เสี่ยวอี้สังเกตเห็นการกระทำของนางเฉินซื่อเขาจึงก้าวขามาแทรกกลาง เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายมีโอกาสได้ยุ่งเกี่ยวกับทะเบียนสมรสของกู้เซียงและภรรยาตัวน้อย
แม่เฒ่าซูแม้ตอนนี้จะดูเหมือนหญิงชราตามชนบททั่วไป แต่ตัวตนของนางก็เคยเป็สตรีในเมืองหลวง เื่การคัดบทสวดมนต์หรือการอ่านเขียนย่อมไม่มีปัญหา
“เ้าแต่งงานด้วยความเต็มใจแน่ใช่หรือไม่?”
ซูเหยาพยักหน้า และมองหญิงชราด้วยเกรงว่านางจะรับความในี้ไม่ไหว แต่หารู้ไม่ ใบหน้าเหี่ยวย่นยิ้มกว้างและยื่นทะเบียนสมรสคืนให้
“ดีๆๆ”
ไม่มีใครรู้ว่าใจของแม่เฒ่าซูนั้นทุกข์ทรมานเพียงใดั้แ่ที่ซูเหยาหายไป เมื่อวานนี้จู่ๆ ลูกชายคนรองและสะใภ้รองก็เดินเข้ามาในห้องที่พ่อเฒ่าซูนอนป่วยอยู่ แล้วพูดขึ้นว่า้าแยกครอบครัว
หมาป่าตาขาวพวกนั้นคิดว่าผู้เฒ่าซูคงไม่รอดและไม่อยากจะเสียค่าใช้จ่ายในการดูแลคนชราอย่างนางและสามี ทั้งครอบครัวมีปากเสียงกันจนในที่สุดก็ได้ข้อสรุปว่าหากแยกบ้านไปแล้วจะไม่ข้องเกี่ยวกันอีกต่อไป และแม่เฒ่าซูก็จะไม่แบ่งเงินกองกลางของครอบครัวให้ตระกูลรองด้วย ถ้าพวกเขาจะจากไปก็ต้องไปตัวเปล่า
ซึ่งทางหัวหน้าหมู่บ้านเพิ่งจะทำเื่แยกบ้านให้เสร็จเมื่อชั่วยามที่ผ่านมานี้เอง ดังนั้นทั้งตระกูลซูจึงยังอยู่ที่นี่โดยพร้อมกัน
หลังจากลงนามในสัญญาแยกบ้าน สะใภ้คนที่สามก็ได้พูดถึงเื่เมื่อวานที่สะใภ้คนรองเรียกนางไปคุยเื่คุณชายโจวสายรอง เื่นี้ยังไม่นับว่าเป็อันใดเมื่อเทียบกับเื่ที่หลี่ซื่อบังเอิญได้ยินมาในภายหลัง
บ้านรอง้าให้ซูเมิ่งแต่งงานกับคุณชายโจวสายหลักที่กำลังจะมาเป็นายอำเภอที่นี่ แล้วจะให้ซูเหยาแต่งกับคุณชายโจวสายรองที่เป็คนสติไม่สมประกอบ ว่ากันว่าทารุณและโหดร้าย แต่พอซูเหยาหายไป เป้าหมายเลยกลายเป็ซูฉีฉีแทน
ในตอนนั้นเองโทสะของหญิงชราก็พุ่งสูงจนแทบควบคุมไม่ได้ นางบ่นสะใภ้คนที่สามไม่หยุดว่าเหตุใดไม่บอกให้ไวกว่านี้ มาบอกตอนนี้ก็ไม่ทันการณ์เสียแล้วเพราะเมื่อแยกบ้านสิทธิ์ในการปกครองบ้านและดูแลหลานก็จะกลายเป็ของบุพการี หากฝ่ายนั้นจับซูเหยาแต่งงานกับชายชั่วจะทำอย่างไรกันล่ะ
แม่เฒ่าซูที่แม้จะคิดถึงหลานสาวคนโตมากเพียงใด แต่ใจนางก็ภาวนาไม่ให้หญิงสาวกลับมาเพื่อที่จะได้ไม่โดนนางเฉินซื่อนำตัวไปขาย
ดูสิขนาดว่านางและสามียังไม่ตาย สะใภ้รองก็เริ่มทำตัวเป็ใหญ่ในบ้าน ไม่เห็นแม้กระทั่งหัวงอกที่นั่งอยู่ตรงนี้ เงินของลูกชายคนรองก็ไม่ได้ถูกส่งมอบให้มาเป็เดือนแล้ว แต่ด้วยร่างกายที่ไม่ค่อยดี ประกอบกับต้องดูแลสามีทั้งวันทั้งคืน อิทธิพลของนางเลยทำให้ลูกสะใภ้ไม่เกรงกลัว
คงคิดสินะว่านางและสามีคงตายในเร็ววัน...
