ฝ่ามือเรียวยกมือขึ้นปิดปากที่เปิดหาวออกกว้างจนปลายหางตามีน้ำใสหยดก่อนจะใช้ฝ่ามือนวดบ่าเล็กตนให้พอคลายปวดเมื่อยเป็ระยะ ให้พอได้หายง่วงหาวนอนบ้าง
เมื่อคืนกว่าผู้เช่าห้องรอบสองจะยอมคืนห้องก็เกือบเข้ายามจื่อพอดีตอนนางเก็บเงินเพิ่มในส่วนที่ล่วงเวลาตามที่ตกลงกันไว้นางถึงกลับต้องลอบมองหน้าบ่าวชายคนนั้นแอบสงสัยว่าเขากินยาเพิ่มพลังทางเพศอันใดมาหรือไม่ถึงสามารถเสพสมกับสตรีสองคนได้ในเวลาหลายชั่วยาม
"ฝนดี ๆน้ำหมึกออกไม่ทันข้าใช้งานแล้ว"
"เ้าค่ะคุณชายสาม"หลานซินดึงสติตนเองให้กลับมาอยู่กับแท่งหมึกตรงหน้า
"เป็นอันใด เมื่อคืนไม่ได้นอนรึข้าเห็นขอตัวไปก่อนมืดเสียอีก" เผยเจียงซูหรือคุณชายสามจากตระกูลเผยสายหลักมองสาวใช้คนสนิทที่ยืนหาวจนเขาต้องหาวตามไปหลายรอบ
"เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเ้าค่ะ"
"เ้านี่นะอย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเ้าทำอันใด เผลา ๆ ลงเสียบ้าง ใช่ว่าข้าหรือท่านแม่ไม่ได้ให้เงินเ้าใช้เสียเมื่อใด" เจียงซูทราบดีถึงกิจการเล็ก ๆ ของหญิงสาวแต่ก็ทำเป็หลับตาข้างหนึ่งปล่อยผ่านไป
"เ้าค่ะบ่าวทราบแล้ว"
"ให้ทราบจริง ๆเถอะ มิเช่นนั้นข้าจะยึดห้องเ้าคืน แล้วไล่ให้เ้าไปนอนกับบ่าวคนอื่นแทน"ถึงจะพูดเช่นนั้น แต่ชายหนุ่มก็ทำได้แค่เพียงขู่สาวใช้ไปเท่านั้นเพราะอย่างไรเขาก็ไม่สามารถปล่อยให้นางไปนอนปะปนกับบ่าวคนอื่นได้ลง
ยิ่งมารดายังเอ็นดูเด็กคนนี้เป็พิเศษด้วยแล้วคนที่โดนบ่นหูชาคงจะเป็เขาเสียเองมากกว่าหากทำจริง
"ผู้ใดอยากจะไล่สาวใช้ออกกันอาซูเ้าหรือ เ้าอยากไล่ผู้ใดออกเล่า หากเป็สาวใช้ข้างกายเ้าผู้นี้ข้าขอรับต่อนะ"
สองนายบ่าวได้แต่ถอนหายใจให้กับผู้มาใหม่ใบหน้าหล่อเหลามักประดับไปด้วยรอยยิ้มเสมอไม่ว่าจะพูดจะจับสิ่งใดล้วนหาความจริงจังไม่ได้ ในแต่ละวันหมดไปกับการเที่ยวเล่นทิ้งเวลาให้เสียเปล่า
หลานซินเป็คนที่มองสำรวจบุรุษผู้มาใหม่มากกว่าผู้ใดนางไม่ค่อยชอบหน้าคุณชายผู้นี้นัก เขาชอบมาวุ่นวายกับนางเป็ที่สุดไม่ว่านางอยากจะหลีกเลี่ยงอย่างไรก็มักไร้ผล
ที่สำคัญนางไม่สามารถเอ่ยปากว่าอันใดได้ด้วยเพราะเขาเป็ถึงคุณชายรองตระกูลสวี่ เป็สหายสนิทของเ้านาย
นางที่เป็เพียงสาวใช้ทำได้มากสุดก็แค่เพียงตีสีหน้ารำคาญใส่ แต่ไม่อาจปริปากด่าอย่างใจคิดออกไปได้
"วันนี้ไม่มีนัดกันมิใช่หรือ"
