ตอนที่3
เช้าวันรุ่งขึ้น ผมขับรถมาตามโลเคชั่นที่พี่เลขาของบริษัทส่งมาให้ แล้วสัญญาณของโลเคชั่นก็บอกให้ผมจอดอยู่ที่หน้าบ้านหลังใหญ่สองหลังคู่หน้าบ้านมีรั้วสีทองขนาดใหญ่กั้นระหว่างถนนกับตัวบ้าน และป้ายหน้าบ้านก็บอกกับผมว่าใช่บ้านหลังนี้แหละทันใดนั้นประตูรั้วบ้านก็ถูกเปิดออกอัตโนมัติ ผมจึงหมุนพวงมาลัยรถขับเข้าไปจอดไว้ที่โรงจอดรถหน้าบ้านหลังใหญ่จากนั้นก็มีลุงท่านหนึ่งเดินเข้ามาหาผมพอดี เหมือนกับว่ากำลังรอผมอยู่
“คุณเนวินหรือเปล่าครับ”
“สวัสดีครับ ผมเนวินครับ” ผมยกมือไหว้ผู้ใหญ่แล้วรีบแนะนำตัวทันที
“ลุงชื่อลุงมิ่งนะครับ เชิญคุณเนวินด้านในเลยครับ คุณขวัญกำลังรอคุณอยู่”คุณขวัญที่ลุงมิ่งพูดถึงน่าจะเป็คุณขวัญนภานายจ้างของผมนั่งเอง
“เรียกผมว่าวินเฉยๆก็ได้ครับ” ผมยิ้มให้ลุงมิ่ง ซึ่งลุงมิ่งก็ยิ้มกลับมาให้ผมเช่นกัน
“เชิญทางนี้เลยครับคุณวิน” ทุกคนที่นี่จะให้เกียรติคนที่มาดูแลท่องภพโดยการเรียกคุณนำหน้าชื่อเสมอ
ลุงมิ่งพาผมเดินเข้ามาภายในบ้านหลังใหญ่ก่อน ดูจากด้านนอกก็ว่าใหญ่แล้วด้านในดูกว้างมากๆด้วยเฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นตามทางที่ผมกำลังเดินผ่านล้วนแล้วแต่หรูหรามีราคามองไปทางไหนก็บ่งบอกว่าเ้าของบ้านดูมีรสนิยมค่อนข้างดี
“คนดูแลคุณหนูคนใหม่มาแล้วครับ” ลุงมิ่งพาผมเดินมาหยุดอยู่ที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่างของบ้านหลังใหญ่จากนั้นลุงมิ่งก็เดินออกไป แต่เอ๊! คุณหนู...นี่ผมมาดูแลเด็กเหรอครับนี่ ซึ่งผมก็ลืมถามจากพี่เลขาซะด้วยสิ
“สวัสดีครับ ผมเนวินครับ” ผมรีบยกมือไหว้ผู้ใหญ่ที่กำลังนั่งรอผมอยู่ที่โซฟาตัวยาว
“สวัสดีจ๊ะ ยินดีต้อนรับนะจ๊ะ เรียกฉันว่าคุณท่านก็แล้วกัน”คุณท่านส่งยิ้มบางๆมาให้ผมเล็กน้อย
“ครับคุณท่าน” ผมพยักหน้ารับ ท่านดูใจดีนะแต่ถึงอย่างนั้นผมก็ยังรู้สึกเกร็งๆอยู่ดีนั่นอาจจะเป็เพราะผมเพิ่งเคยทำงานครั้งแรกมั้ง
“นั่งสิ” ท่านอนุญาตให้ผมนั่ง
“ขอบคุณครับ” ผมจึงทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาอีกตัวข้างๆท่าน
“เอาล่ะ เธอคงทราบเงื่อนไขจากเลขาของฉันมาบ้างแล้ว” เงื่อนไขที่คุณท่านพูดถึงก็ไม่ได้มีอะไรมากข้อสำคัญคือผมต้องมาประจำอยู่ที่นี่นั่นเอง เพราะผมยังโสดจึงถูกเลือกซึ่งคนมีภาระมีครอบครัวคงมาอยู่แบบนี้ไม่ได้
“ครับ”
“งานที่เธอได้ก็คือดูแลลูกชายฉัน”
“ครับ” ตอนนี้ในหัวของผมกำลังคิดถึงใบหน้าของเด็กน้อยคนนั้นคนที่ลุงมิ่งเรียกว่าคุณหนู
“เื่เงินเดือนถ้าเธอคิดว่ามันน้อยไปเรามาคุยตกลงกันใหม่ได้นะ”
“..............” ห๊ะ!! ไม่มั้งประโยคนี้ของคุณท่านทำไมผมถึงได้รู้สึกกลัว แค่เด็กตัวเล็กๆนี่นะ เพราะที่ตกลงกันไว้ก็มากโขอยู่ซึ่งตัวผมเองก็ไม่เคยคิดไม่เคยฝันมาก่อนเลยว่าจะได้เงินเดือนครั้งแรกของการทำงานมากขนาดนี้
