หลี่ชิงหมิน : โปรดคืนบทพระรองให้ข้า

บทที่ 101 ฮูหยินรอง

“การทำงานหลักของคุณชายหลี่ที่ผ่านมาช่างน่าชื่นชมจริงๆ ข้าเองก็พยายามอย่างเต็มที่เท่าที่ตนเองจะทำได้แล้ว แต่เพราะเป็นสตรีผู้หนึ่ง ตระกูลจางของข้าย่อมไม่สามารถปล่อยข้าเข้าร่วมกองทัพเพื่อต่อสู้อยู่กินที่นั่นตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ข้อนี้ทำให้ข้าไม่อาจจะเสียสละเท่าท่านได้”

“ข้าเคยคิดว่าถ้าตนเองเป็นบุรุษผู้หนึ่ง การทำงานหนักเช่นท่านจะถือเป็นความฝันของข้าเลย น่าเสียดายที่ข้าเลือกเกิดไม่ได้ แต่...คุณชายหลี่ บุรุษเช่นท่านก็ไม่ได้มีมากนัก ท่านไม่ได้ถูกฝึกฝนอยู่ในกองทัพด้วยซ้ำ ทว่ายังสามารถเข้าร่วมกองทัพได้”

“หากไม่ใช่เพราะต้องหนีจากโจรร้ายและโชคดีได้พบกับท่านแม่ทัพใหญ่ ป่านนี้ท่านคงร่วมขบวนกับองค์รัชทายาทเพื่อไปเจรจากับกลุ่มการค้าสกุลทง และทำให้อาณาจักรของพวกเราได้รับอาวุธดีๆมามากมายแล้ว”

“ช่างถือเป็นโอกาสและเรื่องที่น่าเสียดายไปพร้อมๆกัน กระนั้น...ข้าดีใจที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ อย่างไร...ข้าก็ชอบชาจากท่านมากจริงๆ” 

ทักษะโน้มน้าวใจและทำให้คนเชื่อในสิ่งที่นางพูดถูกใช้ออกมา หลี่ชิงหมินรู้ทันทีว่าคุณหนูจางต้องการใช้ประโยชน์จากคำพูดเหล่านี้เพื่อจุดประสงค์บางอย่างอยู่ เขาระวังและพยายามจะคิดทบทวนในสิ่งที่นางพูด ก่อนจะเข้าใจความหมายแฝงในนั้นพร้อมกับคนอื่นๆที่ถูกชักจูงไปแล้ว

ทุกคนลืมเกี่ยวกับภารกิจของหลี่ชิงหมินตอนต้น เอาแต่สนใจผลลัพธ์ที่ว่าเขาสามารถช่วยกองทัพของท่านแม่ทัพต่อสู้ได้ และสร้างยาอัมพาตขึ้นมา อย่างไรก็ตาม....ที่อาณาจักรของพวกเขาต่อกรได้ช้า ไม่ใช่เพราะการเจรจากับสกุลทงล้มเหลวหรอกหรือ?

ขบวนขององค์รัชทายาทไปไม่ถึงที่นั่นด้วยซ้ำ และคุณชายหลี่ก็คือหนึ่งในคนที่ล้มเหลว เขายังถือว่าเป็น “ผู้ช่วยในสงคราม” โดยไม่มีข้อครหาได้อย่างไร

องค์รัชทายาทและองค์พระชายายังได้รับโทษ แต่เขากลับได้รับเลื่อนตำแหน่ง ได้รับสมรสพระราชทาน นี่คือความยุติธรรมหรือ? 

โจทย์ข้อนี้ทำให้ทุกคนได้คิดใหม่จริงๆ พวกเขามีคำถามเกิดขึ้นมากมายในหัวใจ ปรากฏว่านี่เรียกความเสียสละ หรือแค่ต้องบอกว่าเป็นเรื่องบังเอิญเท่านั้นกันล่ะ!

