แจ็คของซอ

        ตอนที่ 6.2

        “นอกจากพี่แจ็คฉันก็พึ่งเห็นพี่ยิ้มนี่แหละที่แกดูสนใจ ตอนผู้ชายคนอื่นมาจีบแกยังไม่อะไรขนาดนี้เลย...

        “...”

        เออเนอะ...

        ฉันเองอาจจะไม่รู้สึกตัวแต่พอมองจากมุมของพิมมี่มันก็ใช่ทุกประการเลย

        “ซอ”

        “ว่า...?”

        “แกอย่าทำหน้างั้นดิ ฉันเครียดนะเว้ย”

        “หน้าแบบไหน?”

        ว่าแล้วก็คว้ามือถือที่หน้าจอดำสนิทขึ้นมาส่อง

        ภาพสะท้อนที่เห็นคือฉันหน้ายู่ยี่บู้บี้มาก ไม่ได้เศร้านะ 
แต่เหมือนคนคิดมากอ่ะ หัวคิ้วสองข้างแทบจะชนกันแล้ว

        “แกคิดมากป่ะ” พิมมี่ถาม

        “ก็ไม่นะ กำลังสับสนมากกว่า ฉันแค่รู้สึกว่าแบบนี้ก็แฮปปี้ดี”

        เวลาเซ็งๆ เพราะพี่แจ็คไม่ตอบแชท พอมาเจอขนมที่พี่ยิ้มส่งให้ก็ลืมๆ เ๱ื่๵๹พี่แจ็คไป

        แบบนี้มันปกติไหมอ่ะ?

        “ไม่ซีเรียสนะพิม ฉันชิลๆ เว้ย ฉันก็ยังรู้สึกว่าตัวเองชอบพี่แจ็คนะ เนี่ย เย็นนี้ก็กลับบ้านพร้อมกัน”

        พอนึกได้ว่าเย็นนี้จะได้กลับกับเขาฉันก็ร่าเริงขึ้นมาทันทีเหมือนปลากระดี่ได้น้ำ ว่าแล้วก็หยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาหน่อยดีกว่า

        [sosor] : ทำอะไรอยู่คะ คิดถึงซอป่าว

        [sosor] : ซอคิดถึง

        [JS] : .........................

        [sosor] : ไม่เห็นต้องลากจุดยาวขนาดนั้น!

        [sosor] : ส่งสติกเกอร์โมโห

        [JS] : ไม่ว่างครับ ปั่นงานอยู่

        [JS] : ถ้าพี่ทำไม่เสร็จแล้วกลับช้าเดี๋ยวมีคนโกรธอีก

        [sosor] : ฮั่นแน่~~~

        [sosor] : ทำเป็๲ส่งจุดมา แต่จริงๆ แล้วก็คิดถึงซออยู่อ่ะดิ ไม่งั้นคงไม่รีบปั่นงาน

        [sosor] : ส่งสติกเกอร์เขิน

        [JS] : .................................

        กดปุ่มจุดถี่มาก เขาไม่ส่งอะไรมาอีกนั่นเป็๲สัญญาณที่บอกว่าพี่แจ็คได้หายไปแล้ว ฉันเลยกดล็อคหน้าจอแล้วคุยกับพิมมี่ปกติ

        แต่พอตกเย็นดันมีเ๹ื่๪๫ที่มันไม่ปกติ....

        อยู่ๆ ก่อนจะเดินไปหาพี่แจ็คที่รถก็มีคนส่งข้อความมา มันไม่ใช่ข้อความผ่านแอพอ่ะ แต่มันคือส่งมาจากเบอร์มือถือเลย

        ‘พรุ่งนี้ร้านสลัดหยุด สายซอบอกว่าชอบร้านนี้เราเลยไม่อยากเปลี่ยนร้าน จะส่งเค้กมาแทนนะครับ บอกไว้ก่อนจะได้ไม่บ่นว่าเราส่งซ้ำ

        ปล.เ๱ื่๵๹เค้กคือข้ออ้างแต่ความจริงคืออยากแจกเบอร์สาว อ่านจบแล้วหันหลังมานะ : )’

        อ่านจบฉันหมุนตัวกลับหลังทันทีแต่ไม่เจออะไร

        แล้ววินาทีถัดมามือถือก็สั่น

        ‘หันมาจริงด้วย หน้าเหวอน่ารักจัง กลับบ้านดีๆ นะครับ : )’

        ฉันเงยหน้ามามองหาผู้ต้องสงสัยอีกรอบแต่ก็ไม่มีอะไร ลองบันทึกเบอร์เพื่อให้มันขึ้นในไลน์ก็พบว่าอีกฝ่ายไม่ให้เพิ่มเพื่อนผ่านเบอร์โทร เอาจริงถ้าไม่ได้ข้อความนี้ฉันจะไม่คิดอะไรเลยอ่ะ แต่นี่เขาทำให้ฉันรู้สึกว่าเราใกล้กันขึ้นมาอีกนิด

        ที่มันบ้าบอคือตอนนั่งรถกลับบ้านฉันเอาแต่คิดเ๹ื่๪๫เ๯้าของเบอร์โทรจนไม่ได้สนใจพี่แจ็คเท่าที่ควร เขาชวนคุยก็ตอบไปแต่ไม่ได้พูดมาก ไม่เหมือนวันก่อนๆ

        แล้วสุดท้ายก็ถึงบ้านแบบงงๆ

        ขอพักเ๹ื่๪๫พี่แจ็คเอาไว้แป๊บนึงนะ... ฉันกำลังคิดว่าถ้าเจอเจอหน้าพี่ยิ้มนี่ฉันควรต้องทำตัวยังไง

        คิดไม่ออกเลย...

        ...................................