ความเงียบได้ครอบงำจุดที่พวกเหยี่ยนฮ่าวอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ทหารที่นอนแน่นิ่งอยู่ข้างตัวหัวหน้าจ้าวเริ่มขยับตัวเหมือนจะฟื้นคืนสติ ดึงดูดความสนใจจากเหยี่ยนฮ่าวได้ทันที
“ สหายของเ้าฟื้นแล้ว…รีบนำยาในถุงนั่นไปรักษาเสีย ” เหยี่ยนฮ่าวพูดกับหัวหน้าจ้าวด้วยความหวังดี “ ข้าจะคอยคุ้มกันให้ หากผีสาวตอนนั้นเข้ามาใกล้ข้าจะเตือนเ้าเอง ”
ใบหน้าของหัวหน้าจ้าวยังคงแข็งค้างมองไปยังทิศทางเดิม ไม่มีการตอบรับใดๆทั้งสิ้นจนเหยี่ยนฮ่าวเริ่มสงสัย เขาลุกขึ้นยืนมองไปรอบๆตัวอีกหลายครั้ง แต่ก็ไม่พบสิ่งใดผิดปกติ
‘ นี่หรือว่ามีบางสิ่งเกิดขึ้น แล้วเครื่องรางข้าตรวจสอบไม่ได้ ’ เหยี่ยนฮ่าวคิดขึ้นกับตนเอง เขาตัดสินใจนั่งหลับตาทำสมาธิ ทดลองใช้เคล็ดจิตอาชูร่าดู
ครืนๆ
พลังจิติญญาเหยี่ยนฮ่าวเหมือนกระจายไปรอบๆบริเวณ ในความคิดเหยี่ยนฮ่าวปรากฎเป็ดวงแสงสีขาวสองดวงในความมืด แทนตำแหน่งของทหารสองคนตรงด้านหน้าเขา ดวงแสงที่สว่างกว่าน่าจะเป็ของหัวหน้าจ้าว ส่วนดวงแสงที่ขุ่นมัวจนแสงที่ส่องออกมาริบหรี่เหมือนจะดับลงไปได้ทุกเมื่อ คงจะเป็ของทหารคนที่ถูกสิง
‘ เคล็ดวิชานี้ใช้แบบนี้ได้ด้วยรึ ’ เขาคิดกับตัวเองเงียบๆ
“ หืม…นั่นคือ ” เหยี่ยนอุทานขึ้นมาเบาๆ หลังเพ่งความสนใจไปยังดวงแสงที่เป็ของหัวหน้าจ้าว เขามองเห็นเส้นด้ายสีดำเล็กๆที่กลืนกับความมืด แทงทะลุเข้าไปในดวงแสงเหมือนกำลังดูดกลืนอะไรบางอย่างอยู่
“ นี่มัน…ถูกผีสาวตนนั้นโจมตีอยู่เหรอ แต่ทำไมเครื่องรางข้าไม่แจ้งเตือนอะไรเลย ”
เหยี่ยนฮ่าวนำเครื่องรางออกมาถือไว้ในมือ พร้อมทั้งกระตุ้นเคล็ดจิตอาชูร่าขึ้นเต็มกำลัง เขาค่อยๆมองเห็นเส้นด้ายสีดำนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขาไล่สายตาไปเรื่อยๆยังทิศทางที่เป็ต้นกำเนิดของเส้นด้ายสีดำ จนกระทั่งไปพบกับดวงแสงสีแดงสามดวง ที่กำลังขยับเข้ามาใกล้เขาอย่างช้าๆ ซึ่งหนึ่งในนั้นเป็สีแดงฉานดั่งโลหิต ทั้งมีขนาดใหญ่กว่าอีกสองดวงข้างๆหลายเท่าตัว เส้นด้ายสีดำมาจากดวงแสงขนาดใหญ่ดวงนั้นเอง
เฮือก!
