ลวงสวรรค์สู่วิถียุทธคลั่ง [จบ]

       ทันใดที่อี้เฉินกลับมายังดินแดนเทพ เขาก็รับรู้ถึงความวุ่นวาย ภายในเมืองหลวงต่างๆ ที่เขาบินทะยานผ่าน มีแม้ประชาชนบางกลุ่ม คิดจะอพยพไปทวีปทางเหนือสุด หลีกหนีควันไฟสงคราม ความวุ่นวายที่เกิดขึ้นมาบัดนี้ 
 

       อี้เฉินส่ายหัวออกมาทันใด เขารับรู้ศึกสงครามนี้ เกี่ยวพันไปถึงความอยู่รอด ของคนดินแดนเทพ ต่อให้หนีขึ้นไปทางเหนือสุดของทวีปเหมันต์ ก็ไม่อาจหลีกหนี ภัยพิบัติ ที่จะส่งผลกระทบทั่วดินแดนเทพได้

        ครั้นอี้เฉินเงยหน้าขึ้นไปมองท้องฟ้าของดินแดนเทพ ที่เต็มไปด้วยรอยแตกร้าว ราวกับใยแมงมุมไม่มีชิ้นดี แก่นโลกดินแดนเทพ เกรงว่าจะเสียหายอย่างหนัก ยากที่จะฟื้นฟู เข้าสู่ยุคแห่งการเสื่อมถอยแล้ว แม้แต่การฝึกปรือ เกรงว่าจะยิ่งลำบาก มากกว่ายามก่อนไปอีกหลายเท่า จากปราณพลังที่เบาบาง ของดินแดนเทพ อี้เฉินเองเขายังรู้สึกกังวล ฝ่ามือบีบรัด เข้าหากันจนแน่น ก่อนร่างเขาจะมาหยุดที่ค่ายทหาร บริเวณเชิงผาติดกับ หุบเขาน้ำหลาก

       ทหารที่สวมใส่ชุดเกาะหนา เต็มไปด้วยคราบเลือดสีดำแห้งกรัง ชุดเกาะเองก็มีความชำรุด ผุพังอยู่ไม่น้อย แถมพวกเขา ต่างก็มีสภาพที่อิดโรย อี้เฉินปรายตามองแวบเดียว เขาก็รับรู้ได้ทันทีว่า พวกเขาต่อสู้กับศัตรู มากันอย่างหนักหน่วงถึงเพียงใด ในรอบหลายเดือนมานี้

      อี้เฉินสืบฝีเท้าย่างก้าว ตรงไปยังกระโจมหลังใหญ่ในทันที ครั้นรับรู้ว่ามีพวกระดับสูง กำลังระดมความคิด กันอยู่ตอนนี้ ทหารบางคน พวกเขาถึงกับคิดจะเข้ามาห้ามปรามอี้เฉิน ไม่ให้เข้าไปภายในกระโจมหลังใหญ่ แต่กลุ่มจอมยุทธ์ที่รับรู้อี้เฉินเป็นใคร พวกเขาต่างก็ห้ามปราม คนที่คิดจะขัดขวางอี้เฉินอย่างฉับไว

      ทันใดที่กระโจมเปิดออก เสียงเหล่าแม่ทัพใหญ่ นายกองต่างก็ถกเถียงกันออกมา เสียงดังระเบ็งเซ็งแซ่ไม่มีขาด มีแม้บางคน คิดอยากจะให้จางเหมย ออกจากการสืบทอด ของจักรพรรดิสายฟ้า มาเข้าร่วมศึกสงครามเสียด้วยซ้ำ ซึ่งข้อนี้อี้เฉิน แม้แต่ซีเผิง  โม่กวางพวกเขา ต่างก็ไม่มีทางยอมให้เป็นเช่นนั้น ไม่เช่นนั้นจางเหมย นางได้สูญเสียโอกาสของนางไปแน่

อี้เฉินที่ทนฟังมานานพักใหญ่ก็ยังไม่ได้ข้อสรุป ก่อนอี้เฉินจะแค่นเสียงขึ้นมา ท่ามกลางที่ประชุม ที่กำลังเกิดเสียงโหวกเหวกโวยวาย

         “พวกท่านทั้งหลาย เยือกเย็นกันหน่อย ข้าได้ยินที่พวกท่านพูดคุยกันบางส่วน ข้าอาสาเป็นทัพหน้าเอง ส่วนเรื่องของจางเหมย ขอให้เลิกพูดเรื่องของนางไปเสีย ไม่แน่นางอาจจะได้สิ่งสืบทอด ครอบครองพลังของผู้ยิ่งใหญ่ คลี่คลายปัญหา ให้หมู่ชนดินแดนเทพก็เป็นได้”