ถือว่าโชคยังเข้าข้างหลานสาว แต่น่าเสียดายที่เด็กสาววัยแรกแย้มต้องมาแต่งงานกับชายแก่คราวพ่อ ไม่สิ หลานเขยดูเหมือนจะอายุมากกว่าซูอี้ฝานอยู่มากโข
ในเมื่อหลานสาวคนโตแต่งงานไปแล้ว ฉะนั้นแผนของสะใภ้รองก็เป็จริงโดยไม่ต้องพยายามอันใดเพื่อให้ได้มาซึ่งตำแหน่งฮูหยินของตระกูลโจวสายหลัก
เฮอะ!
“เหลวไหลทั้งเพ จะแต่งได้อย่างไร เ้าไม่เห็นข้าที่เป็แม่อยู่ในสายตาเลยใช่หรือไม่!?” นางเฉินซื่อที่ได้ยินดังนั้นก็ตวาดเสียงดังแล้วชี้จมูกของซูเหยา
แม้นางจะดีใจที่อีกฝ่ายแต่งงานแล้ว เพราะการเปลี่ยนตัวเ้าสาวในสัญญาก็จะเป็ไปอย่างชอบธรรม ซูเมิ่งจะได้ครองคู่กับคุณชายโจวสายหลัก แต่เื่คุณชายโจวสายรองที่นางรับปากกับฝ่ายนั้นไว้แล้วเล่า ไหนจะเื่กล้วยไม้ที่เป็ข้อตกลงกับตระกูลโจวอีก...
“แปดอักษรเทียบดวงชะตาก็ยังไม่ได้แลกเปลี่ยน สินสอดก็ไม่มี ผู้ชายคนนี้เป็ลูกใครหลานใครบ้านไหนก็ยังไม่รู้เลย แบบนี้จะนับว่าแต่งงานได้อย่างไร” เป็ซูอี้ฝานที่เดินออกมาแล้วเอ่ยเอื้อน
“นั่นสิเ้ามันตาต่ำ ชายผู้นี้อายุมากกว่าเ้าไม่รู้กี่รอบ ดูก็รู้ว่าผ่านการแต่งงานมาแล้ว ดูชุดทั้งเก่าทั้งซอมซ่อ เศษไม้ที่เปื้อนนั่นคงเป็แค่ลูกจ้างในโรงช่างฝีมืองานไม้ล่ะสิ ข้าจะบอกอะไรเ้าให้นะแม้ตระกูลซูของเราจะถูกเนรเทศมาก็จริงอยู่ แต่ก็มิใช่ชาวบ้านธรรมดา คนที่จะมาเป็เขยของตระกูลซูนั้นต้องมีฐานะที่เท่าเทียมหรือสูงกว่า แล้วนี่อีกไม่นานลูกชายข้าก็จะได้รับการแนะนำให้เป็ขุนนาง ความรุ่งโรจน์ของครอบครัวข้าเ้าคงเอื้อมไม่ถึง อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเ้าน่ะหมายปองของสูง โคแก่อยากลิ้มลองหญ้าอ่อน”
เสี่ยวอี้ทำอะไรไม่ถูก เขาเหลือบมองไปยังซูเหยาโดยไม่รู้ตัว คนพวกนี้เข้าใจผิดกันไปใหญ่แล้ว ชุดของเขาเต็มไปด้วยฝุ่นไม้นั่นก็เพราะตอนที่กู้เซียงมาเรียกนั้นเขาทำงานอยู่ พอทราบเื่ราวก็รีบร้อนพาหญิงสาวกลับบ้านเดิมจึงไม่ทันได้เปลี่ยนชุด
ซูเหยาแค่นเสียงเ็า นางไม่ได้ปฏิเสธเื่ที่พวกเขาเข้าใจผิดแต่อย่างใด
“อะไรคือครอบครัวเราไม่ใช่ชาวบ้านธรรมดา ชาวบ้านธรรมดายังมีเงินมากกว่าครอบครัวเราตอนนี้เลย ดูสิเงินรักษาท่านปู่ก็ไม่มี อาหารวันละมื้อมีแต่ผักป่า ส่วนเื่การคัดเลือกขุนนางยังอีกยาวไกลนัก วาจาของผู้คนจะเชื่อถือได้อย่างไรว่าเขาจะแนะนำให้เข้ารับราชการจริงๆ ที่สำคัญเสือมันยังไม่ทำร้ายลูก หมาป่ายังไม่ทำร้ายพี่น้อง จะมีก็แต่หมาป่าตาขาวเท่านั้นแหละที่ทำ!” เมื่อพูดจบสายตาของซูเหยาก็ตวัดไปทางนางเฉินซื่อและซูเมิ่ง