แท้จริงคุณชายหลี่แค่หนีตายจากขบวนองค์รัชทยาทแล้วโชคดีไปเจอท่านแม่ทัพช่วยชีวิตเอาไว้เท่านั้นเอง เวลานั้นเขาสามารถปฏิเสธที่จะไม่เข้าร่วมได้หรือ? ในเมื่อถ้าหันหลังกลับก็มีแค่ความตาย 

หลี่ชิงหมินได้ยินเสียงซุบซิบอยู่รอบๆ คำพูดของคุณหนูจางผู้นี้ยอดเยี่ยมจริงๆ แค่ไม่กี่ประโยคก็เปลี่ยนความคิดของผู้คนได้ทั้งหมด ตอนนี้เกิดข้อสงสัยเกี่ยวกับการกระทำของเขามากมาย แต่สำหรับเรื่องนี้...จุดเริ่มต้นมันก็ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเขาอยู่แล้ว หลี่ชิงหมินไม่เคยต้องการความดีความชอบอะไร เขาอยากให้ทุกคนเชิดชูงั้นหรือ? นั่นย่อมไม่ใช่วิถีของเขาด้วย

“ใช่แล้ว ข้ายังถือว่าโชคดีจริงๆ หากไม่เจอท่านแม่ทัพ ข้าคงเอาชีวิตไปทิ้งให้พวกโจรแล้ว” เขาหัวเราะเบาๆ ไม่ได้แก้ตัวให้ตนเองด้วยซ้ำ

คนรอบๆมองหน้ากันเอง แม้แต่จางหลิวอี้ก็เตรียมพร้อมจะโต้ตอบกับเขาแล้ว นางรู้ว่าเขาเป็นคนฉลาด ตอนเรื่องราวการแก้ต่างให้กับคุณหนูเหยา ทั้งยังหาหลักฐานมาจับคนผิดที่แท้จริง นางได้ยินมาทั้งหมด ยังมีเรื่องที่เขารอดพ้นจากคำสั่งลงโทษผู้ที่ร่วมสร้างโรงทานด้วย

นางให้คนตรวจสอบความเสียหายทั้งหมด พบว่าคุณชายหลี่ผู้นี้ยืนอยู่ในจุดที่สุขสบายจริงๆ แสดงให้เห็นว่าเขาคาดการณ์เอาไว้แล้วว่าอาจจะเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น

ดังนั้น...การปะทะฝีปากของนางและเขาวันนี้ไม่ควรจะจบลงง่ายดายเกินไป เช่นนั้น ทำไมเขาจึงยอมรับออกมาง่ายๆว่าตนเองเพียงแค่โชคดี จะไม่แก้ต่างว่าในใจแล้วยังต้องการเสียสละและช่วยเหลืออาณาจักรหรือ? นางไม่สามารถต่อสู้กับคนหน้ามึนเช่นนี้ได้จริงๆ

“ถึงคุณชายจะพูดว่าโชคดี แต่สุดท้ายแล้วท่านก็ลงมือไปมากด้วยเช่นกัน ข้านับถือท่านจริงๆ” จางหลิวอี้ต้องตอบเขากลับไปสักสองสามคำเพื่อไม่ให้น่าเกลียด 

หากปล่อยให้จบสั้นๆ ผู้คนคงคิดว่านางเพียงต้องการเอาชนะเขาเท่านั้น เมื่อได้ดั่งใจแล้วก็แค่ยิ้มรับอย่างเรียบง่าย แน่นอนว่าถ้าเป็นคนอื่นก็คงจะทำเช่นนั้น แต่จางหลิวอี้ไม่ได้โง่ที่จะปล่อยช่องโหว่ให้ผู้คนเอามาพูดในภายหลังได้อีก

หลี่ชิงหมินคลี่ยิ้มรับอย่างจริงใจ ท่าทางเหมือนเด็กที่ไม่คิดอะไรมากทำให้จางหลิวอี้ต้องระแวงเขามากขึ้นกว่าเดิมอีก นางไม่เชื่อว่าคนฉลาดเช่นเขาจะไม่เข้าใจความหมายของนางทั้งหมดนี้ แต่ว่าทำไมกันล่ะ...