เหยี่ยนฮ่าวสะดุ้งหลุดออกจากเคล็ดอาชูร่าทันที ใบหน้าเขาซีดขาว มือที่กุมเครื่องรางอยู่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ ตอนนี้เขารู้แล้ว เหตุที่เครื่องรางเขาใช้ไม่ได้ผลเพราะสิ่งนั้นมันทรงพลังเกิดไป
“ มันคือสิ่งที่เลวร้ายที่สุดในป่าต้องสาป…ปีศาจสีเื ” เหยี่ยนฮ่าวพูดกับตนเองด้วยความสิ้นหวัง แววตาเขาเปลี่ยนไปทันทีเหมือนตัดสินใจบางอย่างได้
ตูม!
“ ตั้งสติ ” หอกของเหยี่ยนฮ่าวฟันกวาดไปยังพื้นดินเบื้องหน้าหัวหน้าจ้าวเต็มแรง ตรงตำแหน่งของเส้นด้ายสีดำที่เขามองเห็นจากเคล็ดจิตอาชูร่า แรงกระแทกจากหอกของเหยี่ยนฮ่าวทำให้หัวหน้าจ้าวเซล้มไปทางด้านหลังแล้วกระอักเืออกมาคำหนึ่ง แววตาเขากระจ่างใสหลุดจากมนต์สะกดทันที
“ ขอบ..คุณ ” หัวหน้าจ้าวเงยหน้ามองเหยี่ยนฮ่าวด้วยความสำนึกบุญคุณ คงไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าตอนเขาตกอยู่ในมนต์สะกดเมื่อครู่ เขาถูกปีศาจตนนั้นฆ่าเขาอย่างทรมานในภาพลวงตาไปหลายสิบรอบ จนจิติญญาเขาแทบจะพังทลาย เขารีบรุกขึ้นยืนตั้งท่าเตรียมพร้อมรับศึก
ตอนนี้เหยี่ยนฮ่าวได้เข้ามายืนอยู่ข้างๆหัวหน้าจ้าวแล้ว ทั้งคู่กุมอาวุธในมือไว้แน่น สายตาของทั้งสองคนมองตรงไปยังความมืดมิดเบื้องหน้า
คิก คิก
เสียงหัวเราะของเด็กหญิง ดังขึ้นในความมืด
“ เ้าได้ยินไหม เสียงหัวเราะของเด็กผู้หญิง ” เหยี่ยนฮ่าวถามขึ้นเบาๆไปทางหัวหน้าจ้าว แต่อีกฝ่ายเพียงมองกลับมาด้วยความสงสัยและส่ายหน้าให้ เขาจึงเลิกสนใจแล้วมองไปยังเงาร่างที่กำลังเดินเข้ามาแทน
เงาร่างสูงใหญ่ในชุดทหารที่ชุ่มไปด้วยเื ค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาใกล้จุดที่พวกเหยี่ยนฮ่าวยืนอยู่
คึก คึก!
ลูกบอลสีดำกลิ้งเข้ามาชนเข้ากับทหารที่นอนอ่อนแรงอยู่บนพื้น ซึ่งตอนนี้ก็ได้สติฟื้นขึ้นมาแล้ว แต่ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นมาได้ เนื่องจากถูกผีสาวดูดกลืนพลังชีวิตไปเกือบหมดสิ้นในตอนแรก จึงทำได้เพียงยกหัวขึ้นมามองดูด้วยความหวาดกลัว
ตุบ!