"ไม่มีแค่เพียงอยากแวะมาทักทายเ้าเท่านั้น" สวี่จางเหล่ยถือวิสาสะหยิบขนมบนโต๊ะที่คาดว่าน่าจะเป็ของว่างของสหายเข้าปากก่อนจะนั่งใช้มือเท้าคางเอียงหน้ามองหญิงสาวหนึ่งเดียวภายในห้องไปด้วย
ฝ่ายผู้ถูกมองอย่างหลานซินเองก็มองโต้ตอบชายหนุ่มอย่างไร้ความเขินอายเช่นกัน
หากเป็ก่อนหน้าถ้านางถูกเขาทำท่าเหมือนเกี้ยวพาเช่นนี้ใส่คงมีได้หลอมละลายไปกับสายตาคมกริบแสนแพรวพราวคู่นี้
แต่พอนานวันเข้า จากความเขินอายก็แปรเปลี่ยนเป็ความรำคาญแทน
"ซินซินไม่คิดอยากไปเป็สาวใช้ให้ข้าบ้างหรืออยู่กับข้าดีนะ"
"คุณชายสวี่บ่าวอยู่ที่นี่ก็มีความสุขดีอยู่แล้วเ้าค่ะ"
"อ่อเป็เช่นนั้น"
รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มช่างแสนกวนใจหลานซินยิ่งนักเขาตอบกลับนางคล้ายเข้าใจ แต่ดวงตาเรียวกับรอยยิ้มกลับให้ความรู้สึกยียวนกวนน้ำโหจนนางอยากจะหยิกแก้มดึงรอยยิ้มแสแสร้งนั้นให้ฉีก
"หลานซินออกไปก่อนเถอะ"
"เ้าค่ะคุณชายสาม"หลานซินที่รอฟังคำสั่งนี้อยู่ ก็ไม่รอช้าจะที่ย่อกายถอยออกจากห้องทำงานเ้านาย
ทันทีที่ร่างบางออกจากห้องไปชายหนุ่มที่ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้ม ก็ปรับเปลี่ยนเป็นิ่งขรึมนั่งหลังตรงยื่นบางสิ่งให้สหายตรงหน้า
"สิ่งที่เ้าตามหา"
"รบกวนคุณชายสวี่แล้ว"
"หากคิดว่ารบกวนก็ยกซินซินให้ข้าเสียสิ" ร่างหนาเอนกายพิงพนังเก้าอี้ยกเท้าขึ้นมาไขว้กันไว้พร้อมกับยกมือขึ้นกอดอก
"หากนางยอมไปกับเ้าละนะ"
"แค่เพียงเ้ายอมส่วนเื่นางจะยอมหรือไม่นั้น เป็หน้าที่ของข้าเอง"
"ข้าเบื่อจะพูดกับเ้าแล้วว่าแต่สิ่งนี้ไปได้มาอย่างไร"เจียงซูเปิดสมุดที่มีแต่รายชื่อขุนนางที่ลอบรับส่วยก่อสร้างที่บิดาและเขาตามหามานาน เพื่อเอาโทษคนผิดที่โกงกินเงินบ้านเมืองหาผลประโยชน์ใส่ตัวทั้งที่ชาวบ้านกำลังเดือดร้อน
"ใต้เท้าเถาไม่อยู่จวนข้าก็แค่แวะไปเอาแค่นั้น"
"อาเหล่ยข้าเคยบอกแล้วมิใช่หรือ เื่ที่อันตรายอย่าคิดทำคนเดียว"
จางเหล่ยไม่สนใจจะนั่งฟังสหายบ่นเขาต่อในเมื่อของที่นำมาให้ก็ได้ให้แล้ว เขาจึงลุกขึ้นโบกมือลาเ้าของเรือนทั้งที่อีกฝ่ายยังพูดไม่ทันจบ
ทว่าแทนที่ร่างสูงโปร่งจะเดินออกทางด้านหน้าจวนเท้ายาวของเขากลับก้าวเดินไปทางด้านข้างของเรือนสหายแทนก่อนจะมาหยุดอยู่ด้านหน้าห้องที่สร้างต่อจากเรือนใหญ่บริเวณรอบด้านหน้าห้องถูกตกแต่งด้วยต้นไม้ขนาดเล็กที่กำลังผลิดอกส่งกลิ่นหอมอบอวลอยู่ในอากาศ