เหยาหยวนหยางที่แอบได้ยินอยู่ไกลๆ นางทำได้แค่ถอนหายใจเฮือกใหญ่เท่านั้น หลี่ชิงหมินไม่เข้าใจสถานการณ์จริงๆ หรือไม่...เขาก็ขี้เกียจเกินไป สิ่งนี้ไม่ดีต่อเขาเอาเสียเลย เขาไม่รู้หรือว่าการที่ชื่อเสียงของเขาเกิดข้อสงสัย สุดท้ายจะทำให้อำนาจในมือของเขาลดลงไปด้วย

ยังมี...คนที่ต้องการจะคว้าตำแหน่ง “วีรสตรี” แทนเขาด้วย ตำแหน่งแค่วีรสตรีที่ออกไปช่วยทหารผู้หนึ่งจะเทียบเท่ากับคนที่มีส่วนร่วมกับกองทัพได้อย่างไร หลี่ชิงหมินมีข้อได้เปรียบนี้ หากพูดดีๆสักสองสามคำจะทำให้ชีวิตของเขาง่ายขึ้น แต่เขา...เขากลับเงียบเฉย!!

อย่างไรก็ตาม ในตอนที่เหยาหยวนหยางกำลังรู้สึกจนปัญญากับหลี่ชิงหมินผู้เกียจคร้าน เสียงใสเจื้อยแจ้วก็ดังขึ้นจากด้านหลังของเขาทันที

“คุณชายหลี่ ท่านเล่าเหตุการณ์ที่ท่านแม่ทัพไปช่วยเหลือท่านได้หรือไม่” สตรีน้อยผู้หนึ่งที่ไม่ได้สนใจการแข่งขันตำแหน่งผู้เสียสละโพล่งออกมาอย่างตื่นเต้น

นางแสดงออกราวกับว่านางเพียงอยากรู้เท่านั้นว่าเรื่องราวของท่านแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่เป็นอย่างไร หลี่ชิงหมินคลี่ยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้า เขาคิดเล็กน้อยก่อนจะเริ่มต้นเล่าเรื่องที่เตรียมเอาไว้ให้นางฟัง

“ไม่ได้มีอันใดมาก ข้าเพียงวิ่งหนีพวกคนร้ายออกมา เนื่องจากตอนนั้นทหารทั้งหมดให้ความสนใจกับการปกป้องเชื้อพระวงศ์ ขุนนางมากมายมีองค์รักษ์ของตนเอง แต่ข้ามีแค่ข้ารับใช้ 1 คนเท่านั้น คนที่ถูกไล่ต้อนไม่ได้มีแค่ข้าเพียงคนเดียว ยังมีอีกหลายคน และข้าก็ได้รู้ภายหลังว่าพวกเขาเสียชีวิตที่นั่นแล้ว”

“โจรร้ายพวกนั้นมีฝีมือมาก กดดันจนข้าวิ่งหนีเพื่อเอาตัวรอด วิ่งเข้าไปในป่า พวกมันก็ตามมาหวังสังหารทิ้งทั้งหมดไม่ให้เหลือ ข้ากระโดดลงน้ำและพยายามจะเอาตัวรอด แต่ว่าพวกมันเร็วกว่า ข้าไม่รู้ว่าพวกมันมีทักษะใดบ้าง ทว่ามันใช้แพไม้ที่ทำอย่างลวกๆไล่ตามมาทันเวลาด้วย”

