บทที่ 6 : รักต้องห้าม
เช้านี้ผม พ่อและแม่ ต่างกันช่วยเก็บข้าวของส่วนหนึ่ง เพื่อเดินทางไปบ้านพ่อ รอยยิ้มแม่ดู สดใสแตกต่างจากเมื่อก่อน แม่จะยิ้มแต่หลังรอยยิ้มนั้น แม่ก็แอบร้องไห้บ่อยๆ พอมาวันนี้รอยยิ้มแม่เปลี่ยนไป ดูแม่จะมีความสุขมากกว่าเดิมสิอีก ผมเก็บของใกล้เสร็จละ เหลือแต่หนังสือที่ต้องใส่เป้ เสียงประตูดัง ""ก๊อก ๆ ๆ""
แม่ริน : รบเก็บของเสร็จหรือยังลูก ไม่ต้องเอาไปเยอะนะ พ่อบอกว่า เดี๋ยวพ่อให้ คนงานที่บ้านมาขนให้
รบ : ครับแม่ รบแค่เอาหนังสือใสเป้ก็เสร็จแล้วครับ แม่ลงไปก่อนได้เลย รบขอเก็บของรบอีกนิดเดี่ยวครับ
แม่ริน : รีบลงมานะ พ่อรออยู่
ผมเดินลงจากชั้นสอง พอลงมาได้พ่อก็เรียกและถามผม
พ่อภพ : รบ มาพอดี พ่อเปิดท้ายรถไว้รบเอาของรบไปใส่ได้เลย เหลือที่เต็ม ส่วนของที่เหลือ แม่บอกรบแล้วใช่มั้ยลูก
รบ : ครับพ่อ รบเอาไปแค่นิดหน่อย แม่บอกแล้วครับ
พ่อภพ : งั้น รินกับรบขึ้นรถไปรอพ่อก่อน เดี๋ยวพ่อล็อคประตูบ้านให้
แม่ริน : คุณภพ ไปปรอที่รถ เถอะค่ะ เดี๋ยวให้รบล็อคเอง
พ่อภพ : เคครับ ไปรินไปรอลูกที่รถกัน
รบเดินไปที่หน้าประตูบ้าน แล้วล็อคประตูเรียบร้อย เปิดประตูขี้นรถ...
พ่อขับรถมาได้เกือบครึ่งชม. พ่อจึงจับโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครสักคน เสียงปลายทางไม่ค่อยได้ยินเท่าไร
พ่อภพ : ณัฐหรือลูก ช่วยวานบอกป้าจีนให้พ่อที ว่าจัดข้าวเพิ่มสองที่ พ่อมีแขกคนสำคัญ แล้วณัฐ อยู่บ้านมั้ย? พ่ออยากให้เจอ คนสำคัญของพ่อ
(เสียงสนทนาที่เบามาก) ดีๆงั้นอยู่กินข้าวกันนะ แค่นี้นะลูก
ถึงแล้ว บ้านพ่อ พ่อจับรีโหมทประตู ประตูรั้วค่อยๆเปิด สิ่งที่ผมคิดไว้ที่แรก คือบ้านพ่ออาจไม่ใหญ่เท่าไร แต่นี้มันใหญ่มาก จนผมกลัวเลย กลัวว่าจะทำตัวไม่ถูก มองไปสวนหน้าบ้านใหญ่มากและกว้างมาก ซ้ายมือเป็สระว่ายน้ำใหญ่ ขวามือเป็ลานจอดรถ พ่อขับมาถึงหน้าบ้านแล้ว มีคนมาเปิดประตูให้พ่อ
พ่อภพ : ไปลงกันได้แล้วถึงบ้านแล้ว เดี๋ยวรินกับรบไม่ต้องเอากระเป๋าถือไปนะ เดี๋ยวให้ส้ม กับฉ่ำ มาถือไปไว้บนห้องให้
แม่ริน : ค่ะคุณภพ
รบ : ครับพ่อ
พ่อภพ : ส้ม ฉ่ำ เดี่ยวเอากระเป๋าไปเก็บ ห้องที่ฉันสั่งให้ทำความสะอาด ส่วนใบนี้ ไปไว้ที่ห้องของฉันนะ อ้อ อย่าลืมตาม ณัฐมากินข้าวด้วย
ส้ม ฉ่ำ : ได้ครับ ค่ะ คุณผู้ชาย
พ่อภพ : ริน รบ ไปเราไปกินข้าวกัน
ผมกับแม่ยิ้มรับทุกคนที่มองเราสองแม่ลูก พ่อแนะนำ แม่บ้าน ให้รู้จัก
พ่อภพ : นี้แม่บ้าน ชื่อป้าจีน ป้าจีนนี้คุณรินภรรยาฉัน แล้วนั้น รบ ลูกขายของฉัน
แม่ริน : สวัสดีจ้า ป้าจีน ยินดีที่รู้จักนะ
รบ : ป้าจีนสวัสดีครับ ผมรบครับ
ป้าจีน : ไม่ต้องไห้วหรอกคุณหนู คุณผู้หญิง คุณทั้งสองมีอะไร อยากได้อะไรเรียก จีนได้เลยนะค่ะ
คนที่นี้ดูเป็มิตรกับเราสองแม่ลูก เสียงเรียก "พ่อ" ดังจากด้านหลังผม เสียงคุ้นหูมากเลย ผมต้องหันไปดู เห้ย!!! ณัฐ นิหว่าทำไมเค้าถึงมาอยู่ที่นี้ได้ หรือคนที่พ่อเรียกในโทรศัพท์ คือณัฐ เอาไงต่อดีว่ะเรา
พ่อภพ : อ้าวมาแล้วเหรอ ณัฐมากินข้าวกัน
ณัฐ : ครับพ่อ นี้ใครครับ
พ่อภพ : คนนี้แม่ริน ไหว้แม่เค้า
ณัฐ : สวัสดีครับแม่ริน ผมณัฐครับ
แม่ริน : สวัสดีจ๊ะ คนนี้ลูกชายแม่ ขื่อ รบ
ณัฐ : พี่รบ พี่..... จริงๆพี่รบเป็รุ่นพี่ที่คณะ ไม่คิดว่าโลกจะกลมขนาดนี้
แม่ริน : อ้อหร๋อ จ๊ะ ดีเลยแม่ฝากพี่รบด้วยนะ
รบ : คือ..แม่ก็.....
