เกาะรัก...ทะเลแดง

น้ำใสไปเดินซื้อของที่ห้างใหญ่ตามรายการที่ได้ร่างไว้เมื่อคืน

        แต่ไม่ลืมที่จะโทรฯบอกภคกรเพื่อจะได้ไม่ซื้อของซ้ำซ้อนกัน

        น้ำใสได้ของครบตามรายการ

        มีปากกาสายลับที่มีกล้องถ่ายรูปซ่อนอยู่  ไฟฉายอันเล็ก  มีดเล็กพับได้  เทปบันทึกเสียงขนาดจิ๋ว  นาฬิกาข้อมือที่มีเข็มทิศในตัว

        และของที่สำคัญที่ขาดไม่ได้ สเปรย์พริกไทยและเครื่องซ้อตไฟฟ้าสำหรับป้องกันตัว

        หญิงสาวต้องการอุปกรณ์น้อยชิ้นที่สุดและมีประสิทธิภาพมากที่สุด เพื่องานจะได้ออกมาสำเร็จและรวดเร็ว

        แม้จะรู้ว่าอันตรายมาก แต่หล่อนไม่มีทางเลือก คงต้องลองเสี่ยงกันดูสักครั้ง

        น้ำใสต้องการเพียงแค่หลักฐานที่จะใช้เปิดโปงพฤติกรรมของนายธเนศ เพื่อใช้เป็นหลักฐานล้มเลิกการแต่งงานของเขากับมารดาหล่อน

        น้ำใสต้องการแค่นั้นจริงๆ   ส่วนเรื่องเด็กโดนฆ่า คงต้องแล้วแต่หลักฐานที่หล่อนจะได้

ส่วนคุณเอริค  ถ้าคุณทำผิดคุณต้องได้รับผลตอบแทน  แต่ไม่ว่าคุณจะเป็นคนผิดหรือไม่ ความรู้สึกที่ฉันมีต่อคุณจะยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง คุณยังคงเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตฉัน  และเป็นคนที่ฉันรักเสมอ

++++++++++++++++++++++

        วันนี้สุดาทิพย์ตั้งใจไว้แล้วว่าจะต้องพูดกับเอริคเรื่องที่อยู่ในใจให้ได้   ไม่ว่าชายหนุ่มจะตอบรับหรือปฎิเสธ

        ดังนั้นหญิงสาวจึงรอโอกาสเมื่อเอริคมาพบดอกเตอร์และกำลังจะกลับ

        หญิงสาวแอบไปดักรอเขาที่รถ

        “คุณเอริคคะ  คุณเอริค   ดิฉันขอรบกวนเวลาสักครู่เถอะค่ะ”

        แต่ผมจะรีบกลับนะครับผมต้องไปทำงานให้ดอกเตอร์”

        “ขอเวลาแป๊บเดียว  ไม่นานหรอกค่ะ   ขอร้องนะคะ”

เอริคหยุดคิดชั่งใจ

        “ก็ ได้ครับ  เชิญครับ”

        สุดาทิพย์ยิ้มออกมาได้หล่อนเดินนำหน้าเขาไปยังเก้าอี้ไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมทางด้านหลังมองลอดทิวไม้ลาดลงไปเป็นหน้าผามองเลยออกไปคือโขดหินและทะเล

        ลมพัดหวีดหวิวพัดพาปอยผมที่ดัดเป็นลอนของสุดาทิพย์ปลิวว่อนจนหญิงสาวต้องรวบแล้วมัดด้วยผ้ารัดผมที่เป็นผ้ายืดสีสดสวย

        เอริคเพิ่งมีโอกาสได้มองหน้าหญิงสาวใกล้และชัดก็ตอนนี้โดยก่อนหน้านี้ เขาเองเป็นฝ่ายหลีกเลี่ยงที่ได้จะได้ใกล้ชิดหล่อน

