เจ้าสาวจำยอม_End

         “หยุดนะพ่อเลี้ยงสิงหล!!... นี่ตำรวจ เรามีหมายค้นไร่ของคุณ เนื่องจากเราทราบมาว่าคุณได้ซุกซ้อนยาเสพติดไว้ในไร่ และคนของผมก็ได้หลักฐานนั้นแล้วด้วย ดังนั้นจงยอมมอบตัวซะดีๆ”

        แต่ก่อนที่ พ่อเลี้ยงสิงหล จะเหนี่ยวไกยิงใส่ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ซ้ำอีกครั้ง ดนัย ผู้กำกับการสถานีตำรวจ ก็ร้องตะโกนดังขึ้น และเดินออกมาจากท้ายไร่พร้อมกับ เจ้าหน้าที่ตำรวจอีกราวๆ สิบกว่านายเห็นจะได้ เจ้าหน้าที่ตำรวจทุกนาย ก็ได้เล็งปืนมายัง พ่อเลี้ยงสิงหล และลูกน้อง

        ซึ่ง ดนัย ผู้กำกับการสถานีตำรวจได้มาคุมทีมเจ้าหน้าที่ตำรวจที่เข้ามาจับกุมในครั้งนี้ด้วยตัวเอง อีกทั้งได้ไปเร่งรัดผู้พิพากษา ให้ช่วยออกหมายค้นให้ เพราะไม่อยากจะให้การมาค้นหาในครั้งนี้เสียเปล่า และไม่อยากให้ทุกคนที่มาต้องได้รับอันตราย และก็ได้หมายค้นมาในที่สุด

        และก็ไม่เสียเที่ยวเลยจริงๆ เพราะเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มาร่วมลักลอบเข้ามาสืบค้นร่วมกับ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ได้ค้นเจอยาเสพติดที่ พ่อเลี้ยงสิงหล ได้ลักลอบซุกซ้อนเอาไว้ เพื่อจะส่งขายต่อไป ซึ่งก็มีเยอะอยู่พอสมควร หากหลุดลอยไปได้ในครั้งนี้ ถ้ามีการขายไปก็คงจะได้เป็นสิบๆ ล้านบาทเลยทีเดียว เจ้าหน้าที่ตำรวจที่เจอจึงได้รายงานแจ้งไปยัง ดนัย ให้รับทราบและให้นำกำลังตำรวจมาเข้าจับกุม พ่อเลี้ยงสิงหล และลูกน้อง

        “ให้จับก็โง่แล้วล่ะ” ว่าแล้ว พ่อเลี้ยงสิงหล ก็เปลี่ยนแนววิถี จากที่เล็งจะยิงใส่ พ่อเลี้ยงกัณตภณ

        “ปัง ปัง ปัง”

        ก็หันเหเป้าหมายเล็งไปที่เจ้าหน้าที่ตำรวจแทน พร้อมกับยิงเข้าใส่อย่างไม่หยั่ง และลูกน้องของ พ่อเลี้ยงสิงหล เมื่อเห็นผู้เป็นเจ้านายยิง ก็ต่างพากันเหนี่ยวไกยิงใส่เจ้าหน้าที่ตำรวจไม่หยั่งเหมือนกัน

        พ่อเลี้ยงกัณตภณ ยื่นมือใหญ่ไปดึงร่างบางของ จิตรานุช ให้ก้มหมอบลงกับพื้นดิน ซึ่ง จิตรานุช ก็ทำตาม พร้อมกับสวมกอดกายแกร่ง ของพ่อเลี้ยงกัณตภณ เอาไว้แน่น ด้วยร่างกายอันสั่นเทา เพราะความหวาดกลัวอย่างสุดขีด เป็นนานกว่าที่เสียงปืนนั้นจะหยุดลง และเจ้าหน้าที่ตำรวจก็พากันวิ่งกรูเข้ามายังที่ที่ พ่อเลี้ยงกัณตภณ และจิตรานุชหมอบอยู่