“เธอจะต้องอยู่ที่บ้านหลังนี้ยี่สิบสี่ชั่วโมงแต่ถ้าวันไหนมีธุระก็ให้บอกล่วงหน้านะ” คุณท่านอธิบายไปเรื่อยๆซึ่งผมก็นั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ
“ครับ” เลี้ยงเด็กนี่เองผมเข้าใจแล้วอีกหน่อยเด็กคงติดพี่เลี้ยง
“ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น ฉันไม่ได้จะใช้งานเธอหนักหรอกเพียงแต่ที่ให้เงินเดือนเยอะนั้น แค่้าให้เธอใช้ความอดทนกับลูกชายฉันสักหน่อยที่จริงฉันก็แค่้าหาคนมาอยู่เป็เพื่อนเขาเท่านั้น” ท่านใช้คำว่าลูกดูจากอายุของท่านแล้ว หรือว่าท่านจะมีลูกหลง...อือน่าจะใช่
“เธอรู้มาแล้วใช่ไหมว่าดวงตาของเขาเสียการมองเห็น” น่าสงสารจัง ยังเด็กอยู่แท้ๆ
“ครับ”
“หลังจากที่เขาประสบอุบัติเหตุและเสียการมองเห็นทั้งสองข้างอารมณ์ของเขาก็เปลี่ยนไป หงุดหงิดง่าย โมโหบ่อย ฉันอยากให้เธอเข้าใจเขานะคนที่เคยมองเห็นมาตลอด วันหนึ่งดวงตากลับมืดบอด” น่าสงสารจังเลยครับผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ
“เขาชื่อท่องภพนะ เธอเรียกเขาว่าคุณภพก็แล้วกันจะให้เรียกคุณหนูเหมือนคนที่บ้านหลังนี้คงจะไม่เหมาะ”
“ครับ” ผมพยักหน้ารับ
“เอาล่ะคราวๆก็ประมาณนี้ มีอะไรอยากจะถามฉันอีกไหม”
“ไม่มีครับ” ที่จริงคำถามของผมเต็มหัวไปหมดแต่มันยังเรียบเรียงออกมาเป็คำพูดไม่ได้ก็เท่านั้น
“ถ้าไม่มีคำถามแล้วก็เดินตามฉันมา ฉันจะพาไปแนะนำให้รู้จักกันเอาไว้ฉันอยู่ที่บ้านหลังนี้ แต่ลูกชายของฉันอยู่ที่บ้านหลังเล็กด้านโน้น” คุณท่านลุกขึ้นจากโซฟาแล้วบอกให้ผมเดินตามไป ซึ่งผมก็เดินตามท่านไปท่านพาผมเดินไปที่บ้านอีกหลังที่อยู่ถัดออกไป
เมื่อสักครู่ท่านพูดว่าบ้านหลังเล็ก แต่ที่จริงแล้วบ้านหลังนี้ไม่ได้เล็กอย่างที่ท่านพูดแต่มันแค่เล็กกว่าหลังที่คุณท่านอยู่ก็เท่านั้นส่วนการตกแต่งภายในบ้านหรูหราไม่แพ้กับบ้านหลังใหญ่เลยผมเดินตามคุณท่านเข้ามาในบ้านหลังนี้ ก็เจอกับป้าอิ่มและลุงมิ่งซึ่งคุณท่านก็แนะนำให้ผมรู้จักกับพวกท่านเรียบร้อยแล้ว ป้าอิ่มคือแม่บ้านส่วนลุงมิ่งเป็สามีของป้าอิ่มทำงานอยู่ในบ้านหลังนี้เช่นกันจากนั้นคุณท่านก็พาผมเดินขึ้นไปบนชั้นสองของตัวบ้าน...แต่เด็กเล็กทำไมถึงอยู่บ้านคนละหลังกับพ่อแม่นะ
“ห้องนี้จะเป็ห้องนอนของเธอนะ ส่วนห้องถัดไป ห้องลูกชายฉันเองอยู่ใกล้ๆกันจะได้ดูแลกันสะดวก” ท่านเปิดประตูห้องที่บอกว่าเป็ห้องนอนของผมให้ผมดูซึ่งมันก็กว้างมากๆ จากนั้นท่านก็พาผมเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องอีกห้องถัดมาผมเริ่มรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้เจอหน้าคุณภพแล้ว