        วงหน้าหล่อนเรียวยาวผมดัดเป็นลอนอ่อน ผิวคล้ำแต่ไม่ถึงกับดำ รูปร่างผอมสูง ที่สำคัญแววตามีแต่ความเฉยชาหม่นหมอง

        ชายหนุ่มคิดถึงน้ำใสขึ้นมาทันทีสุดาทิพย์ช่างต่างจากน้ำใสลิบลับ

        น้ำใสมีแต่ความจริงใจทั้งสีหน้าและแววตาถึงแม้หล่อนจะดื้อดึงและช่างหาเรื่องให้เขาปวดหัว  แต่ก็มีความบริสุทธิ์ใจไม่เหมือนสุดาทิพย์แอบซ่อนบางสิ่งไว้ในใจตลอดเวลา

        “คุณเอริคคะ  คุณเองก็ทราบว่าดิฉันกับคุณธเนศมีความสัมพันธ์กันยังไง”

        “ครับ ผมทราบ”

        “แต่ดิฉันอยากจะอธิบายบางอย่างให้คุณเข้าใจ”

        “ผมว่าไม่จำเป็น”

        “คุณคิดยังไงดิฉันทราบ  แต่ขอความกรุณาฟังดิฉันให้จบก่อน  นะคะ”

        “ก็ได้  หวังว่าเรื่องที่คุณจะอธิบายคงจะไม่เกี่ยวกับผม” เอริครีบพูดกันตัวเองออกมาเนื่องจากเขาฉลาดพอที่จะดูออกถึงท่าทีของสุดาทิพย์ที่มีต่อเขา

        “กรุณาฟังให้จบก่อนแล้วคุณค่อยตัดสินใจเถอะคะ”

เอริคใช้วิธีเงียบแทนคำตอบ สุดาทิพย์ทึกทักเอาว่าเขาไม่ว่าอะไร จึงพูดในสิ่งที่ตนอยากให้เขาฟังว่า

        “ความจริงดิฉันไม่เคยเต็มใจหรือรู้สึกมีความสุขเลยที่ได้เป็นคนพิเศษของคุณธเนศตรงกันข้าม ดิฉันกลับรู้สึกอึดอัดและเป็นทุกข์มาตลอด  ดิฉันพูดจากใจจริงนะคะ คุณจะเชื่อหรือไม่ก็ตาม”

        “ผมว่าเรื่องนี้มันไม่เกี่ยวกับผมนะครับ  คุณควรจะพูดกับคุณธเนศเอง ผมคงจะต้องขอตัว”

        “เดี๋ยวซิคะ  กรุณาฟังให้จบก่อน”   สุดาทิพย์คว้าข้อมือชายหนุ่มฉุดไว้เมื่อเห็นเขาทำท่าจะลุกขึ้น

        เอริคก้มหน้าลงมองมือขาวเนียนที่จับกุมมือเขาอยู่ พร้อมกับเงยหน้าขึ้นสบตาสุดาทิพย์ตรง ๆ แบบตำหนิในการกระทำที่ไม่ถูกกาละเทสะของหล่อน จนเจ้าหล่อนต้องรีบปล่อยมือเขาให้เป็นอิสระ  เอ่ยขอโทษเสียงอ๋อย

        “ขอโทษค่ะ”

        “ผมไม่มีเวลามาก  กรุณาพูดธุระของคุณให้จบด้วย”  เอริคตอบกลับเสียงขุ่น

        “ค่ะ  ค่ะ”

        เอริคทรุดตัวลงนั่งที่เดิมสุดาทิพย์เม้มริมฝีปากสูดลมหายใจเข้าปอดเรียกความเชื่อมั่นกลับคืนแล้วรีบบอกชายหนุ่มไปว่า

