาคิดแทนฉัน!! ใครขอให้นายมาบอกว่าทำแบบนั้นแบบนี้แล้วฉันจะมีความสุข นายจะมาคิดแทนฉัน คิดแทนคนทั้งโลกไม่ได้หรอกนะเพชร นายรู้ได้ยังไงว่าฉันจะมีความสุข คนทุกคนมีความคิดความรู้สึกเป็ของตัวเอง ฉันก็เหมือนกัน ฉัน้าอะไร ฉันรู้ดีกว่านาย เพราะฉนั้น เลิกคิดแทนฉันได้แล้ว" กรันสูดลมหายใจเข้าปอด แล้วเช็ดน้ำตาบนใบหน้าอีกครั้งจนหมด
"ผมรู้ ว่าผมคิดแทนคุณไม่ได้ แต่อยู่ที่นี่ คุณจะปลอดภัย เชื่อผมสิ"
"ปลอดภัยจากใครเหรอ นายตอบฉันได้ไหมล่ะ"
"ผมบอกไม่ได้"
"เห็นไหมล่ะ ฉันอยากให้นายรู้ไว้นะเพชร ฉันต้องกลับมาอยู่ที่นี่ กลับมาอยู่ในที่ ที่เหมือนกรงขังฉันอยู่แบบนี้ ปลอดภัย แต่ไร้อิสระ นี่นะเหรอ ชีวิตที่นายเลือกให้ฉันเป็ แล้วคำที่นายสารภาพกับฉัน นายแค่โกหกมันใช่ไหม นายไม่ได้คิดแบบนั้นจริงๆใช่ไหม ใช่ไหมเพชร!!"
"ขอโทษครับคุณกรัน ผมขอให้คุณ....ลืมเื่ของเราไปเถอะนะครับ ผมขอตัวก่อน" เพชรเลือกที่จะไม่ตอบอะไรอีก เขาเพียงเดินถอยหลังหนึ่งก้าว แล้วก้มลงเพื่อทำความเคารพเ้านายของเขา แล้วเดินออกไปจากห้องทันที..
กรันทรุดตัวลงกับพื้นทั้งน้ำตา ภายในใจเจ็บราวกับโดนคมมีดนับสิบทิ่มแทงมาตรงกลางใจ เขาปล่อยโฮร้องไห้ออกมาอย่างไม่สน ว่าใครจะเข้ามาได้เห็นหรือได้ยิน ร่างบางที่บอบช้ำ..ใช้ศรีษะพิงไปกับประตูที่ถูกปิดราวกับหมดแรง ความเ็ปในใจมันมากเกินไปที่จะรับไหว หากต้องเป็แบบนี้ ทำไมไม่ปล่อยให้เขาตายไปั้แ่ตอนแรก ทำไมถึงต้องมาเกิดใหม่ในร่างและชีวิตที่เฮงซวยนี้ เมื่อไหร่....มันจะจบสักที......
อีกด้านหนึ่งของประตู...
เพรชทรุดร่างลงนั่งกับพื้น แล้วก้มหน้าลงชันเข่าขึ้น มือทั้งสองขยี้เข้ากับกลุ่มผมแรงๆเพื่อระบายความโกรธ ก่อนจะพิงศรีษะไปกับประตู แล้วเงยหน้าขึ้นมองเพดาน ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาช้าๆโดยที่ห้ามเอาไว้ไม่ได้
และอีกด้านหนึ่ง!!!.....
สายตาคู่หนึ่งของั จ้องมองสถานการณ์ที่เกิดขึ้นมาได้พักใหญ่ด้วยสายตาที่โกรธแค้น ก่อนจะกำหมัดแน่น แล้วเดินจากไป.......
ด้านหลังของั!!!
อินทัชที่ยืนมองเหตุการณ์จากด้านหลังของั ยืนแสยะยิ้มออกมา ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้ากลับมาทำหน้าใ ประหลาดใจ แล้วเดินตามัทันที
จบตอนที่10แล้วจ้าา บอกเลยว่าเื่นี้ ขมคมคายไม่ออกไปเลย การที่จะรักใครสักคน มันไม่ง่ายขนาดนั้น เพรชเลือกที่จะทำแบบนี้ เพื่อปกป้องกรัน ส่วนัก็เกิดสำนึกขึ้นได้ ว่าตัวเองยังรักและ้ากรันอยู่ แต่กลับมาเห็นเหตุการณ์ไม่คาดฝันเข้า และตัวต้นเื่อินทัช จะใช้แผนอะไรต่อไปแต่แม่นางคงพอใจมากกับฉากที่
ได้เห็น จะเกิดอะไรขึ้นในตอนต่อไป รอติดตามกันนะคะ????????
243
