เกิดใหม่ครั้งนี้ ขอเป็นเจ้าของที่ดินในยุค 90 [วางจำหน่ายถึงวันที่ 31-10-2569]

        ฉินหล่างเดินทางมาถึงเมื่อวาน

        ไม่รู้ว่าหวงเจ๋อไปได้ยินเรื่องเด็กสาวจากที่ใดจึงใช้วิธีบางอย่างเพื่อเข้ามาเป็นครูสอนในโรงเรียนมัธยมลำดับที่หนึ่งหวงเจ๋อนั้นเหมือนกับเขา คือเป็นคนที่ปลดประจำการทางทหารการฝึกทหารของชั้นมัธยมปลายไม่เข้มงวดมากนัก ทำให้เขาเข้าประจำการสอนที่นี่ได้

        เขากับหวงเจ๋อรู้จักกันตั้งแต่ยังเด็ก จึงรู้นิสัยของกันและกันดี

        สำหรับคนอื่น…คงยากที่จะอธิบายออกมาเป็นประโยคสั้นๆ

        เขาเองก็ว่างอยู่พอดีจึงแจ้งเรื่องนี้กับหน่วยก่อนจะเดินทางมาที่นี่ด้วยกัน

        ครั้งนี้ฉินหล่างรับผิดชอบฝึกทหารให้กับทหารอาสามีหลายคนที่เคยฝึกกับเขา เมื่อรู้ว่าเขามาที่นี่จึงผลักดันเขาขึ้นเป็นหัวหน้าทันที เมื่อตนเองเป็นเสียงข้างน้อยหวงเจ๋อจึงไม่มีทางเลือก

        “เธอหรือ”

        หวงเจ๋อที่มีใบหน้าอ่อนหวานเข้ามาใกล้มองไปทางที่สายตาของฉินหล่างจ้องมองเขาล็อกเป้าหมายที่เด็กสาวสวมชุดสีขาวซึ่งอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมายได้สำเร็จ

        ซูอินหมุนตัวมาพอดี ทำให้เห็นใบหน้าขาวที่สงบเงียบเรียบร้อย ผมที่ถักด้วยความประณีตทำให้เด็กสาวอายุสิบหกปีช่างบริสุทธิ์และสวยงามจนยากจะพรรณนา

        แสงที่ไม่อาจอธิบายส่องประกายออกมาจากดวงตาของหวงเจ๋อ “หน้าตาสวยมากที่แท้คุณก็มีรสนิยมแบบนี้นี่เอง”

        ฉินหล่างขมวดคิ้วในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนเขาลูบแขนเสื้อที่ไม่ได้มีรอยยับสักนิด แล้วหันไปมองทหารที่อยู่ในห้อง

        “รวมแถว!”

        ในเวลานั้นหวงเจ๋อและคนอื่นๆ ที่อยู่ในห้องพากันลุกขึ้นยืนตรงก่อนจะรีบเดินมารวมแถวตรงหน้าต่างและยืนอย่างเป็นระเบียบ

        “ตามระเบียบพัก!”

        “ทหารที่เข้ามาใหม่ บ่ายวันนี้จะเริ่มฝึกอย่างเป็นทางการ ตอนนี้แบ่งหน้าที่”

        “หลี่หมิง”

        ทหารที่อยู่ปลายแถวรีบทำความเคารพ “ครับ”

        “ห้อง 24”

        “หวังซื่อกัง!”

        เอ่ยทำความเคารพทันที “ครับ!”

        “ห้อง 23”

        ห้องเรียนในภาคเรียนใหม่ของโรงเรียนมัธยมลำดับที่หนึ่งแบ่งเป็น 24 ห้อง แต่ละห้องมีนักเรียนราวๆห้าสิบคน ฉินหล่างจัดลำดับตั้งแต่ห้องสุดท้ายไล่ขึ้นมาเรื่อยๆเรียกชื่อใครคนนั้นก็ต้องดูแลห้องที่อยู่ลำดับต้นๆ ขึ้นมาเรื่อยๆ

        “หวงเจ๋อ!”

        “ห้อง 2!”

        “ห้องสุดท้าย ฉันจะเป็นคนดูแลห้อง 1 เอง!”

        การจัดห้องเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว สายตาของเขากวาดมองไปยังหวงเจ๋อก่อนจะถาม “หากมีอะไรคัดค้านให้พูดออกมาตั้งแต่ตอนนี้”

        “รายงานครับ!”