        “คือ ที่ดิฉันไม่มีความสุข นั่นเป็นเพราะว่าดิฉันไม่ได้รู้สึกพิเศษกับคุณธเนศเลย  แต่ดิฉันรู้สึกพิเศษกับอีกคน” ประโยคนี้ของสุดาทิพย์หล่อนตั้งใจสบตาเอริคตรง ๆ  แฝงความนัยซึ่งมั่นใจว่าชายหนุ่มดูออก

        หากแต่เอริคเบือนหน้าหนี มองไปที่อื่นอย่างไร้จุดหมายเหมือนคำพูดที่ลอยออกจากปากหญิงสาวตรงหน้าเป็นเพียงสายลมพัดผ่าน ไม่ได้มีความหมายอะไรกับเขา

        “ดิฉันไม่ได้หวังให้เขาคนนั้นตอบรับความรู้สึกของดิฉันหรอกนะคะ   เพียงแต่จะขอความกรุณาจากคุณ”

        “ผมว่า”

        “ขอร้องเถอะค่ะ   กรุณาฟังให้จบก่อน” สุดาทิพย์รีบรั้งเขาว้าจากนั้นก็รีบพูดต่อทันที

        “ดิฉันอยากจะขอร้อง  ดิฉันอยากให้คุณเอริคช่วยพาดิฉันออกไปจากที่นี่ได้มั๊ยคะ”

        “ผมคิดว่าผมคงไม่”  ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะปฏิเสธจบประโยคสุดาทิพย์ชิงพูดขึ้นมาทันทีว่า

        “ขอร้องเถอะค่ะ ดิฉันอยากไปให้พ้นจากที่นี่”

        “ทำไมคุณไม่ลองพูดกับคุณธเนศดูเอาเองละครับ”  เอริคเสนอความคิดเห็น

        “คุณคิดว่าเขาจะยอมหรือคะ เขาคงไม่ยอมแน่ ดิฉันสัญญาว่าจะไปให้ไกลจะไม่ให้ใครเดือดร้อน”

        “ผมคงทำไม่ได้   ขอโทษผมขอตัว”

        “โธ่ คุณเอริค  ทำไมคะ”  สุดาทิพย์ตัดพ้อ   แล้วความน้อยใจก็พร่ังพรูออกมาต่อเนื่องว่า

        “มีคุณคนเดียวเท่านั้นที่ดิฉันไว้ใจและคิดว่าจะช่วยดิฉันได้ ได้โปรดเถอะค่ะ  นึกว่าเห็นแก่มนุษยธรรม คุณก็ทราบว่าดิฉันรู้สึกยังไงกับคุณ  ทำไมคะ  ดิฉันผิดตรงไหน  หรือผิดตรงที่ดิฉันเป็นคนของคุณธเนศ ดิฉันก็บอกแล้วว่าดิฉันไม่เต็มใจ ทำไมคุณไม่เคยมองเห็นความจริงใจที่ดิฉันมีต่อคุณเลย”   ความในใจถูกถ่ายทอดออกมาเมื่อเห็นว่าเขาสมควรที่จะรู้

        “ผมคงรู้สึกกับคุณมากเกินกว่านี้ไม่ได้  และก็คงช่วยอะไรคุณไม่ได้   ผมไมได้อยู่ในสถานะที่จะช่วยคุณ   เรื่องที่คุณต้องการคุณควรที่จะบอกกับคุณธเนศไปตรงๆ จะดีกว่า    บางทีเขาอาจจะเข้าใจคุณ  ผมขอให้คุณโชคดี”

        “คุณ   โธ่”   สุดาทิพย์ละห้อยไห้เมื่อเห็นชายหนุ่มไม่สนใจ หญิงสาวพูดได้เพียงแค่นั้น    แล้วเอื้อมมือไปหวังคว้ามือชายหนุ่มที่ตนหมายปองแต่แล้วก็ไม่เป็นผล   เอริคลุกขึ้นเดินไปที่รถ  สตาร์ทเครื่องขับออกไป