         หมู่ชนภายในสถานที่ประชุม ได้ยินน้ำเสียงที่โอหังของอี้เฉิน พวกเขาต่างก็หันขวับ มาจ้องเขม็งมองอี้เฉิน เป็นสายตาเดียว ก่อนผู้อาวุโสผู้นำราชสำนัก จะไต่ถามย้ำเตือนอี้เฉินออกมา “เจ้าจะไปจริงหรืออี้เฉิน เจ้ายังไม่ใช่ขั้นราชันสวรรค์เสียด้วยซ้ำ ทัพหน้าบัดนี้อันตรายมาก เหล่าราชาอมตะ ฝั่งศัตรูเองก็มากันมากไม่น้อย เกรงว่าพวกต่างดินแดน คงคิดกวาดล้าง รุกคืบพวกเราเหล่าคนดินแดนเทพแล้ว”

        อี้เฉินประสานฝ่ามือทักทาย ผู้นำราชสำนัก หาญกวงจิน พร้อมกับเหล่าราชาอมตะคนอื่นๆ ก่อนพยักหน้ารับคำอย่างหนักแน่น “เช่นนั้นฝากพวกท่าน คอยสนับสนุนข้าด้วย ข้ารู้ว่ามันยากลำบาก แต่เราไม่มีทางเลือกมากนัก”

        คำพูดของอี้เฉินทำให้หลายคนฉุกคิดขึ้นมาไม่ตก ส่งให้บรรยากาศ ภายในสถานที่ประชุม เงียบงันลงอย่างเห็นได้ชัด เนื่องด้วยพวกเขารู้ดีทัพหน้า จะต้องแบกรับศึกอันหนักหน่วง เป็นไปได้พวกเขาอาจถูกปิดล้อม ฆ่าสังหารหมู่ บัดนี้ทวีปโพ้นทะเล หยงหย่วน ต่างก็ตกเป็นของศัตรู ต่างดินแดนไปแล้วหลายส่วน

        ก่อนน้ำเสียงซีเผิง จะกล่าวพูดออกมา “ข้าเองก็อาสาไปพร้อมกับอี้เฉินด้วย” โม่กวางเองก็กล่าวพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นกัน ครั้นเมื่อพวกเขาสืบฝีเท้า มาประสานฝ่ามือคำนับ เหล่าราชันสวรรค์ พร้อมกับอี้เฉิน เพื่อรอคอยคำตอบ

        เสียงถอนลมหายใจของผู้เฒ่าชราบางคน ยังถอนลมหายใจออกมายาว ด้วยความเสียดาย แต่ก็ไม่มีใครกล้าโต้แย้ง ถึงศักยภาพของพวกเขาทั้งสาม

        “เช่นนั้นพวกเจ้าระวังตัวด้วย!!” ราชินีเสวี่ยชิงหนาน ที่เป็นตัวแทนของเหล่าราชันสวรรค์ กล่าวพูดออกมาพร้อมกับความสับสนภายในใจของนาง ไม่รู้ว่าการส่งอี้เฉินออกไปเช่นนี้ นางทำถูกหรือไม่ ก่อนนางจะรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป ‘ให้โชคชะตาเป็นตัวตัดสินแล้วกัน’

        อี้เฉินครั้นเงยหน้าขึ้นมามอง เขาคลี่ยิ้มออกมา ให้มิตรสหายของเขา ที่ประสานฝ่ามือออกมาอย่างพร้อมเพรียง ไม่รู้พวกเขา จะดีใจ หรือเสียใจดี ที่ต้องไปอยู่ภายในสมรภูมิรบเดียวกันเช่นนี้

       ...ซีเผิงตบไหล่อี้เฉินในทันใด ครั้นพวกเขา เข้าไปเตรียมความพร้อม ที่จะออกไปต่อสู้ศึก “เจ้าอย่าได้คิดมากอี้เฉิน มันเป็นความต้องการของพวกเรา”

“ใช่ๆ การต่อสู้เป็นตายเช่นนี้ ข้าเชื่อว่ามันจะขัดเกลา พวกเราให้แข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็ว”

        อี้เฉินได้ยินเช่นนั้น เขาได้แต่ขำออกมา “อืมๆ ข้าไม่ห้ามปรามพวกเจ้าแล้ว” ก่อนเสียงภายในกระโจม จะเกิดเสียงหัวเราะ ของพวกเขาออกมาดังก้อง จนผู้คนภายนอกได้ยินเสียงหัวเราะนั้นอย่างชัดเจน พวกเขายังพากันประหลาดใจ ว่าบัดนี้จะมีเรื่องอะไรให้น่ายินดีอีก

        ไม่นานร่างอี้เฉินที่สวมใส่ชุดเกาะสีทอง ปลดปล่อยแสงศักดิ์สิทธิ์ ออกมาเนืองๆ ไม่มีขาด ที่อี้เฉินได้มาจากสงครามเทพพันปี แม้ชุดเกาะมันจะมีรอยแตกเสียหาย แต่ก็หน้าจะยังคงช่วยชีวิตของเขาได้อีกสักครั้งสองครั้ง อี้เฉินจึงไม่ลังเล ที่จะนำมันมาสวมใส่คุ้มกันกาย ครั้นรับรู้ศึกต่อจากนี้ไป จะเป็นศึกอันหนักหน่วงอย่างไม่เคยปรากฏ เกิดขึ้นมาก่อนภายในดินแดนเทพ

