ตอนที่ 3 ยาถอนพิษ (1)
ยามฟ้าใกล้สาง ในที่สุดซ่งจื่อเฉินก็ผล็อยหลับ
อาจเป็เพราะนอนดึกเกินไป เมื่อซ่งจื่อเฉินตื่นขึ้นมาฟ้าก็สว่างโร่ คนข้างกายตื่นนานแล้ว กำลังจัดเก็บห้องให้เขาด้วยความอดทน ซ่งจื่อเฉินชอบมองมู่ชิวทำงาน ไม่ว่าคนผู้นี้จะทำสิ่งใดล้วนตั้งอกตั้งใจมาก ราวกับมีท่วงท่าติดตัวมาแต่กำเนิด แม้จะเป็การปัดกวาดเช็ดถูก็ดูสง่างามอย่างเห็นได้ชัด พาให้ใจรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก
“ท่านอ๋องตื่นแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ”
แม้ซ่งจื่อเฉินจะไม่รู้สึกว่าตัวเองทำเสียงเคลื่อนไหวอะไร แต่คนที่หันหลังให้เขาอยู่ก็ยังคงเรียกเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน วางหนังสือในมือที่กำลังจัดเรียงลงแล้วหันมา หยิบเสื้อผ้ามาใส่ให้เขา ซ่งจื่อเฉินมองคนผู้นี้ทำงานอย่างคล่องแคล่ว จึงอดถามในสิ่งที่เก็บไว้มานานไม่ได้ “เ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าตื่นแล้ว”
มู่ชิวได้ฟังก็เงยหน้าเล็กน้อย ดวงตาราวกับมีรอยยิ้ม “ลมหายใจของท่านอ๋องเปลี่ยนไป หากใส่ใจให้มากหน่อยก็จะสังเกตได้พ่ะย่ะค่ะ”
“ใส่ใจให้มากหน่อย...” ซ่งจื่อเฉินพูดขึ้นทันที พยายามฟังลมหายใจของคนตรงหน้า แต่กลับพบว่าแม้แต่จะฟังให้ชัดยังยาก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง จึงอดใขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้
ทันใดนั้นเขาก็พบว่าตัวเองไม่เคยสนใจการฝึกวรยุทธ์ของคนผู้นี้ อย่างไรเสียก็เป็เพียงองครักษ์กำพร้าทั่วไป จึงมองว่าอีกฝ่ายเพียงมีฝีมือเก่งกาจกว่าคนอื่นอยู่สักหน่อย ทว่าเมื่อลองนึกถึงวันนั้นที่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ เห็นอยู่ว่าคนผู้นี้ได้ถูกพิษแทรกซึมในร่างกายจนอ่อนแอ หากแต่กลับยังสามารถปกป้องเขาท่ามกลางราชองครักษ์ที่เป็ปฏิปักษ์ไม่ให้รับาเ็แม้สักนิด เห็นได้ชัดว่ามิอาจใช้คำว่าฝีมือดีทั่วไปมาอธิบายได้
“มู่ชิว...” ซ่งจื่อเฉินรับผ้าเช็ดหน้าที่เขายื่นมาให้ แตะน้ำที่ถูกเตรียมไว้ในอ่างมาเช็ดใบหน้า ในที่สุดก็ทนไม่ไหว เอ่ยปากถามขึ้น “ตอนนี้ วรยุทธ์ของเ้า เป็อย่างไรกันแน่”
“กระหม่อมเองก็ไม่ทราบ...หลังจากที่ท่านพ่อเสียชีวิต กระหม่อมก็ฝึกวรยุทธ์ด้วยตัวเองตามวิชาที่สืบทอดกันมาในครอบครัว บัดนี้ยังด้อยอยู่บ้าง แต่คิดว่ายังพอรับมือคู่ต่อสู้ทั่วไปได้พ่ะย่ะค่ะ” มู่ชิวไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดจู่ๆ เขาก็ถามเื่นี้ จึงตอบไปตามปกติ “ท่านอ๋อง มีงานจะสั่งหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“เปล่า ข้าเพียงถามดู”
ซ่งจื่อเฉินส่ายหน้าเล็กน้อย ไม่ได้ถามอีก สมัยเด็กมู่ชิวโตมาในกรมทหารองครักษ์ จากนั้นก็มาอยู่ข้างกายเขา ไม่มีโอกาสได้ประลองฝีมือกับคนเก่งๆ ไม่รู้ว่าความสามารถของตัวเองก็ปกติ “วันนี้มีธุระอะไรหรือไม่”