        สุดาทิพย์ยืนนิ่ง  เหมือนโดนตบหน้าด้วยคำพูดจนชาไปทั้งร่าง น้ำตาแห่งความเสียใจเจ็บแค้นกับความหมางเมินเย็นชาของเขาไหลออกตามอารมณ์

        สุดาทิพย์เห็นพวกเสื้อขาวบางคนหันมองทางหล่อน  หล่อนรีบปาดน้ำตาให้แห้ง  ก่อนยืดตัวตรง เชิดหน้า  ลุกขึ้นเดินไปจากที่ตรงนั้น

        สุดาทิพย์เดินขึ้นตึกไปยังห้องนอนหรูหราโอ่โถงของหล่อน

        หล่อนทิ้งตัวลงนอนบนเตียงใหญ่ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปได้

        “ฮือ  ฮือ ทำไม ทำไม๊”  สุดาทิพย์ร้องไห้โฮ หญิงสาวใช้กำปั้นทุบไปบนที่นอนนุ่มระบายอารมณ์ระทมทุกข์

        ทำไมเอริคไม่ช่วยเรา ทำไมเขาไม่เข้าใจ ทำไมไม่เข้าใจเราบ้าง

+++++++++++++++++++++

        น้ำใสนัดกับภคกรถึงวันเดินทางที่จะไปเกาะเอริคดังนั้น เช้ามืดประมาณตี 5 หญิงสาวจึงมายืนอยู่หน้าบ้านใหญ่โตของชายหนุ่มในชุดเสื้อกางเกงเข้ารูปทะมัดทะแมงและเป้สะพายหลังใบใหญ่  ผมรวบตึงถูกมัดเป็นพวงที่ด้านหลัง   น้ำใสสวมหมวกแก๊ปกับแว่นตากันแดดพรางใบหน้า   หญิงสาวยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา

        ภคกรวิ่งกระหืดกระหอบมาหาหญิงสาวในสภาพเครื่องแต่งกายเตรียมพร้อมน้ำใสมองเพื่อนชายตลอดตัวยิ้มพอใจ

        “ไปกันหรือยัง” น้ำใสเอ่ยชวน

        “ไปสิ”

        สองหนุ่มสาวพากันไปที่สนามบิน ซึ่งน้ำใสจองตั๋วไว้เรียบร้อย

        เครื่องบินทะยานขึ้นสู่ฟ้า ใช้เวลาไม่นาน น้ำใสก็มาถึงชายทะเลที่หล่อนเคยมาเที่ยวกับสุดาทิพย์

        “ไหนล่ะน้ำ  ที่น้ำว่าเคยเหมาเรือไปเที่ยวเกาะกันนะ”

        “นี่ ทางนี้” น้ำใสพาเดินไปตามทางที่หล่อนจำได้ ลัดเลาะห่างจากชายฝั่งเข้าแนวป่า  เดินเลาะแนวป่าโค้งไปมาจนถึงแทบชายทะเลที่เป็นแถบที่อยู่อาศัยของพวกชาวประมง

        “โอ้โห” ภคกรตื่นตากับเรือประมงมากมายหลายรูปแบบหลายสีสัน เด็ก ๆ ตัวดำขะมุกขะมอมทั้งชายหญิงชี้ชวนให้ดูทั้งสองราวตัวประหลาด แล้วหัวเราะพูดคุยกันสนุกสนาน

        น้ำใสพาภคกรไปยังเรือลำหนึ่งที่ค่อนข้างใหม่ชายหนุ่มเดินตามเพื่อนสาวต้อย ๆ  มือลูบคลำของสำคัญในเป้ด้วยความอุ่นใจ  ดีใจที่ไม่ลืมนำของสำคัญนั้นติดมาด้วยเผื่อเกิดเหตุอันตรายหรือฉุกเฉิน

        เจ้าของเรือเป็นชายฉกรรจ์อายุราวสี่สิบปีเศษ  แต่ท่าทางแววตาที่ซื่อทำให้น้ำใสนอนใจ   อีกทั้งหล่อนมีภคกรมาเป็นเพื่อนด้วยจึงไม่กลัว