“ก๊อกๆๆ ภพลูก...นี่แม่เองนะ”
“เชิญครับ” เสียงทุ้มด้านในเอ่ยขึ้น...อ้าว! ไม่ใช่เด็กเหรอ
จากนั้นคุณท่านก็เปิดประตูเข้าไปด้านในคุณท่านหันมาพยักหน้าให้ผมเดินตามท่านเข้าไปด้านในด้วยกันซึ่งผมก็ก้าวขาเดินตามท่านเข้าไป แล้วไปหยุดยืนอยู่ที่กลางห้องเห็นผู้ชายตัวสูงยืนหันหลังให้ซึ่งตอนนี้ความคิดของผมก่อนหน้านี้ที่ได้สงสัยอะไรหลายๆอย่างได้กระจ่างหมดแล้ว
“ภพ...แม่พาคนดูแลคนใหม่มาแนะนำให้ลูกรู้จัก”
“ผมไม่อยากได้” และดูเหมือนว่าเขาคนนั้นจะรู้ว่าคุณท่านกำลังพาผมเข้ามาแนะนำตัวแต่น้ำเสียงเรียบๆของเขานั้นทำให้ผมรู้สึกเกร็งไปหมดเขาไม่ใช่เด็กอย่างที่ผมเข้าใจ แต่กลับโตเป็หนุ่ม แล้วน่าจะอายุมากกว่าผมเยอะเลย
“อย่าทำให้แม่ปวดหัวมากไปกว่านี้นะภพลูกอยู่คนเดียวไม่ได้อย่าดื้อ” คุณท่านเอ็ดลูกชายของท่านเหรอนี่ผมยังสมควรยืนอยู่ตรงนี้อยู่ไหม นี่คือสิ่งแรกที่ผมต้องเผชิญแลกกับเงินเดือนใช่ไหมแต่เขาก็ยังไม่ได้หันหน้ามา ยังคงยืนหันหลังให้อยู่อย่างนั้น
“อยากจะอยู่ก็อยู่ไป แต่อย่ามาสร้างความรำคาญให้ผมก็แล้วกัน”น้ำเสียงของเขาฟังดูไม่เป็มิตรเอาเสียเลยแต่คนอย่างผมก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆสักหน่อย
“คนที่จะมาอยู่เป็เพื่อนลูกคนนี้ชื่อเนวิน” ท่านกำลังแนะนำผมให้เขารู้จัก แต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่อยากรู้จักกับผมเลยสักนิด
“สวัสดีครับ” ผมเอ่ยทักทายคนตรงหน้าทันทีที่คุณท่านแนะนำจบ
“ผู้ชายเหรอ” เขาถามเสียงเบาพร้อมกับค่อยๆหมุนตัวหันหน้ามาทางที่ผมกับคุณท่านยืนอยู่เขาน่าจะจับทางของเสียงได้แหละ
“!!............” แต่สิ่งที่ผมเห็น คือใบหน้าของเขามีแต่หนวดเครารกรุงรังปกคลุมเต็มใบหน้าไปหมดผมก็ยาวหนวดก็ยาวมากๆด้วย แทบจะมองไม่รู้เลยว่าใบหน้าจริงๆของเขานั้นเป็ยังไง
“เนวินฉันฝากด้วยนะ จะออกไปทำธุระสักหน่อย”
“ยินดีครับ เอ่อ...เรียกผมว่าวินเฉยๆก็ได้ครับคุณท่าน”คุณท่านพยักหน้ารับ แล้วหันไปพูดกับคุณภพต่อ
“ภพ...แม่หวังว่าสิ่งที่เราคุยกันไว้ก่อนหน้านี้ภพจะยังจำได้นะ”
“...........” คุณภพไม่ได้รับปากคุณท่านแต่อย่างใด
เมื่อคุณท่านเดินออกไปจากห้องนี้แล้วก็เท่ากับว่าในห้องนี้มีแค่ผมกับเขาอยู่กันสองคนเท่านั้นแล้วผมจะพูดหรือทำอะไรก่อนดี เอาจริงๆผู้ชายตรงหน้าดูน่ากลัวสำหรับผมมากถึงเขาจะว่างหน้านิ่งเฉยแต่ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเคราทำให้ผมทำตัวไม่ถูกเลยตอนนี้เลิ่กลั่กไปหมด
“เอ่อ...คุณภพ้าให้ผมช่วยอะไรไหมครับ”เมื่อเวลาผ่านไปสักพัก ผมจึงรวบรวมความกล้าแล้วถามเขาออกไป
“จะไปไหนก็ไป!” อุ๊ย!!
787K
![คนหวงเมีย [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1616258473_94138667.webp)