หัวหน้าจ้าวมองดูลูกบอลสีดำที่กระเด็นขึ้นมาตั้งบนลำตัวของน้องสามด้วยอาการขนลุก เพราะมันคือหัวคน หัวของบุรุษที่มีสีหน้าเ็าแววตาอันโกรธเกรี้ยวมองตรงมาทางเขาพอดี มุมปากค่อยๆฉีกยิ้มขึ้น มีเืมากมายไหลซึมออกมาจากหางตา
“ ข้า..จะตัดหัวเ้าให้ตาย! ฮ่าฮ่าฮ่า” เสียงตระโกนอันดุร้ายของผีทหารหัวขาดดังขึ้น รังสีสังหารพุ่งเข้าใส่หัวหน้าจ้าวจนถอยเซถอยหลังไปสองก้าวอย่างควบคุมไม่ได้
เหยี่ยนฮ่าวมองผีทหารหัวขาด ที่เดินมาหยิบหัวของตัวเองขึ้นมาถือไว้ เท้าข้างหนึ่งยกเหยียบไปตรงใบหน้าของทหารที่นอนอ่อนแรงอยู่บนพื้น มืออีกข้างที่ถือดาบชี้ตรงมาที่เหยี่ยนฮ่าวจนเขาไม่กล้าขยับตัว ความต่างของขอบเขตพลังนั้นชั้นเจนมาก ผีทหารหัวขาดนี่แข็งแกร่งกว่าผีสาวตนแรกมาก จากความรู้สึกของเขาผีทหารหัวขาดสามารถฆ่าเขาได้โดยตรง ไม่ต้องอาศัยมนต์สะกดแบบผีสาว
ด้วยเคล็ดวิชาจิตอาชูร่าและเครื่องรางทำให้เขาต้านทานการโจมตีจากผีสาวได้ แต่กับผีทหารหัวขาดคงใช้ไม่ได้ผล น่าเสียดายถ้าหากเขามีเวลาได้เก็บตัวฝึกวิชาซักสองสามวัน เพื่อศึกษาประสบการณ์ที่เขาพบเจอในความฝัน เขาน่าจะมีพลังเพียงพอเอาตัวรอดได้ เพราะในหนึ่งวันที่ผ่านมานี้เขาต้องหนีการตามล่า ต้องต่อสู้เอาชีวิตรอดทังวัน ไม่มีเวลาฝึกฝนวิชาเลย
ตุบ!
เสียงมีดสั้นสีดำตกลงที่พื้นทำลายความเงียบขึ้น ทำให้เหยี่ยนฮ่าวหันไปมองหัวหน้าจ้าวด้านข้าง ที่ตอนนี้ลงไปนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น มีสีหน้าเหม่อลอยแววตาแตกซ่าน บนบ่ามีผีสาวยืนก้มหน้าอยู่ ดวงตาที่ถลนออกมาจ้องดูเหยี่ยนฮ่าวด้วยความคลั่งแค้น ริมฝีปากฉีกยิ้มไปจนถึงใบหูจนาแบนใบหน้าฉีกขาดออกมา
‘ รอช้าไม่ได้ เขาต้องลงมือแล้ว ’
‘ ต้องโจมตีผีสาวก่อน แล้วค่อยร่วมมือกับหัวหน้าจ้าวหาทางหนีไปจากที่นี่ '
หลังจากคิดวางแผนในใจ เหยี่ยนฮ่าวก็ะโถอยหลังไปก้าวใหญ่ เพื่อหลบให้พ้นระยะดาบของผีทหารหัวขาด แล้วพลิกหอกเกร็งกำลังสิบส่วนแทงเข้าใส่ผีสาวทันที
หมับ!
มือเล็กๆที่ซีดขาวคว้าจับไปที่ขาเหยี่ยนฮ่าว เรี่ยวแรงเขาเหมือนถูกดูดจนสูญหายสลายไป ตัวเขาสั่นไหวไม่หยุด เครื่องรางที่ท่านพ่อเขาให้มาถูกเผาไหม้กลายเป็เถ้าถ่านปลิวหายไป
ซึบ!