“ข้าเกือบจะตายอยู่แล้ว แต่ท่านแม่ทัพใหญ่ปรากฏตัวขึ้นมา เวลานั้นข้าไม่รู้ว่าเขาคือแม่ทัพใหญ่ รู้แค่ว่าเขาคือกลุ่มชาวบ้านไม่กี่คนที่มีฝีมือ ดังนั้นจึงตามพวกเขาไปหวังว่าจะซ่อนตัวในหมู่บ้านนั้นได้”

“คิดไม่ถึงเลยว่าเมื่อไปที่นั่น ข้าจะได้พบกับกองทัพขนาดเล็กที่เขารวบรวมคนเอาไว้ กองทัพของเขาช่วยเหลือลูกเด็กเล็กแดงไว้ตลอดทาง เมื่อเจอหมู่บ้านก็นำไปส่งไว้แล้วเดินทางขึ้นเหนือ”

หลี่ชิงหมินเตรียมเรื่องเล่าของเขาไว้แล้ว เขาซ่อนรายละเอียดมากมายเอาไว้ รวมถึงแผนการหลบหนีของเขาจนทำให้บังเอิญไปเจอกับกบฏด้วย อีกทั้งการที่เขาเชื่อใจคนอื่นโดยไม่รู้ฐานะว่าเป็นแม่ทัพใหญ่ จำเป็นต้องทำให้ทุกคนเข้าใจว่าเริ่มแรกทุกคนคิดว่าเป็นเพียงกลุ่มต่อสู้เพื่อประเทศกลุ่มเล็กๆเท่านั้น

หาไม่แล้ว รายละเอียดที่เป็นของจริงมากเกินไปจะทำให้เป็นปัญหาได้ เขายังไม่ลืมว่ามีใครบางคนต้องการ “ทำลาย” เขาผ่านโทษประหารชีวิตอยู่....

“แล้วทำไมท่านจึงไม่แวะที่หมู่บ้านเหล่านั้น แต่กลับตามพวกเขาไปล่ะเจ้าคะ” เด็กสาวเอียงคอถามอีกคำ ตาของจางหลิวอี้หรี่ลงเล็กน้อย ทำไมเด็กสาวคนนี้จึงอยากรู้อยากเห็นมากเกินความจำเป็นกันนะ

“อืม นั่นสินะ...อาจจะเพราะ ข้าพอจะมีประโยชน์กับพวกเขากระมัง”

“เช่นนั้น ท่านก็รู้อยู่แล้วว่าตนเองกำลังจะไปเสี่ยงอันตราย แทนที่จะซ่อนตัวรอความช่วยเหลือ หรือรอการกลับมาเมืองหลวง ท่านก็ยังเลือกที่จะเข้าร่วมกองทัพหรือ?” เมื่อได้ยินประโยคนี้ หลายคนเริ่มมองหน้ากัน

จางหลิวอี้คลี่ยิ้มบางเบา นางส่ายหน้าไปด้วย

“เป็นการเลือกที่ถูกต้องจริงๆเจ้าค่ะ หากอยู่กับหมู่บ้านขนาดเล็กพวกนั้น ไม่รู้เลยว่าจะถูกโจมตีอีกเมื่อไร สู้ติดตามคนแข็งแกร่งไปซ่อนตัวยังจะดีกว่า” เมื่อจางหลิวอี้ให้เหตุผลแทนคนอื่น นางยังคงรักษาภาพลักษณ์ที่สูงส่งเอาไว้ได้ด้วย

 ชิงหมินรู้สึกว่าพรสวรรค์ของนางดีมากจริงๆ หากเป็นคนอื่นแทรกขึ้นมาเช่นนี้ สมควรถูกมองว่าไร้มารยาทไปแล้ว

“เป็นเช่นนั้นหรือเจ้าคะ ถ้าเข้าร่วมกับกองทัพที่แข็งแกร่งจะเป็นที่ปลอดภัยกว่า เช่นนั้นทำไมทหารจึงเสียชีวิตมากมายเล่า มันน่าแปลกจริงๆที่คิดว่าการเข้าไปในกองทัพปลอดภัย ข้าคิดว่าในกองทัพนั้นอันตรายมาก จะเจอกับคู่ต่อสู้แบบไหน แล้วยังต้องเสี่ยงอันตรายแบบไหน ข้าไม่ได้คิดเหมือนกับคุณหนูจางที่ว่าการเป็นทหารมันง่ายดาย...”