“ในจวนยังอยู่่ไว้ทุกข์ ไม่มีธุระอะไร...” มู่ชิวพูดถึงตรงนี้ก็หยุดชะงัก พอเห็นคนตรงหน้าไม่ได้มีท่าทีไม่พอใจ จึงพูดต่ออย่างสบายใจ “แต่เมื่อวันก่อนท่านอ๋องสามส่งจดหมายมาบอกว่า วันนี้จะเสด็จมาเยี่ยมพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อซ่งจื่อเฉินได้ยินคำว่าท่านอ๋องสามหัวใจก็พลันดำดิ่ง ความแค้นฝังลึกในชาติก่อนราวกับได้คืนชีพขึ้นมาในห้วงความคิดเขาอีกครั้ง แต่เขาก็รู้ดีว่ายามนี้เขาไม่สามารถทำอะไรพี่ชายแท้ๆ คนนี้ได้ ทั้งยังจำต้องแสดงเป็น้องชายที่จงรักภักดีต่อไป ในใจของเขายังมีข้อสงสัยอีกมากมาย ก็พอดี แสร้งทำเป็ตามความคิดของคนผู้นั้นไป ลองดูว่าภายใต้ความจอมปลอมเ่าั้ได้ปกปิดความจริงอันน่ารังเกียจอะไรเอาไว้บ้าง
“ท่านอ๋อง...ท่านอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”
เขาจมอยู่กับความคิดไปชั่วขณะ มู่ชิวเรียกอยู่หลายครั้งถึงได้สติกลับมา เขาส่ายหน้าเพื่อบอกว่าตัวเองไม่เป็อะไร มู่ชิวก็ไม่ได้ถามมากความ หยิบเสื้อนอกที่เตรียมไว้มาสวมให้เขา ซ่งจื่อเฉินมองคนตรงหน้าคุกเข่าผูกหยกแขวนให้ด้วยความตั้งใจ ทันใดนั้นหัวใจก็วูบไหว คว้ามือเย็นเล็กน้อยที่อยู่ตรงเอว “มู่ชิว เ้าคิดว่าพี่สามเป็คนอย่างไร”
มู่ชิวได้ยินดังนั้นก็ตะลึงไปเล็กน้อย เงยหน้ามองเขาด้วยความฉงน โอรส์องค์ปัจจุบันมีทายาทสืบสายโลหิตหลายพระองค์ ลำพังแค่องค์ชายก็สิบกว่าพระองค์แล้ว ทว่ากลับมีเพียงซ่งจื่อเฉินกับองค์ชายสามซ่งจื่อเซวียนที่เป็พี่น้องร่วมมารดาเดียวกัน ด้วยเหตุนี้ถึงแม้องค์ชายสามจะอยู่ในลำดับที่สาม ซ่งจื่อเฉินกลับเรียกเป็การส่วนตัวว่า ‘พี่ใหญ่’ เสมอมา เมื่อครู่จู่ๆ ก็ได้ยินเขาเปลี่ยนคำเรียก มู่ชิวจึงฉุกคิดไม่ทันไปชั่วขณะ
“ท่านอ๋องสามเป็คนเก็บงำความรู้สึก ตัดสินพระทัยใจเด็ดขาด อีกทั้งยังค่อนข้างมองการณ์ไกลพ่ะย่ะค่ะ” ครุ่นคิดเล็กน้อย มู่ชิวยังคงเก็บความคิดที่อยู่ในส่วนลึกของหัวใจลงไป จากนั้นก็เอ่ยขึ้น “ท่านอ๋อง...ให้ความเคารพและช่วยเหลือท่านอ๋องสามได้ แต่มิอาจทุ่มเทให้หมดทั้งใจ มิฉะนั้นยากที่จะเลี่ยงข้อครหาสมคบคิดนะพ่ะย่ะค่ะ”
ซ่งจื่อเฉินไม่ตอบอะไร ทว่ากลับรู้สึกใมาก เขานึกไม่ถึงว่ามู่ชิวจะมีใจหวาดระแวงคนผู้นั้นั้แ่เนิ่นๆ ขนาดนี้ คำพูดที่ว่า ‘ข้อครหาสมคบคิด’ เห็นได้ชัดว่ากังวลว่าเขาที่รักพี่น้องจะไม่ยอมฟัง ถึงได้ใช้ข้ออ้างปิดบัง เขากับซ่งจื่อเซวียนเป็พี่น้องท้องเดียวกัน ย่อมเป็พวกเดียวกันไปโดยปริยาย ต่อให้เลี่ยงข้อครหาก็ไม่มีทางมีคนเชื่อ
คิดดูแล้วมู่ชิวคงอยากเตือนเขาให้ระวังซ่งจื่อเซวียนจริงๆ มู่ชิวพูดเช่นนี้ในชาตินี้ได้ เมื่อชาติก่อนก็ย่อมไม่มีเหตุผลที่จะเก็บงำไว้ ช่างน่าขันที่เขาไม่เคยรับฟังแม้แต่นิดเดียว
“เ้าว่า...หากข้าถามเขาเื่ยาถอนพิษในร่างกายเ้า เขาจะว่าอย่างไร”
ซ่งจื่อเฉินข่มความปั่นป่วนภายในจิตใจ เงียบอยู่สักพักจึงเอ่ยถามคนที่หันไปเก็บข้าวของอย่างเป็ธรรมชาติอีกครั้ง
94K
![ผมเกิดมาเป็นตัวประกอบในบทตัวร้าย [ Yaoi/จีนโบราณ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1678700647_64406571.webp)