หอกในมือของเหยี่ยนฮ่าวร่วงลงไปปักลงบนพื้น เคล็ดจิตอาชูร่าของเขาไม่สามรถต่อต้านได้เลย เรี่ยวแรงเขายังคงถูกดูดไปผ่านทางมือเล็กๆมือนั้น
สายตาของเหยี่ยนฮ่าวมองลงไปยังเด็กตัวเล็กๆในชุดสีแดงทั้งตัวที่ยืนจับขาเขาอยู่ ใบหน้ากลมๆที่มีหลุมลึกสีดำแทนดวงตากำลังมองจ้องมายังเขา ริมฝีปากเล็กๆที่ถูกด้ายสีแดงเย็บติดกันไว้ฉีกยิ้มจนเกิดเป็แผลฉีกขาด
คิก คิก
เสียงหัวเราะของเด็กหญิงดังก้องเข้ามาในความคิดของเหยี่ยนฮ่าวอีกครั้ง เขาจ้องมองไปทางปากที่ถูกเย็บติดกันของเด็กหญิง ซึ่งไม่มีทางเปล่งเสียงออกมาได้แน่นอน เขาคิดย้อนถึงตอนที่ได้ยินเสียงนี่ครั้งแรก
บางทีนางคงเล็งข้าไว้ั้แ่ตอนแรกแล้วซินะ..
เสียงนี่คงเป็คำสาปของนาง..
“ พี่ชายมีกลิ่นหอมมากเลย แตกต่างจากคนอื่น” เสียงเด็กหญิงดังขึ้นในความคิดเหยี่ยนฮ่าว
ไม่รู้ั้แ่เมื่อไหร่ที่เด็กหญิงปีนขึ้นมานั่งอยู่บนบ่าของเหยี่ยนฮ่าวเรียบร้อยแล้ว มือเล็กข้างหนึ่งลูบไปบนเส้นผมบนหัวของเขา นางยื่นใบหน้ามาสูดดมกลิ่นตรงศีรษะเหยี่ยนฮ่าว
ตอนนี้แววตาของเหยี่ยนฮ่าวเริ่มสงบนิ่ง ตัวเขาหยุดสั่นเรียบร้อยแล้ว
เขามองดูผีทหารหัวขาดตัดหัวทหารที่นอนอยู่บนพื้นแล้วดูดกลืนโลหิตเข้าไป
เขามองดูหัวหน้าจ้าวที่กลายเป็ศพแห้งกรังอยู่บนพื้นข้างผีสาว
เขาเห็นดวงตากระหายเืสองคู่มองมาทางเขาเหมือนเป็อาหารอันโอชะ พวกมันก้าวเข้ามาหาเขาช้าๆ
“ เ้ากล้า!” เสียงเด็กหญิงดังขึ้นด้วยความเ็า
มือที่ลูบอยู่บนหัวเขาหยุดเคลื่อนไหวในทันที กลิ่นคาวเืเข้มข้นฟุ้งกระจายออกมาจากตัวเด็กหญิงบนบ่าเขา ผีทหารหัวขาดและผีสาวรีบถอยไปคุกเข่าด้วยความหวาดกลัว รอยเืบนเสื้อผ้าทั้งคู่จางลงไปอย่างเห็นได้ชัด เหมือนถูกเด็กหญิงดูดกลืนไป
ความเงียบ
ตัวเหยี่ยนฮ่าวตอนนี้เขาปลงตกแล้ว เขายอมรับชะตากรรมอย่างสงบนิ่ง แต่ก็มีความหวังบ้างเล็กน้อยจากที่เด็กหญิงที่เป็ปีศาจสีเืยังไม่สังหารเขา
“ อามิตตาพุธ ”
!!