เด็กสาวแสดงท่าทางเหมือนโกรธเล็กน้อย นางยังอายุไม่มาก ด้วยท่าทางเช่นนี้ทำให้ดูน่าเอ็นดูมากกว่า 

คิ้วของจางหลิวอี้กระตุก นางรู้สึกว่าตนเองกำลังเผชิญหน้ากับตัวตนที่อันตรายอยู่! เพียงแค่การแสดงออกครั้งเดียวของเด็กสาว มันกลับทำให้จางหลิวอี้กลายเป็นคนที่มองว่ากองทัพนั้นง่าย ไม่อันตราย และยังปลอดภัย ซึ่งมันไม่ใช่สิ่งที่ถูกต้อง นี่คือการแสดงออกถึงการดูแคลนกองทัพ!!

“เรื่องนี้.....ข้าผิดเองที่ทำให้เจ้าคิดเช่นนั้น ข้ารู้ว่าการเข้าร่วมกองทัพนั้นอันตรายมากขนาดไหน เพียงแต่ในสถานการณ์นั้น...คุณชายหลี่อยู่กับกองทัพมาหลายวันแล้ว ทางเลือกของคุณชายหลี่จึงควรเป็นอยู่กับกลุ่มคนที่ไว้ใจ”

“ข้าก็คิดเช่นนั้นเหมือนกันเจ้าค่ะคุณหนูจาง แม่ทัพใหญ่คงจะดีต่อท่านมากๆใช่หรือไม่เจ้าคะ ปกติแล้วถ้าเป็นคนอื่น...อยู่กับท่านแม่ทัพใหญ่คงจะหวาดกลัวมากไปแล้ว แต่พอเป็นท่าน...ท่านแม่ทัพใหญ่ทำให้ท่านรู้สึกปลอดภัยใช่หรือไม่เจ้าคะ”

เด็กสาวตัวน้อยไม่ได้ฟังจางหลิวอี้ ทำราวกับคำพูดของนางเป็นแค่ลมผ่านไปเท่านั้น เด็กสาวหันกลับมาสนใจเรื่องราวของหลี่ชิงหมินต่อ 

เดิมทีชิงหมินเอ็นดูเด็กสาวจนไม่ได้ระมัดระวัง แต่หลังจากที่เห็นการแสดงออกอันน่าประหลาด เขาจึงเริ่มใช้ทักษะประเมินของตนเองกับเด็กน้อยตรงหน้า

ผู้ที่มีความสามารถในการโต้เถียงกับคุณหนูจางจะใช่เด็กใสซื่อจริงๆหรือ? ชิงหมินไม่คิดว่าคุณหนูจางจะถูกเด็กสาวตัวแค่นี้เล่นงานกลับจนหน้าเสีย 

แน่นอนว่าคนที่ผิดปกติย่อมมีความผิดปกติจริงๆ หลังจากที่หลี่ชิงหมินตรวจสอบเด็กสาวตัวน้อยคนนี้แล้ว เขาก็ต้องลอบเม้มริมฝีปากกับตนเอง

ปรากฏว่าเด็กสาวผู้นี้ไม่ธรรมดาเลย พลังชีวิตของนางควรจะหมดไปนานแล้ว แต่กลับถูกยื้อเอาไว้ได้ด้วยพลังหยินระดับสูง และแน่นอนว่าพลังหยินมากมายเช่นนี้ย่อมเกี่ยวข้องกับ “วิญญาณ” ซึ่งเป็นพลังของคนคุ้นหน้าคุ้นตากันดีเสียด้วย