        โม่กวาง ซีเผิงที่เดินเข้าไปพูดคุยกับเหล่าทหาร ผู้ติดตามของพวกเขา ทั้งสองต่างก็ไม่ปิดบังว่าบัดนี้พวกเขา ได้กลายเป็นทัพหน้ากำลังหลักแล้ว สีหน้าแววตาของเหล่าทหารมือดีร่วม300ชีวิตที่รับรู้ พวกเขาต่างก็สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

        ก่อนซีเผิงจะกล่าวพูดออกมา ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขาไม่ต้องการเหล่าทหาร ที่ไม่ยินดีสมัครใจไปต่อสู้ ทหารหลายคนต่างก็ติดตามแม่ทัพซีเผิง  แม่ทัพโม่กวางมานาน ครั้นพวกเขาได้ยินต่างก็ยินดีตอบรับ กับคำพูดของแม่ทัพทั้งสองออกมาเสียงดังก้อง มีแม้ทหารกองอื่นๆ บางคนที่อยากเข้าร่วม ภาพนั้นทำให้เหล่า ทหารฮึกเหิมกันไม่น้อย

         เหล่าราชันสวรรค์ ที่มารวมตัวกันที่นี่ พวกเขายังไม่อยากเชื่อว่า จะมีคนพร้อมบุกน้ำลุยไฟไปพร้อมกับอี้เฉิน มากถึงเพียงนี้ แม้ว่าอี้เฉินจะไม่ได้กล่าวพูดอะไรก็ตาม

        สงครามน้อยที่ยิ้มหน้าเจื่อนมาเข้าร่วม ครั้นเขาเห็นสายตาของผู้เป็นอาจารย์ มันก็ทำให้ชายหนุ่ม กลอกตาออกมาน้อยๆ ก่อนอี้เฉินจะส่ายหัวออกมา ส่งปราณจิตออกไปบอกกล่าวสงครามน้อย “เจ้าตามติดข้าไว้ อย่าออกห่างจากสายตาข้า สงครามน้อยเจ้ารู้หรือไม่”

สงครามน้อย รีบสืบฝีเท้ามาข้างๆ อี้เฉิน ประสานฝ่ามือรับทราบในทันใด “ข้าก็นึกว่าท่านอาจารย์ จะไล่ข้าไปเสียอีก”

       อี้เฉินโบกฝ่ามือราวกับเป็นเรื่องไม่ใส่ใจ ก่อนจะสั่งเคลื่อนกองกำลัง ไปยังหุบเขาหมื่นยอด ยึดที่มั่นชัยภูมิแห่งนี้เป็นหลัก ในการตีโต้พวกต่างดินแดน

       ...ไม่นานกองกำลังของอี้เฉินก็ปะทะกับพวกศัตรูต่างดินแดน จนดังออกมาสนั่นก้องฟ้า ราวกับสวรรค์ปฐพีกำลังจะพลิกกลับด้าน แม่น้ำลำธาร ภูเขาเกิดการสั่นไหวพังทลาย พวกเขาที่เข้าต่อสู้ห้ำหั่น ฆ่าสังหาร ราวกับเป็นเครื่องจักรสังหาร เข่นฆ่าศัตรูออกไปเบื้องหน้า อย่างไม่มีหวาดเกรง จากการโจมตีสายฟ้าฟาด ส่งให้ค่ายทหาร บริเวณหุบเขาหมื่นยอด เกิดความชุลมุนวุ่นวาย อย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในรอบหลายเดือน

       ทหารหน่วยสอดแนม ที่เข้ามารายงาน ราชาอมตะ ภายในกระโจมที่พักหลังใหญ่ ทหารผู้นั้นเขา สีหน้าตาตื่นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะรายงาน สถานการณ์ด่วนออกมา “แม่ทัพใหญ่ อู๋เหวิน จักรพรรดิหนุ่มผู้ปกครองดินแดนเทพ นามว่าอี้เฉิน เขา! เขา! มาเข้าร่วม ศึกสงครามแล้วขอรับ”

       “หืม!! ไอ้เด็กโอหังนั้นมันมาแล้วหรือ?” ก่อนเสียงบีบรัดฝ่ามือของ แม่ทัพใหญ่ อู๋เหวิน จะดังออกมาก้อง ยังไม่ลืมเลือนยามที่เขาหนีอี้เฉิน ไปด้วยสภาพที่น่าอดสู

เกรงว่าพวกศัตรูต่างดินแดน จะหมายหัวอี้เฉินบัดนี้ไว้ตัวใหญ่ๆ ไม่อาจปล่อยให้อี้เฉินเติบโต แผ่กิ่งก้าน เป็นต้นไม้ใหญ่ได้อีกต่อไป