สายตาหลายคู่หันไปมองที่เ้าเสียงด้วยความตกตะลึง แม้แต่เด็กหญิงที่นั่งอยู่บ่นบ่าเหยี่ยนฮ่าวก็สั่นสะท้านเล็กน้อย พวกเขามองเห็นหลวงจีนหนุ่มชุดขาวกำลังนั่งสมาธิอยู่ข้างๆกองไฟ ซึ่งกำลังมองมาทางเหยี่ยนฮ่าวด้วยแววตาอ่อนโยน รอบๆตัวท่านมีแสงสีทองแห่งพุทธะทอประกายออกมา
ผีทหารหัวขาดและผีสาวที่เห็นแสงสีทองนั้นก็แสดงท่าทีหวาดกลัวทันที ทั่งคู่สลายตัวเป็ควันสีดำแยกหลบหนีไปคนละทาง
หลวงจีนชุดขาวส่ายหน้าเล็กน้อย ท่านเพียงยื่นฝ่ามือออกมาด้านหน้า ควันสีดำก็ถูกดึงดูดกลับมาอยู่บนฝ่ามือทันที เหยี่ยนฮ่าวได้ยินเสียงร้องะโด้วยความเกรี้ยวกราดและเสียงกรีดร้องด้วยความเ็ปดังมาจากควันทั้งสองสายนั้น
ตุบ ตุบ
ลูกปัดสีแดงสองเม็ดตกลงบนฝ่ามือของหลวงจีนชุดขาว
เด็กหญิงปีศาจสีเืตอนนี้ลงมาจากบ่าเหยี่ยนฮ่าวเรียบร้อยแล้ว นางยืนตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว มองไปทางหลวงจีนชุดขาวแต่ก็ไม่กล้าหลบหนี
“ ประสกมานั่งตรงนี้ก่อน เรามีเื่ต้องสนทนากัน ” หลวงจีนชุดขาวหันไปพูดกับเหยี่ยนฮ่าว
“ ขอรับ…ไต้ซือ ” เหยี่ยนฮ่าวโค้งคำนับไปทางหลวงจีนชุดขาวด้วยความนอบน้อม เขามองเด็กหญิงที่ยืนตัวสั่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปตรงข้ามกับหลวงจีนแล้วนั่งลง
“ ประสกลองใช้เคล็ดวิชาเมื่อครู่ ให้อาตมาชมดูอีกรอบได้ไหม” หลวงจีนชุดขาวพูดขึ้นด้วยความสงบ
“ เคล็ดวิชาอะไรหรือขอรับ ” เหยี่ยนฮ่าวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะถามออกมาเบาๆ
“ เคล็ดวิชาที่ประสกใช้ต้านทานการโจมตีจากพวกิญญาแค้น ไม่ต้องหวาดกลัวอาตมาไม่แย่งชิงจากประสกหรอก ” หลวงจีนชุดขาวตอบออกมา ท่านมีสีหน้าขบขันเล็กน้อย
เหยี่ยนฮ่าวมีสีหน้าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะใช้เคล็ดวิชาจิตอาชูร่าตามความ้าของหลวงจีนชุดขาว
ดวงตาที่เต็มไปด้วยรัศมีแห่งปัญญาของหลวงจีนชุดขาวเปล่งประกายสีทอง จับจ้องไปเหยี่ยนฮ่าวที่กำลังใช้เคล็ดวิชาอยู่ ทันใดนั้นเองสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
วูป วูป
เม็ดลูกปัดสีแดงในมือของหลวงจีนชุดขาวทั้งสอง ได้สลายเป็ละอองแสงแล้วถูกดูดซับไปยังหน้าผากของเหยี่ยนฮ่าว ทำให้เขาชะงักไปในทันที
“ ประสกไม่ต้องสนใจ ” หลวงจีนพูดออกมาเบาๆ ท่านพยักหน้าให้เหยี่ยนฮ่าวบอกให้เขาใช้เคล็ดวิชาต่อไป ดวงตาท่านยังคงมองตรงไปที่ตำแหน่งหน้าผากของเหยี่ยนฮ่าว มองทะลุผ่านไปจิติญญาข้ามผ่านม่านหมอกแห่งกาลเวลา จนมองเห็นวิหารขนาดใหญ่หลังหนึ่งและแผ่นหินสามแผ่นที่ลอยอยู่
แค่ก!