มีวิญญาณอยู่ในร่างของเด็กสาว คาดว่าน่าจะควบคุมร่างที่หลับใหลอยู่ตลอดนี้เป็นเวลานานแล้ว ข้อดีคือทำให้คุณหนูน้อยผู้นี้ยังมีลมหายใจได้ แต่ข้อเสียก็คือ...คุณหนูน้อยผู้นี้เหมือนกับเจ้าหญิงนิทราไปนานแล้ว นางไม่มีวันตื่นขึ้นมาได้อีก ทำให้วิญญาณในร่างนี้กลายเป็นเจ้าของร่างโดยสมบูรณ์

หลี่ชิงหมินสูดลมหายใจลึก วิญญาณของสตรีที่งดงามผู้หนึ่งอยู่ในนั้น นางดูมีประสบการณ์จากการฟาดฟันเล็กๆน้อยๆนี้มากมายเหลือเกิน ไม่น่าแปลกใจที่การเลือกใช้คำและการแสดงออกของนางจะทำให้เด็กเพิ่งโตอย่างคุณหนูจางเพลี่ยงพล้ำได้

เขารู้ว่านี่เป็นคำสั่งของหวงซีเฉิง ถึงแม้ว่าจะไม่ต้องการ...แต่วิญญาณในร่างเด็กสาวนี้กำลังช่วยเหลือเขาอยู่

“เด็กสาวตัวน้อย เจ้าหิวบ้างหรือยัง? มานี่สิ...ข้ามีขนมหวานจะแนะนำให้เจ้ากินด้วย” 

หลี่ชิงหมินไม่ตอบอะไรอีกต่อไป เขาไม่ต้องการเอาชนะใครทั้งนั้น ไม่มีความจำเป็นต้องโกหกความสัมพันธ์ของพวกเขาให้ดูเหมือนรักใคร่กลมเกลียวทั้งที่ความจริงแล้ว....แม่ทัพใหญ่ผู้นั้นช่วยเหลือเขาเพียงเพื่อแลกกับชาโม่ลี่ฮวา

สุดท้ายแล้ว ชิงหมินก็อับอายเกินกว่าที่จะบอกว่าตนเองเป็นคู่รักปานจะกลืนกินกับเขา การแสดงออกของแม่ทัพใหญ่คือให้ความปลอดภัยกับเขาหรือไม่นั้น เขารู้ว่ามันเป็นจริง ไม่อย่างนั้นคงจะไม่มอบสัตว์อสูรระดับสูง สมุนไพรระดับ 10 ให้แก่เขาหรอก ความใส่ใจนี้ทำให้หลี่ชิงหมินไม่รังเกียจมากนักถ้าต้องแต่งกับเขา

แต่....เรื่องฮูหยินรองและการสานต่อสายเลือดของสกุลหวง มันยังคงเป็นหน้าที่ของแม่ทัพใหญ่อยู่ดี

หากเขาตามหานางเอกของเรื่องไม่เจอ เช่นนั้นก็ปล่อยให้เรื่องราวเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็นเถอะ เขาแค่ต้องการอยู่ในตำแหน่งฮูหยินขั้น 1 แบบเงียบๆไปจนจบเรื่องเท่านั้นเอง

แน่นอนว่าถ้าหวงซีเฉิงเลือกจางหลิวอี้มาเป็นฮูหยินรองคงจะทำให้เกิดเรื่องน่าปวดหัวในจวนมากขึ้น แต่ถ้ามองในแง่ดี...นางก็น่าจะทำให้พวกบ่าวรับใช้ในสกุลหวงเชื่อฟังได้ด้วย ถ้าปัญหาข้ารับใช้ในสกุลหวงหมดไปได้เพราะนาง อย่างนั้นก็ถือว่านางเข้ามาช่วยเหลือแล้ว

…………………………………………………………