จางหลิงเฟย สุดยอดภรรยา

หลังจากที่เดินออกมาแล้ว หลิงเฟยก็เดินเข้าไปในร้านขายเสื้อผ้า เธอตั้งใจจะซื้อชุดใหม่มาใส่สำหรับตนเองและสามี แต่เมื่อนึกถึงคนที่บ้านแล้วเธอก็ตัดสินใจเลือกเสื้อผ้าที่ไม่ค่อยดีนัก ส่วนเสื้อผ้าสวยตัดเย็บอย่างดีนั้นเก็บเอาไว้ในมิติ รอแยกบ้านแล้วค่อยนำออกมาใส่ 

" เชิญเลือกดูได้เลยค่ะ สนใจชุดไหนบอกฉันได้เลยนะคะ " คนงานของร้านเอ่ยบอกอย่างมีมารยาท ซึ่งหลิงเฟยก็พอใจกับการให้บริการของร้านนี้ไม่น้อยเลย 

" ได้ค่ะ " 

ส่วนหยวนเซียวนั้นเขากำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่แต่เมื่อหลิงเฟยมองดูแลเธอรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นัก 

" คุณจะเลือกแต่สีดำไม่ได้นะคะ " 

" ทำไมล่ะครับ เสื้อผ้าพวกนี้มันก็เหมือนกันทั้งนั้น " 

" ฉันไม่เถียงว่าเสื้อผ้ามันก็เหมือนกัน แต่ว่า คุณก็ควรจะใส่สีอื่นบ้าง ดูสิ สีเขียวตัวนี้ก็สวย ตัวนี้ก็สวยเหมาะกับหน้าหล่อๆของคุณ " 

" งั้นคุณเลือกให้ผมดีกว่าครับ ผมเลือกไม่เป็๞ "  หยวนเซียวเอ่ยบอกเพราะเขาไม่เคยซื้อเสื้อผ้าใส่เอง ที่ใส่อยู่ก็ใส่ต่อจากพี่ใหญ่ของเขาทั้งสิ้น 

" ค่ะๆไว้ใจฉันได้เลย รับรองหล่อเหลาจนสาวในหมู่บ้านจ้องตาเป็๲มัน หึ " เธอเอ่ยบอกเขาอย่างหมั่นใส้ ไม่ว่าเปล่าสะบัดหน้าหนีอีกด้วย 

" โธ่..!อาเฟยผมมีคุณคนเดียวก็พอแล้ว " เขายืนมองภรรยาเลือกเสื้อผ้าให้กับเขาอย่างพึงพอใจ เขารู้สึกดีที่เธอใส่ใจแม้ว่าจะเป็๞เ๹ื่๪๫เล็กๆน้อยๆ เมื่อได้เสื้อผ้าตามที่๻้๪๫๷า๹แล้วเขาก็พาเธอไปจ่ายเงินจากนั้นก็แวะหาที่หลบมุมลับสายตาคนนำข้าวและอื่นๆออกมาใส่ตะกร้าสะพายหลังของตนเองเอาไว้ ก่อนจะพากันไปขึ้นเกวียนของหมู่บ้านด้วยกัน 

เมื่อทั้งคู่มาถึงหน้าหมู่บ้านชาวบ้านต่างมองดูพวกเธอทั้งสองจนเดินหายลับตาเข้าบ้านหยวนไปจึงได้เลิกจ้องมองกัน หลิงเฟยนำข้าวของเข้ามาเก็บในห้อง แต่เมื่อสำรวจดูของใช้ส่วนตัวก็พบว่ามันหายไป ตอนนี้ ารมณ์ของเธอขึ้นสูงอย่างมาก 

" เสี่ยวอิง เธออยู่ไหน ออกมาคุยกับพี่เดี๋ยวนี้นะ " หลิงเฟยเรียกหาน้องสาวสามี เพราะรู้ว่าของที่หายไปนั้นเป็๲ฝีมือของเด็กสาวคนนี้ 

" มีอะไรครับอาเฟย " หยวนเซียวเอ่ยถามเมื่อได้ยินเสียงภรรยาดังลั่นบ้าน 

" ของใช้ของฉันหายไป และฉันรู้ว่าเสี่ยวอิงเป็๲ทำหยิบไป หลายครั้งที่น้องสาวของคุณมายุ่งวุ่นวายกับของใช้ของฉันโดยไม่ได้รับการอนุญาตจากฉัน " 

" เ๹ื่๪๫นี้คงต้องให้พ่อกับแม่จัดการครับ " 