ณัฐ : ได้ครับด้วยความเต็มใจเลย
บรรยากาศบนโต๊ะอาหาร พ่อกับแม่มีความสุขมาก แต่ผมสิ ทุกข์ เพราะเราพยายามหนีเค้า แต่แล้วก็หนีไม่พ้นจนได้ กินข้าวก็๐ไม่ลง ก็เล่นมองหน้ากันแบบไม่ละสายตาขนาดนี้ โอ้ย!! จะใครสะอีกก็ ณัฐ ไงครับ มองผมตาไม่กระพริบ แทบจะกินผมลงไปทั้งตัว ต้องแกล้งทำเป็ ปวดหัวดีกว่าขืนอยู่นาน ณัฐ คงกินผมจริง
รบ : พ่อครับรบขอตัวขึ้นไปพักผ่อนก่อนนะครับ รู้สึกปวดหัว
พ่อภพ : อ้าว! รบเมารถเหรอลูก เออๆ งั้นป้าจีนพารบขึ้นไปนอนที่ห้องนะ รบยังไม่รู้ห้องไหน
ณัฐ : พ่อเดี๋ยวณัฐพาพี่รบขึ้นไปเองครับ พอดีผมมีเื่จะถามพี่รบนะครับ
พ่อภพ : อืมๆเอางั้นก็ได้ ฝากเอายาให้พี่เค้ากินด้วยนะ
ณัฐ : ครับ
รบ : แต่...พ่อครับ..
ณัฐ : ไม่เป็ไรพี่รบ เดี๋ยวผมพาไปเองไม่ต้องเกรงใจ
ใครใช้ให้ไปส่งนะ แค่ไม่อยากเจอหน้านายเท่านั้น
ทำไมต้องเดินชิดขนาดนั้น เอาไงดีทีนี้ ต้องตอบคำถามนายอีก เลี่ยงไม่ได้เลย
รบ : นายเดินห่างๆผมหน่อยก็ได้ เดี๋ยวก็ตกกระไดทั้งคู่
ณัฐ : ไม่เดี๋ยวพี่รบก็หนีผมอีก ผมเดินใกล้ๆพี่แบบนี้ดีแล้ว
รบ : เอ้...คุณ!! ผมจะหนีคุณไปไหนได้อีก ในเมื่อเราก็อยู่บ้านเดียวกัน
(ณัฐยิ้มรับคำพูดของผม)
ณัฐ : นี้ห้องพี่รบ ส่วนห้องผมอยู่ข้างๆพี่รบนะครับ
รบ : ไม่เห็นต้องบอก ไม่เห็นอยากรู้
ณัฐ : โอเค!! ^__^ ไม่อยากรู้ก็ไม่อยากรู้
รบ : เอากุญแจมา ไหนล่ะ
ณัฐ : อยู่นี้ครับ อ่ะ! ผมไม่ให้เดี๋ยวผมเปิดให้
รบ : เื่มากจริง
ณัฐ : เชิญครับ
รบ : คุณก็กลับไปได้แล้ว ผมจะพักผ่อน
ผมเดินไปที่เตียงนอน เพื่อจะเก็บของในกระเป๋าเข้าที่ แล้วณัฐเข้ามากอดผมจากด้านโดยไม่รู้ตัว
รบ : เห้ยย!! คุณจะทำไร เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า ปล่อยผมนะ ปล่อย!!!!