        “เป็นอะไรกันไหมครับ? เราได้ทำการวิสามัญพ่อเลี้ยงสิงหลและลูกน้องไปแล้วครับ โอ๊ะ!.. พ่อเลี้ยงถูกยิงนี้ครับ” ดนัย นั่งลงใกล้ๆ พ่อเลี้ยงกัณตภณ และจิตรานุช กล่าวถามขึ้น จึงได้เหลือบแลไปเห็นว่า พ่อเลี้ยงกัณตภณ ได้ถูกยิงจึงร้องอุทานออกมา

        “ช่วยด้วยค่ะ ช่วยพี่ภณด้วยค่ะ” จิตรานุช ยันตัวลุกขึ้นจากการหมอบราบลงกับพื้น หันมาขอความช่วยเหลือด้วยน้ำตาที่ไหลริน นองอยู่เต็มใบหน้า

        ดนัย จึงหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมาโทรเรียกรถพยาบาลให้เข้ามารับ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ไปที่โรงพยาบาลโดยไว โดยมี จิตรานุช นั่งไปในรถนั้นด้วย ซึ่ง จิตรานุช พยายามทำจิตใจให้เข้มแข็ง ภาพไหนที่ดูแล้วจะเป็นลม อย่างภาพศพของ พ่อเลี้ยงสิงหล และลูกน้อง ที่ถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจวิสามัญ ก็พยายามไม่มองดูเลยแม้แต่น้อย เพราะไม่งั้นคงต้องสลบคาที่แน่นอน และกลายเป็นทางตำรวจจะต้องช่วยเธอเพิ่มอีกคน แทนที่จะได้ช่วย พ่อเลี้ยงกัณตภณ เพียงแค่คนเดียว

        “พี่ภณต้องไม่เป็นอะไรนะคะ นุชรักพี่ภณนะคะ นุชกับลูกอยู่ไม่ได้แน่หากไม่มีพี่ อย่าเป็นอะไรนะคะ”

        จิตรานุช เห็นใบหน้าที่ซีดเซียวราวกับกระดาษของ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ก็ยิ่งทำให้รู้สึกใจสั่นหวิว กลัวขึ้นมาจับใจ จึงได้ยื่นมือเรียวเล็กไปจับมือใหญ่ของชายหนุ่มไว้ และยกขึ้นมาแนบที่แก้มนวลที่ตอนนี้น้ำตาไหลร่วงรินอยู่อย่างไม่ขาดสาย พ่อเลี้ยงกัณตภณ ก็คอยๆ หรี่หลับตาลงไปเรื่อยๆ

        “พี่ภณ พี่ภณ ไม่นะ!” จิตรานุช ตะโกนร้องเรียกชื่อชายหนุ่มด้วยความตกใจ พร้อมกับร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

        “พ่อเลี้ยงหยุดหายใจ ต้องปั้มหัวใจให้แล้วล่ะ” บุรุษพยาบาลที่นั่งมาด้วยกันสองคน ซึ่งคนที่นั่งอยู่ใกล้ศีรษะของ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ที่เป็นฝั่งตรงข้ามกับ จิตรานุช  ร้องบอกเพื่อนบุรุษพยาบาลอีกคน

        “คุณไปนั่งตรงนั้นก่อนนะครับ” บุรุษพยาบาลแจ้งให้ จิตรานุช ขยับไปนั่งตรงเบาะที่อยู่ปลายเท้าของ พ่อเลี้ยงกัณตภณ เพื่อหลีกทางให้บุรุษพยาบาลทั้งสองได้ช่วยชีวิต พ่อเลี้ยงกัณตภณ ได้สะดวก

        จิตรานุช จึงรีบทำตามอย่างเร็วไว ใช้มือปิดปากและร้องไห้ไปด้วย พร้อมกับลุ้นและภาวนาให้ พ่อเลี้ยงกัณตภณ กลับมาหายใจอีกครั้ง ขอให้บุรุษพยาบาลช่วยทำให้หัวใจของ พ่อเลี้ยงกัณตภณ กลับมาเต้นอีกครั้ง ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์ ช่วยดลบันดาลให้ พ่อเลี้ยงกัณตภณ กลับคืนมาอย่าให้มีสิ่งใดพรากเขาไปจากเธอเลย

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