" หึ จัดการ จัดการอะไรคะ ฉันหรือเสี่ยวอิง ไม่ว่าจะกี่ครั้งแม่คุณก็ไม่เคยตักเตือนน้องสาวคุณ เอาแต่บ่นว่าให้ฉันแบ่งๆโทษฉัน ทำเหมือนฉันเป็๲คนผิดมาตลอด หยวนเซียวถ้าคุณจัดการให้ฉันไม่ได้ เรากย่ากันเถอะค่ะ ฉันไม่อยากต้องมาทนกับความเห็นแก่ตัวของคนในบ้านอีก " หลิงเฟยเอ่ยบอกเขาก่อนจะกลับเข้าห้องไปและล็อคประตูอยู่ในห้องลำพัง นึกโมโหตนเองที่เอาครีมนั้นออกมาใช้แล้วไม่เก็บให้เรียบร้อยก่อนจะออกไปจากบ้าน เพราะมัวแต่ตื่นเต้นที่จะได้เข้าเมือง 

ทางด้านหยวนเซียวนั้นเขาได้แต่นิ่งเงียบคิดอะไรไม่ออกไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าน้องสาวของเขามีนิสัยเช่นไร แต่ไม่คิดว่าครั้งนี้ภรรยาจะโกรธมากถึงขั้นขอหย่ากับเขาแบบนี้  เสียงแตรสัญญาณดังบ่งบอกว่าเป็๞เวลาพักกลางวันแล้ว คาดว่าอีกเดี๋ยวทุกคนก็คงกลับมารวมถึงหยวนอิงน้องสาวของเขาด้วย 

" อ้าว กลัยมาแล้วหรอ เข้าไปในเมืองเป็๲ยังไงบ้างล่ะ "  พ่อหยวนเอ่ยถาม 

" พ่อครับ ผมอยากขอแยกบ้าน " 

" แกว่าอะไรนะ " 

" ผมอยากแยกบ้านครับ พ่อรู้ไหมครับว่าเสี่ยวอิงมักจะเข้าไปขโมยของ ของอาเฟยในห้อง " หยวนเซียวเอ่ยถามพ่อของตนเองพลางจ้องมองด้วยสายตาจับผิด ซึ่งเมื่อเห็นท่าทางกระอึกกระอักก็รู้แล้วว่าพ่อรับรู้ในสิ่งที่น้องสาวทำ 

" ทำไมของแค่นั้นแบ่งให้น้องสาวแกใช้ไม่ได้หรือไง คนในครอบครัวทั้งนั้น " 

" พ่อครับแต่ของส่วนตัวของอาเฟย พวกเราก็รู้ว่าไม่ควรยุ่งนะครับ พ่ออย่าคิดแต่จะเข้าข้างเสี่ยวอิงไม่อย่างนั้นเธอโตไปจะมีนิสัยแบบนี้ติดตัว หากแต่งออกไปจะลำบากเพราะคงไม่มีบ้านไหนชอบลูกสะใภ้ที่มีนิสัยลักขโมยหรอกครับ " 

" เสี่ยวอิงเป็๲น้องสาวของแกนะเ๽้ารอง " 

" เพราะเป็๞น้องสาวผมถึงไม่อยากเอาเ๹ื่๪๫ แต่ถ้าอาเฟยเอาเ๹ื่๪๫ขึ้นมาผมคงช่วยอะไรไม่ได้ " หยวนเซียวเอ่ยบอกพลางมองหน้าพ่อของเขาอย่างรู้สึกเสียใจ 

" หึ ใครมันกล้า หล่อนกล้าเอาเ๱ื่๵๹ลูกสาวฉันงั้นหรอ นับแพศยา " เหมาอี้ซิ่วเอ่ยออกมาหลังจากที่นอนฟังอยู่ในห้องมานาน 

" แม่ !!  แม่ด่าเธอทำไมครับ เ๹ื่๪๫นี้เสี่ยวอิงเป็๞คนผิดนะครับแม่ " 

" นั่นสิแม่ อาอิงทำแบบนี้มากี่ครั้งแล้ว แม่ก็เอาแต่เข้าข้างอาอิงแบบผิดๆ " คราวนี้เป็๲พี่ใหญ่หยวนซ่ง"เอ่ยขึ้น เขาเองก็ไม่ชอบใจที่น้องสาวมีนิสัยเข่นนี้ไม่ต่างจากแม่ของตน 

" ของแค่นั้นมันจะอะไรกันนักหนา พวกแกไม่เข้าข้างน้องตัวเอง แต่ไปเข้าข้างคนอื่นงั้นหรอ หะ !  เนรคุณ อกตัญญู ฉันไม่น่าเลี้ยงพวกแกมาจนโตเลย พวกหมาป่าตาขาว "