        “ว่ามา”

        แววตาของหวงเจ๋อแสดงท่าทียั่วยุ “ครูฝึกฉินครับเมื่อวานนี้ผมเดินทางมาก่อนทำให้รู้ว่า นักเรียนห้อง 1 เป็นนักเรียนห้องที่ดีที่สุดในโรงเรียนมัธยมลำดับที่หนึ่งประสิทธิภาพสูงในทุกด้าน ถ้าอย่างนั้นหากมีการประเมินการทำงานจะนับกันยังไงครับ”

        ฉินหล่างชะงักเล็กน้อย “ครูฝึกหวง สมรรถภาพร่างกายของแต่ละคนและประสิทธิภาพในด้านอื่นๆไม่เกี่ยวกับผลการเรียน แต่ที่คุณพูดมาก็มีเหตุผลสำหรับเด็กนักเรียนที่มีผลการเรียนดี ในด้านอื่นๆ ย่อมมีข้อกำหนดที่สูงด้วยเช่นกันผมขอรับความคิดเห็นของคุณ การประเมินการทำงานหลังจากนี้ ห้อง 1 จะถูกลดคะแนนลงห้าคะแนน”

        เมื่อเอ่ยออกมา นายทหารอีกยี่สิบสองนายก็มีสีหน้าเปลี่ยนไปทันที

        การประเมินการทำงานจะมีกรรมการให้คะแนน คะแนนเต็มคือ 100 ถึงแม้จะเอ่ยเช่นนั้นแต่ปกติกรรมการก็มักจะให้ 90 คะแนนขึ้นไปเมื่อเฉลี่ยออกมาแต่ละห้องก็จะมีคะแนนแตกต่างกัน 1-2 คะแนน

        ฉินหล่างหักออกไปก่อน 5 คะแนนแบบนี้ แสดงว่าเขามั่นใจแล้วว่าจะได้ที่ 1

        สมกับเป็นฉินหล่าง…ตอนที่เขาเพิ่งเข้ามาอยู่ในกองทัพการประเมินครั้งแรกไม่มีด้านไหนเลยที่คะแนนตก หรือว่าครั้งนี้เขาจะทำลายสถิติ

        เหล่านายทหารอายุน้อยต่างเผยความกระตือรือร้นผ่านแววตาที่เป็นประกาย

        หวงเจ๋อแสดงท่าทีอย่างตรงไปตรงมา “คุณพูดเองนะ”

        ฉินหล่างไม่ตอบอะไร

        การแสดงออกที่เย่อหยิ่งของหวงเจ๋อเปลี่ยนไปในกองกำลังทหารเป็นหน่วยงานที่เคร่งครัดเรื่องลำดับ ผู้มียศสูงสามารถกดขี่คนอื่น

        ทำไมนะพวกเขาจึงมอบกองกำลังให้อยู่ภายใต้การควบคุมของฉินหล่าง

        สรุปแล้วมันน่าโมโหจริงๆ

        “แยกย้าย!”

        ไม่ได้มีเพียงฉินหล่างเท่านั้นที่เจอปัญหา ทางด้านซูอินก็เจอสถานการณ์ที่ก่อปัญหาเช่นกัน

        เมื่อลงทะเบียนเรียนแล้ว เธอก็ดูเลขที่ห้องเพื่อหาห้องพักของตนเอง

        โรงเรียนมัธยมลำดับที่หนึ่งมีประวัติยาวนานมากว่าร้อยปีอาคารหอพักจึงมีอายุมากกว่าห้าสิบปี ถึงแม้จะเคยซ่อมบำรุงหลายครั้ง แต่ก็ยังดูเก่าเธอเดินขึ้นมาจนถึงชั้นสี่ คุณหนูอวี๋ก็แสดงท่าทีรังเกียจหลายต่อหลายครั้ง

        “ที่บ้าๆ แบบนี้นี่มันอะไร ใครจะไปอยู่ได้”

        ซูอินตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “หอพักโรงเรียนก็คงคาดหวังให้มันดีมากไม่ได้หรอกเก็บกวาดสักหน่อยก็ได้แล้ว”

        “เก็บกวาดอะไรกัน ไปอยู่บ้านฉันยังจะดีกว่า พวกเราจะได้ไปกลับด้วยกัน”

        เมื่อคุณหนูอวี๋เป็นมิตรกับใคร ไม่ว่ามองด้านไหนก็พึงพอใจไปเสียหมดและคอยอำนวยความสะดวกให้โดยไม่มีเงื่อนไข

        ยังไม่ทันรอให้ซูอินตอบกลับ ก็มาถึงห้องนอนของเธอ

        “438…”

        เมื่อเงยหน้ามองตรงกรอบประตู เธอก็รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก

        เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็พบว่าเป็นห้องนอนสำหรับสี่คนห้องพักเป็นลักษณะหนึ่งห้องใหญ่ ไม่มีระเบียงห้องน้ำเป็นห้องน้ำรวมอยู่ชั้นล่างของอาคาร เตียงนอนเป็นเตียงสองชั้นมีตู้เก็บของแปดตู้ตรงผนังทางเข้ากลางห้องมีโต๊ะอ่านหนังสือที่ไม่ใหม่และไม่เก่าวางติดกันสี่ตัว พร้อมเก้าอี้สี่ตัว