        น้ำใสต่อรองราคากับเจ้าของเรือจนพอใจกันทั้งสองฝ่ายหญิงสาวให้ราคาที่ค่อนข้างสูง

        “ไป๊ เรียบร้อยแล้ว”

        “ฮื่อ” ชายหนุ่มเดินตามหญิงสาวขึ้นเรือพายลำเล็กเพื่อไปยังเรือประมงลำใหญ่ที่จอดอยู่ไม่ห่างจากชายหาดมากนัก  คราวนี้น้ำใสเลือกเรือที่ใหญ่กว่าคราวก่อนเพื่อความปลอดภัยและมั่นใจว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์เรือล่มเหมือนคราวที่แล้ว

        เมื่อขึ้นมาบนเรือได้ น้ำใสกับภคกรเดินดูรอบเรือ   คงเพิ่งต่อเสร็จใหม่ๆ   ดูแข็งแรงดี น้ำใสมองเรือใจคิดถึงลุงเจ้าของเรือลำก่อนที่หล่อนเคยเหมาจึงตะโกนถามเจ้าของเรือลำนี้ขณะที่เขากำลังเช็คเครื่องอยู่ด้านล่างไปว่า

        “คุณคะ คุณรู้จักลุงเจ้าของเรือที่ชื่อจันทร์แรมมั๊ยคะว่าตอนนี้แกเป็นยังไงบ้าง”

        “คุณหนูรู้จักลุงแกด้วยหรือครับ”

        “ค่ะก็พอรู้”  น้ำใสอึกอักไม่กล้าบอกว่าหล่อนเองนั่นแหละที่เป็นคนเหมาเรือไปคราวก่อน

        “โอ๊ย แกตายไปแล้วครับคุณหนู  เรือแกโดนพายุซัดจนเรือแตก จมลงก้นทะเล”  ระหว่างที่พูด  คนขับเรือก็ติดเครื่องครื่น  ครื่น   เรือเริ่มเคลื่อนไหวไปด้านหน้าช้าๆ  จนกระทั่งเร็วขึ้นทีละน้อย  ทีละน้อย   หัวเรือโยกขึ้นลงตามแนวลูกคลื่น  ลมทะเลเย็นเหนียวพัดแรงปะทะตัว

        “เหรอคะ”

        “ครับ”

            น้ำใสรับรู้ข่าวสลดใจ นี่เราเป็นต้นเหตุให้ลุงต้องตายเหรอนี่  ลุงจ๋า ถ้าลุงรับรู้ได้ด้วยญาณวิเศษ   ได้โปรดยกโทษให้อภัยน้ำใสด้วยที่เป็นต้นเหตุทำให้ลุงต้องตาย  แล้วน้ำใสจะทำบุญกรวดน้ำไปให้นะคะ  และถ้าลุงรับรู้ได้  ได้โปรดบันดาลให้น้ำใสตามหาเกาะเอริคพบด้วยเถิด

        น้ำใสยกมือไหว้ไปเบื้องหน้า  ภคกรงง  ไม่เข้าใจการกระทำของเพื่อนสาว คิดว่าเพื่อนสาวคงบนบานสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้ช่วยคุ้มครอง   จึงยกมือไหว้ตามบ้าง

        “ไป๊  กร ไปใส่เสื้อชูชีพกัน”  น้ำใสตะโกนชวนชายหนุ่มแข่งกับเสียงเครื่องยนต์

“ฮื่อ”  ภคกรเดินตามไปที่ห้องคนขับ  วางสัมภาระลงที่ข้างฝาห้องคนขับ น้ำใสชี้ชวนให้คนขับเรือขับไปตามเกาะต่าง ๆ ที่นอกสายตาที่หญิงสาวคิดว่าเป็นเกาะเอริค