ั์ตาคมกริบจ้องมองเรือนร่างบางที่กำลังพรวนดินอย่างขะมักเขม้นเพื่อเพิ่มจำนวนต้นไม้ ความตั้งใจของหญิงสาวทำให้ไม่ทันได้สังเกตสักเพียงนิดว่าตอนนี้นางมิได้อยู่เพียงลำพัง
ใบหน้าหญิงสาวแม้ไม่ได้งดงามล่มเมืองแต่หากเทียบกับเหล่าคุณหนูตระกูลใหญ่วัยไล่เลี่ยกันแล้ว เขามั่นใจเต็มสิบส่วนว่าหากจับหลานซินแต่งกายผลัดหน้า นางต้องงดงามไม่แพ้กันเป็แน่
ผิวพรรณแม้ไม่ได้ขาวผ่องเพราะอย่างไรก็ยังเป็สาวใช้บ่าวในเรือน ต้องตากแดดทำงานอยู่บ้างแต่หากได้รับการดูแลอย่างดี ย่อมขาวใสผุดผ่องขึ้นมาได้อย่างแน่นอน
"สมกับเป็ต้นไม้ที่ซินซินปลูกส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจยิ่งนัก"
"คุณชายสวี่ตรงนี้ไม่ใช่ที่ ๆ ท่านควรมานะเ้าคะ" หลานซินลอบถอนหายใจเมื่อเห็นร่างสูงเดินตามมาถึงห้องนาง
"แล้วที่ใดเล่าที่ข้าควรไปในห้องนั้นหรือ"
"จะเป็ห้องบ่าวได้อย่างไรเชิญท่านกลับไปอยู่กับคุณชายสามเถิดเ้าค่ะ บ่าวจะกลับไปทำงานแล้วเหมือนกัน"มือเล็กวางเสียมพรวนดินลงอย่างไม่สบอารมณ์ใบหน้าแสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังไม่ชอบใจชายหนุ่มที่มาวุ่นวายกับนาง
จางเหล่ยลอบยิ้มมุมปากเมื่อได้เย้าหยอกหญิงสาวจนนางอารมณ์เสียทว่าร่างสูงโปร่งกลับยังไม่ยอมเดินจากไปไหนแม้มือเล็กจะผายออกหมายเชิญให้เขาไปให้ไกลจากห้องนางก็ตาม
ชายหนุ่มยืนหยั่งเชิงอยู่เช่นนั้นจนร่างบางทนไม่ไหว เดินนำหน้าเขาออกไปแทน เขาถึงก้าวเท้าเดินตามนางไปด้วยเช่นกัน
หลานซินหันกลับมองไปทางด้านหลังเป็ระยะเมื่อเห็นว่าร่างสูงไม่เดินตามติดนางแล้ว จึงฉวยโอกาสรีบวิ่งออกไปอีกทางในทันทีหมายสลัดตัวน่ารำคาญออกไปให้ไกล
"หลานซิน ๆมานี่หน่อยเร็ว"
ร่างบางที่กำลังกึ่งงวิ่งกึ่งเดินถูกเรียกให้เข้าไปคุยในมุมหลังต้นไม้ โดยบ่าวที่เป็สาวใช้ด้วยกัน
"คืนนี้ห้องว่างไหมข้าอยากเช่า"
"ได้สิห้องยังว่าง วางมัดจำมาได้เลย"มือเล็กยื่นรับถุงเงินกับหญิงสาวที่ทำการเช่าห้องในคืนนี้เพื่อเป็หลักประกันหากว่าเบี้ยวไม่ยอมมา นางจะได้มีเงินค่าเสียเวลารอ
ทั้งสองตกลงนัดแนะเวลากันเรียบร้อยถึงแยกย้ายไปทำงานของตน โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นว่าบนต้นไม้ที่พวกนางยืนคุยกันอยู่นั้น มีเงาร่างหนึ่งกำลังแอบฟังทุกอย่างอยู่
******************************
ยามจื่อ (子：zǐ) คือ 23.00 – 00.59 น.
375