        เป็นไปตามมาตรฐานและแสนเรียบง่าย

        ในตอนที่พวกเขารีบเดินทางมาที่นี่ก็พบว่ารูมเมตอีกสามคนอยู่ที่ห้องแล้วมีสองคนที่พ่อแม่กำลังช่วยเก็บข้าวของส่วนอีกคนหนึ่งที่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าประณีตกำลังบ่นกับพ่อแม่ว่าหอพักที่นี่แย่มากเพียงใด

        ซูอินเม้มริมฝีปากและยกยิ้ม เพราะเธอเห็นเตียงชั้นบนที่ว่างอยู่

        เธอชอบเตียงชั้นล่างเพราะค่อนข้างสะดวก

        แต่เตียงชั้นบนก็ดี เพราะสะอาด

        เธอได้แต่ปลอบใจตนเองเช่นนั้นผ่านไปไม่นานเธอก็ยอมรับความจริงได้อย่างรวดเร็วเธอเปิดกระเป๋าหนังสือก่อนจะหยิบของขวัญที่ตั้งใจจะมอบให้รูมเมตออกมา

        ของขวัญสำหรับการเจอกันครั้งแรกนี้คือขนมฉีจื่อไคว่ทำจากไข่ไก่และแป้ง ใส่น้ำตาล เมื่อนวดจนเข้ากันแล้วก็หั่นเป็นสี่เหลี่ยมหลังจากอบจะกรอบและหอม รสชาติไม่ต่างไปจากที่ซื้อร้านข้างนอก

        “นี่เป็นขนมที่แม่ฉันทำฉันเคยได้ยินว่าในช่วงที่ฝึกทหารจะถูกตรวจสอบอย่างเคร่งครัดในหอพักห้ามนำขนมเข้ามา อันนี้ไม่ใช่ขนมหรอก เป็นของกินเล่นมากกว่า เก็บได้หากหิวก็ช่วยทำให้คลายหิว”

        เด็กสาวสองคนจากเตียงชั้นบนและชั้นล่างต่างขอบคุณเธอหนึ่งในนั้นยังมอบของขวัญให้เธอด้วย

        “เนื้อหมักซอสสูตรคุณย่าของฉันเอง เธอลองชิมดูสิ”

        ซูอินยื่นมือสองข้างไปรับ มองเนื้อมันวาวจากซอสที่อยู่ด้านใน “หน้าตาน่ากินมาก”

        ในตอนนี้ทุกอย่างดูราบรื่นดี จนเมื่อเธอเดินมาถึงเตียงนอนชั้นล่าง

        ผู้หญิงที่มองซองขนมซึ่งปิดผนึกไว้อย่างแน่นหนาขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว“นี่…ขนมดำๆ นี่มันอะไร สกปรก ถ้ากินเข้าไปจะปวดท้องไหม เด็กดีแม่บอกแล้วใช่ไหม ใช้ชีวิตอยู่ข้างนอกคนเดียวต้องระวัง…”

        ซูอิน : …

        ตระกูลซูอีกสามคนที่อยู่ด้านหลังของเธอต่างก็ตกตะลึงกับเสียงร้องอย่างกะทันหันนั้นโดยเฉพาะเมิ่งเถียนเฟินที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหม่า

        อีกฝ่ายยังคงพูดพล่ามจนคุณหนูอวี๋ทนต่อไปไม่ไหว

        “คนเขามอบของขวัญให้ด้วยความหวังดี ไม่ได้ร้องขอให้พวกคุณเอ่ยปากขอบคุณแต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องพูดจาไม่น่าฟังแบบนั้นก็ได้”

        ผู้หญิงคนนั้นรีบเถียงกลับ “แล้วเธอเป็นใครที่บ้านไม่ได้สอนหรือว่าหากพูดกับผู้ใหญ่ควรมีมารยาท”

        คุณหนูอวี๋หัวเราะ “ฉันก็…ทุกคนลองพิจารณาดูสิว่าใครกันแน่ที่ไม่มีมารยาท”

        “ไม่ใช่แค่ไร้มารยาท ยังไม่รู้ข้อบกพร่องของตนเองอีกอยู่กับคนแบบนี้คงต้องเป็นบ้าแน่ๆ ฉันไม่อยากสนใจหรอก”

        เมื่อเอ่ยจบอวี๋ฉิงก็ไม่สนใจอีกฝ่ายอีก ก่อนจูงมือของซูอิน “อินอิน พวกเราไปกันเถอะ ห้องของฉันอยู่ในคอนโดมิเนียมเดียวกับคุณครูมีห้องนอนสองห้อง เพียงพอสำหรับพวกเราสองคน”