แสงสีทองจากดวงตาของหลวงจีนชุดขาวหายไปทันที ตัวท่านสั่นไหวเล็กน้อย มีเืไหลซึมออกมาจากมุมปาก เป็อาการของการได้รับาเ็ภายใน เด็กหญิงที่ยืนตัวสั่นอยู่เหมือนพบโอกาสตั้งท่าจะหลบหนี แต่ก็ถูกเชือกสีทองจากมือของหลวงจีนจับกุมไว้ได้ทัน นางถูกมัดลงไปนอนสั่นสะท้านอยู่บนพื้น แม้แต่เหยี่ยนฮ่าวเองยังอดมองดูด้วยความสงสารไม่ได้
ตัวเหยี่ยนฮ่าวเองหลังจากที่ได้ดูดซึมลูกปัดสีแดงไปสองเม็ด เขาก็รู้สึกว่าเคล็ดวิชาจิตอาชูร่ามีความก้าวหน้าขึ้นมาก เหมือนจะสำเร็จขั้นแรกได้ถ้าสามารถได้รับลูกปัดอีกซักหลายเม็ด จนเขาอดครุ่นคิดหาวิธีได้รับลูกปัดสีแดงมาเพิ่มมิได้ แต่ตอนนี้หากให้เขาไปต่อสู้กับิญญาแค้นโดยตรง คงเหมือนเอาชีวิตไปทิ้ง
เขาหันไปมองเด็กหญิงตัวเล็ก ที่ถูกเชือกสีทองมัดไว้ด้วยความรู้สึกลังเลบางอย่าง
“ ประสกคงแปลกใจ ว่าเหตุใดอาตมาถึงไม่จัดการปีศาจสีเืตนนี้ใช่หรือไม่ ” หลวงจีนชุดขาวเช็ดเืตรงมุมปาก แล้วถามเหยี่ยนฮ่าวเหมือนรับรู้ถึงสิ่งที่คิดได้
“ ปีศาจเืตนนี้ นางน่าสงสารมาก ” หลวงจีนมองไปยังเด็กหญิงที่ถูกเชือกสีทองมัดไว้ด้วยแววตาเศร้าสร้อย
“ แต่นางเป็ปีศาจ นางคงทำร้ายผู้คนไปมากมายถึงกำเนิดใหม่กลายเป็ปีศาจสีเืได้ เราต้องกำจัดนางไม่ให้ไปทำร้ายผู้อื่นอีก ” เหยี่ยนฮ่าวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
สายตาของหลวงจีนชุดขาวกลับมามองเหยี่ยนฮ่าวด้วยความสงบ ท่านมีรอยยิ้มเล็กน้อย
“ ปีศาจสีเืงั้นรึ ประสกหมายถึงแบบนี้รึเปล่า ” สิ้นเสียงของของหลวงจีน จีวรสีขาวที่ท่านสวมอยู่ก็เริ่มมีรอยเืซึมออกมา เืมากมายทะลักออกมาย้อมจีวรท่านจนเป็เป็สีแดงฉานทันที กลิ่นคาวเืเข้มข้นที่สุดเท่าที่เหยี่ยนฮ่าวเคยพบได้ฟุ้งกระจายไปรอบๆ
ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนกลับเปลี่ยนเป็ดุร้าย ลวดลายอักขระสีดำปรากฏขึ้นทั่วิั บรรยากาศรอบๆเหยี่ยนฮ่าวแปรเปลี่ยนเป็หนักอึ้ง จนตัวเขาถูกกดทับลงไปนอนกองกับพื้น ทำให้ไม่อาจขยับร่างกายได้แม้แต่น้อย
“ ท่าน…เป็ปีศาจ..สีเื ” เสียงสั่นสะท้านของเหยี่ยนฮ่าวดังขึ้น เขาพยายามเงยหน้าขึ้นมองหลวงจีนตรงหน้า
“ ไม่ใช่หรอกประสก ” หลวงจีนในชุดแดงตอบด้วยรอยยิ้ม
จากนั้นท่านก็ลุกขึ้นยืนโดยมีมือทั้งสองข้างประสานไว้ด้านหลัง หันหน้ามองไปยังทิศทางหนึ่งตรงใจกลางป่าต้องห้าม
“ อาตมาอยู่เหนือกว่าปีศาจสีเืมากนัก ”
407