“เ้าหมายถึงสิ่งใด?” แม่เฒ่าซูเอ่ยถาม
“ถ้าสามีมาช้ากว่านี้ข้าคงจะตายไปแล้ว วันที่ข้าหายไป น้องสาวสุดที่รักผลักข้าจนทำให้หน้าผากของข้าเป็เช่นนี้เพราะแค่กล้วยไม้สายพันธุ์ใหม่ที่ข้าค้นพบ ตอนนั้นท่านแม่ก็มองข้าอย่างเ็า พวกเขาไม่แม้แต่จะช่วย แต่กลับเดินหนีออกไปเพราะกลัวว่าจะมีคนมาเห็นเข้า เฮอะ น้องสาวคิดแทนที่ข้าเพื่อแต่งงานกับตระกูลโจวตามสัญญาหมั้นหมาย และพวกเขายังจะขายข้าให้หอนางโลม แต่พอข้ามีแผลเช่นนี้จึงเปลี่ยนใจจะส่งข้าไปเป็นางบำเรอให้คุณชายโจวสติเฟื่อน!” ซูเหยาเปลี่ยนเหตุการณ์การพบเจอกันระหว่างนางกับกู้เซียงเล็กน้อย เพื่อที่จะให้ท่านย่าเข้าใจว่าสามีของนางคือผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตนางเอาไว้
นางเฉินซื่ออ้าปากค้าง ส่วนซูเมิ่งได้แต่จิกผ้าไปมา ใครจะคิดว่าคนพูดน้อยและไม่กล้าต่อต้านอย่างซูเหยาจะลุกขึ้นมาเปิดโปงเช่นนี้ แล้วตอนนั้นนางไม่ได้หมดสติไปเหรอ?
“ไร้สาระ ข้าเป็มารดาเ้า ข้าจะคิดเช่นนั้นได้อย่างไร” ไม่ว่าอย่างไรนางเฉินซื่อก็ไม่ยอมรับ
แม่เฒ่าซูหัวเราะเสียงเย็น เมื่อวานนางยังลังเลใจเพราะไม่กล้าจะเชื่อสะใภ้สาม ก็อย่างที่หลานสาวเอ่ย เสือมันยังไม่ทำร้ายลูกมันเลย แต่พอมาได้ฟังอีกครั้งจากปากของหลานสาวที่พูดตรงกับสะใภ้สาม คราวนี้มีอะไรให้ต้องคิดอีกล่ะ
“ดีนักนะเ้ารอง สะใภ้ที่เ้าเลือกมาช่างดีเหลือเกิน!” น้ำเสียงของแม่เฒ่าซูเต็มไปด้วยโทสะ
“ท่านแม่ตอนนี้เราแยกครอบครัวกันแล้ว ท่านไม่อาจเข้ามาแทรกแซงเื่ภายในครอบครัวข้าได้” นางเฉินซื่อเชิดหน้า
มุมปากของแม่เฒ่าซูกระตุก นางผิดเองที่ตัดรำคาญด้วยการแยกบ้าน เื่มันเกิดเพราะเมื่อวานหากนางไม่ยอมแยกบ้าน คนพวกนี้ก็จะก่อกวนจนอาการของสามีแย่ไปใหญ่
“สตรีที่แต่งงานแล้วก็เหมือนน้ำที่ถูกสาดออกไป ข้าในตอนนี้ก็เป็เช่นนั้น นี่ก็ถือว่าตัวข้านั้นได้กลายเป็คนของครอบครัวของสามีเช่นกัน อย่าลืมว่าข้ามีทะเบียนสมรส!” ซูเหยาได้ทีจึงใจเอ่ยออกมา
“การแต่งงานที่ไม่ได้รับความเห็นชอบจากบิดามารดามันใช่การแต่งงานเสียที่ไหน! หากเ้าทำเช่นนั้นข้าจะบอกทุกคนว่าเ้ามันอกตัญญู” ซูเมิ่งที่เงียบมานานเอ่ยขึ้น การถูกตราหน้าว่าอกตัญญูถือเป็เื่ร้ายแรง ในเมื่ออีกฝ่ายกล้าประจานว่านางผลักจนหัวเป็เช่นนั้น นางก็กล้าจะสวมหมวกอกตัญญูให้อีกฝ่ายเช่นกัน
336