ณัฐ : ผมไม่ปล่อย พี่รบรู้มั้ยผมดีใจแค่ไหน ที่พี่มาอยู่ใกล้ๆผม ผมดีใจมากนะครับ
รบ : คุณไม่ควรทำแบบนี้ เราเป็พี่น้องกัน คุณควรหยุด คิดกับผมแบบนี้ได้แล้ว
ณัฐ : พี่รบครับอย่าห้ามใจผมเลยนะ ผมรักพี่ั้แ่แรกเห็นนะครับ ผมบอกไม่ถูกว่าชอบพี่ตอนไหน แต่รู้อีกทีผมใจเต้นทุกครั้งที่อยู่ใกล้ๆพี่ พี่อย่าไล่ผมเลยนะ นะ นะครับพี่รบ
รบ : แต่......งั้นปล่อยผมก่อน ผมไม่ไล่คุณก็ได้ ปล่อยก่อนเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า
ณัฐค่อยๆปล่อยผมออกจากอ้อมกอดเค้า แต่ในใจผมอยากให้เค้ากอดผมไว้นานๆจัง
รบ : งั้นพี่ขอนอนก่อนนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ ค่อยคุยกันเรามีเวลาเหลือตั้งเยอะที่จะคุยกันนะ
ณัฐ : งั้นพี่พักเถอะครับณัฐ ไม่กวนพี่แล้ว
ผมรู้ดีว่าสิ่งที่ผมพูดไป ตัวเองไม่สามารถทำตามที่ณัฐบอกได้ แต่ก็ดีกว่าให้ใครมาเห็นเราสองคนกอดกันอยู่ ทำไม? เราต้องหวั่นไหวทุกทีเวลาที่มองตาเค้า เห้อ!! :( คงต้องพยายามห่างๆไว้ นอนก่อนดีกว่าตื่นมาค่อยคิดว่าจะทำอย่างไงต่อไปดี
..................นอนจนไม่รู้ว่านอนนานแค่ไหนแล้วนี้ "หาาา ทุ่มนึงแล้วพ่อกับแม่รอกินข้าวแน่ รีบลงไปดีกว่า" ............................
"อ้าวไม่มีใครอยู่เลยสงสัยกินข้าวกันหมดแล้ว "
ป้าจีน : คุณรบ หิวเหรอค่ะ คุณพ่อคุณแม่ ท่านทานกันแล้ว เดี๋ยวป้าไปอุ่นอาหารมาให้นะค่ะ
รบ : ครับ ขอบคุณครับป้า
ผมกินข้าวเสร็จก็เดินขึ้นห้อง ไปอ่านหนังสือ ดีนะห้องข้างๆไม่อยู่ ค่อยโล่งอกไปที
หลังจากอ่านหนังสือได้ไม่นาน รบก็มองไปที่หน้านอกชาน ลมเข้ามาในห้องพอดี
19:45น..
"ลมเย็นดีนะคืนนี้ พระจันทร์ก็สวย" จะเรียกแปลกมั้ยครับ เวลาที่ผมมีความสุขหรือทุกข์ ทุกครั้งต้องมายืนดูพระจันทร์ทุกที่ อยากรู้เหมือนกันว่า พระจันทร์ขอทุกอย่างได้จริงมั้ย เหมือนที่ตอนเด็กๆ เคยมีคนพูดว่า จันทร์เอ๋ย จันทร์เ้า ขอข้าวขอแกง ขอแหวนทองแดง อะไรต่อน่าา เค้าขอได้จริงๆมั้ย แต่ถ้าขอได้ ตอนนี้ ผมจะขอ...ให้ผมได้เจอคนที่รักผมแล้วผมก็รักเค้าพอ คงขอไม่เยอะเกินนะ
ชมจันทร์...
ผมยืนมองพระจันทร์โดยไม่ทันสังเกตุว่าข้างมีใครอีกฝั่งยืนอยู่
ณัฐ : พี่รบ พี่ยิ้มอะไรของพี่ เอ้...หรือพี่ชอบดูพระจันทร์เหมือนกันเลย ผมก็ชอบดูเวลาผมเหงา เวลาที่ผมหาทางออกไม่เจอ ก็มายืนดูแบบนี้ มันรู้สึกสบายใจ
เวลาที่ณัฐพูดผมได้แต่มองดูใบหน้าของเค้า ผมรู้สึกสงสาร ตอนนั้นผมไม่มีพ่อพยายามคิดว่าพ่อเป็ใคร แต่พอมองณัฐ ผมกลับสงสารเค้าอย่าบอกไม่ถูก เค้าคงคิดว่าตัวเองอยู่ตัวคนเดียวสินะ
ณัฐ : พี่รบ พี่ พี่....ได้ยินผมพูดไหม๊ เห็นเงียบไปเลย
รบ : อ่อ..เปล่าๆ ผมแค่มาสูดอากาศข้างนอกเห็นลมเย็นดีเท่านั้นเอง งั้นผม ขอตัวนอนก่อนนะ คุณก็นอนได้แล้ว
ณัฐ : พี่นี้ก็ปากแข็งจัง 555 ฝันดีครับ ^___^
รบ : อืม...^///^
ถ้าเราบอกไปว่าชอบดูพระจันทร์เหมือนกัน แสงเงาจันทร์นั้นมันคือเงาของความสุขและเศร้า เหมือนณัฐ ที่ เวลาคิดอะไรไม่ออกมายืนดูทุกครั้ง....
3K
